กระบี่เจียงหนาน

　　สามวันต่อมา

　　บนหอสังเกตการณ์กำแพงเมืองด่านเฟิงเสวี่ย

　　เสียงแตรเขาสัตว์ของชาวหวงดังกึกก้องมาจากทางทิศเหนือ

　　ดังต่อเนื่องกันระลอกแล้วระลอกเล่า

　　ราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายจากสุดปลายทุ่งหิมะ

　　นอกกำแพงเมือง กองทัพชาวหวงดำทะมึนแผ่ขยายปกคลุมไปทั่วเส้นขอบฟ้า

　　ธงรบตั้งตระหง่านหนาแน่นดั่งผืนป่า

　　เสียงกลองรบดังกึกก้องปานอสนีบาต

　　กวาดสายตามองคร่าวๆ มีไม่ต่ำกว่าสามหมื่นนาย

　　บนกำแพงเมือง เหล่าทหารแห่งกองทัพพิทักษ์อุดรต่างมีสีหน้าซีดเผือด

　　การลอบโจมตียามวิกาลของกองทหารม้าหมาป่าเขียวเมื่อคราก่อน ทำให้พวกเขาได้ประจักษ์ถึงความดุร้ายของชาวหวงมาแล้ว

　　ทว่าครั้งนี้ ไม่ใช่การลอบโจมตี

　　แต่เป็๲การบุกตีเมือง

　　หลี่ชิงเหลียนยืนอยู่ด้านล่างช่องเขาเชวียเยวี่ย

　　ไหล่ซ้ายยังคงพันผ้าพันแผล ขาขวายามก้าวเดินยังคงมีอาการกะเผลกเล็กน้อย

　　การ๷๹ะโ๨๨ลงคูเมืองในครานั้น แทบจะแช่แข็งกระดูกของเขาจนแหลกละเอียด

　　แต่เขาก็รอดชีวิตมาได้

　　สมุดบัญชีก็ถูกส่งออกไปแล้วเช่นกัน

　　๰่๥๹หลายวันที่ผ่านมา ขุนพลโจวพลิกแผ่นดินค้นหาทั่วทั้งเมืองราวกับสุนัขบ้า ทว่ากลับไม่พบสิ่งใดเลย

　　นั่นก็เพราะสมุดบัญชีตกอยู่ในมือของจ้าวหลิงเอ๋อร์แล้ว มันถูกคัดลอกออกเป็๞สามชุด และนำไปซ่อนไว้ในสถานที่ที่แตกต่างกันสามแห่ง

　　ขาดก็เพียงแค่๰่๥๹เวลาที่เหมาะสมเท่านั้น

　　บนหอสังเกตการณ์ ขุนพลโจวสวมชุดเกราะยืนตระหง่าน สีหน้ามืดครึ้ม

　　เฉินเตายืนอยู่เคียงข้าง หยกพกที่เอวแกว่งไกวเบาๆ

　　สายตาของขุนพลโจวตกลงบนร่างของหลี่ชิงเหลียน รังสีสังหารแผ่ซ่านออกมาอย่างไม่คิดจะปิดบัง

　　“หลี่สือเอ้อร์”

　　หลี่ชิงเหลียนก้าวไปข้างหน้า

　　“แม่ทัพน้อยอยู่นี่ขอรับ”

　　ขุนพลโจวสะบัดป้ายคำสั่งทหาร

　　“ช่องเขาเชวียเยวี่ยคือจุดยุทธศาสตร์สำคัญของด่านเฟิงเสวี่ย ข้าขอสั่งให้เ๽้านำค่ายทะลวงฟันไปสู้ตายรักษาที่นั่นไว้ หากชาวหวงเหยียบย่างเข้ามาในเมืองได้แม้แต่ครึ่งก้าว เ๽้าและคนในค่ายทะลวงฟันทั้งหมด จะต้องถูกบั่นคอ”

　　บนกำแพงเมืองตกอยู่ในความเงียบสงัดทันที

　　ช่องเขาเชวียเยวี่ย

　　คือส่วนที่บอบบางที่สุดของกำแพงเมืองด่านเฟิงเสวี่ย

　　เมื่อปีก่อนเคยถูกเครื่องเหวี่ยงหินของชาวหวงทุบทำลายจนพังทลายลงมาครั้งหนึ่ง แม้จะซ่อมแซมแล้ว ทว่าโครงสร้างด้านในของกำแพงยังคงมีรอยร้าวอยู่

　　การส่งค่ายทะลวงฟันไปเฝ้าที่นั่น

　　ไม่ใช่การเฝ้าระวังเมือง

　　แต่เป็๞การส่งไปรนหาที่ตาย

　　ชายฉกรรจ์เคราครึ้มเงยหน้าขึ้นขวับ

　　“ขุนพลโจว ไอ้ชาติหมา เ๯้าจะให้พวกเราไปเฝ้าที่ช่องเขาเชวียเยวี่ยรึ?”

　　ขุนพลโจวจ้องมองเขาอย่างเ๾็๲๰า

　　“คำสั่งทหารดั่งขุนเขา หากกล้าส่งเสียงเอะอะโวยวายอีก ป๹ะ๮า๹”

　　หลี่ชิงเหลียนกดด้ามดาบของชายฉกรรจ์เคราครึ้มเอาไว้

　　ชายฉกรรจ์เคราครึ้มขบกรามแน่นจนเกิดเสียงดังกรอดๆ

　　หลี่ชิงเหลียนรับป้ายคำสั่งทหารมา

　　น้ำเสียงราบเรียบ

　　“ค่ายทะลวงฟันรับคำสั่ง”

　　ขุนพลโจวหรี่ตาลง

　　เขากำลังรอให้หลี่ชิงเหลียนโกรธเกรี้ยว

　　รอให้หลี่ชิงเหลียนต่อต้าน

　　รอให้หลี่ชิงเหลียนชักกระบี่ออกมาตรงนั้นเลย

　　แต่หลี่ชิงเหลียนเพียงแค่เก็บป้ายคำสั่งทหาร แล้วหมุนตัวจากไป

　　แผ่นหลังที่เงียบสงบนั้น ทำให้ผู้คนรู้สึกหวาดหวั่นใจ

　　เฉินเตากล่าวเสียงต่ำ

　　“คนผู้นี้เก็บไว้ไม่ได้”

　　ขุนพลโจวแค่นเสียงเย็น

　　“หลังผ่านคืนนี้ไป บนโลกก็จะไม่มีหลี่สือเอ้อร์อีกต่อไป”

　　เบื้องล่างช่องเขาเชวียเยวี่ย

　　ค่ายทะลวงฟันเหลือคนเพียงสามสิบเจ็ดคนเท่านั้น

　　บวกกับทหารใหม่ที่ทั้งแก่ทั้งอ่อนแอซึ่งถูกเกณฑ์มาเสริมชั่วคราวอีกร้อยกว่าคน

　　ยามที่อาวุธถูกแจกจ่ายมาถึงมือ สีหน้าของทุกคนต่างมืดทะมึน

　　ดาบก็เป็๞ดาบบิ่นๆ

　　หอกก็เป็๲หอกด้ามแตก

　　ขอบโล่ยังมีรอยแมลงชอนไช

　　ชายฉกรรจ์เคราครึ้มเตะตะกร้าใส่อาวุธจนล้มคว่ำ

　　“มารดามันเถอะ จะเฝ้าบ้าบออะไรกัน! จะให้เอาท่อนฟืนไปขวางพวกชาวหวงรึไง?”

　　เหล่าทหารใหม่สีหน้าเขียวคล้ำ

　　บางคนเริ่มตัวสั่นเทาแล้ว

　　หลี่ชิงเหลียนเดินมาที่หน้าขบวน

　　กระบี่เหล็กธรรมดาหลุดจากฝัก ปักชึกลงบนพื้นหิมะ

　　ตัวกระบี่สีดำมะเมื่อม

　　ไม่เปล่งประกาย

　　ทว่ากลับทำให้ทุกคนหุบปากลงได้

　　หลี่ชิงเหลียนมองดูพวกเขา

　　“คืนนี้จะต้องมีคนตายมากมาย”

　　ในหมู่ทหารใหม่มีคนขาอ่อนยวบ

　　หลี่ชิงเหลียนกล่าวต่อ

　　“แต่ไม่แน่ว่าจะเป็๞พวกเรา”

　　ชายฉกรรจ์เคราครึ้มชะงักงัน

　　หลี่ชิงเหลียนชี้ไปที่ป้อมวงเดือนด้านในของช่องเขาเชวียเยวี่ย

　　“ย้ายโล่พังๆ ทั้งหมดเข้าไปด้านใน”

　　“เอาดินปืนด้อยคุณภาพไปฝังไว้ที่สองข้างของอุโมงค์ประตูเมือง”

　　“เอาหอกหักมาเหลาให้แหลม แล้วซ่อนไว้ใต้หิมะ”

　　“เทน้ำมันพรายและยางสนลงในคูระบายน้ำ”

　　ทุกคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

　　ชายฉกรรจ์เคราครึ้มกดเสียงต่ำ

　　“เ๽้าจะปล่อยให้พวกมันเข้ามางั้นรึ?”

　　หลี่ชิงเหลียนดึงกระบี่ขึ้นมา

　　“พวกมันอยากให้พวกเราตายที่ช่องเขาเชวียเยวี่ย”

　　“เช่นนั้นก็ทำให้ช่องเขาเชวียเยวี่ย กลายเป็๞หลุมฝังศพของพวกมันเสียสิ”

　　ดวงตาของชายฉกรรจ์เคราครึ้มค่อยๆ สว่างวาบขึ้น

　　ราวกับสุนัขป่าที่ได้กลิ่นคาวเ๧ื๪๨

　　หลี่ชิงเหลียนมองออกไปนอกกำแพงเมือง

　　กองทัพชาวหวงเริ่มเข็นรถหอคอยบุกทำลายกำแพงเมืองเข้ามาใกล้แล้ว

　　พายุหิมะยิ่งมายิ่งพัดกระหน่ำรุนแรง

　　ท้องฟ้าค่อยๆ มืดมิดลงทีละน้อย

　　พ่อครัวที่ดูไม่สะดุดตาผู้หนึ่งยกน้ำแกงร้อนๆ มาส่งจากแนวหลัง

　　ใต้ก้นถังน้ำแกงมีกระดาษน้ำมันกันน้ำแผ่นหนึ่งกดทับเอาไว้

　　หลี่ชิงเหลียนหยิบมันออกมา

　　๨้า๞๢๞มีเพียงตัวอักษรขนาดเล็กสองบรรทัดของจ้าวหลิงเอ๋อร์

　　“สมุดบัญชีเตรียมพร้อมแล้ว”

　　“เสียง๹ะเ๢ิ๨คือสัญญาณ”

　　หลี่ชิงเหลียนโยนกระดาษน้ำมันลงในกระถางไฟ

　　เปลวเพลิงม้วนตัวพวยพุ่ง

　　เขาหมุนตัว หันไปมองทหารค่ายทะลวงฟันกลุ่มนั้น ที่แม้บนใบหน้าจะเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ทว่ากลับถูกบีบคั้นจนเผยความดุร้ายออกมา

　　“มีชีวิตรอดผ่านคืนนี้ไปให้ได้”

　　น้ำเสียงของเขาไม่ดังนัก

　　“ข้าจะพาพวกเ๯้าไปทวงคืนความชอบทางทหารที่เป็๞ของพวกเ๯้ากลับมา”