สองพันปีให้หลังจากยุคที่ผู้คนเคยอวดอ้างความยิ่งใหญ่ของอารยธรรม โลกที่เคยเต็มไปด้วยหอคอยสูงเสียดฟ้า เครื่องจักรอัจฉริยะ และเครือข่ายที่เชื่อมโยงทุกชีวิต… ได้พังทลายลงจนเหลือเพียงเศษซากเหล็กผุพังกลางทุ่งรกร้าง
ท้องฟ้าปกคลุมด้วยม่านหมอกสีเทาแปลกประหลาด ดวงอาทิตย์ยังคงส่องแสง แต่กลับถูกบดบังด้วยฝุ่นควันและไอพิษที่คงค้างมานานหลายศตวรรษ น้ำในแม่น้ำบางสายขุ่นเขียวจนกลายเป็พิษ บางแห่งกลับใสสะอาดผิดธรรมชาติ แต่หากมีใครเผลอแตะต้องเข้าไป ร่างกายก็อาจละลายหายไปในชั่วพริบตา
พืชพรรณที่เหลือรอดมิได้เป็มิตรอีกต่อไป ต้นไม้บางชนิดแผ่กลิ่นหอมเย้ายวน ราวกับเชื้อเชิญให้เข้ามาลิ้มรส ก่อนจะเผยเขี้ยวหนามแหลมออกมาทะลวงร่างผู้หลงกล ผักผลไม้บางชนิดกลับเป็อาหารล้ำค่า สามารถฟื้นฟูพลังงานหรือรักษาาแได้ หากแต่ไม่เคยมีใครแน่ใจได้เลยว่า ผลที่เด็ดขึ้นมานั้นเป็ของกินได้… หรือของกินคน
สิ่งมีชีวิตที่เคยเรียกว่ามนุษย์ยังคงมีอยู่ แต่น้อยนิด ราวกับฝุ่นผงที่หลงเหลือจากพายุใหญ่ พวกเขาหลบซ่อนตามซากนครหรือโพรงใต้ดิน เพื่อรอดพ้นจากเงื้อมมือของสัตว์กลายพันธุ์—อสูรกายที่กำเนิดจากการบิดเบี้ยวของโลกอนาคต บางตัวมีร่างสูงตระ...
1K
