Age of war

***ผู้กล้าสมองกล้าม [เอรีส]

"แอร์บาส์ร! ไม่ได้บาดเจ็บตรงไหนใช่มั้ย!? "

"เอรีส เธอปลอดภัยดีใช่มั้ย!? "

ฉัน เอรีส เอสเทอ และเปอร์ไซด์ พวกเราสามคนกำลังบินมุ่งหน้าไปที่ลานกว้างกันอยู่

แน่นอนว่าครั้งนี้มันดูอันตรายกว่าทุกครั้ง พวกเราจึงไม่พาเจ้ามังกรน้อยมิลเลอร์กับออกไซด์มาด้วย

และพวกเราได้พบกับกลุ่มของแอร์บาส์รในช่วงระหว่างเส้นทางที่บินตรงไปที่นั่น

"อย่างที่เห็น พวกเราปลอดภัยดี"

"คนพวกนี้? "

"คนที่อยากหนีไปจากความวุ่นวายนะ ผมกำลังพาพวกเขาไปทิศตะวันออกอยู่"

"แต่นี่เป็นทิศตะวันตกของเมืองนะ"

"...ฮืม!? "

แอร์บาส์รทำสีหน้าประมาณว่า [ชิบหายแล้ว]

หลงทิศสินะ...

ฉันบินขึ้นท้องฟ้าอีกครั้ง

คนที่หนีมาจากความวุ่นวายนั้นมีด้วยกันสามเผ่า

เผ่ามนุษย์ เผ่ายักษ์ และเผ่าภูติ

ส่วนที่ลานกว้างหน้าโดมคริสตัลได้กลายเป็นทะเลทรายกับสนามรบไปแล้ว

มีการต่อสู้ที่รุนแรงเกิดขึ้นตรงหน้าโดมคริสตัลที่เว้าแหว่งเหลือเพียงครึ่งเดียว แถมภายในโดมยังเหลือคริสตัลอีกเพียงแค่สองแท่งเท่านั้นด้วย

ฉันหันหน้าไปทางเอสเทอ

เธอกำลังพูดคุยกับเพื่อนจากเผ่าด้วยสีหน้าที่เศร้าหม่อง

"อย่างงั้นหรือ… ตัวการสั่งโกเลมคือประธานาธิบดีลิลลี่ ส่วนคนอื่นตายราบกันหมดแล้วหรือ…ดอง… "

"ใช่ กิว… ตอนนี้ระดับหัวหน้าหน่วยคงเหลือแค่ฉัน… เพราะฉันไม่เห็นปฐพีคลั่ง [เอพีเซียร์] ตั้งแต่เช้าแล้ว ไม่รู้ตายไปพร้อมกับระเบิดแล้วหรือยังนะ กิว… "

"แถมคริสตัลของเผ่าพวกเรายังพังไปแล้วด้วยสินะ… ให้ตายสิดอง"

มนุษย์และภูติ

สองเผ่าที่ว่ากันว่ามีเทคโนโลยีก้าวล้ำและฉลาดที่สุด กลับถูกทำลายคริสตัลไปก่อนใครแล้ว

พวกเราแพ้สงครามแล้ว…

"เออ… พี่ ๆ ทุกคนค่ะ คือว่า… นั่น… หนูไม่ใช่ตาฝาดไปใช่มั้ยคะ? "

"ตาฝาด? "

เปอร์ไซด์ยกปีกชี้ไปทางท้องฟ้าในตอนที่ฉันกำลังสับสน

"นั่นมัน…"

"เงามืดแห่งการกลืนกินดอง…"

สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าคือเงามืดที่กัดกินโลกใบนี้

แต่ไม่ใช่ว่ามันต้องอยู่ห่างออกไปหลายร้อยกิโลเมตรหรือ?

ทำไมมันถึงเคลื่อนตัวมาที่นี่ได้?

"แย่ละ… มันเริ่มกินเข้ามาที่กำแพงเมืองแล้ว แบบนี้ไม่ดีแน่ รีบพาทุกคนกลับไปรวมตัวที่ใจกลางเมืองเร็ว ดอง! "

เอสเทอแผดเสียงดังลั่น

ทำไมกัน…

ทั้งที่พวกเราแค่อยากจะพาทุกคนหนีไปให้ไกลจากสงคราม

แต่ทำไมกลับต้องมาเจอภัยร้ายบีบบังคับให้พวกเรากลับไปสู่สนามรบด้วย?

ราวกับว่า

"เทพเจ้า… พวกท่านไม่ต้องการความสงบสินะคะ? "

นี่คือความประสงค์ของเทพเจ้าผู้สร้างโลกใบนี้เช่นนั้น

ณ พื้นที่ทิศตะวันออกของเมือง

***ปฐพีคลั่ง [เอพีเซียร์]

"พรม~"

หลับสบายจังพรม~

*กึ๊ก กึ๊ก*

เสียงอะไรเนี่ย?

หนวกหูจังพรม~

"กรี๊ดดด! "

"หนีเร็วพวกเรา! "

เจ้าพวกนี้นี่… ชอบส่งเสียงหนวกหูกันจริงเชียวพรม

ทั้งที่วันนี้ขี้เกียจไปศาล ขี้เกียจทำอะไรสักอย่าง เลยทุบนาฬิกาปลุกทิ้งไปแล้วแท้ ๆ

แต่เจ้าพวกนี้ก็ยังมาส่งเสียงดังหนวกหูตั้งแต่เมื่อกี้แล้วพวย

แถมยังหนักข้อถึงขั้นใช้เสียงระเบิดเลยด้วยพวย

คนจะหลับจะนอนพวย~

เพราะคิดแบบนั้นเราเลยเสกดินกองใหญ่มาคลุมโปงตัวเองเอาไว้เพื่อปิดกั้นจากเสียงข้างนอก

*กึก กึก กึก*

แต่สุดท้ายก็ยังมีเสียงลอดเข้ามาอีก

"พายุสีดำมาแล้ว! ทุกคนรีบไปที่ใจกลางเมืองเร็ว! "

หนวกหูจริงพวย! แถมยังพยายามจะเจาะผิวโดมดินที่เราสร้างเข้ามากันอีกนะพวย!

เพราะว่าหนวกหูมาก เราเลยใช้พลังเพิ่มความหนาของดินโดยรอบให้หนาขึ้น

หุ้มแม่มให้หมดทั้งเตียงบนล่างไปเลยพวย!

หุ้มในลักษณะของไข่ใบน้อยที่แสนจะปลอดภัยและอบอุ่น

แต่เจ้าพวกที่อยู่ข้างนอกดูมีความพยายามสูงมาก เพราะมันยังเจาะทำลายเกราะดินของเราต่ออย่างไม่ลดความพยายาม

รู้สึกได้ถึงพลังงานแรงสูงที่กำลังบดขยี้เกราะของเรา

เพราะแบบนั้นเราเลยต้องเหนื่อยเพิ่มความหนาของมันมากขึ้นไปอีก

เสริมความหนากับเปลี่ยนโครงสร้างให้เป็นวัสดุที่เหนี่ยวและแข็งแรงเป็นพิเศษ

นี่น่าจะเป็นวัสดุที่แข็งแรงที่สุดในปฐพีตั้งแต่ที่เราสร้างมาเลยมั้ง?

โครงสร้างโมเลกุลคืออะไรก็ไม่รู้ เพราะว่าสร้างไปแบบมั่ว ๆ นี่ละพวย~

แต่ในที่สุดมันก็เงียบได้เสียทีพวย

งั้นขอนอนต่อละนะพวย

ฟรี้~

***ณ พื้นที่ทิศตะวันตกของเมือง

“ไปกันแล้วสินะ…”

ยะมะโตะทอดสายตามองออกไปที่สตรีทั้งสามซึ่งกำลังบินจากไป

“ปิว…”

“ปี้…”

มังกรน้อยกับมังกรวัยรุ่นทั้งสองตัวส่งเสียงออกมาอย่างเศร้าหม่องต่อการลาจากไปของเจ้านาย

พวกมันรู้ตัวดีว่าเจ้านายของตนไม่สามารถพาพวกมันไปหยั่งสถานที่อันตรายเช่นนั้นได้

แต่ทั้งที่คิดว่าการอยู่ตรงนี้จะปลอดภัย กลับกลายเป็นว่าต้องมาเผชิญกับเงามืดที่โถมเข้าใส่แบบไม่ทันตั้งตัว

ช่างน่าขันที่สถานซึ่งคิดว่าปลอดภัย กลับกลายเป็นสถานที่อันตรายที่สุดไปแทน

“โลกคงถึงจุดจบวันนี้”

ยะมะโตะเงยหน้ามองขึ้นไปบนท้องฟ้ากว้างพร้อมกับกล่าวพึมพำกับตัวเอง

เทพเจ้าทั้งสามนะหรือ? ตัวตนที่อยู่เหนือมิติของพวกเราไปเช่นนั้นนะหรือ? หนทางหนีนะหรือ?

ของแบบนั้นไม่มีอยู่จริงตั้งแต่แรกแล้วไม่ใช่หรือเช่นไรกัน?

ยะมะโตะหันไปมองวังวนสีดำที่ไม่รู้ว่าเข้ามาประชิดตัวเมืองตั้งแต่เมื่อไหรตรงหน้า

ทั้งที่ตอนเช้ามันยังอยู่ห่างออกไปจากตัวเมืองและบีบเข้ามาอย่างเชื่องช้า

แต่พอในตอนที่เอสเทอพูดถึงแนวคิดของตัวเองออกมา กำแพงวังวนสีดำนั้นก็เคลื่อนตัวบีบเข้ามาถึงริบขอบของเมืองแทบจะในทันที

ราวกับว่าตัวตนที่อยู่สูงกว่าไม่ยอมให้เวลาพวกเราเพื่อเตรียมตัวหนีออกไปจากวังวนที่ถูกปิดขังเอาไว้

“พวกเราคงไม่รอด และไม่น่าจะมีใครรอด...”

ยะมะโตะไม่เชื่อในคำพูดของเทพเจ้าในวันแรก

เขาไม่คิดว่าเทพเจ้าทั้งสามที่ปล่อยให้พวกเขาฆ่ากันเอง จะใจดีขนาดที่ยอมปล่อยให้ผู้ชนะรอดชีวิตกลับไปทั้งเผ่าตามอย่างที่พูดจริง

อีกอย่าง เผ่าของเขาถึือว่าได้พ่ายแพ้ไปแล้วด้วย

ดังนั้นจะขอดิ้นรนอีกสักหน่อยจะเป็นอะไรไปละ?

ถ้าหากว่าสิ่งที่เอสเทอพูดถูกต้อง นั่นหมายความว่าตัวตนที่ถูกจองจำและเฝ้าติดตามคงมีแต่สิ่งมีชีวิตที่ทรงภูมิปัญญาอย่างพวกเขาเท่านั้น

พวกเทพเจ้าทั้งสามคงไม่เสียเวลามาตามเฝ้ามองสัตว์ที่ไร้สติปัญญาอย่างมังกรหรือหมาแมวทั่วไป

เพราะไม่แบบนั้นพวกมันคงสามารถคืนชีพใหม่ได้เหมือนอย่างที่พวกเขาเป็น

และถ้าหากยังไม่ลืม เอสเทอเคยบอกเอาไว้ว่าเผ่าภูติเองก็มีเทคโนโลยีอวกาศเช่นกัน

ด้วยความที่เอสเทอนั้นขี้งก ไม่อยากเสียทรัพยากรณ์ของเผ่าตัวเอง เธอจึงฝากให้ยะมะโตะเป็นคนยิงจรวดขึ้นไปแทน

คงต้องบอกว่าความงกของเอสเทอได้กลายเป็นโชคดีของยะมะโตะไป

ยานอวกาศทรงกลมรูปไข่ขนาดเล็กที่พอบรรจุมิลเลอร์กับออกไซด์ได้ปรากฏอยู่ตรงหน้าในห้องลับของตึก

นี่คือเวลาอันสมควรที่จะส่งจรวดอวกาศลำนี้ขึ้นไปที่ดาบแห่งพระเจ้า

ใช่แล้ว ยะมะโตะต้องการที่จะส่งมังกรน้อยสองตัวนี้ขึ้นไปในอวกาศ

อย่างน้อยถ้าหากว่าทฤษฎีของเอสเทอเป็นความจริง รอบนอกของพายุสีดำก็คือ [อวกาศและโลก] ที่เขาเคยรู้จัก

มันอาจเป็นดาวสักดวงในจักรวาล เป็นผืนแผ่นดินที่ทุกชีวิตสามารถอาศัยอยู่ได้

แผนการเร่งด่วนของยะมะโตะคือส่งผู้ลี้ภัยด้วยยานของเอสเทอไปที่ดาบแห่งพระเจ้า แล้วให้จาวิสแฮกระบบดาบแห่งพระเจ้า เพื่อควบคุมมันให้บินหนีออกไปจากวังวนพายุสีดำผ่านเส้นทางในอวกาศ

เขาเชื่อมั่นว่าดาบแห่งพระเจ้าที่เขาสร้างนั้น มันแข็งแกร่งพอจะอยู่รอดจากพายุพลังงานของวังวนสีดำนั้นได้

แถมยังมีพลังบาเรียภูติที่ติดไปกับยานภูติของเอสเทอด้วย

“จาวิส เจ้าเองก็ย้ายระบบความจำไปพร้อมกับยานลำนี้ และช่วยพาเอาบันทึกเหตุการณ์ทั้งหมดของทุกคนติดไปด้วย หลักฐานที่ว่าพวกเราเคยมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้”

เป้าหมายของยะมะโตะคือการส่งชีวิตตัวน้อยทั้งสอง กับข้อมูลบันทึกเหตุการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้นตลอดช่วงเวลาที่เกิดสงครามมา 127 วัน ออกไปข้างนอกวังวนสีดำ

ส่งหลักฐานว่า [ครั้งหนึ่งพวกเขายังเคยมีชีวิตอยู่ที่นี่]

เพราะยะมะโตะไม่คิดจะหนีไปจากวังวนนี้

เขากลัวว่าถ้าตัวเองหนีไปด้วย เทพเจ้าทั้งสามจะรู้ตัวถึงสิ่งที่เขากำลังจะทำ

ดังนั้นยะมะโตะจึงส่งออกไปแค่ชีวิตมังกรตัวน้อยทั้งสองกับปัญญาประดิษฐของเขาเอง

เมื่อตัดสินใจแผนการทุกอย่างได้แล้ว

“เอาละ มังกรน้อยทั้งสอง พวกเจ้าอยากไปเที่ยวอวกาศกันสักหน่อยมั้ย? ”

เขาพูดเช่นนั้น ก่อนจะสั่งให้จาวิสยิงยาสลบล้มอสูรใส่มังกรน้อยทั้งสอง

เขาพาพวกมันขึ้นยาน แล้วส่งมันยิงขึ้นฟ้า

ด้วยเทคโนโลยีต่อต้านแรงโน้มถ่วงของภูติ ฐานยิงจึงไม่ต้องเตรียมอะไรไปมากกว่าท่อส่งตัวที่คล้ายปืนใหญ่

[ลาก่อนครับนายท่าน]

"ลาก่อนจาวิส"

กระสวยทรงไข่ที่บรรจุสองชีวิตกับประวัติศาสตร์ของพวกเขาได้ถูกส่งขึ้นสู่อวกาศ

ยะมะโตะมองมันหายลับฟ้า ก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับเงามืดที่เคลื่อนตัวเข้ามาใกล้

เขาน้อมรับความตายตรงหน้า

"ฟังให้ดีพวกเทพเจ้า"

ความมืดเริ่มกลืนร่างของยะมะโตะ

"ถึงพวกเราจะหนีไปจากวังวนของพวกท่านไม่ได้"

เนื้อและผิวกายเริ่มฉีกขาด

"แต่จงจำเอาไว้"

ร่างกายเริ่มกรีดร้องอย่างเจ็บปวด

"ว่าโลกนี้ไม่มีสิ่งใดอยู่ใต้การควบคุมที่สมบูรณ์แบบได้"

ดวงวิญญาณของยะมะโตะกำลังจะถูกกลืนหายไป---

"ไม่มีวัน… "

---หายไปในวังวนความมืดนั้นพร้อมกับเสียงสั่งลาสุดท้ายของเขา

***ณ ลานกว้างใจกลางเมือง

"ชิ ยิงไม่โดนเลยเฟ้ย! "

"อืดอาดแบบนั้นคงยิงข้าโดนหรอกนะ"

บุรุษยอดฝีมือจากสองเผ่าพันธุ์กำลังปะทะกันอย่างดุเดือด

ฝ่ายหนึ่งคือฮอร์เนส บุรุษผู้สวมเกราะสีส้มทอประกายแสง

อีกฝ่ายหนึ่งคือแมงโก บุรุษร่างยักษ์ที่สวมชุดสูทสีดำ

อาวุธในมือของฮอร์เนสคือง้าวพลังงานขนาดยักษ์

ส่วนอาวุธของแมงโกคือปืนใหญ่กระบอกที่ยาวกว่าสี่เมตร

แต่ด้วยความรวดเร็วของฮอร์เนส กระสุนทุกนัดที่ยิงออกไปจึงพลาดเป้าแทบทั้งหมด

"ท่านแมงโกครับ กำลังเสริมของศัตรูเข้ามาใกล้แล้ว ผมว่าพวกเรารีบทำอย่างท่านอเมริคานา รีบสุ่มโจมตีคริสตัลเลยดีกว่าครับ! "

"อย่านะเจ้าพวก--"

"คงให้ทำแบบนั้นไม่ได้หรอกนะ"

ฮอร์เนสกล่าวเช่นนั้น ก่อนจะปามีดจำนวนมากออกไป

ปลายมีดนับสิบเล่มปักลงบนคอหอยแล้วปลิดชีพเหล่ายักษาลงแทบจะในทันที

แต่ฮอร์เนสไม่หยุดแค่นั้น

เขาเร่งพลังของชุด ปล่อยให้มันสูบพลังชีวิตออกไปเต็มที่ เพื่อที่จะได้เคลื่อนไหวจนเหนือกฏเกณฑ์ของสามัญสำนึกที่สิ่งมีชีวิตน่าจะเคลื่อนไหวได้

กองทัพยักษาที่เหลือไม่ถึงหนึ่งร้อยชีวิตถูกฮอร์เนสเข้าประชิดตัวแทบจะในพริบตาเดียว

อาวุธปืนคำรามที่ใหญ่โตเทอะทะได้กลายเป็นสิ่งเกะกะไปในทันที

ทุกครั้งที่ฮอร์เหวี่ยงง้าวออกไป ร่างกายและกล้ามเนื้อที่แข็งแกร่งดุจโลหะของเผ่ายักษาก็จะกลายเป็นเนื้อสับที่ขาดครึ่งอย่างสวยงามไร้ที่ติ

ปลายง้าวที่ส่องแสงสีฟ้า ได้ยืดยาวออกจากคมกลายเป็นลำแสงรังสีความร้อนอันคมกริบกว่าสิบเมตร

หนึ่งวินาทีต่อสิบชีวิตสังเวยนั่นคือสถิติที่ฮอร์เนสทำได้

"ไม่ต้องสนใจศัตรู ยิงโจมตีใส่คริสตัลเดียวนี้! "

"เดียว---"

ทหารเผ่ายักษาไม่คิดอดทนรออีกต่อไป

พวกเขาไม่ฟังคำสั่งของขุนนางแมงโกอีกต่อไปแล้ว

ต่อให้มีโอกาสเสี่ยงมากถึงหนึ่งในสองไปยิงโดนคริสตัลของเผ่าตัวเอง แต่พวกเขาก็จะขอเดิมพันกับความเสี่ยงนั้น

"ไม่ได้ผลหรอก~"

แต่กระสุนปืนใหญ่หลายสิบนัดกลับถูกสกัดเอาไว้ด้วยความสามารถเหนือสามัญสำนึกของฮอร์เนส

เขาใช้ง้าวคว้านผิวดินตรงหน้าขึ้นมา แล้วปามันออกไปขวางเส้นทางยิงของกระสุนปืนใหญ่อย่างรวดเร็ว

พื้นปูนและหินแต่ละก้อนที่คว้านขึ้นมานั้น มีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางไม่ต่ำกว่าห้าเมตรได้

แถมยังขว้างปามาได้ถึงห้าก้อนในเสี้ยววินาที แล้วยังกระโดดตามไปฟันกระสุนที่รอดทะลุเข้ามาซ้ำได้ทันท่วงทีอีกด้วย

"ฮะ ฮะ ฮะ~"

ฮอร์เนสหัวเราะชอบใจกับช่วงเวลาแห่งความเป็นความตาย

เลือดที่สูบฉีดไปทั่วร่างนั้นทำให้เขาเริ่มคลั่ง

เกราะสีส้มเริ่มส่งไอความร้อนแผ่ออกกว้าง

แต่เขาไม่สนใจ และยังคงบีบเค้นเร่งพลังงานของชุดจนถึงขีดสุด

เขากวาดง้าวราวพายุ พัดโบกราวกับกำลังตบแมลงหวี่ที่น่ารำคาญ

อาจกล่าวได้ว่าเป็นการสังหารหมู่ที่เกิดฝีมือของบุรุษเพียงผู้เดียวเท่านั้น

"โกหก…"

เพียงแค่หนึ่งนาทีเท่านั้น

กองทัพยักษาที่เหลือราวหนึ่งร้อยชีวิตก็ไม่หลงเหลือยืนอยู่ตรงนี้อีกต่อไป

ไม่สิ เหลือเพียงแค่แมงโกเพียงผู้เดียวเท่านั้น

"หน่อยแน่! "

ในเวลานั้นที่หัวของแมงโกเต็มไปด้วยสีขาวโพล้น

กระสุนปืนใหญ่ถูกยิงออกไปรัวหลายสิบนัด

แต่ไม่มีนัดใดที่เล็งถูกร่างของฮอร์เนส

ฮอร์เนสถีบพื้นอย่างรุนแรงจนทิ้งเป้นฝุ่นควันเอาไว้ข้างหลัง

เส้นแสงสีส้มวิ่งตัดอากาศสวนเส้นทางกระสุนที่ยิงสาดเข้าใส่

ผ่านช่องว่างอันน้อยนิดราวกับเส้นด้ายที่ร้อยผ่านรูเข็ม

แมงโกรีบยกปืนใหญ่ขึ้นมาป้องกันตัวเอง

แต่อาวุธตกยุคของเขาไม่อาจรับมือกับคมง้าวพลังงานที่แผ่คลื่นแสงรังสีของฮอร์เนสได้

ร่างของแมงโกได้ขาดครึ่งไปพร้อมกับอาวุธของเขาเอง

"ข้ามัน...โง่เขลา... อเมริคานา…เจ้า...ถูกต้อง...แล้ว..."

แมงโกเค้นพลังสุดท้ายด่าทอตนเองทั้งน้ำตาก่อนจะสิ้นลมหายใจไป

หลังจากนั้นราวสองนาที

***ผู้กล้าทมิฬ [สเลบ]

"จัดการหมดแล้วหรือฮอร์เนส…"

"ใช่"

"อย่าฝืนตัวเองแบบนี้สิ…"

"แต่ถ้าข้าไม่ทำ แล้วใครจะทำ…"

ตรงหน้าของกระผมคือซากภูเขาศพของเผ่าปีศาจยักษ์

ใช่แล้ว ถ้าหากว่าฮอร์เนสไม่วิ่งนำออกมาก่อน ป่านนี้คริสตัลคงถูกทำลายไปแล้ว

"เจ้าไปพักก่อนเถอะ"

"เออ… ขอบคุณมาก"

ถึงภายนอกจะดูเหมือนไร้บาดแผล แต่ภายในชุดเกราะคงกำลังบอบช้ำอย่างหนัก

การฝืนใช้ชุดเกราะแขนกลขนาดนั้น กล้ามเนื้อและร่างกายต้องรับภาระมากขนาดไหนกัน?

เพียงแค่ขยับตัวคงจะรู้สึกเจ็บปวดจนแทบเจียนตายได้

"เหลือคริสตัลแค่สองก้อน…ถึงจะน่าเศร้า แต่พรุ่งนี้พวกเราจะจบสงครามได้แล้วสินะ"

ผมหันไปมองคริสตัลตรงหน้า

คริสตัลทั้งสองก้อนนี้เป็นของเผ่าไหนยังไม่อาจรู้ได้

แต่พรุ่งนี้พอถึงช่วงที่คนคืนชีพ พวกเราก็จะทราบได้ทันทีว่าก้อนไหนคือเป้าหมายที่ควรทำลาย

ถึงจะรู้สึกผิดต่อเผ่าอื่นที่ตายไป แต่อย่างน้อยพวกเรายังช่วยให้เผ่าปีศาจยักษ์กลับมามีชีวิตได้อีกครั้งอยู่

"กระจายกำลัง อย่าให้เผ่าอื่นเข้ามาก่อนเรื่องได้เป็นอันขาด แล้วไปประกาศให้ทุกคนรู้ด้วย ว่าพวกเราจะปล่อยให้เผ่าปีศาจยักษ์ที่ตายในวันนี้ได้กลับมาคืนชีพอีกครั้ง"

ผมไม่อยากให้เกิดสงครามอีกรอบหลังจากที่ควบคุมสถานการณ์ได้แล้วหรอกนะ

ไม่อยากให้มีใครตายเพิ่มอีกแล้ว---

"ท่านผู้กล้าสเลบครับ ดูท้องฟ้าตรงนั้นสิครับ! "

"นั่นมัน…"

ที่ทิศทั้งสี่รอบลานกว้างกำลังถูกความมืดของโลกกลืนกินเข้ามา

ผมมองเห็นพวกราชินีกับคนจากทุกเผ่าต่างหนีตายเข้ามาภายในลานกว้างคริสตัลแห่งนี้

ประชากรบางส่วนถูกความมืดนั้นกลืนลงไปบ้างแล้ว

"อย่าเบียดสิฟะ! "

"ถอยไป ถอยปายยยย! "

เกิดความโกลาหลขึ้นไปทั่ว

ทั้งชาวบ้าน นักรบ ทุกเผ่าต่างพยายามยื้อแย่งกันกรูเข้ามาสู่ลานกว้างที่เคยอยากจะวิ่งถอยหนีออกไป

จนกระทั้ง---

"พายุสงบลงแล้ว? "

ม่านสีดำนั้นหยุดตัวเองลงตรงริมขอบของลานกว้างพอดี

พื้นที่ทรงกลมแห่งนี้ได้ถูกล้อมด้วยกำแพงสีดำ

ผมรู้สึกไม่ดีเลย

รู้สึกว่านี่ไม่ใช่สิ่งที่ควรเป็นปรากฏการธรรมชาติ แต่ว่าเป็น---

"สวัสดีเหล่าสิ่งมีชีวิตผู้ที่มีบาปหนาทุกท่าน"

---เป็นฝีมือของตัวตนที่แอบอ้างว่าเป็นเทพเจ้าทั้งสาม…

"ยินดีด้วยกับผู้รอดชีวิตมาถึงวันนี้"

แสงสว่างสาดส่องไปทั่วฟ้า พร้อมกับเสียงที่ดังกังวาลเข้ามาภายในหัวสมองของพวกเราโดยตรง

"พวกเจ้าต่างพยายามเอาตัวรอดมาได้ดีทีเดียว"

เอาตัวรอด? อย่ามาพูดให้ขำหน่อยเลย

ถ้าไม่ใช่เพราะพวกแกวางยาเอาไว้ พวกเราคงไม่ต้องมาฆ่ากันเองแบบนี้ตั้งแต่แรกหรอก

"ดังนั้นเทพเจ้าที่เมตตายิ่งอย่างพวกเราจึงอยากมอบโอกาสให้กับพวกเจ้า"

รู้สึก… สังหรสังหรณ์ใจไม่ดีเสียแล้วสิ

"ด้วยการเปลี่ยนกฏเล็กน้อย"

"การปกป้องคริสตัลแห่งชีวิตนั้นไม่จำเป็นอีกต่อไปแล้ว"

*พรึบ* เกิดแสงสว่างเจิดจ้าขึ้นครั้งหนึ่ง ก่อนที่คริสตัลอีกสองก้อนจะสลายหายไปอย่างน่าอัศจรรย์

ราวกับว่ามันถูกดูดไปสู่อีกมิติที่เราไม่อาจเข้าถึงได้

"เผ่าใดที่อยู่รอดเป็นเผ่าสุดท้าย พวกเราจะมอบชีวิตกลับคืนให้กับทุกคน"

"ชีวิตที่ตายจักกลับคืนสู่ผืนแผ่นดิน"

“ชีวิตของคนรักกลับคืนชีพอีกครา”

"พวกเราขอสาบาน เผ่าที่รอดจะถูกพาดวงจิตสู่สวรรค์"

"ส่วนเผ่าที่แพ้ จักต้องลงสู่ขุมนรกอันไร้ก้นบึ้งมิได้ผุดถือกำเนิด"

"กำหนดเวลาคืออีกหนึ่งชั่วโมงข้างหน้า"

"หากมิอาจตัดสินผู้ชนะได้ ความมืดจะดูดกลืนวิญญาณพวกเจ้าหายไปในความมืดเป็นนิจนิรันดร์"

"""จงสังหารเผ่าอื่นให้สิ้น แล้วเจ้าจักจะกลายเป็นผู้ชนะ"""

ว่าแล้วท้องฟ้าที่สุกสว่างก็ผลันหายไป

ทุกคนที่รอดชีวิตต่างเงียบราวกับป่าช้า

คนที่อยู่ภายในลานกว้างนี้มีร่วมถึงห้าแสนคน

ซึ่งโชคดีที่ส่วนใหญ่เป็นคนจากเผ่าของเราถึงครึ่งหนึ่ง

แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น

ทุกคนจากทุกเผ่าเริ่มหันหน้าเข้าใส่คนจากต่างเผ่า

ในบรรดานั้นคงมีคนที่พึ่งสูญเสียเพื่อนและคนรักจากเหตุการณ์ในวันนี้

ผมรู้สึกได้ถึงความบ้าคลั่งที่กำลังจะเกิดขึ้น

"... ค-ยเถอะไอพวกเทพเจ้า"

ราวกับว่าเสียงด่าทอของผมนั้นได้กลายเป็นสัญญาณเปิดศึก

การต่อสู้เพื่อเค้นหาเผ่าที่แข็งแกร่งที่สุดได้ดำเนินมาถึงบทสุดท้ายแล้ว