~ อึ๊ก ~
หลังจากผ่านเหตุการณ์ลี้ลับเมื่อกี้มา ตอนนี้ฉันมาอยู่ที่ไหนสักแห่ง ผู้คนเดินชนฉันไปมา ด้านหน้ามีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งโบกไม้โบกมือแล้วเรียกชื่อฉัน ที่จริงก็ไม่ใช่ชื่อฉันซะทีเดียวหรอก เธอเรียกฉันว่า จางเหม่ยเหมย
" แม่นางท่านเป็อะไรหรือเปล่าขอรับ เห็นยืนนิ่ง"
"ไม่เป็อะไร ข้าขอถามสักหน่อยสิ ที่นี่ที่ไหนคนทำไมคนเบียดเสียดกันขนาดนี้"
"ก็วันนี้พวกนางกำนัลฝึกหัดเข้าวังกันหน่ะ ท่านเองก็ใส่ชุดนางกำนัลฝึกหัด ไม่ใช่มาที่วังด้านหน้านั่นหรอกรึ"
ฉันฟังผิดไปรึเปล่า อะไรคือวัง ก้มลงสำรวจชุดของตัวเอง เหมือนกับหญิงสาวหลาย ๆ คนใส่อยู่ คิดย้อนไปต้องเป็รูปภาพที่ติดผนังในโรงแรมแน่ ๆ ทำให้เกิดฝันร้ายแบบนี้
" เหม่ยเหมย เ้ายืนบื้ออะไรตรงนี้ข้าแค่ไปซื้อเต้าหู้ทอดเมื่อครู่เอง"
" ฉันจะกลับบ้านไปนอน ตอนนี้ฉันฝันร้าย ฉันต้องนอนตอนนี้"
" ไม่ได้ ๆ เ้าจะมานอนตอนนี้ไม่ได้ ต้องเข้าไปตอนนี้ถ้าไปช้ามีหวังโดนลงโทษั้แ่วันแรกแน่"
" จะไปไหน ไม่นะ ถ้าเข้าไปเราจะได้ออกมาอีกตอนไหน"
" เมื่อครู่ก่อนข้าไปซื้อของเ้ายังอยากไปอยู่เลย ไปเถอะ"
นางลากแขนฉันมาในประตูวัง ด้านหน้ามีทหารเดินรักษาการอยู่เยอะมาก อาจจะเพราะวันนี้มีคนมาเยอะ บ้างก็มามุงดูเหล่านางกำนัลใหม่ บ้างก็มาส่งลูกหลานเข้าวัง
เข้ามาถึงแล้วฟังผู้หญิงมีอายุนิด ๆ ได้พูดคุยเื่ต่าง ๆ ฉันจึงได้รู้ว่าก่อนมาวันนี้ ฉันได้ผ่านการคัดเลือกนางกำนัลหลายขั้นตอนมาก ทั้งคำพูดคำจา กริยา มารยาทต่าง ๆ
" เอาล่ะ ให้พวกเ้าแยกย้ายกันไปหอนอนด้านหลัง ก่อนยามอู่ให้ไปที่ลานซักล้าง"
"เ้าค่ะ"
ฉันรู้แล้วหละว่าตอนนี้มันคือเื่จริง ตอนเข้าแถวฉันแอบหยิกแขนตัวเองไปหลายที แต่ว่าตอนนี้ฉันจะกลับบ้านยังไงดีนี่สิ เื่ใหญ่ หรือว่าต้องตามหาภาพวาดนั้นเหมือนในหนังที่เคยดู หรือต้องตามเหมือนกับนิยายที่เคยอ่าน ไม่รู้แล้วโว้ย ฉันปวดหัว
" เหม่ยเหมย เ้านอนห้องเดียวกับข้าแล้วกัน"
" หะ อะไรนะต้องนอนด้วยกันด้วยเหรอ ทำไมไม่นอนคนเดียว"
" เ้าจะบ้ารึไง เป็นางกำนัลที่ไหนนอนคนเดียวได้"
" ว่าแต่เธอชื่ออะไร"
" เ้าไม่ใช่เธอ วันนี้ข้าบอกชื่อตัวเองไปหลายรอบแล้ว เ้าจำไม่ได้รึไง"
" ตอนเข้ามาเหมือนจะหน้ามืดหล่ะ สรุปเ้าชื่ออะไร "
" ข้าชื่อ ลู่ลี่อิน เรียกข้าว่า ลี่อิน เถอะ"
"ได้ มาถึงที่นี่ต้องปรับตัวสินะ ไปกันลี่อิน"
เหล่านางกำนัลฝึกหัดทยอยกันเดินมาถึงหอนอน ลี่อินไปรับป้ายห้องที่หัวหน้านางกำนัลเรียบร้อยจึงพากันเดินเข้าห้อง
ภายในห้องเรียบ ๆ เรียงว่าไม่มีอะไรเลยจะดีกว่า มีแค่ผ้าบาง ๆ สองผืน น่าจะเอาไว้รองนอน หรือไม่ก็คงใช้แทนผ้าห่ม คนขี้หนาวแบบฉันไม่รู้ว่าจะรอดไปได้นานเท่าไหร่
" เ้าเก็บห่อผ้าสิ เหม่ยเหมยเดี๋ยวก็ไปช้าหรอก"
ฉันวางมันไว้เฉย ๆแล้วรีบเดินตามลี่อินออกมา ไม่แน่ใจนักว่าตอนนี้เป็ฤดูอะไร วันที่เท่าไหร่ ปีไหน อากาศตอนนี้ถึงจะเป็ยามอู่แต่เย็นสบายนัก ถ้าให้ประมาณก็คงสัก 20-21 อาศา
" พวกเ้าคงรู้แล้วว่ายามนี้ข้าเรียกพวกเ้ามาทำอะไร" ซังกุกพูดขึ้น
ลี่อันบอกว่าหัวหน้านางกำนัลที่าุโหน่อย ทำงานมานานมากๆ จะเรียกว่าซักกุง
พูดง่ายๆ ตอนนี้ก็คือนางกำนัลฝฝึกหัดทุกคนต้องเลือกแผนกของตัวเองนั่นแหละซึ่งฉันเรียนทำอาหารมาก็คงต้องเลือกโรงครัวหรือที่เรียกว่าห้องเครื่อง เป็การเซฟตัวเองด้วย ถ้าไปทำอย่างอื่นคงทำพังจนต้องโดนลงโทษแน่ ๆ
"ลี่อิน เ้ามาอยู่ห้องเครื่องกับข้าสิ"
" ข้าทำอาหารไม่เป็ คงได้ทำห้องเครื่องใหม้กันพอดี"
" แล้วเ้าจะทำอะไร ต้องเลือกตอนนี้แล้วนะ"
"เ้าไม่ต้องห่วงข้าเลือห้องเย็บปักหน่ะ"
เมื่อเกลี้ยกล่อมลี่อันไม่เป็ผล จึงจำเป็ต้องเลือกไม้ไปห้องเครื่องคนเดียว ส่วนลี่อันก็แยกย้านไปห้องเย็บปัก เมื่อเสร็จงานในแต่ละวันแล้วก็ยังได้เจอกันที่หอนอน
ยังไม่ทันได้หายใจหายคอ คนที่นี่เขาต้องทำงานตลอดเวลาหรือไงก็ไมาแน่ใจได้ ฉันก็ได้เดินตามนางกำนัลห้องเครื่องคนหนึ่งที่มีหน้าที่มารับนางกำนัลใหม่ไป
*** ยามอู่ คือ 11.00 – 12.59 น. ***
317
