Gavin Talk
9.30 Newday
“กรี๊ด!!!!!!!!!!!!!! ไอ้ ไอ้วิน เมิงเมิง ไอ้เพื่อนชั่ว!!!!!!!!!!!!!!””
“อะไรของเมิงว่ะ ณิส?”
“ไอ้เชี่ย!!!!!!!!!!!!!!เมื่อคืนเมิงทำอะไรกู... เมิง... เมิง... เมิงมันเลว... เมิง.... ไอ้คนฉวยโอกาสไอ้เพื่อนเลว!!!!!!!!!!!!!!”
“เอ่อ...คือ...ก็กูบอกเมิงแล้วใช่มั๊ยว่าอย่าไว้ใจผู้ชาย และกูก็เป็ผู้ชาย เมิงไม่น่าที่จะลืม”
“ไอ้สัส!!เมิงพูดดีที่สุดได้แค่นี้แล้วใช่ม่ะ??”
“แล้วเมิงจะให้กูทำยังงัยดีที่สุดของเมิงคืออะไร?? แต่ดีที่สุดของกูคือเมิง จำเอาไว้ด้วย!!”
“............”
“เพี๊ยะ!!!!”
เสียงฝ่ามือเล็กๆกระทบเข้ากับใบหน้าหนาๆ ของผม อย่างเต็มแรง แต่แปลกที่ผมกลับไม่มีความรู้สึกใดเลยนอกเสียจากความด้านชา จากหัวใจประทุขึ้นมาทั่วร่างชายชาตรีอย่างผม
ผมก้มหน้างุดเพราะไม่รู้จะหาคำใดมากล่าวอ้างให้มันดูสมเหตุสมผลเมื่อยกผ้าห่มขึ้นมองร่างกายของตนเองที่เปลือยเปล่าอยู่คู่กับยัยณิสที่กำลังนั่งโวยวายอยู่บนเตียง ภายใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน
ทั้งๆที่ผมเคยสาบานเอาไว้กับตัวเองต่อหน้ากระจกบานใหญ่ที่อยู่ในห้องนอนของตัวเองแล้วว่าผมจะไม่มีวันเกินเลยต่อยัยณิส เพื่อนรักเพื่อนแท้คนนี้ของผมเป็อันขาด
แต่แล้วก็ถึงวันที่ผมกลับกลืนน้ำลายของตนเองโดยไม่ได้ตั้งใจ จะเรียกว่าเป็อุบัติเหตุแห่งรัก ก็ว่าได้หรืออาจจะเป็เพราะ่เวลาที่หลงเมามัวอยู่นั้นการกระทำทุกอย่างเกิดขึ้นมาจากจิตใต้สำนึกที่สั่งการล้วนๆไม่มีเล่ห์เหลี่ยมใดเจือปนเลยแม้แต่น้อย
หากแต่ต่อให้การกระทำที่พลั้งพลาดไปนี้เกิดมาจากก้นบึ้งของหัวใจที่ซื่อสัตย์ในรักคงมั่นของผม มันก็ไม่ได้ช่วยให้สถานการณ์แตกร้าวระหว่างผมกับ ณิสรา เพื่อนรักคนนี้ ประสานให้ดีขึ้นมาได้ดังเดิม
และปากพล่อยๆของผมที่ชอบพูดออกไปโดยไม่ยั้งคิดนี่แหละ ที่ทำให้ทุกอย่างกลับยิ่งบานปลาย และแย่ลงไป จนแทบจะกู่ไม่กลับ
ไม่มีการสนทนาบทต่อไปจากปากของหญิงสาวผิวขาวร่างบางที่ยืนนิ่ง ไม่ไหวติง น้ำตาคลอเบ้าของดวงตากลมโตคู่งาม ที่อยู่เบื้องหน้าของผม
เธอสวมใส่เสื้อผ้าอย่างเร่งรีบจากนั้นร่างบอบบางก็เอื้อมมือเปิดประตูห้องแล้วเดินหันหลังจากไป โดยไม่แม้แต่ที่จะคิดหันกลับมามองผู้ชายซื่อบื้ออย่างผมที่ยังคงนั่งงง เป็ไก่ตาแตกอยู่บนเตียงภายในห้องนอนของตัวเอง
“ปึง! ปึง! ปึง! ปึง!”
“ปัง!!!!!!!!!!!!!!!”
เสียงเดินกระแทกส้นเท้า และปิดประตูดังสนั่นจนแก้วหูชั้นในะเืเป็ของไอ้ณิส หรือนางสาวณิสรา เพื่อนรักั้แ่สมัยเรียนอนุบาลของผมคนนั้นนั่นเอง
284
