"หนังสือเรียนนี่จะเอาไว้ให้ที่บ้านเรียนรึไง!?"
หลังจากที่ได้ยินเสียงคำประชดประชันของหญิงชราที่ต่อว่าเขา เด็กชายก็ทำได้เพียงก้มหน้าลงไม่เถียงกลับใดๆ
'ลืมก็คือลืม ใครมันจะไปห้ามได้เล่า!?'
ใช่ว่าทุกคนจะสามารถมีความสามารถที่จะจดจ่อกับสิ่งที่ต้องทำได้ตลอดเวลา และเขาก็ไม่ใช่หนึ่งในนั้นแน่นอน เพราะเขาค่อนข้างจะสมาธิสั้นในบางเื่ ซึ่งเื่เรียนก็เป็หนึ่งในนั้น
ถึงแม้บางครั้งเขาจะสามารถจดจ่อกับบางสิ่งอย่างโดยไม่สนใจสิ่งรอข้างเลยก็ทำได้ แต่กับเื่ที่ต้องทำในเวลากระชั้นชิดนั้นเขานึกถึงสิ่งหลายๆ อย่างให้ครบถ้วนไม่ได้จริงๆ
การบ้านของเขานั้นทำเสร็จแล้ว เพียงลืมสิ่งนั้นในตอนเช้าอันแสนเร่งรีบเท่านั้นเอง ซึ่งสมองของเขาก็ไม่ทันได้นึกถึงมันด้วยซ้ำ
"แบมืออกมา!" เสียงหยาบกร้านตะคอกออกมา
เขาเป็เพียงนักเรียนที่ไร้อำนาจจะต่อรอง ทำได้เพียงยื่นฝ่ามือออกไปด้านหน้าเท่านั้น
เพี๊ยะ!!
เสียงดังสนั่นก้องกังวาลไปทั่วห้อง
รอยยาวสีแดงปรากฏบนฝ่ามือของเด็กหนุ่ม และความรู้สึกเ็ปพลันปรากฏ เป็รอยของไม้บรรทัดฟุตเหล็ก
แต่ราวกับว่าเขาไม่ได้สนใจมันแล้วเดินกลับไปนั่งที่เดิมของตนเอง เขาอดทนฝืนกลั้นความรู้สึกอึดอัดนี้และเฝ้าหวังวันสอบปลายภาคที่ใกล้เข้ามาเร็วขึ้น เขาไม่ได้หวังกับการเรียนต่อไปแล้ว เขามั่นใจว่าการสอบครั้งนี้ก็คงออกมาได้ดีเหมือนเดิม
เทพคณิต นั่นคือชื่อเรียกของเขา เพราะวิชาแสนถนัดของเขาคือวิชาคณิศาตร์ และได้เต็มมาตลอดการสอบทั้งกลางภาคและปลายภาคของทุกปีการศึกษา
ความสามารถด้านวิชาคณิตและนิสัยอันเป็เอกลักษณ์ของเขาทำให้เป็ที่รู้จักของเพื่อนในห้อง แต่ว่าที่เขาอยากทำนั้นมีเพียงการเล่นเกมเท่านั้น
ประวัติการแข่งขันเกมโลกเสมือนจริงหรือ VR นั้นเขาได้รับที่ 1 มาเสมอมา แต่เขาไม่เคยเปิดเผยตัวตนตลอดมา และการตีตัวออกห่างสังคมในห้องเรียนทำให้เขามักจะไม่ได้คุยกับเพื่อนในห้องนัก (เว้นแต่จะมีคนชวนเล่นเกม)
อีกเดี๋ยวก็จะจบชั้นม.6แล้ว เขาคิดจะเข้าสู่วงการ E-sport อย่างเต็มตัวแล้ว
"ทีหลังอย่าลืมอีก นอนในห้องไม่พอยังไม่ส่งการบ้านอีกแบบนี้ โตไปจะมีความรับผิดชอบเื่อะไรได้!?"
เสียงตะวาดดังออกมาอีกครั้งจากปากหญิงชราผู้เป็ครู
หลังจากนั้นห้องเรียนก็กลับเข้าสู่การเรียนการสอนดังเช่นปกติ
วิชานี้คือวิชาสุขศึกษา ซึ่งปกติมันก็ไม่ได้มีการเรียนอยู่แล้ว เพราะครูมักจะได้ไปทำงานที่โรงเรียนมอบหมาย ส่วนมากจึงเป็คาบที่เขานั่งเล่นเกมสบายๆ จึงไม่ผิดนักถ้าสมองของเขาจะบอกว่าคาบนี้เป็คาบว่าง และไม่ต้องเตรียมหนังสือเกี่ยวกับวิชานี้ในเช้าอันเร่งรีบ
เย็นวันนี้ เขาเดินออกจากโรงเรียนและไปที่รอรถประจำทางอย่างเป็กิจวัตร
"เห้ย แกน่ะ" เด็กหนุ่มชะงัก เขาหันไปมองกลุ่มเด็กนักเรียนที่อยู่หลังตึกอาคารเรียน
เด็กผู้ชายร่างสูงผอมกวักมือเรียกเขา ซึ่งเด็กหนุ่มก็เดินเข้าไปอย่างว่าง่าย แต่ภายในใจเาจินตนาการเหตุการณ์มากมายเผื่อเอาไว้
"เข้ามาใกล้ๆ สิวะ!" หลังจากเห็นเด็กหนุ่มเดินเข้ามาและหยุดตรงจุดที่ห่างจากตัวมันประมาณหนึ่ง มันจึงพุ่งเข้ามาหวังจะจับคอเสื้อของเด็กหนุ่ม
แต่การเคลื่อนไหวนั้นในสายตาของเด็กหนุ่ม(ผู้เล่นเกมระดับสูง)แล้วนั้น มือที่พุ่งเข้ามาดูเชื่องช้าจนน่าเบื่อ และเขาก็หลบอย่างง่ายดาย อย่างไรส่วนสูงของเขาก็ไม่ได้สูงอะไรนักอยู่แล้ว ความพริ้วไหวจึงค่อนข้างมาก
"อ้ะ! หลบหรอวะ!?" เด็กชายร่างสูงตะหวาดกร้าวแล้วหวังจะชกสั่งสอน
แต่มีหรือ ผู้ที่มีประสปการณ์เล่นเกมเสมือนจริงมาอย่างยาวนานจะไม่สามารถรับมือกับเื่แค่นี้ได้
เกมที่เด็กหนุ่มเล่นส่วนใหญ่ล้วนเป็เกมต่อสู้ ซึ่งอุปกรณ์ที่ล้ำสมัยทำให้สามารถใช้ควบคุมตัวละครโดยใช้ร่างกายทุกส่วนด้วยชุด body suit ทำให้ผู้เล่นเหมือนได้ออกกำลังกายไปในตัว
ซึ่งผู้เล่นระดับสูงเช่นเขาย่อมมีปฏิกิริยาตอบสนองที่สูงกว่าคนทั่วไป เพียงแค่การชกต่อยเก้ๆกังๆของนักเรียนผอมสูงคนนี้ย่อมไม่อยู่ในสายตาของเขา เขาเพียงใช้ฝ่ามือกระแทกแขนที่พุ่งเข้ามาและใช้เท้าขวางการก้าวเท้าของเด็กชายร่างสูง
ปัก! ปัก!
"โอ๊ย !!" ชายร่างสูงผอมชนลังกระดาษและถูกเหลี่ยมมุมของลังที่อยู่สูงตกลงมากระแทกศีรษะ
ทุกสิ่งดูลื่นไหลอย่างน่าประหลาด เด็กชายร่างสูงผอมเสียหลักไปชนกับกองกล่องลังกระดาษสูงที่อยู่ข้างๆ โดยไม่รอให้กลุ่มนักเรียนที่เหลือเข้าใจเหตุการณ์ เขารีบเดินหนีอย่างเร็วรี่ พร้อมสลับตำแหน่งกระเป๋ามาไว้ด้านหน้า เพื่อไม่ให้เหล่าเด็กอัธพาลจำกระเป๋าของเขาไม่ได้ และหนีอย่างสะดวก
แต่เขาประมาทเสียงลังกระดาษน้อยเกินไป
"เทลาะอะไรกันห้ะ!?" เหตุการณ์ประจวบเหมาะอย่างน่าประหลาดใจ ครูหญิงชราที่สอนวิชาสุขศึกษาห้องเขาในคาบสุดท้ายได้เดินผ่านมาพอดี และได้ยินเสียงจากนั้นจึงเดินมาหลังอาคารเรียนเพื่อตรวจสอบ และเด็กหนุ่มก็เดินมาถึงตรงหน้าของเธออย่างพอดิบพอดี
"พวกเธอนี่มาโรงเรียนเพื่อเกเรกันใช่มั้ย ตามครูไปที่ห้องปกครองเดี๋ยวนี้ เื่นี้ต้องถึงฝ่ายปกครอง!" เสียงตะหวาดดังอีกครั้งไม่รอให้ทุกคนได้มีสิทธิ์พูด นางเดินนำหน้าไปก่อนอย่างเร็วรี่ด้วยความโกรธ
เด็กหนุ่มยืนตะลึงไปชั่วครู่ เขาขุ่นเคืองเล็กน้อย เขาเป็ฝ่ายเสียหายแท้ๆ! แต่ทำไมถึงโดนลากไปด้วยเล่า อีกอย่างเขาไม่ได้เป็ฝ่ายเริ่มเสียหน่อย เพียงแค่ป้องกันตัวเท่านั้นเอง
แต่ตอนนี้เขาต้องรีบเดินตามไปก่อน นางอาจจะจำเขาได้ เพราะพึ่งโดนดุว่าไปเมื่อคาบเรียนสุดท้าย ขณะนั้นเด็กหนุ่มก็หันหน้าไปส่งสายตาเย็นเยือกกลับไปหาเด็กหนุ่มร่างสูง
เพราะมันแท้ๆเชียว! เขาเลยต้องมาซวยไปด้วย
จริงๆเขาไม่ต้องเดินเข้าไปหาก็ได้ แต่ปกติเขาจะทำตัวเป็เด็กธรรมดาไม่มีพิษภัยอะไร และจืดจงไปกับรอบข้าง แต่คราวนี้คงไม่เหมือนทุกวัน เพราะอารมณ์ของเขายังไม่หายจากตอนถูกครูว่าเื่การบ้าน และที่เขาเดินเข้าไปก็เพียงเพราะไม่อยากทำตัวเป็ที่เตะตากับพวกอันธพาลในโรงเรียนมากนัก ถ้าเขาเดินหนีเขาอาจถูกเพ่งเล็งก็เป็ได้ เขาจึงหวังเดินเข้าไปหาที่หลังตึกเพื่อจัดการอย่างรวดเร็วและถอยออก
เขาเพียงคิดว่าถ้าจัดการเร็วๆ คงไม่ทันได้มีใครจำหน้าเขาก็คงหนีได้ทัน และเขาก็ค่อนข้างมั่นใจฝีเท้าการเดินเร็วของตัวเองไม่น้อย
เด็กชายร่างสูงผอมเมื่อเห็นสายตานั้นก็ใและเดินตามไปห่างๆ พร้อมกับกลุ่มของเขา เขาไม่คิดเลยว่าเด็กหนุ่มร่างไม่สูงไม่เตี้ยดูธรรมดาแบบนี้จะต่อสู้เก่งขนาดนี้
มันทำได้แค่เก็บความอับอายและความหวาดกลัวนี้ไว้ในใจ โดยทำเพียงแค่เดินตามครูหญิงชราไปอย่างเงียบๆ
หลังจากถึงห้องปกครองครูสอนสุขศึกษาก็สรุปเื่ราวให้หัวหน้าฝ่ายปกครองชั้นม.6ฟัง ว่านางเดินผ่านตึกเรียนที่6 และได้ยินเสียงดังบริเวณหลังตึก จากนั้นจึงเดินเข้าไปเพื่อตรวจสอบทรัพย์สินโรงเรียน ว่ามีอะไรเสียหายหรือไม่ แต่ได้ยินเสียงร้องของเด็กชายร่างสูงผอม และเห็นมันล้มตรงกองลังกระดาษ จึงทราบว่าเด็กเหล่านี้กำลังต่อสู้กัน
ชายหนุ่มพยายามจะแก้ตัวแต่ก็โดนคำใส่ร้ายของชายสูงผอมสวนกลับ ว่าเขาเล่นเกมในโทรศัพท์แล้วชนะ แต่เด็กหนุ่มกลับไม่ยอม แล้วเตะตัดขาเขา จากนั้นจึงผลักเขาใส่กองกล่องลังกระดาษ
นั่นทำให้ครูหัวหน้าฝ่ายปกครองไม่ยอมเชื่อใครทั้งสิ้นและเขียนลงสมุดประพฤติตัว ทำให้ทุกคนในเหตุการณ์ต้องหาเวลามาบำเพ็ญประโยชน์ครบ 1 สัปดาห์
เด็กชายโยนความโมโหทิ้งไป แล้วขึ้นรถปประจำทางกลับบ้าน ระหว่างทางอารมณ์เขาก็กลับมาเป็ปกติแล้ว การปรับอารมณ์รวดเร็วถือเป็ข้อดีของเขาเลยก็ว่าได้
"กลับมาแล้วเหรอไนน์" เสียงอบอุ่นดังเข้ากระทบใบหูของไนน์ เด็กหนุ่มหันหน้าไปหาชายวัยกลางคน เขามีผมสีขาวแทรกเข้ามาเล็กน้อย ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มอบอุ่น ซึ่งเขาเป็พ่อของไนน์นั่นเอง
"กลับมาแล้วครับ~" ไนน์ตอบกลับด้วยเสียงสบายๆ และหันไปทักทายพ่อของตน
ไนน์เก็บกระเป๋านักเรียนแล้วอาบน้ำเปลี่ยนเป็ชุดพร้อมนอน หลังจากนั้นจึงสวมอุปกรณ์ VR แล้วจึงล็อกอินเข้าเกมตามปกติ
=ยินดีต้อนรับเข้าสู่ Legend Stars Online=
เสียงอิเล็กทรอนิคส์ดังขึ้นในหัวตามปกติ
"หัวหน้ามาแล้ว!!!" เสียงะโเสียดังเข้าหูของไนน์ทันทีที่เข้าเกมมา เป็เสียงของหนึ่งในสมาชิกกิลด์ที่ไนน์อาศัยอยู่ ซึ่งไนน์เป็หัวหน้ากิลด์ Secret กิลด์ที่ถูกขนานามว่าแข็งแกร่งที่สุด! ด้วยผู้เล่นเพียง 7 คนที่รวมผู้เล่นที่ยืนอยู่จุดสูงสุดของแต่ละอาชีพ นักธนู นักดาบ อัศวิน นักเวทย์ นักฆ่า นักบวช และพ่อค้า
"ไม่ต้องเสียงดังขนาดนั้นก็ได้ หูชั้นจะแตกเอาได้นะเคโอ" ไนน์กล่าวอย่างไม่ได้โกรธแต่อย่างใด ทุกคนในกิลด์ค่อนข้างจะคุ้นชินกับนิสัยชอบโหวกเหวกโวยวายของเคโอไปซะแล้ว
"ฮ่าฮ่าฮ่า โทษทีนะหัวหน้า" เคโอเป็อัศวินที่มีพลังงานสูงล้น อารมณ์ดีจนตำรวจสงสัยเลยก็ว่าได้
"มาก็ดีแล้ว'คราวน์' เราเริ่มประชุมเลยก็แล้วกัน" 'แอร์'เดินเข้ามาหาคราวน์และกล่าวเข้าเื่ เธอเป็รองหัวหน้ากิลด์ซีเครต เป็นักธนูที่มีััที่อ่อนไหวต่อเสียง ทำให้ปกติมักจะยืนห่างจากผู้อื่น นั่นจึงเป็ข้อเสียที่มาพร้อมพร์ของเธอ
"ประชุม??" คราวน์เอียงคอด้วยความสงสัย
สภาพการณ์ของกิลด์ในเกม LSO (Legend Star Online) ก็เป็ปกติดี การเงินถูกบริหารไปด้วยความมั่นคงและมั่นคั่งโดยพ่อค้าเพียงหนึ่งเดียวของกิลด์ และยังเป็พ่อค้าอันดับ 1 ของบรรดาอาชีพพ่อค้าจากทั้งหมดในเกม จุดล่าบอสต่างๆก็ไม่มีกิลด์ไหนกล้ามาแย่ชิง เื่อุปกรณ์ วัตถุดิบ ทุกอย่างล้วนพึ่งรายงานไปเมื่อวาน จะมีเื่เร่งด่วนอะไรถึงต้องประชุมติดต่อแบบนี้กันนะ?
"เกมระบบ Full Drive ที่นายอยากเล่นจะมาแล้วในสิ้นปีนี้ ซึ่งเราต้องวางแผนที่จะย้ายไปเล่นเกมที่น่าจะอนาคตไกลอย่างเกมนี้" อีก1เดืือนจะเป็เวลาสอบปลายภาคและเป็่เวลาสิ้นปีเช่นกัน ประจวบเหมาะจริงๆ!
966
