ฮัวร์หลินและฮัวร์หลานหลังจากตื่นขึ้นมาแล้วก็ได้กลิ่นอาหารที่น่าอร่อยมากๆ ทั้งสองไม่ได้กลิ่นอาหารแบบนี้มานานแล้ว อันที่จริงกลิ่นที่ิญญาได้รับนั้นแตกต่างจากคนเป็
พวกิญญาของผู้ที่ตายไปแล้วจะได้กลิ่นจากสิ่งที่มีพลังิญญา เช่น ธูปหรือเทียน
เพราะแบบนั้นเวลา้าจะเรียกิญญา การใช้ธูปหอมหรือเทียนหอมจะได้ผลเป็อย่างดี
“นี่ๆ พี่ได้กลิ่นหอมนั่นไหม”
ฮัวร์หลินถามฮัวร์หลาย น้ำลายของเธอไหลออกมา แสดงให้เห็นว่ากลิ่นอาหารนั้นมันน่าอร่อยจริงๆ
ฮัวร์หลานพยักหน้าก่อนที่จะพูดขึ้น
“พี่ได้กลิ่นเหมือนกัน กลิ่นหอมมากๆ กลิ่นเหมือนอาหารที่ม๋าม๊าทำเลย”
ทั้งสองรู้สึกหดหู่ขึ้นมาหลังจากที่คิดถึงเื่ของครอบครัวของพวกเธอ ทว่า
“พวกเราจะมาหดหู่ไม่ได้ ไม่อย่างนั้นป๊ะป๋าจะเศร้า”
“ใช่แล้ว พวกเราจะไม่หดหู่อีก”
ทั้งสองยิ้มให้แก่กันและกัน อย่างน้อยตอนนี้พวกเธอทั้งสองก็ไม่ได้โดดเดี่ยวเหมือนเมื่อก่อน ทั้งสองลุกจากเตียงก่อนที่จะจูงมือกันไปยังห้องครัว
ที่ห้องครัวทั้งสองเห็นป๊ะป๋าของพวกเธอกำลังทำอาหารให้กับทั้งสองอยู่ แค่เห็นแผ่นหลังของเขาที่กำลังทำอาหาร มันก็ทำให้ทั้งสองอบอุ่นหัวใจเป็อย่างมาก
ความรู้สึกแบบนี้มันไม่ได้ต่างไปจากตอนที่ทั้งสองมีชีวิตอยู่แม้แต่นิดเดียว
“ตื่นแล้วหรือทั้งสอง มากินอาหารกันก่อนเถอะ”
ฟานเทียนยิ้มให้กับทั้งสองด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่นแบบคุณพ่อของเขา ทั้งสองน้ำตาปริ่มก่อนที่จะพยักหน้า ทั้งสองถึงจะยังคงคิดถึงป๊ะป๋าและม๋าม๊าของทั้งสองอยู่ แต่มีฟานเทียนอยู่ พวกเธอคิดว่าจากนี้คงไม่เป็อะไรแล้ว
ทั้งสองเดินไปนั่งบนเก้าอี้ที่ถูกเตรียมไว้ ที่ด้านหน้าของทั้งสองมีอาหารที่น่ากินมากๆอยู่
ฟานเทียนแสดงสีหน้าที่เป็กังวลออกมา นี่เป็ครั้งแรกที่เขาทำอาหารแบบนี้ อาหารที่เขาทำเป็อาหารง่ายๆ สิ่งที่เขาปรุงขึ้นมาจากพลังิญญาของเขาก็คือ ข้าผัดซอสแดงที่มีการตกแต่งให้ดูน่ารัก
“เป็ยังไง น่ากินไหม หลินเอ๋อ หลานเอ๋อ”
ฮัวร์หลินและฮัวร์หลานรีบพยักหน้า มันน่ากินมากๆในความคิดของทั้งสอง แม่ของพวกเธอเคยทำเมดูนี้ให้กับเธอได้กินเมื่อนานมากแล้ว
ทั้งสองจากนั้นก็กินอาหารที่ฟานเทียนปรุงขึ้นมา คำแรกที่พวกเธอกินเข้าไป มันทำให้พวกเธอเปิดตาออกกว้าง พลังิญญาจากในอาหารนั้นเอ่อล้น พวกเธอหลังจากที่ได้รับรสอาหารแล้ว ก็เริ่มที่จะกินอาหารอย่างรวดเร็วเพราะมันอร่อยและมีคุณค่าสารอาหารต่อิญญาอารักษ์แบบพวกเธอ
“อร่อยจัง~”
“อร่อยมากๆเลย!”
ทั้งสองกินอาหารที่ฟานเทียนปรุงขึ้นด้วยพลังิญญาของเขาอย่างมีความสุข ทั้งสองไม่ได้กินอาหารมานานมากๆแล้ว
“อร่อยจังเลย ขอเพิ่มอีกๆ ป๊ะป๋า”
“ป๊ะป๋า ขอฮัวร์หลินเพิ่มด้วย”
ทั้งสองขอเพิ่มอีกหลังจากที่กินจานแรกไปหมดแล้ว ซึ่งฟานเทียนยินดีที่จะเพิ่มอาหารให้กับทั้งสอง ตอนนี้ร่างกายของทั้งสองได้รับสารอาหาร อย่างเต็มจุ ทำให้พลังของทั้งสองเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว หากเป็แบบนี้ต่อไปอีกไม่นานทั้งสองคงจะขึ้นไปสู่ขั้นสูงสุดของระดับรากิญญาแน่ๆ
ฟานเทียนมองไปที่ทั้งสองด้วยความเอ็นดู เขาทำหน้าที่เหมือนป๊ะป๋าของทั้งสองไม่มีผิด
และในขณะที่ฟานเทียนกำลังดูแลทั้งสอง นกอ้วนในตอนนี้รู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองถูกทอดทิ้ง
มันมายืนอยู่ข้างๆขาของฟานเทียนก่อนที่จะส่งเสียออดอ้อนออกมา
“หืม ต้าเนียว เ้าคิดว่าข้าจะลืมเ้าไปแล้วอย่างนั้นรึ ฮ่าๆ ข้าแค่หยอกเ้าเล่นเท่านั้น นี่อาหารเม็ดสำหรับเ้า”
ต้าเนียวไม่เหมือนกับฮัวร์หลินและฮัวร์หลาน มันจึงไม่สามารถกินอาหารที่สร้างขึ้นมาจากพลังของเขาได้ หากมันกินเข้าไปละก็ ตัวมันได้แตกออกเป็เสี่ยงๆแน่ๆ เพราะฉะนั้นอาหารนกอ้วนจึงเหมาะสมกับมันที่สุด
แน่นอนอาหารนกอ้วนของมันได้รับการปรุงแต่งด้วยสมุนไพรที่หายาก ฟานเทียนใน่ที่เขาท่องยุทธภพเมื่อสามพันปีก่อนได้เก็บเกี่ยวสมุนไพรเอาไว้เป็จำนวนมาก
มันมีมากพอที่จะเลี้ยงนกอ้วนทั้งฟูงเป็พันปีเลยทีเดียว
หลังจากมื้ออาหารแล้ว ต่อมาก็คือด่านที่สำคัญ
“เสื้อผ้า เราสามารถสร้างมันขึ้นมาได้จากพลังิญญา ทว่า เซนส์เื่…แฟชั่น? ของเรามันแย่มากๆ มันแย่จริงๆอย่างนั้นรึ”
ฟานเทียนมองไปยังชุดที่เขาสร้างขึ้นมาให้ทั้งสองก่อนหน้านี้ ชุดเหล่านี้เขาใช้แบบจากช่างทอผ้าฝีมือดีที่สุดในแคว้นเมื่อสามพันปีก่อน
หากเป็คนที่ชอบของเก่าพวกเขาก็คงจะชอบชุดแบบนี้ ทว่าหากเป็เด็กสาวสมัยใหม่ทั่วๆไป พวกเธอคงบอกว่ามันเป็ชุดที่มีไว้แต่คอสเพลย์เท่านั้น