พี่ชายหนูร้ายกาจ

   ตอน ต่อยพ่อง

    "หิ! ๆ ๆ วันนี้หนูสอบแล้วจะมาให้รางวัล" เชอรีนตื่นขึ้นมายิ้มร่า 

    เธอเอาหน้าวางตั้งคางไว้บนอกปินโตไม่ยอมให้เขาลุก แล้วหยิบหนังสือมาอ่านแต่เช้า

    "ดีจังที่พี่ได้คนดีอย่างเชอรีนเป็๲แฟน" ปินโตนอนยิ้มและลูบหัวเชอรีนเบาๆ

    "เป็๲เมียป่ะ พี่ลักหลับหนูอะ จำได้ป่าว" เชอรีนหยอก

    "เหอะ! ๆ ๆ งั้นเย็นนี้มาเล่นพ่อแม่ลูกกันอีก" ปินโตเสยผมเหน็บหูแล้วเอาหลังมือลูบแก้มเธอ

    "เลี้ยงหนูเหนื่อยไหม" เชอรีนถามแต่ตายังมองหนังสือ

    "อยู่กับหนูเหนื่อยแค่ไหนก็ไม่กลัว" ปินโตสวมบทพระเอกทันที

    "ไม่เหนื่อยหร๊อก เอาทุกวัน พี่เคยบอกว่าเอาแล้วหายเหนื่อยนี่นา555" เชอรีนหัวเราะลั่น

     ทั้งคู่นอนคลอเคลียกันอยู่บนเตียงจนนาฬิกาปลุกดังแล้วจึงมาอาบน้ำแต่งตัว

    "หวัดดีครับพ่อ หวัดดีครับแม่" ปินโตลงมานั่งกินกาแฟกับพ่อหน้าทีวี เขาใส่เสื้อยืดกางเกงยีนส์สบายๆ

    แป๊นนน! ๆ ๆ จู่ๆก็มีเสียงรถหน้าบ้านบีบแตร

    เชอรีนที่แต่งชุดนักศึกษาวิ่งออกมาเปิดประตูบ้าน

    พ่อออ! เชอรีนอ้าปากค้าง เธอทำแก้วนมหลุดมือตกลงพื้นแตกดังเพล้ง!

    ตุบ! ๆ ๆ ๆ ๆ แม่เชอรีนวิ่งออกมาหน้าบ้านแล้วยืนบังหน้าเชอรีนเอาไว้

    "มาทำไม! คุณทิ้งฉันกับลูกไปแต่เด็ก นี่ฉันเลี้ยงลูกโตแล้วคุณจะมาทำไม" แม่เชอรีนตะคอกด่าพ่อแท้ๆของเธอสุดเสียง

    พ่อของเชอรีนทิ้งแม่กับเธอไปอยู่อเมริกากับเมียใหม่๻ั้๹แ๻่เธอยังอยู่ชั้นประถม

    "มาหาลูก จะพาลูกไปอยู่ด้วยสักพัก" เสียงพ่อเชอรีนตะคอกใส่แม่

    "หลบไป พ่อลูกเขาจะคุยกัน ไม่ใช่เ๱ื่๵๹ของเธอ" พ่อเชอรีนดุแม่เธอ

    ฮือ! ๆ ๆ ๆ เชอรีนยืนตัวสั่น เธอร้องไห้เสียงดังและน้ำตาไหลพรากอาบใบหน้าสวยๆ

    น้ำตาของเธอร่วงกราวลงมาบนเสื้อขาวจนเปียกชุ่ม ความทรงจำในวัยเด็กของเชอรีนยังมีพ่ออยู่ในนั้น แต่ทุกอย่างมันเลือนลางจนเธอลืมไปแล้ว

    "ไม่ให้ไป" แม่เชอรีนเถียง

    "ให้ลูกคิดเองสิ ผมจะให้ลูกได้เรียนสูงๆ ผมร่ำรวยผมจะซื้อรถซื้อบ้านซื้ออนาคตให้เธอ" พ่อตะคอกใส่แม่

    ตุบ! ๆ ๆ ๆ ปินโตกับพ่อของเขาวิ่งออกมาหน้าบ้านและยืนห่างๆเพราะไม่อยากยุ่งกับเ๱ื่๵๹ของพ่อลูก ระหว่างเชอรีนและพ่อแท้ๆของเธอ

    ฮือ! ๆ ๆ ๆ เชอรีนร้องไห้เสียงสั่นเครือน่าสงสาร ในใจเธอทั้งคิดถึงพ่อและโกรธที่เขาทิ้งไปมีครอบครัวใหม่

     เขากลับมาครานี้ดูรวยมาก ขับรถป้ายแดงมาและใส่ทองเต็มตัว ใส่นาฬิกาเรือนหลักล้าน

     "ว่าไงเชอรีน หนูจะไปอยู่กับพ่อสักระยะไหม พ่อจะส่งหนูเรียนสูงๆเอง" พ่อเชอรีนเดินเข้ามาในบ้าน

    "ฉันไม่ให้ไป แกออกไปซะ" แม่เชอรีนผลักอกพ่อเธอ

     ฮือ! ๆ ๆ ๆ ๆ เชอรีนร้องไห้เสียงดังกว่าเดิม ปินโตที่ยืนมองห่างๆถึงกับน้ำตาซึม

    เชอรีนต้องไปสอบแต่กลับมาเจออะไรแบบนี้ปินโตเลยนึกโกรธทุกๆอย่างจนร้อนในอก 

    เขาเคียดแค้นพ่อเชอรีนและยืนกำหมัดไว้แน่นจนตัวสั่น เชอรีนแค่โดนทิ้งไปก็หนักแล้วเธอไม่ควรมาเจออะไรแบบนี้อีก 

    "ไปอยู่กับพ่อเถอะนะ พ่อเป็๲พ่อจะยกสมบัติให้หนูหมดเลย" พ่อบอกราวกับจะใช้เงินชดใช้ความผิด

    "แม่หลบไปเถอะค่ะ ให้หนูได้คุยกับเขา" เชอรีนเอามือปาดน้ำตาแล้วบอกแม่

    เธอยืนเงยหน้าสบตาพ่อแท้ๆและเดินเข้ามากอดเขาไว้

    "ขอบคุณนะคะ ขอบคุณที่เกิดหนูมา แต่หนูอยู่กับแม่ อยู่บ้านนี้กับพ่อใหม่หนูมีความสุขที่สุดแล้วค่ะ" เชอรีนถอยออกมาและบอกพ่อของเธอ

    "ไปกับพ่อเถอะนะ พ่อจะให้หนูทุกอย่าง หนูอย่าอยู่ที่แบบนี้เลย" พ่อดึงมือเชอรีนจะลากเธอขึ้นรถ

    "ไม่เอา หนูไม่ไป ฮือ! ๆ ๆ " เชอรีนโดนลากแขนจนถลาตามพ่อ เธอร้องไห้อีกแล้ว

     กร่อดดด! ๆ ๆ ปินโตยืนกัดฟันเสียงดัง ใบหน้าหล่อๆของเขาแดงก่ำ

    "ไม่เอา ปล่อยหนู หนูจะไปสอบ ฮือ! ๆ ๆ " เชอรีนร้องดังไกลไปหลายบ้านเมื่อพ่อดึงแขนเธอมายืนข้างรถหรูป้ายแดง

    "ไปอยู่กับพ่อดีกว่า ไปเรียนที่ดีๆกว่านี้" พ่อไม่ยอมปล่อยเชอรีน

    "หนูไม่๻้๵๹๠า๱อะไรของพ่อทั้งนั้น กลับไปเลย ไปอยู่กลับลูกเมียของพ่อโน่นไป ไปตายซะ" เชอรีนร้องลั่นเมื่อพ่อไม่ยอมปล่อยเธอ

    ฟ้าววว! พ่อเชอรีนโกรธจัด เขาง้างมือขึ้นสูงแล้วฟาดลงมาหาแก้มของเชอรีน

     หมับ! ปินโตปรี่เข้ามาจับมือของพ่อเชอรีนแล้วชกเข้าที่ใบหน้าของเขาดังตูมมม!

     โครมมม! โอ๊ยยย! พ่อเชอรีนล้มลงนั่งกุมเ๣ื๵๪ที่ปากร้องโอดโอย

     "กลับไปเลย หรืออยากเจอข้อหาบุกรุก" แม่รีบไล่

     เชอรีนผวาเข้ามากอดปินโตไว้แน่น

    "ฮือ! ๆ ๆ พาหนูออกไปจากตรงนี้ที ฮือ! ๆ ๆ " เชอรีนร้องขอ เธอใจเสียจนไม่มีแรงยืน

    ฟุ่บบบ! ปินโตอุ้มเชอรีนมาขึ้นรถแล้วสตาร์ท 

     บรืนนน! ๆ ๆ ๆ เขาขับออกมาจ่อรถพ่อเชอรีนที่จอดขวางหน้าบ้าน

    "ไปซะแล้วอย่ามาอีก" ปินโตตะคอกเสียงดัง

    บรืนนนน! ๆ ๆ ๆ พ่อเชอรีนขับรถหนีไปด้วยความกลัว

     "ไหวไหม ถ้าไม่ไหวไม่ต้องสอบก็ได้" ปินโตหันมาเช็ดน้ำตาให้น้องสาวสุดสวย เขาสงสารเชอรีนจับใจ ภาพที่เธอตั้งหน้าตั้งตาอ่านหนังสือ ทั้งที่ร้าน บนเตียง ทั้งตอนเช้าทั้งกลางคืน ทุกอย่างพังลงหมดเมื่อเธอหัวใจสลาย

    "ไหวค่ะ กอดหนูที" เชอรีนพูดและอ้าแขนขอกอด

     หมับ! ปินโตหันมากอดเชอรีนเอาไว้ เขาเอามือข้างนึงลูบหัวของเธอและเอามืออีกข้างนึงลูบหลังของเธอเพื่อปลอบโยน

     เชอรีนเอาแก้มแนบอกปินโตไว้ เธอซุกใบหน้าน้อยๆมุดอยู่ในตัวของเขาและแอบร้องไห้โดยไม่ส่งเสียงออกมา

     "พี่รักหนูนะสุดที่รัก พี่จะทำให้หนูมีความสุขและมีทุกอย่างนะ ถึงมันจะช้าและทำให้หนูเหนื่อยพี่สัญญา" 

    ปินโตบอกสาวน้อยด้วยน้ำเสียงกระเส่า น้ำตาของเขาหยดลงบนหัวกระหม่อมของเธอติ๋ง! ๆ ๆ 

     "ตอนนี้พี่ทำให้หนูมีความสุขแล้วค่ะ หนู่ไม่เหนื่อย หนูไม่๻้๵๹๠า๱อะไรอีกแล้ว" เชอรีนยอมโผล่ใบหน้าสวยๆที่โชกน้ำตาขึ้นมามองตาพี่ชาย

     เธอเอามือน้อยๆปาดน้ำตาบนแก้มของปินโตและดึงหน้าของเขาลงมา

     ปินโตจับแก้มขาวๆของเชอรีนประคองไว้ เขาชนหน้าผากกับเธอโดยให้ปลายจมูกชนกัน 

    "หลับตาสิ แล้วแบ่งมาให้พี่บ้าง" ปินโตบอก

    เชอรีนหลับตาลงและใจโล่งขึ้นทันทีเมื่อปินโตแชร์ความรู้สึกที่คับแค้นเสียใจของของเธอออกไป

    "ฮิ! ๆ ๆ ไปกันค่ะ" เชอรีนยิ้มบอกทั้งๆที่แก้มเลอะคราบน้ำตา

     บรืนนน! ๆ ๆ ปินโตขับรถมาที่มหาลัยแล้วจับมือวิ่งตามเชอรีน

    "จะไม่ทันแล้ว ฮิ! ๆ ๆ " เชอรีนลากแขนปินโตวิ่งมาที่ตึกสอบ เธอหันมายิ้มให้ปินโตที่สะพายกระเป๋าให้เธอ

     ตุบ! ๆ ๆ ๆ ทั้งคู่วิ่งมาถึงหน้าห้องสอบเกือบไม่ทัน

    "ขอบคุณค่ะ" เชอรีนยืนหน้าประตูแล้วหันมารับกระเป๋าจากปินโต

    ฟุ่บ! ๆ ๆ หมับ! ๆ ๆ ปินโตลูบหัวจัดผมและเอามือป้ายคราบน้ำตาออกจากใบหน้าที่เรียวสวย

    บาย! เชอรีนหันซ้ายหันขวาและยกมือขึ้นมาโบกเบาๆ เพราะคนที่นั่งรอสอบต่างก็มองมาที่เธอกับพี่ชายสุดหล่อ

    พวกเขาคงจะสงสัยว่าทั้งคู่จะหวานอะไรกันนักกันหนาเมื่อแค่มาส่งกันสอบ

    เชอรีนวางกระเป๋าหน้าห้องสอบแล้วหันหลังแล้วเดินเข้ามานั่งจับปากกา

    "สอบให้ผ่านนะที่รัก หนูคือหัวใจของพี่" ปินโตบอกเสียงดังจนอาจารย์เดินมาโบกมือไล่

     ฮิ! ๆ ๆ เชอรีนยิ้มแก้มปริ เธอกำปากกาแน่นและก้มหน้าเขียนคำตอบ

     ภาพพ่อปินโต แม่ของเธอ และปินโตอยู่ในหัวของเธออย่างชัดเจน ไม่มีอีกแล้วพ่อที่ใจร้าย 

     ฮิ! ๆ เชอรีนนั่งเขียนข้อสอบด้วยหัวใจที่พองโต

    เธอปล่อยให้เพื่อนๆหนุ่มๆสาวๆที่นั่งสอบงงและอิจฉาตาร้อนจนไม่เป็๲อันขีดอันเขียน

    พอสอบเสร็จปินโตก็มารับเชอรีน เขาพาเธอมานั่งจิบกาแฟสดและป้อนเค้กให้เธอกินด้วยช้อนใบเดียวกัน

    "ไหนของพี่ขมไหม" เชอรีนก้มลงมาแย่งกาแฟดูดเพราะเธอสั่งชาเขียวปั่น

    ซู๊ดดด! แหวะ! เชอรีนดูดดาแฟแอสเปรสโซ่หวานน้อยเข้าไปก็ทำหน้าหยีและอมไว้

    เหอะ! ๆ ๆ ๆ ปินโตหัวเราะ

    "อ่ะ! คาบหลอดไว้แล้วเป่ากลับมา" ปินโตยื่นแก้วมาตรงข้างแก้มขาวๆ

    จ๊วบ! ฟ่อดดดด! เชอรีนเป่ากาแฟใส่หลอดกลับคืนเข้ามาในแก้ว

    จ๊วบ! ๆ ๆ ๆ อ่าส์! ปินโตดูดกินทั้งกาแฟทั้งน้ำลายของเชอรีน

    ฮิ! ๆ ๆ ๆ "พี่น่ารักที่สุดเลย" เชอรีนยิ้มร่า เธอถึงกับต้องเอ่ยชมเพราะเธอรู้ดีว่าไม่มีผู้ชายคนไหนในโลกจะทำให้เธอแบบนี้ได้อีก

    ทั้งคู่มัวสวีทหวานอยู่ในโลกของกันและกันจนลืมดูคนรอบข้าง

    "โอ๊ย! ไม่กงไม่กินมันแล้ว หวานเกิน" กระเทยสองคนตรงโต๊ะหน้าอิจฉาตาร้อนจนลุกหนี

    อร๊ายยย! แก๊งค์สามสาวโต๊ะข้างๆนั่งบิดและฟินไปกับความหวาน

    "นี่คิดจะเป็๞เกย์เหรอ" แฟนสาวโต๊ะหลังบิดหูแฟนหนุ่มที่แอบมองปินโต

     หงึด! ๆ ๆ ๆ โอ๊ยยย! แฟนหนุ่มของเธอร้องลั่น

     "วันนี้มันแปลกๆป่ะ พี่ว่าไหมคะ" เชอรีนถาม

     "นั่นน่ะสิ กลับกันเถอะ" ปินโตลุกยืน

     เขาเดินกอดคอเชอรีนแบบตัวติดกันและสะพายกระเป๋าสีชมพูให้เธอ

    "จำไว้นะถ้าเลิกกันฉันจองผู้ชาย"

    "ไม่ ๆ ๆ ฉันต่างหาก"

    "พวกแกอด ฉันเป็๞เ๯้าของร้านฉันจอง"

    พนักงานร้านกาแฟเถียงกันเสียงดัง