ตกงานทั้งทีไปเอาดีที่โลกแฟนตาซีดีกว่า

    ภาค 3 สวนดอกไม้เป็นพิษ

    " นี่เซียงหลง รุ้มั๊ยว่า ประเทศของเรา มีจอมเวทย์คนหนึ่งมาจากอิเดเรียล่ะ " ไป๊อวี่กล่าว ทั้งๆที่เพิ่งฟังเ๱ื่๵๹ราวมาจากนิคุ ซึ่งนี่เป็๲อีกแผนการหนึ่งที่เทพ ฟาเรนเซียวางแผนเอาไว้


    " จอมเวทย์คนนั้น ชื่ออะไรล่ะ "
    " เธอ ชื่ออาเนีย พอมาถึงประเทศของเราเธอก็เสกให้ดอกไม้บานสะพรั่ง เต็มไปด้วยสีสันเลยล่ะ ประชาชนของเราพากันไปที่ทุ่งดอกไม้เพื่อชมความงดงาม และซื้อมันกลับเข้ามาประดับบ้านกันให้ควัก " ไป๊อวี่
    " ชั้นว่ามันแปลกๆ นะ " ข้าคิดแล้วรีบหยิบกล้องส่องทางไกล เพื่อส่องออกไป ทางทุ่งดอกไม้ ที่บานห่างจากตัวเมืองโปปุรอนไป 10 กิโล ที่นั่นมีประชาชนไป เก็บดอกไม้มาขายนักท่องเที่ยวกันอย่างสนุกสนาน
    " นี่ๆ ต่อไป ประเทศของเราคงกลายเป็นแหล่งท่องเที่ยวล่ะ อาเนียคนนั้น ไม่เพียงเสกดอกไม้ให้บานสะพรั่งนะ เธอยังเที่ยวปล่อยข่าวว่า ถ้าใครไปสารภาพรักกันในทุ่งดอกไม้แห่งนั้นจะสามารถครองคู่กันไปๆได้ตลอดกาล ด้วยพลังของด้ายแห่งรัก นี่...ฟังอยู่รึป่าวเซียงหลง " ไป๊อวี่
    " ไป๊อวี่ รีบไปเรียก ก็อบซาม กับ นิคุ มาโดยเร็ว บอกพวกเขาว่านี่เป็นสถานการณ์เร่งด่วน " ข้ากล่าวกับไป๊อวี่ด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง แต่ในใจเริ่มสังหรณ์ไม่ดีแล้วว่า อีกไม่นานจะต้องเกิดเรื่องร้ายแน่ๆ ดอกไม้บาน ในฤดูแล้งเนี่ยนะ มันผิดธรรมชาติเกินไปแล้ว
    4ก้านธูปต่อมา... ก็อบซามกับนิคุ ก็มาหาข้าตามคำเชิญ ที่ให้ไป๊อวี่ไปบอก
    " อะไรนะ จะให้จับกุมจอมเวทย์ อาเนีย เหรอ นี่มันบ้าชัดๆ เธอทำให้เมืองเราเป็นสถานที่ท่องเที่ยวนะ " ก็อบซาม
    " รุ้ตัวรึป่าวว่า ตัวเอง พูดอะไรออกมา ท่านพี่ เซียงหลง การจับกุมจอมเวทย์อาเนีย จะทำให้มีคนตกงานมากมาย เพราะชาวบ้านมีอาชีพเก็บดอกไม้ขายให้นักท่องเที่ยวนะ " นิคุ
    และในขณะที่ เรา สามคนกำลังทะเลาะกัน ไป๊อวี่ก็วิ่งเข้ามา บอกเรื่องใหญ่
    " จอมเวทย์ อาเนีย หนีไปแล้ว " ไป๊อวี่
    " ทำไมเธอต้องหนีด้วยล่ะ ทั้งๆที่ทำคุณประโยชน์ให้กับประเทศเราขนาดนี้ " ก็อบซาม ถามด้วยความสงสัย
    ในไม่ช้า เรื่องราวก็กระจ่าง เมื่อมีคุ่รักหลายคู่หายตัวไป เมื่อไปสารภาพรักในสวนแห่งรัก ทีแรกข้าก็สงสัย แต่นี่ต้องเป็นฝีมือของ เทพ ฟาเรนเซีย แน่ๆ
    ข้ารีบสั่งให้เผาทำลายดอกไม้ที่ชาวบ้านเก็บมาจากสวนแห่งรัก เพื่อไม่ให้มีคนหายตัวไปมากกว่านี้ และไปตรวจดูที่สวนแห่งรักด้วยตัวเองพร้อมกับไป๊อวี่
    เมื่อไปถึงสวนแห่งรัก ที่นั่นมีดอกไม้บานสะพรั่งมากมาย ส่งกลิ่นหอมตามลมโชยมา ข้ากระชับดาบเบลรีฟาไว้แน่น เตรียมพร้อมต่อสู้
    " คิหึหึหึ " เสียงของนางไม้ตนหนึ่งหัวเราะออกมา เมื่อข้ามองสังเกตไปก็พบศพของคู่รักมากมายที่โดนมันดูดน้ำเลี้ยงไป แม้ว่าบางคนยังไม่ตาย แต่รากไม้ได้ก็ชอนไชไปทั่วร่างแล้ว พวกเขาและเธอ ต่างมีความสุขที่ได้ตายด้วยกัน
    " เธอคือ... "
    " ฉันคือ อาเนีย จอมเวทย์แห่งดอกไม้ แห่งอิเดเรียยังไงล่ะ " อาเนียกล่าวแล้วกระโจนเข้ามาโจมตีข้าและไป๊อวี่ ซึ่งไป๊อวี่เองก็ตกใจมาก ที่จอมเวทย์ อาเนียแสนสวย กลายสภาพไปไม่ต่างจากนางมารร้าย
    " ไป๊อวี่ หนีไป " ข้าตะโกน ขณะถูกรากไม้ชอนไช
    " ไม่ ถ้าจะไปต้องไปด้วยกัน " ไป๊อวี่กล่าวแล้วใช้เวทย์ไฟ โจมตีรากไม้ของ อาเนีย
    การต่อสุ้ระหว่างเราดำเนินไปด้วยความยุ่งยาก ตราบใดที่ไม่เผาสวนดอกไม้นี้ อาเนียก็คืนชีพได้เรื่อยๆ
    " ไป๊อวี่ ข้ามีความคิดดีๆแล้ว " ข้าตะโกน
    " ความคิดดีๆอะไร " ไป๊อวี่
    " หนียังไงล่ะ " พอข้าพูดจบก็เผ่นโลด ล่อให้อาเนียตามมา
    และแล้วอาเนียก็ตามมาจริงๆ ข้าจึงหยุดเท้า แล้วหันหลังกลับไปปะทะกับเธอ
    วิ้ว ตูมมมม!!! เสียงระเบิดดังก้องกัมปนาท อาเนียกระเด็นถอยไปหลายก้าว
    " นั่นมัน แหวนอัคคีเมฆานี่นา " ไป๊อวี่
    " ถูกต้องแล้ว " ข้ากล่าว
    "เจ้าเอามาได้ยังไง " ไป๊อวี่
    " ข้าลองผิดลองถูกคราฟขึ้นมา ส่วน ส่วนประกอบหลักคือเส้นผมของเธอไงล่ะไป๊อวี่ "
    "ว่าอะไรนะ " ไป๊อวี่ กล่าวอย่างตกใจ และโกรธอย่างมาก
    " ถึงได้ว่า หัวข้าทำไมโล้นๆ " ไป๊อวี่กล่าวต่อ
    " ขอโทษด้วยนะ "ข้ากล่าว แล้วใช้แหวนอัคคีเมฆาเต็มกำลังอีกครั้งจนอาเนีย ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ไฟจากแหวนอัคคีเมฆา ไม่เพียงสามารถกำจัดอาเนียได้ ยังลามไปไหม้สวนดอกไม้ต้องสาปนี้ จนเหมือนไฟลามทุ่ง
    และไฟก็ไหม้อยู่อย่างงี้สามวันสามคืน
    " เจ้าเชื่อตำนานแห่งรักหรือเปล่า " ไป๊อวี่ถามข้าหลังจากจัดการอาเนีย เสร็จแล้ว
    " เหอะ ก็แค่เรื่องหลอกเด็ก " ข้ากล่าว
    ก็อบซาม กับ นิคุ ตามมาทีหลังพร้อมด้วยกำลังทหาร และพบว่าพวกเราทำลายสวนจนสิ้นแล้ว และเหตุการณืร้ายก็ผ่านพ้นไป
    .
    .
    อีกทางด้านหนึ่ง ณ ที่พำนักของเทพฟาเรนเซีย
    " ความฝัน ความฝันอันหลอกลวง อาเนียผู้น่าสงสารยังคงหลงติดอยู่กับมัน จนตายไปกับความรัก " ฮาเนเซ่กล่าวแล้วหันไปมอง ฮีโร่อีกคนหนึ่ง ที่กำลังยกโล่ชันเข่าก้มคำนับ เทพฟาเรนเซียอยู่
    " นี่แหละหนาที่ว่า ที่ใดมีรักที่นั่นมีทุกข์ ใจขื่นขมระทมทุกข์ชั่วนิรันทร์ " ฟาเรนเซีย กล่าวแล้วหัวเราะชอบใจออกมา เธอไม่แม้แต่จะร้องไห้ให้กับความตายของลูกน้อง
    และแล้ว ฮีโร่ผู้ถือโล่ยักษ์ ก็ลุกขึ้น หลังจากที่ฮาเนเซ่เข้าไปกระซิบข้างหูเขา
    " เป้าหมายต่อไปของเรา ช่างฝีมือวิเศษ ดาเลเน่ "
    ******************************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป