“อะไรวะ นั่งทำหน้าหงิก เ้าบ่าวป้ายแดง”
“มาทำไม”คีตะถามเอเอเมื่อเห็นเพื่อนมาหา ร้อยวันพันปีไม่เคยมา
“ก็มาเสวนากับคู่เขยนะสิ” เอเอเดินมานั่งไขว่ห้างมองเพื่อน
“คู่เขย ?
“เออ กูจะให้มึงช่วยให้กูรู้จักน้องเมียมึงหน่อย”
คีตะถึงบางอ้อ เขาหลี่ตามองเพื่อน
“เด็กอายุ18นะหรอ”
“เฮ้ยจริงงงงงงง”เอเอ ร้องลั่น
“ขนาด18ยังขนาดนี้ โห ถ้าโตเต็มวัยหละก็”เอเอทำหน้าเพ้อขึ้นมา
“เลิกเพ้อเจ้อได้ละ ถ้ามาเื่นี้กลับไปเลยไป”
“อะไรวะ เออ!!! ละเมื่อไหร่มึงจะออกได้วะ”
เพื่อนเขาหมายถึงออกเที่ยวอย่างที่เคยทำ ปกติคีตะจะออกทุกวัน อาจเว้นแต่เขาไปดูงานที่อื่นหรือติดงานจริงๆ
“หรือติดเมียจนเป็คนดีขึ้นมา”
“ไม่มีทาง เออเดวกูออกแล้วจะโทรไป จะไปไหนก็ไปได้แล้ว”
“อะไรวะ ไล่อย่างกับหมูกับหมา”เอเอบนเพื่อน ั้แ่มามันไล่เอาไล่เอา
“อย่าลืมน่ะ !!!ติดต่อน้องเมียให้กูด้วย”ก่อนออกไปเอเอยังสั่งเสียเพื่อน
“ฝันชาติหน้าตอนบ่ายเลยมึง เมียกู”คีตะพูดไล่หลังตอนที่เพื่อนออกไปแล้ว
เขามานั่งเซ็งอารมณ์ไม่ดีเพราะเขาไม่มีช่องทางติดต่อฟ้าใส เขาไม่มีเบอร์เธอ
โถ่เว้ย คีตะอารมณ์เสีย ใช้เท้าถีบเก้าอี้ตรงข้าม
———————
06.00น. ทุกคนมารวมตัวกันที่โต๊ะอาหาร ยกเว้นแต่คีตะ ที่ั้แ่กลับมาก็หน้าบอกบุญไม่รับ เลยไม่มีใครกล้าไปเรียก
“นิหนูไม่ได้นอนห้องเดียวกันหรอ”ผู้เป็ประมุขของบ้านเอ่ยถามทอฝัน พ่อเธอกลับมาจากญี่ปุ่นเมื่อตอนสายวันนี้
“คือพี่คี ชินกับการนอนคนเดียวค่ะคุณพ่อ ฝันเลยไม่อยากกวน”
ฟ้าใส นั่งรอคนๆเดียวไป หิวข้าวไป พลางนึกถึงตอนที่เธอกลับมาบ้านได้สักชั่วโมงนึง โดยที่คนขับรถไปรับ แล้วกำลังเดินลงบันไดไปที่สวน เห็นคีตะขับรถเข้ามาอย่างไว ลงจากรถหน้าตาไม่รับแขก เขาหน้าจะไปรับเธอแล้วไม่เจอ ฝันไปเถอะให้เธอรอ ถ้ามีโอกาสหนีคนแบบนี้ได้เธอจะหนี
“ไปตามคุณคีลงมาไป บอกฉันรอ”คุณสุทัศน์สั่งสาวใช้
สักพักคีตะก็เดินลงจากชั้นบน ด้วยใบหน้าเรียบเฉย นั่งข้างทอฝัน
“พอดีผมคิดงานเลยลงมาช้าครับ”ชายหนุ่มหันไปพูดกับพ่อตา
“อะ ทานข้าวกันเถอะ” พ่อตาไม่ได้พูดอะไรต่อ เพราะเห็นลูกสาวคนเล็กท่าทางจะหิวแล้ว
คีตะทานข้าวไป ไม่พูดไม่จา ไม่มองหน้าใคร พอเสร็จแล้วเขาก็ทำท่าขอตัวจะขึ้นห้อง
“อ้อ แล้วจะย้ายไปที่บ้านโน้นเมื่อไหร่กันหละพ่อคี” คีตะชะงัก เขาลืมนึกถึงข้อนี้ไปเลย นิมันจะ2อาทิตย์แล้วหรอ ที่เขาอยู่ที่นี่
“พรุ้งนี้ครับ” เขาเอ่ยขึ้นบอกพ่อตา ดีเหมือนกันอยู่บ้านตัวเองสบายใจ
“ผมขอตัวน่ะครับ” ชายหนุ่มขอตัวเดินขึ้นชั้นบนไป
ฟ้าใสเหร่มองเขานิ่งๆ มาแปลกแฮะ ดีเหมือนกันคุณพ่อกลับมา เขาคงสงบขึ้น คิดแบบนี้ฟ้าใสโครตสบายใจใจเลย
ยังไม่ทันได้สบายใจดี เมื่อฟ้าใสนั่งคุยกับผู้เป็พ่อที่ห้องรับแขกเสร็จ เธอก็ขอตัวขึ้นห้องเพราะมีรายงานต้องทำ เปิดประตูเข้าไปเธอถึงกับอยากหายตัวออกจากห้องไปเลย คีตะนอนสบายใจอยู่ในห้องเธอ
ฟ้าใสเดินนวยนาดมาที่โต๊ะหนังสือ หยิบการบ้านออกจากกระเป๋า เธอหมดอารมณ์ทำการบ้านไปเลย ทั้งที่กะจะอาบน้ำก่อนแล้วค่อยทำแท้ๆ
เขาทำไมกล้าขนาดนี้ ถึงขนาดกล้าเข้าห้องเธอไม่กลัวเลยหรอว่าคนที่เปิดอาจไม่ใช่เธอก็ได้
200
