ตอนที่ 8 มาเช็ดผมให้ฉันที (1)
กู้อันซินขมวดคิ้วใส่หลิงเย่ว์ “เมื่อกี้ตอนที่นายดึงฉัน เห็นๆ อยู่ว่าแรงเยอะขนาดนั้น อาบน้ำเองไม่น่าจะมีปัญหาอะไรมากมั้ง”
ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นของหลิงเย่ว์หรี่ลงเล็กน้อย “ฉันคิดว่าฉันจ่ายค่าพี่เลี้ยงให้เธอแล้วนะ นี่เป็สิ่งที่เธอสมควรทำ”
ทั้งสองจ้องตากัน ต่างไม่มีใครยอมใคร ชั่วขณะนั้น ถึงกับสามารถมองเห็นประกายเพลิงระอุรอบด้าน
“ช่างเถอะ” แข่งเื่ออรา ท้ายที่สุดกู้อันซินยังไงก็สู้หลิงเย่ว์ไม่ไหว ได้แค่ถอยให้ด้วยความพ่ายแพ้ เธอยอมรับชะตาชีวิตพลางเข็นหลิงเย่ว์ไปที่ห้องอาบน้ำ
ใครใช้ให้เธอรับเงินของเขาล่ะ
ตอนที่ผ่านโต๊ะ กู้อันซินหยิบแว่นดำบนนั้นมาสวม
ห้องอาบน้ำวุ่นวาย ชายหญิงอยู่ตามลำพัง แม้ว่าการอาบน้ำทุกครั้งกู้อันซินเพียงช่วยหลิงเย่ว์นิดๆ หน่อยๆ ไม่ได้ััส่วนสำคัญบางจุดของเขาจริงๆ แต่เธอยังคงกลัวว่าจะเห็นอะไรที่ไม่ควรเห็น แล้วเกิดสถานการณ์น่าอึดอัดอันร้อนเร่าเหมือนก่อนหน้านี้อีก
ตอนที่หลิงเย่ว์อาบน้ำได้ครึ่งหนึ่ง ทันใดนั้นมือถือของกู้อันซินก็ดังมาจากข้างนอก
มีโอกาสดีๆ ให้หนีไปจากห้องน้ำแบบนี้ กู้อันซินราวกับได้ยินเสียงโน้ตช่วยชีวิต วิ่งออกไปข้างนอกพลางพูด “ฉันไปรับโทรศัพท์นะ อาจมีคนโทรหาเพราะเื่ด่วน”
ในเมื่อ ‘อาจมีเื่ด่วน’ หลิงเย่ว์ก็หมดหนทางรั้งให้เธออยู่ เพียงแต่ มองกู้อันซินวิ่งออกไปด้วยความอายผสมโมโห อารมณ์ของหลิงเย่ว์ก็ดีอย่างบอกไม่ถูก
“พรุ่งนี้ฉันจะไป...อืม ไม่ต้องหรอกมั้ง...ไม่ต้องหรอก ฉันไปเองได้ ขอบคุณนะ ได้ ไว้เจอกัน”
กู้อันซินคุยโทรศัพท์อยู่ที่ห้องนั่งเล่น เดิมทีห้องก็เล็กนิดเดียว กำแพงก็ใช่ว่าจะกั้นเสียงดีมาก หลิงเย่ว์จึงได้ยินคำพูดของเธอชัดแจ๋ว
ตอนที่หลิงเย่ว์ออกมาจากห้องอาบน้ำ ก็เห็นกู้อันซินถือกระเป๋าเป้จัดแจงข้าวของ
“จะไปไหนเหรอ” หลิงเย่ว์ทำเป็ถามแบบไม่ตั้งใจ
กู้อันซินไม่ได้มองเขา เอาผ้าขนหนูกับไม้เท้าเดินป่ายัดใส่กระเป๋า “ลืมบอกนาย พรุ่งนี้บริษัทการ์ตูนของเราจัดกิจกรรมให้นักวาดการ์ตูนไปปีนเขา ฉันต้องออกเดินทางแต่เช้า นายทำกับข้าวเป็ ทำเองเลยนะ”
กู้อันซินนึกถึงข้าวอบไส้กรอกก่อนหน้านี้ที่หอมกรุ่นจนเธอกินสองชามแทบไม่หายใจ อืม...หลิงเย่ว์อยู่บ้านคนเดียวสักสิบวันหรือครึ่งเดือนก็ไม่หิวตายหรอก
หลิงเย่ว์ “อืม” หนึ่งคำ คิดบางอย่าง มือที่เช็ดผมอยู่หยุดชะงัก “มาเช็ดผมให้ฉันที”
“ชิ” กู้อันซินเหลือบมองเขาหนึ่งทีอย่างไม่สบอารมณ์ “เช็ดเองไปก่อน ฉันยังต้องเตรียมของที่ต้องเอาไปพรุ่งนี้ ไม่ว่าง”
เมื่อกี้โมโหอยู่ตั้งนานเพราะเขา จนลืมเลยว่าพรุ่งนี้ต้องไปปีนเขา ตอนนี้ถึงต้องมารีบเก็บของ
หลิงเย่ว์ “...”
ที่ผ่านมา สิ่งมีชีวิตอย่างผู้หญิงนั้นแค่กระดิกนิ้วก็วิ่งแจ้นมาแล้ว กู้อันซินกลับปฏิเสธเขาครั้งแล้วครั้งเล่า
กู้อันซินเอียงคอมองหลิงเย่ว์เล็กน้อย นึกว่าวินาทีถัดไปเขาจะขมวดคิ้วปั้นสีหน้าบึ้ง พูดจากนิสัยเผด็จการของเขามันเป็แบบนี้
ทว่า ครั้งนี้หลิงเย่ว์กลับแค่เชิดคางขึ้นนิดๆ หลังจากนั้นก็ก้มศีรษะเช็ดผมให้แห้งเอง
กู้อันซินหลุดขำ ดูท่าทางผู้ชายคนนี้ บางครั้งก็ไม่ได้เอาใจยากมากนัก
หลิงเย่ว์ยิ้มมุมปากน้อยๆ กู้อันซินจัดให้เขาอยู่ในระดับเดียวกับเธอ เธอทำนู่นทำนี่และบ่นจู้จี้ต่อหน้าเขา ทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองก็เป็คนธรรมดาคนหนึ่ง
ผลัดออราของคุณชายสามตระกูลหลิงออก ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกถึงความสงบและมั่นคงแบบที่คนธรรมดาถึงจะมีได้ ความรู้สึกสงบและมั่นคงนี้ ในสายตาของเขา เป็สิ่งที่หรูหรามาก
เช้าตรู่วันถัดมา เพื่อไม่ส่งเสียงรบกวนหลิงเย่ว์ กู้อันซินเขย่งเท้าย่องออกจากห้อง
“กู้อันซิน ทางนี้” พอออกมานอกห้องก็ได้ยินคนะโเรียกเธอ
82K
