แคร่ไม้เก่าๆมุมบ้าน มีหนึ่งชีวิตนอนหลับตา แน่นิ่ง ร่างกายไม่ขยับเขยื้อนมา3 วันแล้ว ไม่มีรอยาแ แต่ก็ ไม่มีอาการไหวติงของการเคลื่อนไหวร่างกาย
เพียงมีแต่ลมหายใจ ที่บ่งบอกว่า เขายังมีชีวิตอยู่
"ป้อต๋า แม่ต๋ายังไม่ตื่นเยย"เ้าของเสียงเล็กๆใช้มืออันสั่นเทาของเด็กอายุ 2 ขวบ 9 เดือน จับไปที่หน้าผากของมารดาที่หลับอยู่
"น้องก้องอยู่กับแม่ก่อนได้ไหมครับ ตอนนี้พ่อต้องไปทำงาน เวลานี้สายแล้ว หนูอยู่เล่นรอแม่ตื่นได้ไหมเอ่ย"
"ฮึก ฮึก ป้อต๋า ถ้า ถ้า แม่ตื่นแย้ว แม่ต๋าจะตีหนูไหม"เสียงเล็กๆจากลูกน้อย มีพลังทำให้ความรู้สึกของผู้เป็พ่อ เจ็บเหมือนโดนผึ้งทั้งรังรุมต่อยทั่วตัว
แต่เขาจะไม่ออกไปทำงานก็เป็ไปไม่ได้ เพราะ 3 ปาก 3 ชีวิต มีเขาคนเดียวที่ขับเคลื่อนด้วยรายได้ทางเดียว
สาเหตุที่เด็กน้อยตรงหน้ากลัวผู้เป็แม่ เพราะมารดานั้น วันๆไม่ทำงาน เอาแต่กินเหล้า เล่นการพนัน เวลาเมาหรือเสียการพนัน ก็มาลงที่เด็กน้อย ทั้งทุบตี ด่าทอ เกินกว่าเด็กวัย 2 ขวบ จะ3 ขวบต้องพบเจอ
และสาเหตุที่ทำให้เ้าตัวนอนไม้ได้สติ เพราะไปดื่มเหล้าสังสรรค์ ระหว่างทางกลับบ้านในวันฝนตก ด้วยฤทธิ์สุรา ทำให้ตัวเองล้มหัวฟาดกับบ่อน้ำที่ชาวบ้านขุดเจาะไว้
ตัวเขาเองก็อยากพาแม่ของลูกไปหาหมอ แต่ด้วยสภาวะทางการเงินของบ้านไม่ค่อยดีนัก จึงได้แต่ดูแลกันเองตามอาการ
"น้องก้องเล่นอยู่ในบ้านก่อนนะครับ พ่อจ๋าจะรีบไปทำงาน พ่อต้องไปเบิกเงินล่วงหน้า พาแม่ไปหาหมอ น้องก้องเป็เด็กดีช่วยพ่อดูแลแม่จ๋าได้ไหมครับ"
เด็กน้อยตรงหน้ามีชื่อว่า ด.ช.กวีรัตน์ ไพรพนา หรือน้องก้อง ลูกชายของตนกับร่างบางที่นอนแน่นิ่งมาหลายวัน
เด็กน้อย เอียงคอมองบิดา ปากเริ่มเบะออก น้ำตาคลอเบ้าตาคู่สวยทั้งสอง
"ฮึก ฮึก ฮือ ก้อง ก้อง อยากให้แม่ต๋าหาย หนูจะดูแยแม่ต๋าเอน"
ร่างสูงใหญ่ของบิดาเดินมาสวมกอดเด็กน้อย พร้อมกับลูบหลังเบาๆ เป็การปลอบโยน ลูกเขาช่างน่ารัก รู้ความอะไรแบบนี้
หลังจากพ่อของเด็กน้อยออกไปทำงาน ร่างที่มีเพียงลมหายใจ และไม่ขยับร่างกายมาหลายวัน เริ่มมีการขยับเล็กน้อย แต่ในความจริงแล้ว
กมลภู ตื่นมาได้สักพักั้แ่ พ่อลูกคุยกัน แต่ด้วยเมื่อเขารู้สึกตัว ภาพบางอย่างหลั่งไหลเข้าหัว เหมือนดูภาพยนตร์ชีวิต ั้แ่เกิดจนโต ของคนที่มีชื่อเหมือนเขา
แต่รูปร่างหน้าตาไม่เหมือนเดิม กมลภู ทองกาญจน์ สูง 183 เิเ ผิวสีน้ำผึ้ง รูปร่างสูงโปร่ง หน้าตาไม่ได้โดดเด่นอะไร
ต่างจากรูปร่างหน้าตาของกมลภู กรสุวรรณ์ มีดวงตาเฉียวเหมือนจิ้งจอก หางตาเรียวยาว ปากชมพู จมูกโด่ง ผิวขาว รูปร่างค่อนไปทางผู้หญิง เพราะเขาคือเพศพิเศษ
ใช่แล้วโลกนี้เหมือนเป็อีกโลก หรือโลกคู่ขนานแบ่งกลุ่มเพศเป็ชายหญิง และเพศพิเศษ และใช่ ร่างนี้คือเพศพิเศษที่มีเพียง 20 เปอร์เซ็นต์ของประชากร
ถ้าเปรียบกับสิ่งของก็เป็แรร์ไอเทม เพราะเขามีทุกส่วนเหมือนผู้ชายแต่สามารถให้กำเนิดบุตรได้ และเด็กที่เกิดจากเพศพิเศษ จะเป็เด็กเก่ง ฉลาดเกินวัย รูปร่างหน้าตาดี เข้าขั้นอัจฉริยะเลยก็ว่าได้
กมลภู กรสุวรรณ์ตัวจริงได้ลาลับจากโลกใบนี้โดยสมบูรณ์ั้แ่เขาลืมตาตื่นมา
กมลใช้เวลารวบรวมสิ่งต่างๆ ข้อมูลที่หลังไหลเข้ามาในหัวอยู่สักพัก สายตาก็เหลือบไปมองเห็นร่างของเด็กน้อย หน้าตาน่ารัก น่าเอ็นดู แม้ร่างกายจะผายผอม เสื้อผ้าจะเก่าซีด หน้าตามอมแมมไปบ้าง
แต่ยังฉายแววความน่ารัก ออกมาให้เห็น เด็กคนนี้คือลูกของเ้าของร่างสินะ ภาพที่ฉายเข้ามาในหัว เ้าของร่างไม่เคยเลี้ยงดูลูกให้ดีได้แม้สักครั้ง
เมื่อกมลภูคิดย้อนทบทวนในสิ่งที่เ้าของร่างเดิมได้ทำไว้ รู้สึกหงุดหงิด และอยากจะหยุมหัวเ้าของร่างเดิมจริงๆ ติดที่ว่าตอนนี้ร่างกายนี้เป็ของเขาแล้วนี่สิ
นอกจากวันๆ ไม่ทำงานแล้ว พอสามีนำเงินมาให้แทนที่จะเอาไว้ใช้จ่ายในครอบครัวกลับเอาไปซื้อเหล้า เล่นการพนันจนหมด ถึงกลับบ้านได้ แถมกระเตงลูกตัวน้อยไปนอนเฝ้าตากยุงข้ามวันข้ามคืน
แต่ก็จะเลือกวันที่สามีไปทำงานที่ไกลบ้าน จึงจะหอบลูกไปนั่งเฝ้าตัวเองเล่นไพ่ ไฮโล ตีไก่ สารพัดอบายมุข เ้าของร่างเก่าทำหมด เว้นการเป็แม่ที่ดีไม่เคยปฏิบัติ
"แค่ก แค่ก!! น้ำ ขอน้ำ"
เด็กน้อยหันตามเสียงที่ได้ยิน ดวงตากลมโตฉายแววดีใจ แต่ผ่านไปแค่เสี้ยวเวลา กลับมีความกลัวแทรกซึมเข้ามา ร่างเล็กจิ๋วรีบเร่งไปหยิบกาน้ำที่วางอยู่ในครัว เทใส่แก้วแบบทุรักทุเร เมื่อได้น้ำตาม้า รีบเดินอย่างระมัดระวังมายื่นให้มารดาของตน
"แม่ต๋า!!!หนูเอาน้ำมาให้แบ้ว"
เมื่อส่งน้ำให้มารดาเรียบร้อยแล้ว รีบหลบออกมาห่างมารดาตนเอง เพราะกลัวจะถูกทุบตีเหมือนที่มารดากระทำกับตนเป็ประจำ
กมลเห็นแบบนั้นแล้วรู้สึกสงสารเด็กน้อยมากนัก ทำไมคนที่ไม่ได้เื่อย่างเ้าของร่างเก่า ถึงมีลูกน่ารักน่าเอ็นดูขนาดนี้ แต่ไม่รู้จักดูแลเลี้ยงดู
"น้องก้อง"
เด็กน้อยสะดุ้งตัวโยน ภายในใจคิดว่า เขาต้องถูกทุบตีแน่ๆ ป้อจ๋าก็ไม่อยู่ เขาจะทำยังไงดี
"น้องก้องครับ หนูกินข้าวหรือยังครับ หิวไหมครับ"
เอ๋!!!!เด็กชายรู้สึกแปลกใจ ปกติแล้ว แม่เขาไม่เคยพูดดีด้วยสักครั้ง
"ฮึก ฮึก หนู หนู กินแล้วต๊ะ ป้อต๋าต้มข้าวต้ม หนูกินแบ้วแม่ต๋าหิวไหมต๊ะ"
"โธ่!!ลูกไม่ร้องนะครับ อยากกอดแม่จ๋าไหม ไม่ได้คุยกันตั้งหลายวัน แม่จ๋าคิดถึงน้องก้องที่สุดเลย "กมลภูตั้งปณิธานแล้วว่า ต่อไปนี้เขาจะเลี้ยงดูลูกชายอย่างดี ไม่ทิ้งขว้างเหมือนร่างเก่า ก็ลูกเขาน่ารักขนาดนี้นี่หน่า
"กอด กอดได้เหยอ แม่ต๋าไม่ตีหนูแย้วเหยอ"
"กอดได้สิครับ มาหาแม่จ๋ามา"
"แง แง แง๊ง ฮึก ฮึก"
ในที่สุดเขาก็ได้กอดแม่จ๋าแล้ว แม่จ๋าพูดดีกับเขา นอกจากไม่ตีเขาแล้ว ยังไม่ดุหรือพูดเสียงดังกับเขาอีกแล้ว เขาเฝ้ารอวันนี้มาตลอด อยากให้แม่พูดดีด้วย กอดเขาสักครั้ง เหมือนที่เด็กๆ ในหมู่บ้านได้กอดแม่ตนเองบ้าง
เมื่อก่อนเขาได้แต่แอบมองเวลาไปนั่งเฝ้าแม่กินเหล้าหรือเล่นการพนัน เด็กคนอื่นแม่จะอุ้ม หรือให้นั่งบนตัก แต่เขาต้องเดินเอง หาที่นั่งเอง ไม่งั้นก็ยืนรอจนกว่าแม่จะกลับบ้าน
กมลภูอุ้มลูกน้อยเข้ามาดูอาหาร ที่พอจะนำลงท้องเพื่อเพิ่มสารอาหารให้กับร่างกาย หลังจากร่างนี้นอนนิ่งมา 3 วัน น้องก้องเล่าว่าพ่อจ๋าป้อนน้ำข้าวให้แม่จ๋า ทุกวัน แต่ยังไม่มีเงินพาแม่จ๋าไปหมอ
วันนี้ที่พ่อจ๋าไปทำงาน จะไปขอเบิกเงินล่วงหน้าถ้าเ้าของร่างช่วยกันทำมาหากิน ครอบครัวก็ไม่ลำบากแบบนี้หรอก สามีก็แสนดีจริงๆ ให้เงินเมียไม่เคยขาดมือ
เพราะเ้าของร่างขู่ทุกครั้ง ถ้าไม่ได้เงิน จะพาลูกหนีตนไป ด้วยความรักลูกจึงต้องยอมตลอด เวลาที่จะดุหรือตีลูก ก็ต้องให้สามีไปทำงานห่างบ้านหลายวัน ถึงมีโอกาสทุบตีน้องก้อง
คิดแล้ว อยากหยุมหัวสะเหลือเกิน เป็แม่ประสาอะไร มันน่า...นัก
"โอ๊ะ เจอแล้ว ข้าวต้ม มันจะอิ่มไหมเนี่ย ไม่เป็ไรกินรองท้องไปก่อน"
สองแม่ลูกตักข้าวต้มที่มีค่อนหม้อ สลับกันป้อนไปมา พูดหยอกล้อ มันเป็ภาพที่น่ารักจริงๆ แต่ถ้ามีคนในหมู่บ้านมาเห็น คงมองแปลกพิลึก เพราะปกติจะเห็นภาพทุบตีลูก ไม่ก็ดุด่า ว่ากล่าวต่างๆ นาๆ เป็ภาพที่น่าเวทนานัก สำหรับคนพบเห็น
"น้องก้องอิ่มหรือยังครับ"
"อิ่มแล้วกั๊บ"
"ว้าว เก่งจังเลย ลูกแม่คนนี้"
น้องก้องได้ยินแม่ตัวเองชมเป็ครั้งแรก ั้แ่จำความได้ เขารู้สึกใจฟูมากเหลือเกิน ไม่สามารถจะหุบยิ้มได้เลย เขาชอบแม่ที่เป็แบบนี้จัง
"อิ่มแล้วน้องรอแม่อยู่ตรงนี้นะครับ แม่เอาชามไปล้าง เดี๋ยวเราไปเดินเล่นรอบบ้านกัน"
เอ๊ะ!!! แม่ล้างจานด้วยหละ ปกติแม่จ๋าไม่เคยทำเลย มีแต่วางไว้ให้พ่อล้าง บอกเพียงแต่ว่า ทำไม่เป็ ไม่เคยทำ พ่อเขาแค่ถอนหายใจ แล้วทำงานบ้านเองทุกอย่าง
กมลมองไปรอบๆ บริเวณบ้าน นี่มันยุคไหนกันละเนี่ย ตัวบ้านเองก็ทำจากไม้รวก (ไม้ไผ่) หลังคามุงจาก พื้นก็ดินดีๆ นี่เอง ยังดีมีห้องน้ำไม่ต้องขับถ่ายตามป่า
เขาเดินมองสิ่งต่างๆ รอบตัว พลางคิดนึกถึงข้อมูลความจำของร่างเก่า พอเดาได้คร่าวๆ ว่า นี่คือโลกคู่ขนานแน่นอน แต่เป็โลกที่เทคโนโลยียังไม่เจริญ การสื่อสารมีเพียงการเขียนจดหมาย
ถ้าให้เทียบกับโลกเก่าคงอยู่ใน่ของยุค 70 น่าจะได้
สรุปแล้วเขาเสียชีวิตจากโลกเก่าแล้วมาเกิดใหม่ในร่างของคนที่มีชื่อเดียวกับเขา โลกที่ยังไม่พัฒนา มีลูก 1 สามี 1 เขาต้องทำใจยอมรับสินะ
แต่ทำไม์ไม่มีของวิเศษ มิติ พลังโกงแบบต่างๆ เขาไม่มีเลย
ไม่เป็ไรในเมื่อเขามีสมองที่ผ่านการพัฒนามาแล้วเขาต้องทำให้ชีวิตครอบครัวของเขา ดีขึ้นให้ได้ สู้สิวะ ทำงานมาั้แ่อายุ 12 จนถึงวันที่ลาโลก ประสบการณ์มากมาย มันต้องใช้ได้สักเื่แหละ
ก่อนอื่นเลยอาหารและรสชาติของอาหารที่ต้องปรับปรุง เขาที่กินข้าวต้มไป รสชาติอารยธรรมอาหารโบราณยังติดตรึงใจเขาอยู่เลย เดินรอบๆ บริเวณบ้าน ที่เป็ป่าอุดมสมบูรณ์แบบนี้ ต้องเจอของดีบ้างแหละ
////////
36K
