"ขึ้นรถม้าเร็วๆเข้า"
"เ้าค่ะ ท่านพี่"
"ทำเป็ตื่นเต้น ยังกับว่าเ้าไม่เคยนั่งรถม้า"
" สงสัยลูกของข้าคงตื่นเต้นมากน่ะ ก็ใครจะไปเคยขึ้นล่ะ ถามแปลก"
" ว้าวดูนั้นสิ ฉันเคยแต่ได้เห็น ผู้คนใส่ชุดจีนโบราณ เดินกันวุ่น แค่ในละครเท่านั้น ไม่นึกเลยว่าจะได้มาอยู่ในบรรยากาศแบบนี้ ปกติไม่เคยเดินตลาด เดินแต่ห้างคิดแล้วก็มีความสุขไปอีกแบบ"
"เหม่ออะไรอยู่ เ้าคงไม่ได้คิดว่า ที่ข้าพาเ้าออกมาด้วย เพราะว่าข้ารักเ้าและ้าให้คนมองว่าข้าใส่ใจเ้าหรอกนะ"
" น้องก็ไม่ได้คิดเช่นนั้นหรอกเ้าค่ะ ฉันจะทำตัวดีๆ จ้ะ ดีๆ"
" อ่อ ท่านพี่ แล้วคนรับใช่ของข้า เอ๊ย คนสนิทของข้าอยู่ที่ไหนหรือเ้าคะ ั้แ่มาก็ลืมถามชื่อ เห้อ"
"เดี๋ยวก็คงจะตามมา"
" อ่อเ้าค่ะ แล้วท่านพี่จะพาข้าไปเที่ยวที่ไหนอีกหรือเปล่าเ้าคะ "
" ถ้าเ้าอยากไป ข้าจะพาไป แต่คงไม่ใช่วันนี้"
" นี่! ท่านพูดแล้วนะเ้าคะ แล้วข้าจะรอวันนั้น"
"ถึงแล้วขอรับ "
"อืม/อืม"
"ถ้าไม่เห็นกับตา ข้าคิดไม่ถึงเลยว่า ท่านทำกิจการค้าเกี่ยวกับเสื้อผ้า อาภรณ์ทั้งหญิงและชาย"
"พูดอย่างกับว่าเ้าไม่รู้"
"ก็ั้แ่ที่ข้าฟื้นขึ้นมา ข้าแทบจะจำอะไรไม่ได้เลย ตีหน้าเศร้า เล่าความเท็จเลยไหมเราเนี่ย"
"ก็คงงั้น เ้าเปลี่ยนไปยังกะคนละคน ถ้าไม่เห็นหน้าค่าตาเ้า เหมือนเหมือนเดิมข้าคงคิดว่าเ้าเป็คนอื่น"
"ข้าก็เป็คนเดิม แต่แค่ความทรงจำข้าหายไป ท่านก็ควรเข้าใจข้านะ ยิ่งข้าตั้งครรภ์อยู่ แต่เพิ่มเติมคือข้าจะไม่วิ่งตามท่านอีก อยากทำอะไรก็เชิญ ข้าจะขออยู่อย่าง สงบและสันติ "
"เ้าหิวหรือไม่"
" เป็ห่วงข้าหรอ "
"ข้าเป็ห่วงลูกของข้าต่างหาก เ้าไปพักผ่อนที่ห้องของข้าเถอะ"
"ท่านมีห้องที่นี้ด้วยหรอ"
"มีสิ บางครั้งข้าก็นอนที่นี่ บางครั้งก็นอนที่อื่น"
"มีที่อื่นด้วยหรอ "
"ข้ามีกิจการหลายอย่างน่ะ นี้เป็กิจการของแม่ข้า "
"มีกิจการอะไรบ้างเ้าคะ ข้าอยากรู้ พอมีเวลาเล่าให้ข้าฟังหรือไม่"
"ข้าคงต้องไปก่อน สักพักเดี๋ยวข้ากลับมารับ เ้านอนเล่นที่ห้องนี้เถิด ว่างแล้วเดี๋ยวเล่าให้ฟัง"
"เ้าค่ะ "
"จะมีกิจการร้านอาหารหรือไม่นะ ฉันอยากเปิดร้านทำอาหารจังเลย จะได้สานต่อธุรกิจของครอบครัวในยุคปัจจุบัน เห้อ! ป่านนี้ คุณพ่อกับคุณแม่จะเป็ยังไงบ้างนะ คิดถึงพวกท่านจังเลย ลักกี้ขอโทษที่ไม่ได้อยู่ดูแลพวกท่าน ลูกมันอกตัญญู"
"นายหญิงเ้าคะ ข้ามาแล้วเ้าค่ะ"
"ฉันใกับเสียงสาวใช้ที่ดังเข้ามา พลางรีบเช็ดน้ำตาที่ไหลอยู่ เข้ามาสิ"
"นายหญิงท่านอยากทานอะไรหรือไม่เ้าคะ "
"ไม่หรอก ่นี้ข้ารู้สึกว่า ข้าอ่อนไหว ไวต่อความรู้สึกง่าย"
"นายหญิงอย่ากังวลไปเลยเ้าค่ะ นี้คงจะเป็ผลมาจากการตั้งครรภ์เ้าค่ะ"
"ก็คงจะใช่ เอ่อ เ้ารู้หรือไม่ว่า ท่านแม่สามีของข้า ซึ่งไม่ใช่ข้าจริงๆซะหน่อย ท่านชอบทานอาหารแบบไหน ข้าจำไม่ค่อยได้เลย"
"ปกติท่านหลินฮูหยิน ท่านชอบทานอาหารรสจัดเ้าค่ะ อย่างเช่นของเผ็ดๆร้อนๆ ส่วนขนมท่านไม่ค่อยมีสิ่งใดชอบท่านเป็พิเศษเ้าค่ะ"
" งั้นเ้าเอา ปาก..เอ๊ย หมึกและกระดาษมา ข้าจะจดรายการอาหาร"
"เ้าค่ะ"
" รสจัดๆหรอ งั้นต้องหม้อไฟชาบู ต้มยำกุ้ง แล้วก็ข้าวมันไก่ อาหารไทยๆ ส่วนขนม่นี้อากาศร้อน งั้นทำขนมโมจิหยดน้ำ ถังหูลู่ด้วยดีกว่า"
" ข้าจะจดรายการอาหารให้ เ้าไปซื้อวัตถุดิบมา ให้ครบน่ะ"
"เ้าค่ะนายหญิง"
" รีบไป"
"นี้เ้า วันนี้เ้าไปกินอะไรผิดสำแดงมา ถึงได้พาฮูหยินเ้ามาด้วย ปกติเห็นเกลียดนางอย่างกับอะไรเลย"
" นี้เ้า เห็นว่าเป็เพื่อนสนิทแล้วมาพูดกับข้าแบบนี้หรอ"
"ก็ข้าอยากรู้ เ้าอย่าโกรธข้าเลยนะเพื่อนรัก"
" ก็นางตั้งครรภ์แล้วเกิดอาการแพ้ท้อง นางต้องอยู่ใกล้ๆข้าและได้กลิ่นข้าเท่านั้น ข้าให้นางอยู่ที่นั้นเพราะข้านอนที่นั้นบ่อยกว่านอนที่จวนอีก"
"ห๊าา! นี้เ้าจะมีลูกก่อนข้าหรอเนี่ย ข้ามีทั้งภรรยา อนุอีก1ยังไม่มีวี่แววเลย เ้ามันเสือร้าย"
" แต่ข้าว่า ั้แ่นางอยู่ดีๆก็สลบไปถึง 3 วัน 3 คืน พอฟื้นขึ้นมา นางก็เป็อย่างกับอีกคน"
"เ้าคงคิดมาก หรือว่าเ้าคงชอบนางเข้าแล้ว"
" อย่าพูดบ้าอะไรแบบนี้นะ ข้าหน้าแดง เมื่อรู้ว่าปิดบังเพื่อนสนิทไม่ได้ ข้ากลับดีกว่า "
"ไปหานางหน่ะสิไม่ว่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า เ้าว่าข้าดูเ้าไปออกรึ คนปากไม่ตรงกับใจ เ้าหน่ะชอบนางั้แ่แรกอยู่แล้ว ยังไม่รู้ใจตัวเองอีก "
" หึ! ใครว่าข้าไม่รู้ใจตัวเอง แต่เพราะพี่ชายนางนั้นแหระทำให้ข้า ทำดีกับนางไม่ได้
.
.
.
ตอนนี้อาจจะสั้นไปหน่อยนะคะ ไรต์พอดี่นี้ไรต์กำลังฝึกงาน ขอให้นักอ่านทุกคนโปรดเข้าไรต์ด้วยนะคะ????
ตอนนี้ไรต์กำลังปรับปรุงการแต่งที่อ่านยาก แล้วก็พยายามไม่ใส่อีโมจินะคะ โปรดเข้าใจไรต์ด้วย ไรต์พึ่งหัดแต่ง และยังไม่ค่อยเก่งสำนวน อาจจะไร้สาระไปบ้างนะคะ????
18K
