เมื่อจ้าวอิงเห็นว่าได้วัตถุดิบมาทำอาหารพอสมควรแล้วนางจึงเดินกลับมาที่ห้องครัวเพื่อจะทำอาหารต่อไป
นางเดินมาถึงด้านนอกของห้องครัวก็เห็นจางซื่อที่ตื่นแล้วกำลังยืนหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่หน้าเตามองหม้อข้าวอยู่
แย่แล้ว!!
จ้าวอิงคิดในใจ แม่สามีนางต้องกำลังไม่พอใจเื่ข้าวที่นางนำมาต้มทั้งหมดแน่นอน จ้าวอิงรู้ว่าแม่สามีนางนำเงินไปซื้อยาให้พ่อสามีนางหมดแล้วจึงไม่มีเงินสำหรับซื้อข้าวสารเพิ่มอีก นางจึงรีบก้าวเข้าไปตรงหน้าจางซื่อพร้อมยกกุ้งและผักที่นางเก็บมายื่นไปให้นางดู
“ท่านแม่ข้าเห็นว่าข้าวเหลือไม่มากจึงนำมาต้มหมดแล้ววันนี้ข้าจะเข้าไปที่ตำบล แล้วซื้อข้าวสารมาเพิ่มเ้าค่ะ”
จางซื่อยังคงขมวดคิ้วแน่นนางดูลังเลใจสีหน้าแปลกประหลาด จ้าวอิงเดาว่าคงเป็เพราะนางทำให้แม่สามีใแล้วจึงกล่าวเสริมว่า
“วันนี้ข้าทำอาหารเองเ้าค่ะประเดี๋ยวกินเสร็จแล้วจะนั่งเกวียนวัวไปที่ตำบลหาซื้อข้าวของท่านแม่้าอะไรเพิ่มไหมเ้าคะ”
จ้าวอิงยิงคำถามออกไป
“เราไม่มีเงินแล้ว คงไม่สามารถหาซื้อหาอะไรได้ส่วนข้าวนี้ต้มแล้วก็ช่างเถอะเดี๋ยวข้าจะไปขอยืมข้าวสารจากป้าสะใภ้รองหวังสักหน่อยแล้วกัน”
เมื่อพูดจบจางซื่อก็ถอนหายใจออกมา
“ท่านแม่ข้ามีเงินอยู่เ้าค่ะท่านน่าจะรู้อยู่แล้วในเมื่อเราเป็ครอบครัวเดียวกัน ท่านอย่าปฏิเสธข้าเลยนะเ้าคะ”
จ้าวอิงยังคงไม่ลดละ
จางซื่อคิดตามก็เห็นว่าจริงอย่างที่นางบอกคนอย่างจ้าวอิงอิงนางย่อมมีเงินแอบเก็บไว้อยู่แน่นอน จางซื่อจึงถามด้วยความสงสัย
“ทำแบบเ้าว่าก็ได้แต่อาอิงเ้าทำกับข้าวเป็หรือ วางปูน้ำนั้นไว้เดี๋ยวข้าทำเอง”
จางซื่อที่ตอนนี้ข้าวก็หมดเงินก็ไม่มีตัดสินใจจะเชื่อจ้าวอิงสักครั้ง
เป็ครั้งแรกที่จางซื่อเรียกชื่อของจ้าวอิงตรง ๆจ้าวอิงชะงักเล็กน้อยแต่ก็กลับมาเป็ปกติอย่างรวดเร็ว แล้วหัวเราะแห้ง ๆกลบเกลื่อนนั้นสินะจ้าวอิงอิงคนเดิมนางไม่เคยทำอะไรเลยไม่แปลกที่แม่สามีของนางจะถามเช่นนั้น
“เป็เ้าค่ะ อยู่บ้านเดิมข้าทำบ่อย ๆท่านไปดูแลท่านพ่อเถอะข้าต้มยาไว้ให้แล้ว”
จ้าวอิงชี้ไปยังหม้อยาที่นางตั้งเอาไว้ แน่นอนนางผสมยาแก้อักเสบ ฆ่าเชื้อลงไปด้วย เพิ่มสมุนไพรเข้าไปหลายตัวเพื่อช่วยรักษาขาข้างนั้นขอพ่อลู่เอาไว้
จางซื่อพยักหน้าแล้วค่อย ๆตักเอายาน้ำสีดำในหม้อออกไป
จ้าวอิงคิดว่าจะทำข้าวต้มกุ้งง่าย ๆกิน กุ้งแม่น้ำตัวใหญ่ถูกจัดการจนสะอาดขูดเอาเนื้อออกมาทั้งหมดแล้วสับหยาบ เพื่อเวลาเคี้ยวจะได้ััเนื้อกุ้งได้ด้วย
ส่วนเปลือกและหัวกุ้งก็ไม่ได้ทิ้งไป เพื่อความหอมกลิ่นกุ้งมากขึ้นจ้าวอิงนำเปลือกและหัวลงผัดในกระทะพอสุกหลังจากนั้นเติมน้ำหนึ่งถ้วยและเกลือเล็กน้อยต้มไว้ครึ่งก้านธูป
จากนั้นกรองเอากากออก เท่านี้ก็ได้น้ำสต๊อกกุ้งแล้วเสียดายไม่มีพริกไทยและเครื่องเทศอื่นนางคงต้องเข้าไปหาซื้อเครื่องปรุงโดยด่วนเสียแล้ว
ครั้นจะหยิบมาจากห้วงมิติก็ไม่ได้ของไม่มีที่มาที่ไปที่มานางจะได้ไม่เป็ที่น่าสงสัยวันนี้เข้าไปที่ตำบลคงต้องเดินสำรวจตลาดให้ทั่วก่อน
ค้นจากความทรงจำของร่างเดิมพบว่าบ้านเดิมนางอยู่ในตำบล แต่แทบไม่มีอะไรเลยนอกจากี้เีและปากร้ายยังเอาแต่ชี้นิ้วสั่งอีกด้วย จ้าวอิงนะจ้าวอิง ! ต้องซวยขนาดไหนถึงมาอยู่ในร่างคนร้ายกาจเช่นนี้
มีครั้งหนึ่งที่นางจำได้ว่า ร่างนี้คิดจะฆ่าลูกชายตัวเองให้ตายด้วย เพื่อจะได้ลู่เหวินเหยาไว้เพียงผู้เดียวเพราะอิจฉาที่ลูกชายได้รับความรักจากสามีแต่ตัวนางถูกรังเกียจ
เสือร้ายยังไม่กินลูกแต่สตรีนางนี้ช่าง …… หมดคำจะพูดจริง ๆ
จ้าวอิงวางเื่ของจ้าวอิงอิงลงไปก่อนและกลับมาสนใจอาหารตรงหน้าอีกครั้ง
อาหารมื้อนี้จ้าวอิงไม่ได้เติมอะไรที่แปลกประหลาดลงไปยังคงปรุงรสเพียงเกลือเท่านั้น หลังจากได้น้ำสต๊อกกุ้งแล้ว นางเติมเนื้อกุ้งลงไปตั้งไฟให้เนื้อกุ้งสุกจากนั้นยกเทลงให้หม้อต้มข้าว คนให้เข้ากันตุ๋นต่ออีกหนึ่งก้านธูปก็เป็อันใช้ได้
“ท่านแม่ เสี่ยวเป่าไปปลุกท่านแม่แต่ไม่เจอท่านย่าบอกว่าท่านแม่ทำอาหาร เสี่ยวเป่าอยากกินอาหารที่ท่านแม่ทำมานานแล้ว”
เสี่ยวเป่าวิ่งมาจากด้านนอกพุ่งเข้ามาหาจ้าวอิงทันที
เด็กน้อยดวงตาแพรวพราวเหลือเกิน จ้าวอิงอดใจไม่ได้ที่จะหยิกแก้มเล็ก ๆนั้น
“ระวังหน่อยในครัวมีแต่ฟืนไฟเข้าใจหรือไม่”
จ้าวอิงที่รับตัวเขาไว้ไม่ให้หกล้มพูดขึ้น
“เข้าใจแล้วท่านแม่”
เสี่ยวเป่าพยักหน้าหงึก ๆ
“ไปเถิด เรียกท่านปู่ ท่านย่ามากินข้าวกัน”
“ขอรับ”
ว่าแล้วเสี่ยวเป่าก็วิ่งออกไปด้านนอกอีกครั้ง โดยไม่ลืมที่จะหยิบถ้วยข้าวใบเล็กออกไปด้วยเห็นได้ชัดว่าเด็กคนนี้ช่วยงานที่บ้านด้วยความเคยชินแล้ว เด็กชนบทนี่โตเร็วจริง ๆ
จ้าวอิงยกโถข้าวออกมาถึงโต๊ะขาหักในห้องโถงเห็นจางซื่อกำลังพยุงพ่อลู่ออกมา สีหน้าพ่อลู่ไม่ค่อยดีนักดูซีดเซียวกว่าเมื่อวานมาก
และดูเหมือนขาจะบวมขึ้นอีกยาที่นางเพิ่มให้เมื่อเช้านั้นตรงโรคแต่ยังไม่แรงพอ เพราะอาการของพ่อลู่นั้นหากเป็ปัจจุบันต้องให้ยาทางสายน้ำเกลือ ล้างแผลขูดเนื้อตายออกจึงจะช่วยให้อาการดีขึ้นอย่างรวดเร็ว
จ้าวอิงมุ่นคิ้วนางกลัวว่าจะติดเชื้อในกระแสเื นางต้องทำแผลให้พ่อลู่ใหม่ไม่งั้นแย่แน่นอนเพราะฉะนั้นนางต้องเข้าเมือง ทำทีไปซื้อยาแล้วกลับมาจัดการแผลของพ่อลู่
‘เอาล่ะทำเช่นนี้ก็แล้วกัน’
“ท่านพ่อ ท่านแม่ กินข้าวเ้าค่ะ”
จ้าวอิงเชิญพ่อและแม่สามีทั้งสองคน
หลังจากนั้นทุกคนก็นั่งกินข้าวพร้อมกันเสี่ยวเป่าน้อยยังคงตักเข้าปากเป็คนแรกเหมือนเดิม
“อร่อย อร่อยมาก ๆ เลยขอรับท่านแม่”
เสียงเล็ก ๆของเสี่ยวเป่าทำให้มื้อเช้านี้คลายบรรยากาศแปลกประหลาดไปไม่น้อย
“ดีเลย เสี่ยวเป่ากินเยอะ ๆนะวันนี้แม่จะซื้อของอร่อยมาให้กินอีก”
จ้าวอิงพูดกับเขาและลูบหลังของเสี่ยวเป่าไปด้วย
จากนั้นนางหันมาหาพ่อแม่สามีที่กำลังมองเสี่ยวเป่าเงียบ ๆ อยู่
“ท่านพ่อ ข้าอยากซ่อมแซมบ้านเ้าค่ะ”
“อื้ม ข้าก็คิดเหมือนกันคราแรกคิดว่าหากขาดีขึ้นจะขึ้นเขา ไปนำไม้ในป่ามาซ่อมแซมผนังส่วนหลังคาจะนำหญ้ามามุงไว้ก่อน แต่ขา เฮ้อ…”
เสียงถอดหายใจของพ่อสามีช่างทำให้จ้าวอิงะเืใจเหลือเกิน หากวันนั้นจ้าวอิงอิงไม่อาละวาด เพียงแค่เื่ของกินที่นางซ่อนไว้หายไปเดือดร้อนถึงพ่อสามีให้รีบลงเขาจนตกหน้าผา คงไม่เจ็บมาถึงตอนนี้
จ้าวอิงก้มหน้าลงอย่างกระดากอาย แม้ไม่ใช่นางที่เป็คนทำแต่นางก็มาอาศัยในร่างคนต้นเหตุอยู่ดีถึงนางจะเคยเป็นักฆ่าเป็สายลับแต่นางก็ยังมีจิตสำนึกอยู่นะ
“ท่านพ่อหากเราจ้างให้ช่างไม้หรือชาวบ้านมาช่วยแล้วซื้อกระเบื้องมาซ่อมหลังคาจะใช้เงินมากน้อยเท่าใดเ้าคะ”
“ถ้าแก้ไขทั้งผนัง หน้าต่าง และหลังคาคงต้องใช้อย่างน้อยสิบถึงยี่สิบตำลึงเงินเพราะบ้านนี้ปล่อยร้างมานานแล้ว”
พ่อลู่ตอบด้วยสีหน้าหม่นหมอง ตอนนี้เงินสักอีแปะพวกเขายังไม่มีเลย
จ้าวอิงหยิบเงินทั้งหมดที่ ‘จ้าวอิงอิง’แอบซ่อนไว้ ออกมากองไว้ นับได้สี่สิบกว่าตำลึงเลยทีเดียว
ทำไมจ้าวอิงอิงมีเงินน่ะหรือ นั้นเพราะแม่ของนางรักนางมากด้วยความดื้อรั้นที่จะแต่งกับลู่เหวินเหยาบัณฑิตยากจน ที่นางหลงรักหัวปักหัวปำจนไม่ฟังคำใครทั้งนั้น แม่ของนางที่กลัวนางจะอดอยาก จึงส่งเงินมาให้นางใช้อยู่ประจำยังมีสินเดิมที่ยังอยู่ในหีบไม้ มีจำพวกเครื่องประดับและเสื้อผ้าต่าง ๆ
แต่เมื่อเดือนกว่า ๆมานี้แม่ของจ้าวอิงอิงเสียชีวิตไปเพราะโรคเก่าเรื้อรังมานานนี่จึงเป็เงินก้อนสุดท้ายที่จ้าวอิงอิงมี
“นี่เป็เงินที่ข้ามีทั้งหมดเ้าค่ะท่านทั้งสองโปรดรับไว้แล้วจัดการตามสมควรได้เลย”
“นี่ …”
พ่อลู่กำลังจะปฏิเสธ ทั้งสองทำท่าจะผลักเงินคืนมาจ้าวอิงไหนเลยจะรับคืน ยืนกรานให้พ่อลู่และจางซื่อรับไว้ให้ได้
ตอนที่ดึงดันกันอยู่นี้สุดท้ายจ้าวอิงจึงนำเสี่ยวเป่ามาเป็ข้ออ้าง
“ข้าสงสารเสี่ยวเป่าเ้าค่ะ อยากให้เขามีชีวิตที่ดีขึ้นเสียทีเงินทั้งหมดนี้ถือว่าข้าผู้เป็มารดาทำเพื่อลูกชายเถิดเ้าค่ะอีกอย่างหากท่านพี่รู้ว่า พวกเรามาอยู่ที่นี่อย่างยากลำบากเขาจะมีกำลังใจเข้าสอบหรือเ้าคะ”
จ้าวอิงพูดยาวเหยียดออกมาในลมหายใจเดียว และยังพูดต่อ
“เงินหมดไปก็หาใหม่ได้ แต่ถ้าสุขภาพของพวกเราไม่ดีคงไปหาเงินไม่ได้ดังนั้นพวกท่านได้โปรดรับไปเถิดเ้าค่ะ”
ลู่ซานถิงและจางซื่อหันหน้ามามองกันสุดท้ายพวกเขาจึงรับเงินไว้แต่โดยดีจากนั้นพวกเขาคุยกันเื่ซ่อมแซมเรือนอีกเล็กน้อยจ้าวอิงจึงยกเื่ซ่อมแซมให้สองสามีภรรยาลู่จัดการ
เพราะหากเป็นางไปพูดคุยกับชาวบ้าน มีหวังได้ทะเลาะกันเท่านั้นจ้าวอิงอิงนางมีศัตรูรอบตัวจริง ๆ เหอะ ๆ .....
•─────❅❀❅─────•
566
