ผม…ผู้ชายคนหนึ่งแบบคนทั่วไปไม่ได้มีอะไรพิเศษทำงานเป็เชฟในร้านอาหารฝรั่งเศสกลางกรุงเทพ ชีวิตก็วนอยู่กับครัว เตาไฟเสียงมีดกระทบเขียง กับกลิ่นอาหารที่ติดตัวจนชินไปแล้ว
ทุกวันของผมก็เหมือนมนุษย์เงินเดือนทั่วไปตื่นเช้าก็อยู่ห้อง จะออกไปทำงานก็ตอน 11.00 น. กลับบ้านตอนดึก เหนื่อยบ้างท้อบ้าง เจอปัญหาจุกจิกสารพัด แต่ก็ทำได้แค่ฝืนยิ้ม แล้วบอกตัวเองให้สู้ต่อไป
บางครั้ง…มันก็เหงาเหมือนกันนะครับเวลาเดินกลับห้องเงียบๆ หลังปิดร้าน ความเงียบมันดังยิ่งกว่าเสียงอะไรก็ตาม เหมือนชีวิตทั้งชีวิตมีแค่ทำงานกับเตียงเก่าๆในห้องเล็กๆ เท่านั้น
จะให้ไปเจอใครใหม่ๆก็คงยาก เพราะเวลาส่วนใหญ่หมดไปกับงาน ผมไม่ได้มีโอกาสออกไปใช้ชีวิตข้างนอกมากนัก
แต่ก็ใช่ว่าผมจะตัดขาดจากโลกเสียทีเดียว นานๆ ทีผมก็ยังได้เจอเพื่อนเก่าสมัยเรียนมหา’ลัยบ้าง ครั้งสองครั้ง…อย่างล่าสุดนี่เองผมเพิ่งไปงานเลี้ยงรุ่นมา ได้เจอหน้าเพื่อนๆ หลายคนที่ห่างหายไปนาน
บางที…สิ่งเล็กๆแบบนี้ ก็ทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองยังเป็ “คนธรรมดา”ที่ยังมีที่ยืนอยู่ในโลกนี้เหมือนกัน
เสียงกระทะกระทบกับเตาไฟดังก้องในห้องครัวโลหะเงาวับที่ร้อนจัดกลิ่นไวน์แดงคลุ้งไปทั่ว ปะปนกับกลิ่นเนยเค็มที่กำลังละลายจนเป็ฟองครีม นทีเชฟหนุ่มวัยสามสิบต้นๆ ยืนอยู่หน้ากระทะด้วยสายตาเรียบนิ่งเขาเคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้าแต่มั่นคงราวกับกล้ามเนื้อทั้งร่างถูกฝึกมาให้รับรู้ถึงจังหวะไฟ ความร้อนและเสียงเดือดพล่าน
ขณะที่นทีกำลังยุ้งอยู่ในครัวเสียงโทรทัศน์จากห้องข้างๆ ของภายในร้านอาหารก็ดัง เข้ามา
“กรมอุตุนิยมวิทยาประกาศแจ้งเตือนพายุฝนฟ้าคะนองจะพัดปกคลุมหลายพื้นที่ของภาคกลางและภาคเหนือ โดยเฉพาะ่ต้นเดือนมิถุนายนนี้ขอให้ประชาชนระมัดระวังอันตรายจากน้ำท่วมฉับพลันและลมแรง…”
เสียงประกาศนั้นดังก้องเข้าหูนทีเหมือนย้ำว่าพายุกำลังจะมา.
“เชฟ!โต๊ะเจ็ดสั่ง confit de canard เพิ่มค่ะ!”เสียงผู้ช่วยะโแหวกความจอแจในครัว
นทีไม่ตอบเพียงพยักหน้าแล้วเอื้อมหยิบขาเป็ดที่หมักเครื่องเทศไว้ั้แ่เช้าใส่ลงกระทะร้อนจัด เสียงน้ำมันเดือดดัง ฉ่า ราวกับเปลวไฟกำลังะโเขาชอบเสียงแบบนี้ มันทำให้หัวใจที่ว่างเปล่ามีจังหวะเต้นอีกครั้ง
สำหรับเขาครัวคือที่เดียวที่ให้ความหมายกับชีวิต
โลกภายนอกเต็มไปด้วยความว่างเปล่าและความทรงจำที่เขาอยากลืมแต่ไม่เคยทำได้...
(เล่ารายละเอียดบรรยากาศครัวความกดดัน ความเป๊ะของครัวฝรั่งเศส และนทีที่ทำงานแบบทุ่มเทเกินตัวทั้งที่ใบหน้าเรียบเฉย)
เมื่อร้านปิดลงผู้คนทยอยกลับ เสียงหัวเราะยังคงหลงเหลือในห้องอาหารด้านนอกโต๊ะถูกเช็ดจนสะอาดเหลือเพียงแสงไฟสลัวๆ นทีถอดผ้ากันเปื้อน แขวนไว้บนตะขอ
เขานั่งลงริมมุมครัวมองมือที่เต็มไปด้วยรอยไหม้เล็กๆ จากน้ำมันร้อน พลันเผลอถอนหายใจยาวความเหนื่อยไม่ใช่ปัญหา แต่ความว่างเปล่าหลังเลิกงานต่างหากที่ทำให้เขาแทบหายใจไม่ออก
ในโทรศัพท์ไม่มีข้อความไม่มีสายเรียกเข้า ไม่มีใครรออยู่ที่บ้าน ห้องพักเล็กๆ ชั้นสี่คือตัวตนของเขาความเงียบคือเพื่อนเพียงหนึ่งเดียว
ในหัว นทีนึกถึง“บ้าน” ที่เขาเคยมี บ้านต่างจังหวัดหลังเก่า และเสียงชายแก่ที่เขาไม่อยากจดจำ... พ่อ
เขาสะบัดหัวไล่ความคิดนั้นออกไปหยิบบุหรี่มวนหนึ่งขึ้นมาจุด สูดลึกแล้วมองไฟสีส้มที่ปลายมวนมันคือเปลวไฟที่เตือนให้เขายังมีชีวิตอยู่
คืนนี้ฝนตกหนักถนนหน้าโรงแรมหรูที่ร้านอาหารตั้งอยู่เต็มไปด้วยแอ่งน้ำสะท้อนแสงไฟสีเหลืองเขาขับรถเก๋งมือสองที่เก่าจนเสียงเครื่องสั่นตลอดเวลาออกมา (ผมชอบของวินเทจนะครับ)
ในวิทยุคลื่นแจ๊สเบาๆคลออยู่ เพลงเศร้าไร้เนื้อร้องที่เหมือนเสียงบ่นของหัวใจ
เมื่อรถหยุดติดไฟแดงนทีมองผ่านกระจกฝนที่พร่ามัว เห็นเงาผู้หญิงคนหนึ่งยืนหอบอยู่ใต้เสาไฟร่างเธอสั่นไหวเหมือนกำลังร้องไห้
เสี้ยววินาทีหนึ่งเขาคิดจะขับผ่านไปเหมือนไม่เห็น แต่สายตาที่เธอเงยขึ้นสบเข้ากับเขาทำให้มือบนพวงมาลัยสั่นเล็กน้อย
เสียงประตูรถฝั่งข้างคนขับถูกเปิดออกอย่างกะทันหันหญิงสาวในชุดเดรสที่ชุ่มฝนทรุดตัวลงนั่ง น้ำตาและหยดฝนไหลปนกันเธอพูดทั้งที่เสียงสั่น
“...พาไปไหนก็ได้... ได้โปรด...”
นทีชะงัก ใจเต้นแรง เขามองเธอผ่านแสงไฟสลัว ใบหน้าสวยที่ซ่อนความเ็ปจนแทบหายใจไม่ออก
โลกทั้งใบในวินาทีนั้นเหมือนหยุดลงเหลือเพียงเสียงฝนตก เสียงหอบหายใจของเธอ และหัวใจของเขาที่เริ่มสั่นคลอน
นี่คือจุดเริ่มต้นของเื่ราวทั้งหมด...
582
