ธาราได้รับโอกาสทำงานเสริมเป็เด็กเสิร์ฟในร้านอาหารข้างทางที่เพื่อนในบริษัทแนะนำมาอีกทีเป็ร้านอาหารตามสั่งเล็กๆ แต่มีลูกค้าเนืองแน่นตลอดคืน หญิงสาวต้องเริ่มงานั้แ่่พลบค่ำจนร้านปิดประมาณห้าทุ่มกว่าจะเก็บร้านทำอะไรเสร็จจนกลับบ้านก็ปาไปเกือบตีหนึ่งทุกวันแล้วก็ต้องตื่นเช้าไปทำงานประจำในบริษัทต่อ ชีวิตของเธอจึงวนเวียนอยู่เช่นนี้ซ้ำๆ มาได้กว่าสองสัปดาห์แล้ว
แม้เธอจะรู้สึกเหน็ดเหนื่อยสายตัวแทบขาด แต่ก็ยังมีโชคดีอยู่บ้างที่งานร้านอาหารยังมีวันหยุดสัปดาห์ละครั้งให้พักหายใจหายคอแต่จะเรียกว่าพักก็คงจะเรียกได้ไม่เต็มปากเท่าใดนัก เพราะ่ที่มีเวลาว่างหญิงสาวยังคงไม่ย่อท้อกับการหาเงินผ่านช่องทางออนไลน์ ไม่ว่าจะเป็รับแปลเอกสารเล็กๆน้อยๆ การลองเขียนบทความลงเว็บ และเธอยังคงมีความหวังกับการออกแบบปกสมุดขายอยู่
แล้วโชคลาภก็เข้ามาถึง เมื่อไม่นานมานี้เอง ธาราได้ลองนำรูปวาดรูปหนึ่งที่ไทม์เคยวาดไว้เล่นๆเมื่อหลายปีก่อนไปสแกนลงคอมพิวเตอร์ เธอตกแต่งพื้นหลังเพิ่มอีกเล็กน้อยแล้วจึงอัปโหลดวางขายบนแพลตฟอร์มออนไลน์ปรากฏว่า นี่เป็ปกสมุดเล่มแรกที่เธอขายได้! หญิงสาวถึงกับยิ้มแก้มปริดีอกดีใจตลอดทั้งวันรู้สึกถึงความสำเร็จจากการได้ก้าวไปอีกขั้น แม้จะเป็ความสำเร็จที่ต้องใช้ความอดทนรอคอยแต่ก็ถือว่า ให้ความคุ้มค่าทางใจเป็อย่างดี เพราะมันจะมีงานใดบ้างที่ได้เงินมาโดยไม่ต้องลงทุนอะไรแบบนี้ได้ใช้เพียงความคิดสร้างสรรค์เท่านั้น แม้ว่าเธอจะใช้ผลงานของไทม์ก็เถอะ
เมื่อได้รู้แนวทางการสร้างรายได้แล้ว แน่นอนว่า ถึงเวลากอบโกยเต็มที่เป็จังหวะพอดีที่วันนี้เป็วันหยุดของเธอ ธาราจึงไปค้นตู้เก็บของเปิดสมุดวาดรูปเล่มเก่าของไทม์ขึ้นมาดูเธอเปิดพลิกดูไปมาด้วยแววตาเป็ประกาย
“กลับมาแล้ว...ทำอะไรอยู่เหรอ?” เสียงของไทม์ดังขึ้นหลังจากเปิดประตูบ้านเข้ามาชายหนุ่มหยุดชะงักนิ่งไป สายตาของเขาจับจ้องไปยังสมุดวาดรูปคุ้นตาในมือของแฟนสาว
“พอดีเลย! เค้ากำลังหารูปเก่าๆของเธอไปทำปกสมุดขายน่ะ เค้าเคยเอารูปของเธอไปทำแล้วรูปหนึ่ง เชื่อไหมว่ามีคนสนใจเยอะมาก!” ธาราเล่าให้เขาฟังด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นเธอยิ้มกว้างจนตาหยี ก่อนจะเดินไปหอมแก้มแฟนหนุ่มหนึ่งฟอดเป็รางวัล
“เอารูปเราไปขายเหรอ?” สีหน้าของชายหนุ่มกลับดูเรียบนิ่งจนแทบจะกลายเป็บึ้งตึงแต่หญิงสาวยังไม่ทันได้สังเกต
“ใช่! เค้าเอารูปวาดเก่าๆของเธอไปขายได้ใช่ไหม?” เธอถามไปอย่างนั้น แต่ในใจเธอคิดว่า เขาคงไม่ได้ติดอะไรหรอกแต่ทว่าธารากลับคิดผิด...
“ไม่ได้!เราไม่โอเคที่เธอทำแบบนี้!”ไทม์ขึ้นเสียงจนหญิงสาวสะดุ้ง ดวงตาของเขาวาวโรจน์ขึ้นมาทันใดจนชายหนุ่มต้องหลับตาพร้อมสูดลมหายใจเข้าออกลึกเรียกสติตนเองอีกครั้ง
“ทะ...ทำไมเหรอ?” ธาราตกตะลึงไปกับท่าทีของคนรักจนตั้งตัวไม่ทันดวงตาของเธอพลันร้อนผ่าวขึ้นมา
“...เรารู้สึกว่า เธอกำลังขโมยผลงานของเราไปหากิน”คำตอบของชายหนุ่มพาให้หัวใจของหญิงสาวเจ็บแปลบ ทำไมเขาถึงคิดแบบนั้น?
“เจตนาเราไม่ใช่อย่างที่เธอคิดนะไทม์ เงินที่ได้มาจากการขายก็คือเงินของพวกเราสองคน”ธาราอธิบายเสียงสั่นเครือ
“แต่อย่างไรเราก็ไม่ชอบอยู่ดี รูปวาดเก่าๆ พวกนี้มันทำให้เรารู้สึกอายตอนนั้นฝีมือเรายังไม่ดีพอ เราเคยบอกเธอไปแล้วว่า ถ้ามีเวลาจะวาดรูปใหม่ให้เราจะทำให้สุดฝีมือไปเลย โอเคไหม?” ชายหนุ่มแจกแจงเหตุผลของตนเองด้วยน้ำเสียงที่ดูใจเย็นลงสีหน้าบึ้งตึงของเขาแปรเปลี่ยนเป็แสดงความไม่สบายใจ
ธารานิ่งเงียบไป ดวงตาแดงก่ำเสมองไปทางอื่น เธอทำได้เพียงพยักหน้าให้เขาเบาๆไม่กล้าเอื้อนเอ่ยคำพูดใดๆ เพราะไม่อยากร้องไห้ หญิงสาวนำสมุดวาดภาพในมือไปเก็บไว้ในตู้เช่นเดิมทุกการกระทำดำเนินไปอย่างเชื่องช้า นั่นเพราะเธอไม่อยากให้มันะเืไปถึงหัวใจอันบอบบางของตนมันคงเป็ความผิดของเธอนั่นแหละ เขาไม่เคยปริปากอนุญาต แต่เธอกลับคิดเองเออเองทั้งหมดและเหตุการณ์นี้ดูจะเป็การตอกย้ำว่า เธอคือคนนอกสายตาเขาคงไม่สำคัญพอที่จะร่วมเดินทางนี้ไปกับเขาใช่ไหม?
วันเวลาของธาราผันผ่านไปด้วยความเอื่อยเฉื่อยไร้ชีวิตชีวา เธอไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตนเองเหม่อลอยเกินไปจนกระทั่งทำงานผิดพลาดบ่อยครั้งจนผู้จัดการเริ่มบ่นงานเสิร์ฟในร้านอาหารก็ด้วย หญิงสาวเสิร์ฟผิดโต๊ะอยู่เรื่อยทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยพลาดมาก่อนเลยเธอไม่เข้าใจเช่นกันว่า เกิดอะไรขึ้นกับตน หญิงสาวรู้แต่เพียงว่า รู้สึกโหวงเหวงในใจอย่างบอกไม่ถูกจนไม่มีสมาธิในการจดจ่อกับการทำสิ่งใดสิ่งหนึ่ง เธอเริ่มหลงลืมง่ายทำอะไรได้ไม่นานเพราะหมดแรงเร็ว ไม่ค่อยอยากอาหาร นอนไม่หลับแต่ที่หนักไปกว่านั้นคือ บางครั้งอยู่ดีๆ ก็ร้องไห้ออกมาโดยไม่ทราบเหตุผล มันเพราะอะไรกันนะ?
“ไทม์” ธาราเรียกคนรักเสียงแ่ หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าและจัดกระเป๋าเสร็จเพื่อเตรียมตัวออกไปทำงานเสริม
“มีอะไรเหรอ?” ไทม์หันมามองเธอนิ่งโดยที่มือยังคงจับปากกาอยู่
“กอดเค้าก่อนออกไปทำงานได้ไหม?” หญิงสาวร้องขอด้วยน้ำเสียงสั่นเครือสีหน้าเศร้าสร้อย เธอรู้สึกเหน็บหนาวใจแปลกๆ จนร่างกายโหยหาอ้อมกอดจากคนรัก
“ได้สิ” ชายหนุ่มวางทุกอย่างในมือลง ก่อนจะเดินตรงเข้ามาสวมกอดเธอ
“เดินทางปลอดภัย หวังว่า วันนี้จะไม่ยุ่งมากนะ” มือใหญ่ลูบแผ่นหลังและศีรษะเล็กๆนั้นอย่างแ่เบา แม้เขาจะสังเกตได้ว่า ท่าทีของแฟนสาวดูแปลกไปแต่เขาก็ไม่ได้เอื้อนเอ่ยอะไรไปมากกว่านี้
“ขอบใจนะ” ธาราหลับตาพริ้มพยายามตักตวงความอบอุ่นจากอ้อมกอดนี้ แต่ทว่าชายหนุ่มกลับผละออกไปเสียก่อนแล้วเดินกลับไปนั่งวาดรูปต่อไม่ได้หันกลับมามองเธออีก
ความรู้สึกเหน็บหนาวอ้างว้างกลับมาเยือนเธออีกครั้งอย่างรวดเร็วหญิงสาวยกมือขึ้นมาสวมกอดตนเอง ดวงตาแดงก่ำร้อนผ่าว ธาราได้แต่ส่งยิ้มเศร้าก่อนจะเดินไหล่ตกออกจากห้องไป
ไม่รู้สิ เธอเริ่มรู้สึกเหนื่อยกับความสัมพันธ์นี้แล้ว...
วันนี้เป็วันหยุดพักงานเสิร์ฟอาหารของหญิงสาว หลังจากเลิกงานประจำ ธาราจึงถือโอกาสนี้ทำความสะอาดห้องเธอเปลี่ยนผ้าปูที่นอนกับปลอกหมอนใหม่ แล้วนำอันเก่าไปซัก ต่อด้วยการปัดฝุ่นหยากไย่กวาดพื้น ธาราทำอย่างเร่งรีบเพราะต้องไปทำอาหารเย็นต่อ
หญิงสาวเหลือบไปดูนาฬิกาบนผนังพบว่า เวลานี้ไทม์ใกล้จะถึงบ้านแล้ว ธาราก้มลงถูพื้นบริเวณซอกใต้โต๊ะทำงานชายหนุ่มด้วยความเร่งรีบแล้วผุดลุกขึ้นยืนเมื่อแน่ใจแล้วว่าสะอาดเรียบร้อยหากทว่าจังหวะเปลี่ยนท่าจากนั่งเป็ยืน เธอเกิดอาการหน้ามืดกะทันหันภาพตรงหน้าเริ่มดำมืดเข้ามาเรื่อยๆ รู้สึกถึงมือไม้ที่กำลังเย็นเฉียบร่างกายเธอเริ่มโงนเงนกำลังจะเสียการทรงตัว ด้วยสัญชาตญาณเธอจึงคว้าที่จับยึดที่อยู่ใกล้ที่สุดเอาไว้แต่กลับกลายเป็ว่า เธอได้เผลอไปปัดสิ่งของบางอย่างบนโต๊ะจนมันตกกระแทกพื้นเสียงดังธารายืนหลับตานิ่งรอจนร่างกายปรับตัวกลับมาปกติก่อนจะหันไปมองสิ่งของนั้น
แล้วเธอก็ต้องตาเบิกกว้างด้วยอารามใ เมื่อพบว่า มันคือแท็บเล็ตวาดรูปของไทม์ที่ตอนนี้หน้าจอแตกร้าวเป็ทางยาวหลายตำแหน่งจากการกระแทกพื้นอย่างแรง
“เกิดอะไรขึ้น?” ไทม์ที่พึ่งกลับมาถึงบ้านเอ่ยถาม แต่เมื่อสายตาของเขาเหลือบไปเห็นสิ่งของที่อยู่ในมือของหญิงสาวเขารีบตรงดิ่งเข้ามาแย่งแท็บเล็ตในมือเธอไปทันที
“เธอทำอะไรลงไป?!” ไทม์ตะคอกออกมาอย่างเหลืออด เขากำแท็บเล็ตในมือแน่นสีหน้าของชายหนุ่มบึ้งตึงจนบูดเบี้ยว สะท้อนถึงไฟแห่งความโกรธที่กำลังแผดเผาสติของเขาให้มลายหายไป
“ระ เราขอโทษ...ไม่ได้ตั้งใจ” ธาราตอบเสียงแ่เธอได้แต่ก้มหน้างุดไม่กล้าเงยขึ้นมาสบตาเขาโดยตรง มือไม้ของเธอสั่นเทาจนต้องกุมเข้าหากันหัวใจของเธอหล่นวูบด้วยความผวากลัว ั้แ่คบกันมา 5 ปี เธอไม่เคยเห็นเขาโมโหขนาดนี้มาก่อน
“อยากได้รับความสนใจก็บอกกันมาดีๆไม่ใช่มาทำลายข้าวของกันแบบนี้!” ไทม์ตะคอกเสียงดังขึ้นเรื่อยๆหัวใจที่บอบช้ำอยู่เดิมของเธอยิ่งถูกกรีดให้เกิดแผลลึกยิ่งกว่าเดิมจากคำพูดอันแสนเืเย็นของเขา
“ไม่ใช่แบบนั้นนะ เรา...ขอโทษจริงๆ”ธาราแย้งด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ น้ำตาของเธอไหลออกมาเป็ทาง รู้สึกเ็ปหัวใจเหลือเกิน
เสียงสะอื้นและน้ำตาของคนรักไม่อาจช่วยดับไฟพิโรธของชายหนุ่มได้บรรยากาศรอบกายของพวกเขาอบอวลไปด้วยความเหน็บหนาวอ้างว้าง แม้จะยังคงยืนเผชิญหน้าห่างกันเพียง่ตัวแต่ความรู้สึกกลับบอกว่า ระยะทางระหว่างคนทั้งสองกำลังห่างออกจากกันมากขึ้นเรื่อยๆ
“เราเลิกกันเถอะ”คำประกาศชัดของชายหนุ่มเปรียบดั่งสายฟ้าที่ฟาดเข้ามาผ่ากลางลำตัวหัวใจของหญิงสาวบิดเกลียวจนแตกสลายสร้างความเ็ปอย่างยิ่งยวดจนเธอต้องกลั้นหายใจไปชั่วขณะธาราร้องไห้อยู่เงียบๆ ไม่พูด ไม่จา เธอพยักหน้าตอบรับให้เขาน้อยๆก่อนจะเดินออกจากห้องไป
เธอเองก็เหนื่อยมามากพอแล้ว คงถึงเวลาที่จะต้องยอมรับความจริงนี้เสียทีการที่ชายหนุ่มเป็คนพูดบอกเลิกเองถือว่า เป็สิ่งที่เหมาะสมที่สุดในความสัมพันธ์นี้แล้วล่ะเพราะธารารู้ดีแก่ใจว่า เธอไม่อาจพูดคำนั้นออกมาด้วยตัวเองได้...นั่นเป็เพราะเธอยังรักเขาไม่เปลี่ยนแปลง
ธาราได้แต่หวังว่า เขาจะประสบความสำเร็จในสิ่งที่ได้ฝันไว้แม้ว่า...เธออาจจะไม่ได้ร่วมเดินเส้นทางนั้นอีกแล้วก็ตาม
++++++++++++++++++++++++
ดิ่งยาวไปค่ะ! ยังไงก็เอาใจช่วยน้าาาา
2K
