บางทีอาจเพราะอารมณ์ดี เบอตันจึงไม่ค่อยมีอคติกับเจไดที่มีร่างกายผอมบาง เขาส่งยิ้มให้เจไดที่ยังอาเจียนอยู่ และเดินไปที่ท้ายรถกระบะ แล้วหยิบขวดที่บรรจุของเหลวสีเขียวไว้ข้างในออกมาขวดนึง เทของเหลวสีเขียวออกมานิดนึงผสมกับน้ำ จากนั้นใช้มันล้างผลึกสีน้ำเงินที่เปรอะเปื้อนเนื้อเน่าอยู่จนสะอาด แล้วค่อยใส่ลงไปในถุงผ้าเล็กๆที่เขาผูกไว้ที่เอว
ถึงแม้บริเวณนี้จะมีซอมบี้ไม่มากนัก แต่พอรถกระบะจอดนิ่งอยู่บนถนน มันก็กลายเป็เป้าสายตาของพวกซอมบี้ทันที
ซอมบี้แต่ละตัวเริ่มวิ่งกรูกันเข้ามาอย่างช้าๆ ทว่ากลุ่มชายฉกรรจ์บนรถกลับไม่แสดงอาการตื่นตระหนกออกมาเลยสักนิด ดูเหมือนว่าผลงานในวันนี้จะได้ค่อนข้างดี อารมณ์ของพวกเขาจึงแจ่มใสเป็พิเศษ หัวเราะคุยเล่นกันอย่างเฮฮา โดยเฉพาะการพูดจาเสียดสีถึงบรรดาผู้หญิงในค่ายที่ขายร่างกายแลกกับอาหาร พวกเขาพูดอย่างไม่สนไม่แคร์อะไรเลยสักนิด ไม่สนใจเจไดพึ่งหยุดอาเจียนเลย
เจไดนั่งลงกับพื้นอย่างหมดแรง ถ้าพูดถึงซอมบี้ เขาเองพอจะรับรู้จากการที่เคยเล่นเกมหรือดูภาพยนตร์มาก่อน
แต่ได้เห็นกับตาแบบนี้ มันเกินกว่าที่เขาจะรับไหวจริงๆ แค่คิดถึงเศษเนื้อสมองสีเทาดำแห้งกรัง สายประสาทเหี่ยวๆที่ยังติดอยู่ตามผลึกสีน้ำเงินนั้น เขาก็รู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาอีกครั้ง
หลังจากอาเจียนจนหมดไส้หมดพุงแล้ว เจไดก็รู้สึกหมดแรง อยากจะนั่งพักให้สบายๆสักหน่อย แต่พอเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นว่าซอมบี้ที่กระจัดกระจายอยู่รอบๆเริ่มตรงเข้ามาใกล้เรื่อยๆ
ทันทีที่ััถึงอันตรายอีกครั้ง เขารีบคว้าเอาถุงผ้าใบใหญ่โยนเข้าไปในกระบะท้ายรถและปีนขึ้นตามไปอย่างรวดเร็ว จากนั้นเขาก็นั่งลงและะโด้วยเสียงสั่นเครือ
"ออกรถเร็วเข้า! พวกมัน...พวกมันกำลังล้อมเข้ามาแล้ว!"
พวกชายฉกรรจ์ะเิเสียงหัวเราะขึ้นมาอีกครั้ง ชายฉกรรจ์ที่คอยควบคุมปืนกลหนักหัวเราะเสียงดังแล้วพูดอย่างขำๆ
"ไอ้หนู เราสัญญาตอนไหนว่าจะให้นายขึ้นรถไปด้วยน่ะ?"
ถึงจะพูดแบบนั้น แต่พวกเขาก็ไม่อยากเปลืองะุฆ่าซอมบี้ไปมากกว่านี้ จึงรีบสตาร์ทรถวิ่งออกจากวงล้อมซอมบี้อย่างรวดเร็ว และวิ่งทะยานไปตามถนน
เมื่อเห็นว่าหนีพ้นแล้ว ความรู้สึกหมดแรงก็ถาโถมเข้ามาอีกครั้ง เจไดทิ้งตัวลงพิงขอบกระบะรถและหันไปยิ้มให้เบอตันเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นพูดขอบคุณชายฉกรรจ์บนรถ
"ขอบคุณมากนะครับที่ช่วยผมไว้ ผมชื่อเจได ยินดีที่ได้รู้จักพี่ๆทุกคน"
"ฮ่าฮ่าฮ่า! ปากหวานไม่เบาเลยนี่ไอ้หนู!"
ชายฉกรรจ์หัวเราะลั่น หยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบอย่างสบายใจแล้วพูดขึ้นว่า
"ฉันชื่อวี หัวหน้าทีมนักล่าซอมบี้ทีมนี้เอง"
วีไม่ได้แนะนำสมาชิกคนอื่นต่อ เพียงแค่มองเจไดอย่างสนใจแทน
"ที่นี่เป็ที่เปลี่ยว ไม่มีหมู่บ้านหรือค่ายอยู่ใกล้ๆ แล้วนายโผล่มาได้ยังไง? ถึงที่นี่จะไม่ใช่โซนที่มีซอมบี้หนาแน่น แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะที่นี่จะปลอดภัย ฉันอยากรู้จริงๆว่านายมาที่นี่ได้ยังไง?"
เจไดไม่กล้าเผยความจริงว่าตัวเองมาจากโลกอีกใบนึง ไม่งั้นคงโดนพวกนี้จับไปทดลองแน่ๆ เขาหัวเราะแห้งๆแล้วตอบอย่างเลี่ยงๆไปว่า
"ทีมของพวกผมเจอปัญหาน่ะ ทุกคนกระจัดกระจายกันไปหมด ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะรอดกันกี่คน"
สีหน้าที่ยิ้มแย้มแต่แฝงความเศร้าลึกๆ ของเขาด ทำให้วีลดความสงสัยเขาลงอย่างชัดเจน
ในวันสิ้นโลก การตายเป็เื่ปกติ ใครๆก็รู้ว่าความตายอาจมาเยือนเมื่อไรก็ได้ มีทีมที่กระจัดกระจายหรือสูญหายไปเป็เื่ปกติที่เกิดขึ้นทุกวันจนทุกคนเฉยชาไปแล้ว หลายปีมานี้ไม่มีใครแสดงความหวาดกลัวหรือโศกเศร้ากับเื่พรรค์นี้อีกต่อไปแล้ว
เมื่อได้ฟังเื่ราวของเจได วีและคนอื่นๆก็พากันเงียบลง ไม่ถามอะไรเขาเื่นี้อีก
เจไดลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก สิ่งที่เขากลัวที่สุดก็คือฝ่ายนั้นจะถามซักไซร้จนเื่แดงออกมา
เขาพิงตัวกับขอบกระบะรถ และมองชายฉกรรจ์ที่นั่งอยู่ไม่ไกลนัก ก่อนจะหลับตาลงเพื่อพักสายตา พร้อมภายในใจที่ยังปั่นป่วน
เพราะตอนที่เบอตันควักผลึกสีน้ำเงินออกมาจากสมองของซอมบี้นั่นเอง แหวนข้ามมิติที่อยู่บนมือของเขาก็สั่นขึ้นมา
แม้ขณะนั้นเขาจะกำลังอาเจียนออกมาอยู่ แต่ทุกความเคลื่อนไหวของแหวนกลับถูกส่งตรงเข้าสู่สมองของเขาอย่างชัดเจน ราวกับมีภาพฉายโผล่ขึ้นตรงหน้า ทำให้เขารู้สึกถึงทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น
พูดตรงๆก็คือ...แหวนข้ามมิติของเขาได้ถูกเปิดใช้งานแล้ว!
ตอนที่เจไดได้แหวนวงนี้มาใหม่ๆ มันก็ผูกติดกับเขาโดยอัตโนมัติ ในสมองของเขาก็ปรากฏหน้าต่างข้อมูลขึ้นมา หน้าต่างข้อมูลนั้นแสดงข้อมูลของแหวนเอาไว้อย่างเรียบง่ายว่า
【แหวนข้ามมิติ ระดับ 0
ยังไม่ถึงเงื่อนไขการเปิดใช้งาน
สถานะการวาร์ป: พร้อมใช้งาน
ระยะเวลาคูลดาวน์: 0
โหมดการวาร์ป: สุ่มวาร์ปภายใน 5 กิโลเมตร】
การใช้แหวนวงนี้ไม่ซับซ้อนอะไร ขอแค่เจไดออกคำสั่งในใจ แหวนก็จะทำตามความ้าของเขาในทันที
แต่ตอนนี้หน้าต่างข้อมูลในสมองของเขาก็เปลี่ยนไป!
ระดับของแหวนกลายเป็ระดับ 1 ด้านข้างยังมีแถบค่าประสบการณ์คล้ายเกมที่ตอนนี้ยังเป็สีเทาว่างเปล่า ส่วนการวาร์ปนั้นระยะเวลาคูลดาวน์กลายเป็ 11 นาที! หมายความว่าอีกแค่ 11 นาที เขาจะสามารถใช้แหวนนี้วาร์ปกลับไปโลกเดิมได้!
ยิ่งกว่านั้นโหมดการวาร์ปเดิมที่เป็การวาร์ปแบบสุ่มในรัศมี 5 กิโลเมตร ก็เปลี่ยนเป็ วาร์ปแบบกำหนดจุดลงได้เองแล้ว และสิ่งที่ทำให้เขาตื่นเต้นยิ่งกว่านั้นคือฟังก์ชั่นใหม่ที่ปรากฏขึ้นมาบนหน้าต่างข้อมูล
เสริมพลัง DNA ระดับ 1 (ยังไม่เปิดใช้งาน)
ถึงแม้เจไดจะยังไม่เข้าใจว่ามันคืออะไร แต่ก็อดตื่นเต้นไม่ได้
ไม่เพียงแค่นี้เท่านั้น! ด้านล่างสุดของหน้าต่างข้อมูล ยังมีข้อความบรรทัดใหม่ปรากฏขึ้นมาว่า: ช่องเก็บของ: 2 ลูกบาศก์เมตร
หัวใจของเจไดเต้นระรัว และเขาก็ลองนึกถึงถุงผ้าที่กอดไว้ตอนนี้ในใจทันที
ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกได้ถึงความว่างเปล่าในอ้อมแขน จากนั้นก็มีภาพถุงผ้าลอยอยู่กลางอากาศในจิตใจของเขา!
เขาแทบร้องะโออกมา แต่ก็รีบกลั้นเสียงไว้ ก่อนจะลืมตาขึ้นมองไปรอบตัวอย่างรวดเร็ว โชคดีที่ชายฉกรรจ์ที่นั่งอยู่ข้างๆยังคงหลับตานิ่ง ไม่ทันสังเกตเห็นเหตุการณ์เหนือธรรมชาติเมื่อครู่นี้
ด้วยความตื่นตระหนก เขาจึงรีบออกคำสั่งในใจให้ส่งถุงผ้าคืนมา และมันก็กลับมาอยู่ในอ้อมแขนของเขาในทันที!
เขาลูบอกตัวเองเบาๆและถอนหายใจโล่งอก จากนั้นก็หลับตาลงอีกครั้ง ตอนนี้เขาเข้าใจเข้าใจมันแล้ว แหวนข้ามมิติวงนี้ควบคุมผ่านความคิดของผู้ใช้โดยตรง ส่วนช่องเก็บของก็เป็ฟังก์ชันพิเศษที่แถมมาในตัว ให้เขาสามารถเก็บของไว้ในช่องเก็บของได้!
เมื่อย้อนคิดถึงตอนที่แหวนเปลี่ยนระดับจาก 0 เป็ 1 ก็เป็ตอนหลังจากที่เขาพบกับผลึกสีน้ำเงินนั่นเอง เจไดจึงอดสงสัยไม่ได้ว่าบางที การเพิ่มระดับของแหวนนี้อาจจะเกี่ยวข้องกับผลึกพลังงานเหล่านี้ก็เป็ได้
แต่ที่ทำให้เขาค้างคาใจที่สุดก็คือฟังก์ชันที่เขาไม่เข้าใจ...
"DNA เสริมพลัง ระดับ 1 นี่มันอะไรกัน?"
5K
