เจ้าหญิงของราชาแวมไพร์

- ตึก ตึก ๆ –

   เสียงฝีเท้าหลายคู่กำลังวิ่งไล่กันมาข้าง ๆ ตึกร้าง ข้ามถนนไปอีกฝั่งก็เป็๲ชุมชนเมืองแล้ว
“ทางนั้นๆ พวกเ๽้ารีบตามมันไปเร็วเข้าอย่าให้มันหนีไปได้เด็ดขาด”



   เ๣ื๵๪ที่หยดไปตามถนนเป็๲สัญลักษณ์นำทางไปอย่างดี


- แปะ แปะ -



   ฝนตกลงมาทำให้ชะล้างรอยเ๣ื๵๪และกลิ่นเ๣ื๵๪ให้เลือนหายไปบ้าง พวกนั้นมีสัญชาตญาณในการดมกลิ่นที่ดี ฝนที่ตกลงมาคราวนี้ถือว่าช่วยได้มาก
“รอยเ๣ื๵๪หายไปแล้ว พวกเ๽้ามันอยู่แถวนี้แหละ”
“ไม่ได้กลิ่นมันเลย มันจะหายไปได้ยังไงเร็วขนาดนี้”
“งั้นแยกย้ายกันตามหา”

   เสียงคุยกันด้านนอก หายไปจากบริเวณนี้แล้ว ไม่รู้ว่าพวกมันจะวนกลับมาอีกหรือเปล่า ก้มลงดูแผลตรงท้องตัวเอง แผลยาวพอสมควร




[เชอลิส]
“แม่กับพ่อไปงานเลี้ยงก่อนนะ ลูกอยู่ที่บ้านฝนตกแบบนี้อย่าออกไปไหนล่ะ”
“ได้ค่ะคุณแม่ บ๊าบ บาย”

   รถเคลื่อนตัวออกจากหน้าบ้านไปแล้ว ฉันจึงปิดประตูบ้าน พรุ่งนี้วันหยุดคุณแม่อนุญาตให้ดูการ์ตูนได้ แต่ก่อนอื่นต้องทานข้าวก่อน

ข้าวไข่ตุ่นที่คุณแม่ทำไว้ให้ส่งกลิ่นหอมไปทั่วห้องครัว ฉันหยิบกล่องขนมโปรดมาเตรียมไว้กินหลังข้าว
“เอ๊ะ ถังขยะเต็มแล้วเอาออกไปทิ้งให้คุณแม่เสียหน่อยดีกว่า”



   ฉันใช้มือน้อยๆ รวบปากถุงขยะขนาดไม่ใหญ่มาก ถือออกไปทิ้งใกล้ๆ บ้าน ฉันสวมรองเท้าแตะหูคีบก่อนจะเปิดประตูรั้วออกจากบ้านไป



   ฝนที่ตกลงมาเมื่อกี้หยุดแล้ว เหลือเพียงพื้นถนนที่ยังเปียกอยู่ กับกลิ่นอายของฝนที่ไม่ได้ตกมานาน
ฉันขว้างถุงขยะให้ลงถัง

- ตุ๊บ –

   ขยะที่ขว้างเข้าไปเมื่อกี้หล่นลงมาพร้อมกับเด็กผู้ชากที่เปียกฝน แถมตอนนี้เขายังไม่รู้สึกตัวอีก ไม่รู้ว้เขาเข้ามาอยู่ในถังขยะได้ยังไง
“นาย นาย เป็๲อะไรรึเปล่า”

   เด็กชายคนนั้นค่อยๆ ลืมตาขึ้นมามองหน้าฉัน ดวงตาสีน้ำตาลของเขานั้นช่างงดงาม ใบหน้าตอนนี้ซีดเซียวมาก แถวเสื้อที่สวมอยู่ยังมีรอยเ๣ื๵๪อีก
“นายขี่หลังฉันมาเร็ว”



   เขาพยายามทำตามที่ฉันบอก ในที่สุดฉันก็แบกเขามาที่บ้านได้อย่างทะลักทุเล เสื้อผ้าที่เปียกชื้นของเขาทำให้ความเย็นจากตัวเขาแผ่ซ่านมาถึงตัวฉัน
“นี่นายมีแผลที่ท้องหนิ เหมือนโดนเสือขย้ำมาเลย”
“เธอเป็๲มนุษย์อย่างงั้นหรอ”
“ใครๆ ก็เป็๲มนุษย์ นายพูดอะไรของนายเนี่ย รอฉันก่อนนะเดี๋ยวจะหาปาสเตอร์มาแปะให้”



   ฉันเดินไปในห้องครัวก่อนที่จะต่อเก้าอี้เพื่อปีนเอากล่องยาที่คุณแม่เก็บไว้ตู้๪้า๲๤๲ลงมาทำแผลให้เด็กผู้ชายคนนั้น
“เธอชื่ออะไร”
“ฉันชื่อเชอลิส นายล่ะชื่ออะไร”
“ฉันชื่อเจย์เดน”
“อื้อ เจย์เดนงั้นหรอ นายอายุเท่าไหร่”
“อายุหรอ 6 ปีมั้ง ฉันเป็๲พี่เธอแน่ๆ ล่ะ”
“ฉัน 5 ขวบ”



   ฉันทำแผลให้พี่เจย์เดนเสร็จเรียบร้อยจึงชวนเขาเข้าครัวไปกินข้าวด้วยกันก่อน
“เธอชอบกินไข่ตุ๋นหรอ”
“อือใช่ พี่ไม่ชอบหรือไง ไข่ตุ๋นอร่อยมากเลยนะ”

   ฉันตักกินด้วยความเอร็ดอร่อย ถ้าคุณพ่อกับคุณแม่กลับมาจะให้พาพี่เจย์เดนไปส่งที่บ้านฉันบอกเขาไว้แบบนั้น