[จบ] ย้อนเวลากลับมาในยุค 70 : ฉันขอเป็นนางร้ายบ้างแล้วกัน!

บทที่ 31 พาพวกเขาออกไปให้หมด!!!

ข่งมี่เสวี่ยถูกเลขาหลี่ดึงออกไป เธอเพิ่งถูกลากออกมา ตำรวจหวังก็มาถึงและเห็นเหตุการณ์นี้เข้าพอดี

ข่งมี่เสวี่ยสะกดความเจ็บปวดที่แขนเอาไว้ รีบจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย "ตำรวจหวังคะ!"

ตำรวจหวังพยักหน้าเบา ๆ แล้วเดินเข้าไปในห้องทำงานของหัวหน้าชุมชน

ความคาดหวังของข่งมี่เสวี่ยที่เข้ามาหาพังทลายลงทั้งหมด กู้ซือไม่ให้ความสำคัญกับกู้จินเยว่เลยแม้แต่น้อย

ถงฮั่วมาหากู้ซือ ก็เหมือนกับการเอาหน้าไปชนกำแพงที่ไร้ความรู้สึกใช่หรือไม่?

เมื่อคิดเช่นนี้ ข่งมี่เสวี่ยก็รู้สึกดีขึ้นมาก

ตอนขากลับ ข่งมี่เสวี่ยจ่ายเงินห้าสิบเหมาเพื่อเช่าเกวียนวัวที่ชุมชนให้ส่งเธอกลับไปยังหมู่บ้าน

ใครจะรู้ว่าพอเธอกลับมา ก็เห็นตำรวจหวังพาคนมาจับพี่น้องตระกูลถงออกไปจากในไร่

สีหน้าของข่งมี่เสวี่ยซีดขาว เธอถอยหลังเข้าไปอยู่ในกลุ่มคนโดยไม่รู้ตัว

ถงชุนชู่ไม่ได้สังเกตเห็นข่งมี่เสวี่ย แต่ถงชุนจิ้งเห็นเธอแล้ว และก่อนที่เขาจะได้เอ่ยปาก เขาก็เห็นข่งมี่เสวี่ยรีบร้อนถอยหลังไปซ่อนตัวอยู่หลังฝูงชน

ทันใดนั้น ถงชุนจิ้งก็รู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย

ข่งมี่เสวี่ยก็ไม่ได้หลบหนีไปไหน ในกลุ่มคนมีคนที่นั่งเกวียนมากับข่งมี่เสวี่ยเมื่อตอนเช้าพอดี หลังเห็นเธอพยายามซ่อนตัวท่ามกลางผู้คนก็ผลักเธอออกมา

"สหายข่ง? เหลือแค่คุณแล้ว!" ตำรวจหวังสั่งให้คนจับตัวข่งมี่เสวี่ย

ตลอดชีวิตข่งมี่เสวี่ยไม่เคยคิดว่าจะถูกตำรวจจับ ใบหน้าของเธอแดงก่ำ อับอายขายหน้าอย่างที่สุด "ตำรวจหวัง ฉันไม่ได้ทำผิดกฎหมายนะคะ ทำไมคุณถึงจับฉันล่ะ?"

ตำรวจหวังกล่าวว่า "การสร้างเรื่องเท็จ ใส่ร้ายสหายถงฮั่วและหัวหน้าชุมชนหลงผิงว่ามีความสัมพันธ์ไม่เหมาะสม ไม่เพียงสร้างความเสียหายทางจิตใจและอารมณ์ให้กับผู้เกี่ยวข้อง แต่ยังทำลายภาพลักษณ์ของประเทศอย่างร้ายแรง กระทบถึงความน่าเชื่อถือของรัฐบาล และทำลายภาพลักษณ์ของเจ้าหน้าที่รัฐในสายตาประชาชน!"

ข่งมี่เสวี่ยรู้สึกหวาดหวั่น "ฉันไม่ได้..."

ตำรวจหวังไม่สนใจคำแก้ตัวของเธอ "มีอะไรก็ไปพูดที่สถานีตำรวจเถอะ!"

ดวงตาของข่งมี่เสวี่ยแดงก่ำทันที น้ำตาคลอหน่วยราวกับว่าถูกกระทำอย่างไร้ความเป็นธรรม

กระทั่งข่งมี่เสวี่ยเห็นถงฮั่ว "ฮั่วฮั่ว! ช่วยอธิบายให้พวกเราหน่อยสิ!"

ถงฮั่วมองพวกเขาด้วยสีหน้าเย็นชา "ฉันเป็นผู้เสียหาย ทำไมฉันต้องช่วยเธออธิบายด้วย"

ข่งมี่เสวี่ยทำหน้าไร้เดียงสาเหมือนคนถูกกลั่นแกล้ง "ฮั่วฮั่ว ถึงเธอจะไม่ช่วยฉัน แต่ก็ควรช่วยพี่รองกับเสี่ยวชู่บ้าง พวกเขาเป็นพี่น้องแท้ ๆ ของเธอนะ!"

ถงชุนจิ้งรู้สึกมีความหวังขึ้นมา หากว่าถงฮั่วไม่ถือสาและไปอ้อนวอนกู้ซือ พวกเขาก็จะไม่เป็นไรใช่ไหม

ถงชุนชู่มองถงฮั่วด้วยความหวังเช่นกัน

ถงฮั่วเม้มริมฝีปาก ยิ้มบาง ๆ "พวกเราได้ตัดขาดกันไปแล้ว"

ในใจของถงชุนจิ้งเกิดความขุ่นเคืองขึ้นมา เขาคิดว่าถงฮั่วจะยังดื้อรั้นและต้องการสร้างความวุ่นวายในเวลานี้อีก

ความสัมพันธ์ทางสายเลือด ไม่ใช่เรื่องที่เธอจะพูดว่าตัดขาดได้เพียงไม่กี่คำ

"ถงฮั่ว! อย่าทำแบบนี้สิ!"

ถงชุนชู่พยักหน้า รีบพูดว่า "ถ้าเธอยังดื้อดึงต่อไป พวกเราจะถูกตำรวจจับจริง ๆ แน่!"

ถงฮั่วมีสีหน้าเรียบเฉย "หวังว่าพวกคุณจะสารภาพตามเป็นความจริง ให้ความร่วมมือกับเจ้าหน้าที่ตำรวจ อย่าสร้างความลำบากที่ไม่จำเป็นให้คนอื่น"

สีหน้าถงชุนจิ้งดูไม่สู้ดี "เธอทำแบบนี้ เธอไม่กลัวพ่อแม่จะผิดหวังหรือ"

ถงฮั่วยิ้มน้อย ๆ "คนที่ทำผิดไม่ใช่ฉัน พวกเขาจะผิดหวังกับฉันทำไม ผิดหวังที่ฉันไม่สนใจกฎหมายของบ้านเมือง และเอาความรู้สึกส่วนตัวมาอยู่เหนือผลประโยชน์ของประเทศ? หรือว่าผิดหวังที่ฉันไม่เห็นแก่ตัว ไม่แยกแยะถูกผิด กลับขาวเป็นดำเพื่อช่วยเหลือพวกคุณ และยอมรับว่าฉันมีความสัมพันธ์ที่ไม่เหมาะสมกับหัวหน้าชุมชนหลงผิง"

ถงชุนจิ้งโกรธจัด "มันก็เป็นเรื่องเล็กน้อย แค่คลี่คลายความเข้าใจผิดก็พอแล้ว ทำไมเธอถึงต้องทำเรื่องให้ใหญ่โต นี่มันคือการแก้แค้นส่วนตัวชัด ๆ!"

สีหน้าถงฮั่วเคร่งเครียดขึ้นมา เธอเดินออกมาจากกลุ่มคน "เรื่องเล็กน้อย? คุณรู้จักความหมายของ ‘ป้องกันโรคก่อนที่จะป่วย ป้องกันภัยก่อนที่จะเกิด’ หรือเปล่า? คุณรู้จักความหมายของ ‘เขื่อนพังเพราะรูหนู ความยิ่งใหญ่พังทลายเพราะสิ่งเล็กน้อย’ ไหม?"

"คุณรู้ไหมว่าอะไรคือ 'อยู่คนเดียวให้ระวังความคิด' เริ่มต้นจากเรื่องเล็กน้อย ปรับปรุงจากรายละเอียดปลีกย่อย ตั้งมั่นตั้งแต่เนิ่น ๆ ตั้งมั่นในสิ่งเล็ก ๆ ตั้งมั่นอย่างเคร่งครัด นี่คือสิ่งที่คนรุ่นเราควรทำ!"

ดวงตาของตำรวจหวังสว่างวาบขึ้น เขาตะโกนเสียงดัง "ดีมาก! พูดได้ดีมาก!"

เฉิงเสี่ยวอวี่เป็นคนแรกที่ปรบมือ เมื่อมีคนนำ ทุกคนก็เริ่มปรบมือตาม

คนข้างหลังถามเสียงเบา "พวกเธอเข้าใจหรือเปล่า?"

"ไม่เข้าใจ แต่ฟังดูแล้วก็รู้สึกว่าเก่งมาก!"

"ฉันชื่นชมคนอย่างสหายถงฮั่ว! เธอจับปากกาเขียนหนังสือได้ แถมลงไปทำงานในไร่ก็เก่งอีก!"

"ถงฮั่วพูดถูกต้องแล้ว! หรือว่าเราจะต้องช่วยพวกเขาโดยไม่แยกแยะความถูกผิด กลับขาวเป็นดำหรือ?"

......

ขณะที่ฝูงชนกำลังเดือดดาล มีใบผักเน่าถูกโยนออกมาและกระแทกใส่ถงชุนจิ้ง!

มีคนเริ่ม คนอื่นก็โยนตาม!

ถงชุนจิ้งมีใบเน่าติดอยู่บนหัว ใบหน้าแดงจนเกือบเป็นสีม่วง!

ถงชุนชู่แทบจะร้องไห้ออกมา เขาเคยถูกคนรังแกแบบนี้มาก่อนหรือ?

ข่งมี่เสวี่ยมีน้ำตาคลอ ทั้งกลัวและตื่นตระหนก ราวกับดอกไม้น้อยสีขาวที่สั่นสะท้านอยู่ท่ามกลางลมพายุ

คนสามคนถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจพาตัวไปแล้ว

สวีมานมาหาถงฮั่วและขอร้องให้เธอช่วยพูดกับตำรวจ คำนึงถึงความสัมพันธ์ของญาติมิตร

ถงฮั่วคิดในใจว่าคนพวกนี้ไม่ใช่ญาติ และก็ไม่ใช่เพื่อนของเธอด้วย

แต่หากเธอยืนกรานจะไม่สนใจ คนอื่น ๆ ก็จะคิดว่าเธอใจร้ายและไม่มีน้ำใจ

"ประเด็นสำคัญไม่ใช่ฉัน ถ้าฉันเป็นประเด็นสำคัญ การที่พวกเขาด่าฉันก็ถือเป็นเรื่องภายในครอบครัว"

สวีม่านจึงตระหนักได้ ประเด็นสำคัญของพวกเขาอยู่ที่หัวหน้ากู้!

หลังจากไล่คนออกไป ถงฮั่วก็รู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย

หากไม่มีกู้ซือ เธอแน่ใจว่าตำรวจหวังคงไม่พาพวกเขาไปเพียงเพราะคำพูดไม่กี่คำ

เขากำลังช่วยเธอแก้แค้นอยู่หรือเปล่า?

ใช่ไหม?

กู้ซือมาที่นี่เพื่อทำงานอย่างจริงจัง เขาจะไม่นั่งอยู่แค่ในสำนักงาน หวังเฉิงและสวีม่านกับคนอื่น ๆ ต่างก็รอที่ชุมชนหลายวันติดต่อกันแต่ก็ไม่ได้พบเขา

กู้ซือไม่ได้ไปประชุมที่อำเภอ ก็จะไปที่หมู่บ้าน

พวกหวังเฉิงยังคงอยากขอร้อง แต่กลับพบว่าไม่ได้เจอเขาเลยสักครั้ง

สวีม่านกล่าวว่า “หัวหน้ากู้คนนี้จงใจหลบหน้าพวกเราหรือเปล่า?”

หวังเฉิงได้ยินมาเยอะเกี่ยวกับหัวหน้าชุมชนคนใหม่นี้ หากจะสรุปสั้น ๆ คือเขามาเพื่อสร้างชื่อเสียง สร้างเสร็จแล้วก็จะกลับไป

คนแบบนี้ไม่น่าจะมาหลบพวกเขาซึ่งเป็นเพียงเยาวชนนักเรียนธรรมดา ๆ

"วันนี้ดูเหมือนจะไม่ได้เจอหัวหน้ากู้แล้ว พวกเราไปดูที่สถานีตำรวจแล้วก็กลับกันเถอะ!"

หวังเฉิงและสวีม่านไปที่สถานีตำรวจเพื่อตรวจสอบ แต่กลับพบว่าเรื่องนี้จบลงแล้ว

ถงชุนจิ้งและอีกสองคนถูกควบคุมตัวเป็นเวลาสามสิบวัน และถูกส่งไปปรับปรุงทัศนคติที่ไร่หงซิง

เอาล่ะ! ผลลัพธ์ออกมาแล้ว หวังเฉิงและสวีม่านจึงไม่ต้องรอหัวหน้ากู้อีกต่อไป และกลับไปยังหน่วยหงหนิวทันที

พี่น้องถงชุนจิ้งยังดีหน่อยเพราะเดิมทีพวกเขาก็เป็นเยาวชนนักเรียนของที่นี่ การถูกบังคับใช้แรงงานสามสิบวันก็แค่ทำให้เหนื่อยหน่อยเท่านั้น

แต่ข่งมี่เสวี่ยไม่เหมือนกัน เธอยังเหลือเวลาลางานอีกเพียงเดือนเดียว

หากต้องถูกส่งไปใช้แรงงานถึงสามสิบวัน ไม่ว่าข่งมี่เสวี่ยจะคำนวณอย่างไรก็กลับไปไม่ทันแน่