"และถัดจากส่วนหางของัลงไป..."
เสียงแหบพร่าและทุ้มต่ำของเสิ่นเยี่ยนฉือยังคงล่องลอยอยู่ในความเงียบงันของค่ำคืนอย่างต่อเนื่องปลายนิ้วชี้ขวาของเด็กชายในชุดสีเข้มที่วาดค้างอยู่กลางอากาศค่อยๆขยับลากเส้นสมมติเชื่อมต่อจุดแสงสว่างบนผืนผ้าใบสีน้ำเงินเข้มลึกล้ำของยามราตรีท้องฟ้าในยามนี้ไม่ได้ถูกฉาบด้วยความคมกริบและเ็าเฉกเช่นในคิมหันต์ฤดูที่ผ่านมาทว่ามันถูกห่มคลุมด้วยม่านละอองสีหมอกบางเบาของต้นฤดูใบไม้ผลิทำให้หมู่ดาวนับหมื่นแสนดวงที่กระจัดกระจายอยู่เบื้องบนดูนุ่มนวลและทอประกายละมุนละไม
ลมเหนือที่เคยเกรี้ยวกราดและมักจะหอบเอาเกล็ดน้ำแข็งมาบาดผิวบัดนี้ได้แปรเปลี่ยนทิศทางและลดระดับความดุดันลงจนเหลือเพียงสายลมเอื่อยมันพัดผ่านยอดกำแพงอิฐสีเทาของจวนตระกูลเสิ่นอย่างเงียบเชียบนำพาเอากลิ่นความชื้นของไอดินที่เพิ่งหลุดพ้นจากการแช่แข็ง ผสมผสานกับกลิ่นหอมหวานจางๆของตุ่มดอกท้อที่เริ่มปริแย้มและผลิบานอยู่บนกิ่งก้านเหนือระเบียงไม้กระดาน
เสิ่นเยี่ยนฉือไม่ได้หยุดพักเพื่อชั่งน้ำหนักคำพูดของตนเองอีกต่อไปเขาเอื้อนเอ่ยชื่อของกลุ่มดาวที่ทอดตัวอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ด้วยความราบเรียบและมั่นคงจังหวะการเปล่งเสียงของเขาสอดคล้องไปกับจังหวะการพัดผ่านของสายลมราวกับว่าถ้อยคำเ่าั้ไม่ได้ถูกดึงออกมาจากความทรงจำอันหนาวเหน็บในอดีตทว่ามันถือกำเนิดขึ้น ณ พื้นที่แห่งนี้ บนระเบียงไม้กระดานแห่งนี้และถูกส่งมอบให้เป็ส่วนหนึ่งของค่ำคืนนี้โดยสมบูรณ์
ทางฝั่งซ้ายสุดของระเบียงจ้าวเหยียนโจวในชุดคลุมสีงาช้างได้ก้าวข้ามเส้นแบ่งแห่งความมีสติสัมปชัญญะเข้าสู่อาณาเขตของห้วงนิทราไปอย่างลึกซึ้งและยาวนานแล้ว
ไม่มีเสียงการพลิกตัวขยับกายเพื่อค้นหาความสบายไม่มีเสียงพึมพำละเมอถึงฎีกาหรือบทกวีที่อาจารย์หลวงบังคับให้ท่องจำและที่สำคัญที่สุดเสียงกังวานใสของป้ายหยกมันแพะที่มักจะดังสะท้อนอยู่เสมอทุกครั้งที่องค์รัชทายาทขยับตัวบัดนี้ได้หยุดส่งเสียงอย่างเด็ดขาด มันวางนิ่งสนิทอยู่บนพื้นกระดานไม้เคียงข้างเ้าของเป็สัญลักษณ์อันแจ่มชัดว่าผู้กุมชะตาแห่งแผ่นดินได้ปลดวางภาระหน้าที่อันหนักอึ้งทั้งหมดลงและยอมจำนนต่อความปลอดภัยที่ซึมซาบอยู่ในบรรยากาศรอบกายอย่างสิ้นเชิง
ลมหายใจของจ้าวเหยียนโจวทอดตัวเป็จังหวะที่เชื่องช้าสม่ำเสมอ และผ่อนคลายไอความร้อนที่พ่นออกมาจากริมฝีปากของเขาไม่ได้เป็กลุ่มควันสีขาวหนาทึบเหมือนในคืนฤดูหนาวทว่ามันเป็เพียงละอองไอจางๆที่ลอยกรุ่นขึ้นมาเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลืนหายไปกับความอบอุ่นของอากาศต้นฤดูใบไม้ผลิ
เมื่อเสียงเจื้อยแจ้วฝั่งซ้ายเงียบสนิทความเงียบสงัดก็โรยตัวลงมาโอบอุ้มพื้นที่ใต้กิ่งท้อใหญ่อีกครั้งทว่ามันไม่ใช่ความเงียบที่น่าอึดอัดไม่ใช่ความว่างเปล่าที่เรียกร้องให้ผู้ใดต้องพยายามสรรหาถ้อยคำมาเติมเต็มมันคือความเงียบที่ทรงพลังและสมบูรณ์แบบในตัวเอง เป็ความเงียบที่เปิดโอกาสให้เสียงแหบพร่าของเสิ่นเยี่ยนฉือได้ทำหน้าที่เป็เพียงสิ่งเดียวที่เชื่อมโยงความกว้างใหญ่ของจักรวาลเข้ากับความเล็กจ้อยของมนุษย์
ตรงกึ่งกลางระหว่างเด็กชายทั้งสองเถาอิ่งยังคงนอนหงายจดจ้องมองผืนฟ้าดวงตากลมโตของเด็กหญิงสะท้อนประกายแสงดาวที่เสิ่นเยี่ยนฉือกำลังอธิบายทว่าการกะพริบตาของเธอเริ่มเชื่องช้าลงเรื่อยๆ
ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านมาจากพื้นกระดานไม้ที่กักเก็บแสงแดดมาตลอดทั้งวันประกอบกับกลิ่นหอมของดอกท้อที่ทำหน้าที่เสมือนบทเพลงกล่อมเด็กที่ไร้เสียงสร้างความรู้สึกผ่อนคลายที่ยากจะต้านทาน ยิ่งไปกว่านั้นน้ำเสียงทุ้มต่ำและสม่ำเสมอของคนที่นอนอยู่เคียงข้าง ไม่ได้กระตุ้นให้เกิดความตื่นเต้นเร้าใจทว่ามันมอบความรู้สึกหนักแน่น มั่นคง และปลอดภัยอย่างลึกซึ้งที่สุด
เธอไม่ได้พยายามเบิกตากว้างเพื่อต่อสู้กับความเหนื่อยล้าเฉกเช่นในคืนฤดูหนาวที่อากาศหนาวจัดจนต้องฝืนร่างกายไม่ให้หลับใหลค่ำคืนนี้อากาศเป็ใจ สายลมเป็ใจและแม้กระทั่งความเงียบก็ยังเป็ใจให้ร่างกายของเธอได้เอนเอียงเข้าหาการพักผ่อนอย่างเต็มที่
เถาอิ่งกะพริบตาอีกครั้งหมู่ดาวบนท้องฟ้าเริ่มพร่ามัวและหลอมรวมกันเป็แสงสีเงินรางๆ
"พี่ใหญ่..."
เสียงของเด็กหญิงดังขึ้นแ่เบามันเป็เสียงที่แหบแห้งและขาดห้วงทว่าเจือไปด้วยความอ่อนโยนและไร้เดียงสาอย่างที่สุด เธอไม่ได้หันหน้าไปมองเขาปล่อยให้สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่จุดแสงสว่างที่เลือนลางเบื้องบน
เสิ่นเยี่ยนฉือหยุดการอธิบายถึงกลุ่มดาวัฟ้าลงชั่วคราวเขาไม่ได้หันใบหน้ามามองเธอเช่นกัน เพียงแต่นอนนิ่งรับฟังอย่างสงบงันรอคอยให้ถ้อยคำของเธอเดินทางมาถึง
"ในบรรดาดวงดาวทั้งหมดที่ท่านรู้จัก..." เถาอิ่งขยับริมฝีปากเชื่องช้า เสียงของเธอเบาหวิวราวกับจะปลิวหายไปกับสายลม
"มีดาวดวงใดหรือไม่... ที่มักจะปรากฏตัวขึ้นมา...พร้อมกับเวลาที่ดอกท้อพวกนี้ผลิบาน..."
คำถามของเธอไม่ได้้าคำตอบที่เป็ข้อเท็จจริงทางดาราศาสตร์ไม่ได้้าทราบตำแหน่งทิศทางหรือชื่อเรียกที่ถูกต้องตามตำรามันเป็เพียงคำถามสุดท้ายที่หลุดลอยออกมาก่อนที่สติสัมปชัญญะจะจมดิ่งลงสู่ความฝันเป็ความพยายามที่จะเชื่อมโยงความงดงามของผืนฟ้าเข้ากับความผูกพันบนผืนดินที่เธอััได้ในวินาทีนี้
เสิ่นเยี่ยนฉือนอนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งลมหายใจของเขายังคงสม่ำเสมอ เขาไม่ได้รู้สึกว่าตนเองถูกทดสอบความรู้ไม่ได้รู้สึกกังวลว่าจะตอบคำถามของเธอไม่ได้
เขาเผยอริมฝีปากเตรียมที่จะเอื้อนเอ่ยถ้อยคำเพื่อตอบสนองต่อความอยากรู้อยากเห็นอันแสนบริสุทธิ์นั้น
"ดาว..."
ทว่าในจังหวะที่พยางค์แรกเพิ่งจะหลุดรอดออกมาจากลำคอของเขา
การเคลื่อนไหวทางฝั่งซ้ายของเขาก็ยุติลงอย่างสิ้นเชิงศีรษะเล็กๆ ที่ปกคลุมด้วยกลุ่มผมสีดำขลับของเถาอิ่ง ค่อยๆเอียงเอนลงมาตามแรงโน้มถ่วงอย่างเป็ธรรมชาติ ไร้ซึ่งการฝืนรั้งไร้ซึ่งความพยายามที่จะรักษาระยะห่าง
และแล้วน้ำหนักที่คุ้นเคยก็ทิ้งตัวลงมาััเข้ากับท่อนแขนด้านซ้ายของเขา
มันเป็น้ำหนักที่เบาหวิวทว่ากลับปรากฏชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใดไออุ่นจากผิวแก้มของเด็กหญิงแผ่ซ่านทะลุผ่านเนื้อผ้าฝ้ายสีเข้มของเสื้อคลุมเข้ามาัักับิัของเขาโดยตรง ลมหายใจของเถาอิ่งที่เคยพ่นออกสู่ท้องฟ้ากว้างบัดนี้แปรเปลี่ยนทิศทางมารินรดอยู่ใกล้กับลาดไหล่ของเขาจังหวะการหายใจของเธอเชื่องช้าลง สม่ำเสมอและทอดยาวเข้าสู่ห้วงนิทราที่แสนสงบไปอีกคน
เสียงแหบพร่าของเสิ่นเยี่ยนฉือที่กำลังจะตอบคำถามขาดห้วงและยุติลงกลางคัน
ปลายนิ้วชี้ขวาของเขาที่เคยวาดค้างอยู่ในอากาศเพื่อชี้ตำแหน่งของดวงดาวค่อยๆ ลดระดับลงมาอย่างเชื่องช้าและไร้สุ้มเสียงก่อนจะวางกลับลงไปประสานกันไว้บนหน้าท้องดังเดิม
ในค่ำคืนแรกที่หิมะโปรยปรายเมื่อััได้ถึงน้ำหนักที่ทิ้งตัวลงมาบนท่อนแขนร่างกายของเด็กชายผู้คุ้นชินกับการป้องกันตัวจะตอบสนองด้วยการแข็งเกร็งไปชั่วอึดใจหนึ่งกล้ามเนื้อของเขาจะหดเกร็งตามสัญชาตญาณของการถูกรุกล้ำพื้นที่ส่วนตัวก่อนที่เขาจะค่อยๆ ผ่อนคลายและยอมรับน้ำหนักนั้นในเวลาต่อมา
ทว่าในค่ำคืนนี้ท่ามกลางสายลมของฤดูใบไม้ผลิที่พัดพาความอบอุ่นมาให้
เสิ่นเยี่ยนฉือไม่ได้แข็งเกร็งเลยแม้แต่วินาทีเดียว
กล้ามเนื้อบนท่อนแขนซ้ายของเขายังคงผ่อนคลายและราบเรียบแผ่นหลังของเขายังคงแนบสนิทกับพื้นกระดานไม้อย่างเป็ธรรมชาติจังหวะการเต้นของหัวใจไม่ได้กระตุกรัวด้วยความตระหนกและลมหายใจของเขาไม่ได้สะดุดขาดห้วง
เขาเพียงแค่นอนนิ่งรับเอาน้ำหนักของศีรษะเล็กๆ นั้นไว้ราวกับว่ามันเป็ส่วนหนึ่งของร่างกายตนเอง
เขาไม่ได้หันใบหน้ากลับมามองคนที่หลับใหลอยู่บนแขนไม่ได้ปรายตาลงไปสำรวจว่าเธอนอนหลับสบายหรือไม่ไม่ได้ขยับมือเพื่อลูบเส้นผมที่ปรกหน้าของเธอออกให้
เขาไม่ได้กระทำการใดๆที่จะแสดงออกถึงการจัดแจงดูแล ทว่าการที่เขาไม่ขยับเขยื้อนร่างกายเลยแม้แต่น้อยการที่เขายอมมอบท่อนแขนของตนเองให้กลายเป็หมอนรองหนุนที่มั่นคงที่สุดนั่นคือรูปแบบการปกป้องที่ลึกซึ้งและปราศจากข้อกังขาที่สุดเท่าที่เด็กชายคนหนึ่งจะมอบให้ได้
ดวงตาสีเข้มของเสิ่นเยี่ยนฉือยังคงเบิกโพลงทอดสายตาขึ้นไปยังผืนฟ้าสีน้ำเงินเข้มเบื้องบนเขาล็อกสายตาของตนเองไว้ที่จุดแสงสว่างจุดหนึ่งที่ส่องประกายอยู่อย่างโดดเดี่ยวทางทิศเหนือ
ดาวเป่ยจี๋...ดาวเหนือที่ไม่เคยเปลี่ยนทิศทาง
ไม่ว่าฤดูกาลจะหมุนเปลี่ยนจากเหมันต์ที่หนาวเหน็บเข้าสู่วสันต์ที่อบอุ่นไม่ว่ากลุ่มดาวัฟ้าจะปรากฏขึ้นมาแทนที่ไม่ว่าด้ามกระบวยของกลุ่มดาวเป่ยโต่วจะชี้ไปทางทิศใดดาวเหนือก็ยังคงตอกหมุดอยู่ที่ตำแหน่งเดิมบนแผ่นฟ้าสาดส่องประกายแสงสีเงินยวงลงมาอย่างไม่สั่นคลอน
และเขาก็ยังคงอยู่ที่เดิม
เวลาไหลผ่านไปอย่างเชื่องช้าในความเงียบงันที่สมบูรณ์แบบท้องฟ้าเบื้องบนค่อยๆ หมุนวนเปลี่ยนองศาไปตามกลไกของจักรวาลลมต้นฤดูใบไม้ผลิพัดกรรโชกมาเป็ระลอกหอบเอากลิ่นหอมของดอกท้อให้เข้มข้นขึ้นกว่าเดิม
ความเงียบที่โรยตัวอยู่บนระเบียงไม้ไม่ได้ให้ความรู้สึกอ้างว้างหรือเดียวดายมันกลายเป็ความเงียบที่ทำหน้าที่โอบอุ้มและรักษาสมดุลของโลกใบเล็กๆ แห่งนี้เอาไว้
ภาพที่ปรากฏอยู่ท่ามกลางความสลัวของยามราตรีมีเพียงผืนฟ้าที่ประดับประดาด้วยดวงดาวและร่างของเด็กสามคนที่นอนเรียงเคียงกันอยู่บนพื้นกระดานไม้
ไอความร้อนที่เคยพ่นออกเป็สายยาวสามสายบัดนี้แปรเปลี่ยนไปตามสภาวะของร่างกาย
สองสายแรกเป็จังหวะที่เชื่องช้า สม่ำเสมอและผ่อนคลายอย่างที่สุดบ่งบอกถึงการเดินทางเข้าสู่ห้วงฝันที่แสนสงบและได้รับการปกป้องอย่างสมบูรณ์แบบ
ส่วนไอความร้อนสายที่สามยังคงพ่นออกเป็จังหวะที่ตื่นตัว แ่เบา ทว่าคงที่มันลอยอ้อยอิ่งขึ้นสู่อากาศที่อบอวลไปด้วยกลิ่นดอกไม้ ก่อนจะจางหายไปภายใต้แสงดาว
สายลมพัดผ่านยอดกิ่งท้อใหญ่เหนือศีรษะของพวกเขาอีกครั้งคราวนี้แรงพอที่จะทำให้กลีบดอกสีชมพูอ่อนหวานที่เพิ่งปริแย้มบานเต็มที่ไม่สามารถต้านทานแรงดึงดูดของโลกได้อีกต่อไป
กลีบดอกท้อกลีบหนึ่งร่วงหล่นลงมาจากกิ่งเบื้องบนมันลอยคว้างหมุนวนอยู่ในอากาศอย่างเชื่องช้าราวกับกำลังเริงระบำไปตามท่วงทำนองของสายลมก่อนจะทิ้งตัวลงมาัักับพื้นผิวเบื้องล่างอย่างแ่เบา
มันตกลงมาวางนิ่งอยู่บนท่อนแขนซ้ายของเสิ่นเยี่ยนฉือตรงบริเวณที่ใกล้กับเส้นผมสีดำขลับของเถาอิ่งที่กำลังหลับใหล
ไม่มีใครขยับตัวเพื่อปัดกลีบดอกไม้นั้นทิ้งไป
ไม่มีใครส่งเสียงรบกวนความเงียบงันที่แสนงดงามนี้
มีเพียงน้ำหนักที่คุ้นเคยบนท่อนแขนดวงตาที่เฝ้ามองดวงดาวที่ไม่เคยเปลี่ยนทิศและกลีบดอกท้อที่ประทับรอยอยู่บนเนื้อผ้า
1K
