เช้าวันใหม่...
ร่างสูงใหญ่ของชายเถื่อนเดินออกมาจากห้องนอน ไอ้พลหวีผมเปียกเรียบร้อยพร้อมกับแต่งตัวพอดูดีตามประสาคนขับรถ แม้ว่าเสื้อผ้าของมันจะดูเรียบร้อย แต่ใบหน้าคมเข้มดิบเถื่อนที่มีตอหนวดแข็งๆขึ้นตามริมฝีปากหนาก็ไม่ทำให้คนนอกกล้ามองหน้ามันเท่าไหร่
ดวงตาเรียบนิ่งของชายวัยสี่สิบปลายๆช่างดุร้ายปานนักเลงหน้าปากซอย ผิวกายสีแทนเข้มซุกซ้อนรอยสักดิบเถื่อนเต็มแผ่นหลัง จากที่คิดว่าตัวเองจะดูมีชีวิตชีวามากกว่านี้ แต่การได้ซอยรูสวาทบานๆของป้าแม่บ้านไปเมื่อคืน มันก็ได้รีดเอาความสดชื่นหายไปครึ่งหนึ่งเลยทีเดียว
“แกไหวนะไอ้พล”
“ไหวครับคุณผู้หญิง”
“ฉันกับคุณผู้ชายจะต้องออกไปทานข้าวกับนักลงทุน กว่าจะได้กลับมาก็่เย็นๆ ถ้าเกิดลูกสาวฉันสั่งให้แกพาไปไหนก่อนก็ไปเถอะ”
“ได้ครับ”
ไอ้พลก้มหน้ารับคำสั่งจากเ้านาย ก่อนที่คุณผู้ชายและคุณนายหัวฟูจะขับรถส่วนตัวออกไปพบปะสังคม ร่างสูงมุ่งตรงไปยังรถตู้คนงามที่ตั้งหน้าตั้งตาขัดถูอย่างพิถีพิถัน ถ้าป้าแม่บ้านจอมร่านไม่มาขัดขวางก่อนหน้านั้นรถคงเงางามมากกว่านี้
สี่ล้อมุ่งตรงออกจากรั้วคฤหาสต์ขนาดใหญ่ ก่อนที่สถานีต่อไปจะเป็สนามบินของเมืองหลวง
ณ สนามบิน
“สวัสดีครับคุณหนูเกรซ นี่ลุงพลเองนะครับ”
“อืม….อยู่ไหน”
“ผมอยู่หน้าประตูทางออกแล้วครับ”
“ฉันกำลังไป รออยู่ตรงนั้นแหละ”
หญิงสาวจากปลายสายตัดไปเสียดื้อๆ...
น้ำเสียงหวานๆของเธอห้วนสั้นยิ่งกว่าตอนเด็กๆอย่างเห็นได้ชัด ปกติแล้วคุณหนูเกรซจะเป็คนเรียบร้อยพูดจาอ่อนหวาน เธอมักจะยกมือไหว้ขอบคุณคนขับรถอย่างไอ้พลเสมอเมื่อมาส่งเธอถึงหน้าโรงเรียน แต่ตอนนี้น้ำเสียงแบบนั้นไม่มีอีกแล้ว
คุณหนูเกรซกลายเป็สาวสะพรั่งเต็มตัว...
หลังจากที่เรียนจบไฮสคูลที่อเมริกา มันก็ถึงเวลาที่จะต้องกลับมาเรียนมหาลัยต่อที่ไทย
“คุณหนูครับ ทางนี้ครับ!”
ไอ้พละโเรียกหญิงสาวร่างระหง...
มันจำได้ทันทีว่าผู้หญิงที่กำลังลากกระเป๋าเข้ามาคือคุณหนูของตัวเอง แม้ใบหน้าของเธอจะเรียวงามกระชับเต่งตึงมากกว่าเดิม แถมยังมีทรวดทรงอกเอวสุดสะบึมราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารผู้ใหญ่ แต่ดวงตากลมโตและริมฝีปากสีหวานราวกับกลีบกุหลาบงดงามก็ทำให้สมองของไอ้คนขับรถจำได้แม่น!
“…..”
“เอ่อ….ผม….ลุงพลไงครับ”
“ฉันรู้ว่าแกคือใคร….แต่แกจะให้ฉันลากกระเป๋าไปเองหรอ”
“อ้อ ขอโทษครับคุณหนู เชิญทางนี้ครับ”
ไอ้พลรีบก้มหัวขอโทษ ก่อนจะเดินอ้อมไปลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ให้ร่างระหง คุณหนูเกรซเดินนำหน้าไอ้พลไปยังรถตู้ของที่บ้าน บั้นท้ายงอนงามส่ายไปมาเรียกสายตาชายหื่นได้อย่างดีเยี่ยม สามปีที่ไม่ได้เจอกันคนขับรถไม่คิดว่าคุณหนูของมันจะเปลี่ยนไปขนาดนี้
คำพูดของเธอห้วนสั้นไม่มีหางเสียง...
แถมสายตาที่มองเข้ามา...ก็เหมือนกับว่ามองขี้ข้าจริงๆ
“…..เปิดประตูสิ”
“ขอโทษครับ”
“ให้ตายเถอะ นี่แกอายุเท่าไหร่แล้ว ฉันคงต้องหาคนขับรถที่มีสติดีกว่านี้แล้วมั้ง”
“ขอโทษครับ…..คุณหนู”
ไอ้พลก้มหน้ายอมรับผิดอีกรอบ...
เมื่อมันยกกระเป๋าเข้าไปไว้หลังรถสำเร็จ ร่างสูงกระฉับกระเฉงก็รีบมุ่งตรงไปยังฝั่งคนขับเพื่อพาคุณหนูกลับไปยังคฤหาสต์ ระหว่างทางไม่มีบทสนทนาใดๆทั้งสิ้น และจากคำพูดคำจาของคุณหนูเกรซที่เอ่ยมาก่อนหน้านั้น มันก็ทำให้คนขับรถอย่างไอ้พลไม่กล้าชวนคุยใดๆ
สายตาคมเอาแต่จ้องมองกระจกหลัง...
เต้านมขนาดใหญ่ที่ทะลักออกมาจากเสื้อส่ายเดี่ยวนั้นมันทำให้เกียร์อีกอันแข็งไปตลอดทั้งทาง!
892
