" ตูม " ฝุ่นควันฟุ้งกระจาย เหล่ายอดยุทธมากมายของตระกูลกงที่ทะยานร่างเข้ามา ต่างหน้ามืดดำในทันใด
" นายน้อย " เสียงร้องเรียกกงหงดังระงมขึ้นทั่ว
" ไอ้สาระเลว ตาย " เ้าตระกูลกง ฟาดฝ่ามือเข้าใส่นนท์ในทันที
" เปรี้ยง " นนท์เหยียดกายถอยหลัง ฟาดพลองัเข้าต้าน
" ตูม " ร่างของเ้าตระกูลกงปลิวออกไปไกล ทั้งสำลักเืออกมามากมาย
เหล่ายอดยุทธตระกูลกงต่างหยุดนิ่ง เพราะขนาดเ้าตระกูลของตนที่เป็ถึงราชันย์ขั้นกลางขั้นที่สองยังปลิวออกไป มดปลวกเช่นพวกตนคงมิเหลือสิ่งใด
" ไอ้แก่ เหตุใดเ้าถึงนำร่างของเสี่ยวกงออกไป เ้ามิรู้รึว่านี่เป็การประลองเป็ตาย " นนท์ชี้พลองัไปยังห้วงมิติ
" พ่อหนุ่ม การประลองเสร็จสิ้นแล้ว เ้าชนะแล้ว " เสียงลึกลับลอยออกมา
" ข้าจะชนะก็ต่อเมื่อมันตาย " นนท์กล่าวตอบ
" เ้า้าเช่นนั้นรึ " นนท์พยักหน้า
" ได้ ข้าจะให้เ้าประลองอีกครั้ง " นนท์หัวคิ้วชนกัน
" มันจะมาไม้ไหน " นนท์พึมพำ
" โฮก " พยัคฆ์ขาวกระโจนออกมา นนท์ถึงกับตื่นตะลึง จับจ้องยังร่างพยัคฆ์ขาวที่อยู่ต่อหน้า
ร่างสูงใหญ่ราวยี่สิบจั้ง แผ่แรงกดดันระดับราชันย์ขั้นกลางสูงสุดออกมา
" ครืน " นนท์ถึงกับทิ้งเข่าลงที่พื้นข้างหนึ่ง
" อั่ก " นนท์ถึงกับกระอักเื ออกมากองโต
" ช่างแข็งแกร่งเสียจริง " นนท์พึมพำ
" พ่อหนุ่ม เ้าได้ประลองอีกครั้งแล้ว แล้วเ้าก็แพ้ ถึงเวลาที่เ้าต้องตายแล้ว " นนท์ถึงกับงุนงง
" ไอ้แก่ ข้ายังมิได้สู้ เหตุใดเ้าจึงบอกว่าข้าแพ้ " นนท์ส่งเสียงตอบ
" วิ้ง " คนเล็กร่างสีขาวพุ่งเข้ากลางหน้าผากของนนท์
" อ้าก " เสียงร้องโหยหวนดังระงมทั่ว ร่างชราร่วงหล่นออกมาจากห้วงมิติ
" ตูม " ร่างของนนท์ปลิวออกไปด้วยแรงฝ่ามือลึกลับ
" ตึง " ร่างของนนท์ตกกระแทกพื้นอย่างแรง
" ไอ้สาระเลว เ้าถึงกับกล้าทำร้ายกายจิตของผู้าุโ " ชายหนุ่มอีกคนเดินเข้าประคองร่างที่แตกร้าวของชายแก่
" แล้วเช่นไร มันคิดจะสังหารข้า เ้าจะให้ข้านั่งรอความตายงั้นรึ " นนท์แสยะยิ้ม
" ตาย " ชายหนุ่มคนนั้นฝ่ามือเข้าใส่ในทันที
" เปรี้ยง " ปรานทมิฬพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว เสียงหวีดหวิวดังระงมทั่ว
นนท์ะโถอยหลัง ฟาดฝ่ามือเข้าปะทะในทันที " ตูม "
ร่างของชายหนุ่มถึงกับแตกสลาย หายวับไปในทันที
" ไอ้สาระเลว " ชายแก่เวลานี้ ได้รับาเ็ที่กายจิตอย่างหนักจึงมิอาจออกมือได้
" พวกเ้าโลกจักรพรรดิ์จงฟัง หากผู้ใดที่สังหารกายจิตของมันและนำร่างของมันมาให้ข้าได้ ข้าจะนำศิษย์ของพวกเ้าสิบคนไปฝึกยังแดนเทพ และข้าจะให้ผลึกปรานสรรพสิ่งอีกพันล้านก้อน " สิ้นเสียงชายชรา เหล่ายอดยุทธทั้งหลายต่างตาเป็มัน
" ศิษย์สิบคนไปฝึกยังแดนเทพ และผลึกปรานสรรพสิ่งพันล้านก้อน "
" เร่งนำเอาศาสตราวุธมหาเทพออกมา "
" สังหารกายจิตของมัน "
นนท์ถึงกับขนลุก เมื่อจิตสังหารพวยพุ่งออกมาอย่างบ้าคลั่ง
" พวกเ้าคิดให้ดีๆ ข้ากับพวกเ้า มิได้มีเื่บาดหมางกัน " นนท์กวาดตามองทั่ว
" ไอ้หนุ่ม อย่างที่เ้าว่าพวกเรามิได้มีเื่บาดหมางกัน แต่ก็อย่างว่า การที่จะส่งศิษย์ไปฝึกยังแดนเทพนั้นช่างยากเย็นแสนเข็ญ "
" ใช่ ผลึกปรานสรรพสิ่งอีกมากนับพันล้านก้อน เ้าว่าจะหาผลึกปรานมากมายได้จากที่ใด " นนท์มองยังต้นเสียง
" ไอ้แก่นี่มันเป็ผู้ใดในแดนเทพ มันมีอำนาจใดในการตัดสินใจรับศิษย์ของพวกเ้าไปฝึกยังแดนเทพ " นนท์เริ่มก่อกวนให้ไขว่เขว
" และมันมีผลึกปรานสรรพสิ่งติดตัวมากมายถึงเพียงนั้นรึ พวกเ้ามิลองถามมันดูก่อน " นนท์ยกยิ้มเมื่อเห็นสีหน้าของเหล่ายอดยุทธลังเล
" ข้า ซายี่จื่อ เป็ผู้าุโของมหานทีสรรพสิ่ง แห่งแดนเทพ ข้ามีอำนาจในการรับเอาศิษย์คราละสิบคน นี่คือแหวนมิติที่ภายในบรรจุผลึกปรานสรรพสิ่งพันล้านก้อน " เหล่ายอดยุทธต่างพยักหน้า
" ไอ้หนุ่มอย่าได้ถือโทษโกรธกัน " นนท์เพียงยกยิ้ม
" ข้าขอเตือนพวกเ้า เวลานี้พวกเ้ายังมิได้ล่วงเกินข้า พวกเ้ายังมิถือว่าเป็ศัตรูของข้า พวกเ้ายังมีโอกาส " นนท์กวาดตามองทั่ว
" ไอ้หนุ่ม ร่างของเ้ามีค่าต่อพวกเรามากนัก ข้าให้สัญญาข้าจะจัดงานป้ายศพของเ้าใ้ห้ยิ่งใหญ่ " นนท์ส่ายหน้า
" ดี " นนท์พยักหน้าช้าๆ แล้วหลับตา
ท้องนภาพลันแปรเปลี่ยนกลับกลายเป็สีทอง แสง์เจ็ดสีเรืองรองเปล่งประกายวิบวับ
" โฮก " สุรเสียงกู่ก้องร้องคำรามดังะเืเลื่อนลั่นทั่วโลกา ร่างเงาัทองั์ถือประจักษ์ ร่างเงาัทองทอดร่างยาวราวพันลี้ กวาดามองิ่ทั่วโลกหล้า
" ครืน " ปรานสังหาระเิออกจากร่างัทองั์ แรงกดดันขั้นราชันย์จักรพรรดิ์สูงสุดแผ่สยายทั่วโลกา กดทุกสรรพสิ่งจนมิอาจแหงนคอมองยังรางัั์ได้
" อ้าก " เหล่ายอดยุทธทั้งหลายต่างทิ้งร่างร้องร่ำคร่ำครวญอยู่ที่พื้น
" ข้าเตือนพวกเ้าแล้ว แต่พวกเ้ากลับมิฟัง " นนท์กวาดตามองยังเหล่ายอดยุทธทั้งหลายที่นอนนิ่งอยู่ที่พื้น
นนท์เดินเข้าหาชายแก่จากแดนเทพ ชี้นิ้วไปยังทะเลความรู้
" เ้าอยากได้ร่างของข้าใช่รึไม่ " นนท์ยกยิ้ม
" ไอ้แก่ เป็ที่เ้าที่นำตนเองเข้าสู่หายนะ อย่าได้โกรธแค้นต่อข้า " นนท์วาดมือผนึกกายจิตของชายแก่
นนท์จับจ้องยังพยัคฆ์ขาว " โฮก " ร่างของพยัคฆ์แน่นิ่ง นนท์วาดมือเก็บร่างของชายแก่และพยัคฆ์ขาวไว้
นนท์เดินเข้ากงหง " นายท่าน นายท่าน ท่านอยากได้สิ่งใดข้ายินดีหาให้ท่าน ขอเพียงท่าน้า หรือหากท่าน้าข้ารับใช้ ข้ากงกงยินดีเป็ข้ารับใช้ให้ท่านจนชั่วชีวิตของข้า " เสียงอ้อนวอนอย่างคนกลัวตายของกงหงดังขึ้น
" มิน่าเชื่อว่ากงหงจะทิ้งได้แม้นแต่ศักดิ์ศรีเช่นนี้ "
" ข้ามิอยากจะเชื่อ "
" เสี่ยวกง ข้าผิดหวังในตัวเ้าจริงๆ " นนท์จ้องหน้าของกงหง
" เสี่ยวกง ถึงเวลาแล้ว " นนท์วาดมือส่งเพลิง์แผดเผาร่างของกงหงจนมิหลงเหลือสิ่งใด
" กงหงตายแล้ว "
" พวกเ้าทั้งหลาย ข้าจะทำเช่นไรกับพวกเ้าดี " นนท์กวาดตามอง
" หากจะสังหารพวกเ้าโลกจักรพรรดิ์จะเกิดการสูญเสียมากเกินไป ข้าจะลงโทษพวกเ้าแทน " นนท์วาดมือส่งวงแหวนแห่งเต๋าเข้าครอบร่างของเหล่ายอดยุทธทั้งหมดไว้
" ใยขั้นฝึกของข้าจึงลดลง "
" อาจารย์โจว โปรดเมตตา " นนท์แสยะยิ้ม
" โฮก " ดวงจิตเทวะัทองกู่ก้องร้องคำราม แล้วทะยานร่างหายลับไป
" กลับกันเถอะ " นนท์เร่งทะยานร่างกลับยังสำนักทันที
" ข้าจะเร่งฟื้นฟูร่างกาย " นนท์วางบ่อน้ำสรรพสิ่งแล้วหย่อนร่างลงในบ่อน้ำเพื่อฟื้นฟูร่างกาย
นนท์เปิดเปลือกตาขึ้น " สามวันเลยรึ " นนท์พึมพำ แล้วลุกขึ้นจากบ่อน้ำสรรพสิ่ง
" ท่านพี่ " สองภรรยาเดินเข้ามา
" เหตุใดภรรยาทั้งสองของข้าจึงทำหน้าเช่นนี้ " นนท์เอ่ยถาม ยื่นมือสองข้างคว้าเอวบางเข้ามา แล้วจุมพิตอย่างดื่มด่ำกับสองภรรยา
" ท่านพี่ ข้าได้ยินข่าวจากเมืองจักรพรรดิ์ " นนท์พยักหน้า
" ตระกูลซาได้ส่งคนออกมาหวังล้างแค้นให้ไอ้แก่งนั่น " นนท์ครุ่นคิด
" ท่านพี่ จะทำเช่นไรดี " ฉางกุ้ยฉีเอ่ยขึ้น
" อาจารย์โจว " เ้าสำนักเร่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว
" ท่านเ้าสำนัก มีสิ่งใดรึ " นนท์เอ่ยถาม
" ท่านรีบไปจากสำนักเถิด " นนท์พยักหน้า
" ท่านเ้าสำนัก ข้ามีเวลาอีกนานเพียงใด " เ้าสำนักครุ่นคิด
" ราวหนึ่งเดือน " นนท์พยักหน้า
" ข้าคงต้องเร่งแล้ว " นนท์สั่งการให้ลูกสมุนทั้งหกไปยังตำหนักโอสถ ตำหนักหลอมสร้าง ตำหนักค่ายกล
" ข้าจะเร่งถ่ายทอดวิชาต่างๆลงแผ่นหยก " นนท์บอกกับสองภรรยาและสมุนทั้งหก
นนท์เริ่มทำการถ่ายทอดเคล็ดวิชาต่างลงบนแผ่นหยกนับหมื่นแผ่น
" ท่านเ้าตำหนักโอสถ นี่คือตำราหลอมโอสถที่ข้าได้คัดลอก และนี่คือเืัที่ข้ามี " เ้าตำหนักโอสถพยักหน้า
นนท์ทำการแจกจ่ายทั้งทั้งสูตรและคล็ดลับต่างมากมายให้กับสำนักจักรพรรดิ์
" พวกเ้าจงฟัง ในแหวนมิติจะมีทรัพยากรเพื่อใช้พวกเ้าทุกคนได้ฝึกฝนราวสิบปี ข้าให้พวกเ้าได้เพียงแค่นี้ ขอให้พวกเ้าเร่งฝึกฝนเถิด วันหนึ่งข้างหน้า ข้าหวังว่าจะได้รบเคียงบ่าเคียงไหล่กับพวกเ้า " ลูกสมุนทั้งหกและศิษย์ชั้นล่างต่างน้ำตาซึม
" ศิษย์พี่ใหญ่ มิต้องกังวล พวกข้าจะฝึกตนอย่างหนัก เพื่อจะไดัร่วมรบกับท่าน " นนท์พยักหน้า
" ข้าต้องไปแล้ว " นนท์เรียกเรือเหาะขั้นเทพออกมา แล้วพาสองภรรยาทะยานร่างไปยังเรือเหาะ
" ข้าจะกลับมา " นนท์บังคับเรือเหาะจากไป
" ท่านพี่ จะไปที่ใด " จูเม่ยเสียนเอ่ยถาม
" ไปเก็บของดี " นนท์บังคับเรือเหาะออกเก็นเส้นปรานที่จำศีล ทั้งยังเก็บบ่อน้ำต่างๆและหินปรานอีกมากมาย
" ท่านพี่ ได้ทรัพยากรมากมายยิ่งนัก " นนท์พยักหน้า
" เสียนเอ๋อร์ ฉีเอ๋อร์ เ้าทั้งเคยไปยังป่าลึกลับรึไม่ " นนท์เอ่ยถามสองภรรยา
" ท่านพี่ ฉีเอ๋อร์เคยไป " นนท์พยักหน้า
" มันอยู่ที่ใด " นนท์บังคับเรือเหาะไปตามทางที่ฉางกุ้ยฉีบอก
" ที่นี่รึ " นนท์เก็บเรือเหาะแล้วเร่งไปยังต้นไม้ใหญ่
" ขึ้นไปข้างบนกัน " นนท์ทะยานร่างขึ้นไปยังยอดของต้นไม้แห่งชีวิต
" พี่ชายข้ามาแล้ว มาตรานี้ ข้ามาลาท่าน ไปยังบ้านของข้า ข้าอยากจะพาท่านไปด้วย แต่ก็คงทำมิได้ " นนท์ลูบที่ยอดของต้นไม้
" วิ้ง " ผลแห้งนับหมื่นผลลอยเข้าหานนท์
" วิเศษยิ่งนัก " นนท์วาอมือเก็บผลแห้งของต้นไม้แห่งชีวิตเข้าในแหวนมิติ
" พี่ชาย ข้าขอลาแล้วข้าจพกลับมาพบท่านอีก " ต้นไม้แห่งชีวิตพลันสั่นไหว
" วิ้ง " ปรานสีเขียวเข้าปกคลุมนนท์และสองภรรยาไว้
" นี่มัน ไข่มุกแห่งชีวิตรึ " นนท์และสองภรรยาต่างตาค้าง เมื่อไข่มุกแห่งชีวิตลอยเข้าหาทั้งสาม
" ขอบคุณพี่ชาย " นนท์และสองภรรยารับไว้ นนท์ยกยิ้มให้ต้นไท้แห่งชีวิตแล้วทะยานร่างไปยังเรือเหาะ
" เ้าทั้งสองอยากจะดูวิหารสีขาวรึไม่ " สองภรรยาพยักหน้า
" ไปแดนโกลาหลเมฆา " นนท์ส่งจิตไปยังเรือเหาะขั้นเทพ
" วิ้ง " อุโมงค์มิติเปิดออกนนท์บังคับเรือเหาะลอยเข้าไปในห้วงมิติทันที
" ท่านพี่ นานเพียงใด " จูเม่ยเสียนเอ่ยถาม
" ข้าก็มิรู้ เรือเหาะลำนี้ข้าเพิ่งหลอมสร้างเสร็จ และนี่เป็การเดินทางครั้งแรก " จูเม่ยเสียนพยักหน้า
เรือเหาะขั้นเทพเดินทางได้รวดเร็วยิ่งนักเพียงห้าวันก็มาถึงยังจักรวาลปฐมภูมิ
" ท่านพี่ รวดเร็วยิ่งนัก จูเม่ยเสียนเอ่ยขึ้น " นนท์พยักหน้า
" ท่านพี่ เสียนเอ๋อร์เปลี่ยนใจแล้ว เสียนเอ๋อร์อยากกลับไปหาพี่หญิงน้องหญิงของเสียนเอ๋อร์ " นนท์พยักหน้าเร่งเรือเหาะไปยังโลกัมนทันที
" เพียงสามชั่วยามก็ถึงแล้ว " จูเม่ยเสียนเอ่ยเอ่ยขึ้น นนท์คว้าร่างบางของสองภรรยาเข้ามากอด มือซนเค้นคลึงก้นกลมของสองภรรยาอย่างมันมือ
" ท่านพี่ ฉีเอ๋อร์ " นนท์จูบลงบนเส้นผมที่ส่งกลิ่นหอมเย้ายวน
" ฉีเอ๋อร์ เ้าอย่าได้กลัวอันใด " ฉางกุ้ยฉีพยักหน้า
" ท่านพี่ โลกัเปลี่ยนแปลงไปมากมายยิ่งนัก " จูเม่ยเสียนถึงกับตะลึงในภาพที่เห็น
" ใช่ ข้าเองก็ยังแปลกใจ " นนท์เองนั้นยังตื่นตะลึงกับโลกั
ปรานัแผ่กระจายห่อหุ้มเป็ชั้นบรรยากาศ ทั้งพลังฟ้าดินยังเข้มข้นเหนือระดับ เส้นปรานต่างๆล่องลอยเต็มท้องนภา
นนท์บังคับเรือเหาะมายังท่าเทียบ " ไปกันเถอะ " นนท์วาดมือเก็บเรือเหาะ แล้วเดินเข้าไปยังประตูเมือง
" ผู้มาเยือนจ่ายหินปรานจักรวาลคนละร้อยชั่ง " นนท์มองยังทหารยามที่เป็ถึงยอดยุทธขั้นปฐมจักรพรรดิ์ขั้นที่หนึ่ง
นนท์พยักหน้าแล้วยื่นหินปรานให้กับทหารยาม
" น้องชายที่มีกฎรึไม่ " นนท์เอ่ยถาม
" คุณชายท่านนี้ ที่นี่ห้ามประมือ ห้ามสังหาร หากท่าน้าประมือเชิญท่านที่ลานประลอง " นนท์พยักหน้าแล้วเดินเข้าไปในเมือง
" ปรานัช่างเข้มข้นยิ่งนัก " นนท์พึมพำ
" ท่านพี่ ฉีเอ๋อร์ว่าหากอยู่ที่นี่คงทะลวงขั้นราชันย์ได้เป็แน่ " นนท์ยกยิ้ม
" สงบสุขจริงๆ " นนท์และสองภรรยาเดินเที่ยวชมเมือง
" ท่านพี่ เมืองที่นี่กว้างใหญ่กว่าเดิมมากนัก เสียนเอ๋อร์จดจำได้ว่า ตำหนักหลังนี้อยู่ตือกับรั้วของเมือง แต่เวลานี้ อยู่ห่างจากรั้วถึงร้อยลี้ " นนท์พยักหน้า
" เสียนเอ๋อร์ แท้จริงแล้ว โลกัขยายใหญ่ขึ้น เวลานี้พื้นที่ของโลกันั้นใหญ่กว่าเดิมถึงร้อยเท่า " สองภรรยาต่างพยักหน้า
ทั้งสามต่างเดินชมเมืองอยู่นานถึงสี่ชั่วยาม " ไปสำนักกัน " นนท์เดินไปยังสำนักอักกะ
" ผู้มาเยือนเป็ผู้ใด " ศิษย์ยามเอ่ยถาม
" เ้ามิรู้จักข้ารึ " นนท์เอ่ยถาม
" ข้าน้อต้องขออภัยนายท่าน ข้าน้อยนั้นเป็ศิษย์ของที่นี่เพียงสิบปี มิอาจรู้ได้ว่าท่านคือผู้ใด " นนท์พยักหน้า
" สามี ,ท่านพี่ " ห้าภรรยาเร่งเข้ามา นนท์อ้าแขนรับทั้งห้าภรรยา
" น้องหญิงคนเล็กรึ " หลางจี้เสวี่ยเดินเข้ามาสำรวจทั่วตัวพลางพยักหน้า ส่วนนท์นั้นยืนงุนงนอยู่ข้างๆ
" น้องหญิงไปกันเถอะ " นนท์ถึงกับถอนใจหนัก
" ฮ่า ฮ่า ฮ่า ลูกเขยข้ากลับมาแล้วรึ " และแล้วงานเลี้ยงต้อนรับก็บรรเลงขึ้นถึงสามวัน
" ท่านพี่ ซินเอ๋อร์จะขัดหลังให้ท่าน " นนท์แช่ตัวอยู่ที่อ่างอาบน้ำ โดยมีภรรยาทั้งเจ็ดคอยปรนนิบัติ
" สามี ท่านยิ้มด้วยเหตุใด " นนท์ส่ายหน้า
หลางจี้เสวี่ยขึ้นจากอ่างอาบน้ำเดินอวดก้นสวยของตนไปยังเตียงนุ่ม
" สามี มาสิ " ัน้อยขยับตัวขึ้นลง นนท์เริ่มบรรเลงบทเพลงแห่งรักกับภรรยาทั้งเจ็ดอย่างดุเดือด เวลาล่วงเลยผ่านไปราวร้อยชั่วยามในค่ายกลเร่งเวลา ัน้อยจึงสิ้นฤทธิ์คาร่องสวยของหลางจี้เสวี่ย
420
