หลังจากจบการชี้แนะในห้องยา เสี่ยวหรูขอตัวกลับมาหาอาเฉิงที่ลานฝึกใน่เย็น นางใช้ความรู้ที่ศิษย์พี่จางพร่ำสอนมาถ่ายทอดต่อให้คนรักอย่างตั้งใจ ฝ่ามือนุ่มของนางลองกดลงบนแผ่นหลังของอาเฉิงเพื่อช่วยนวดกระตุ้นจุดลมปราณตามที่เรียนมา
"เป็อย่างไรบ้างเ้าคะอาเฉิง รู้สึกโปร่งขึ้นบ้างไหม?" เสี่ยวหรูถามพลางออกแรงกด
"อืม... รู้สึกดีจริงๆ เสี่ยวหรู ศิษย์พี่จางนี่เก่งสมคำร่ำลือจริงๆ ขนาดมือเจ็บยังสอนเ้าได้แม่นยำขนาดนี้" อาเฉิงหัวเราะอย่างอารมณ์ดี "ข้าเริ่มรู้สึกว่าลมปราณมันไหลเวียนคล่องขึ้นแล้วล่ะ พรุ่งนี้ข้าคงซ้อมเพลงดาบได้พริ้วกว่าเดิมแน่"
เสี่ยวหรูยิ้มตอบคนรัก แต่นางกลับพบว่าฝ่ามือของนางที่กำลังััแผ่นหลังของอาเฉิงอยู่นั้น ในใจกลับแอบเปรียบเทียบโดยไม่ตั้งใจ... แผ่นหลังของอาเฉิงดูบางกว่าและมีร่องรอยของความใจร้อนในจังหวะชีพจร ผิดกับแผ่นหลังที่กว้างขวางและสงบนิ่งดั่งขุนเขาของศิษย์พี่จาง
ความแตกต่างนี้ทำให้นางนึกถึง่เวลาที่มือของนางัักับผิวเนื้อของจางเหวินในตอนบ่าย ความรู้สึกถึงกล้ามเนื้อที่แข็งแรงและตึงแน่นใต้ฝ่ามือ ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างกายของเขา และวิธีที่เขาหายใจลึกๆ เมื่อนางััจุดต่างๆ บนหน้าอกของเขา
นางสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อรู้ตัวว่าตนกำลังเปรียบเทียบ รีบสลัดความคิดนั้นทิ้งและมุ่งความสนใจไปที่การนวดให้อาเฉิง แต่ภาพของจางเหวินที่นั่งเปลือยอกในห้องที่เงียบสงัด กลับผุดขึ้นมาในใจอย่างไม่อาจควบคุม
ความทรงจำเ่าั้ชัดเจนเสียจนน่าใ นางจำได้ถึงวิธีที่เขาแนะนำให้นางเคลื่อนมือไปตามจุดต่างๆ บนร่างกายของเขา เสียงที่ทุ้มต่ำและเซ็กซี่เมื่อเขาอธิบายเื่ลมปราณ และความรู้สึกแปลกๆ ที่เกิดขึ้นเมื่อนางต้องโอบกอดเขาจากด้านหลัง หน้าอกของนางแนบชิดกับแผ่นหลังกว้างขวางของเขา
"เสี่ยวหรู เ้าเป็อะไรหรือ?" อาเฉิงหันมาถามด้วยความเป็ห่วง "หน้าเ้าแดงนะ"
"ไม่...ไม่เป็ไรเ้าค่ะ" นางตอบอย่างรีบร้อน "แค่อากาศร้อนเท่านั้นเอง"
อาเฉิงมองนางอย่างไม่แน่ใจ แต่ก็ไม่ได้ถามต่อ เขากลับไปสนใจการฝึกซ้อมและคำแนะนำที่เสี่ยวหรูให้ โดยไม่รู้เลยว่าในใจของคนรัก กำลังมีพายุใหญ่กำลังก่อตัวขึ้น
ขณะที่นางนวดให้อาเฉิงต่อไป ความคิดของนางกลับหลุดไปหา่เวลาที่เธอัักับจางเหวิน นางนึกถึงตอนที่เขาจับมือนางแล้วนำไปวางบนหน้าอกของเขา เพื่อให้รู้สึกถึงการเต้นของหัวใจ การเต้นที่รัวและแรงนั้นส่งผ่านความรู้สึกแปลกๆ ขึ้นมาตามแขนของนาง ทำให้นางรู้สึกเหมือนกำลังแบ่งปันความลับที่ลึกซึ้งกับเขา
และแล้วนางก็นึกถึง่เวลาที่เขาค่อยๆ ดึงนางให้เข้าไปใกล้มากขึ้น จนร่างกายของทั้งคู่เกือบจะแนบชิดกัน ความอบอุ่นจากร่างกายของเขาทำให้นางรู้สึกวูบวาบ และเมื่อเขาโอบกอดนางเข้ามาในอ้อมแขน นางรู้สึกถึงความแข็งแรงและความอ่อนโยนที่ผสมผสานกันอย่างลงตัว
เมื่อการฝึกซ้อมจบลง อาเฉิงกอดเสี่ยวหรูเบาๆ ด้วยความรัก "ขอบใจเ้ามากนะเสี่ยวหรู ที่ยอมเรียนรู้เพื่อช่วยข้า ข้าโชคดีจริงๆ ที่มีเ้า พรุ่งนี้เ้าช่วยเรียนรู้กับศิษย์พี่อีกเพื่อข้านะ"
คำพูดของเขาทำให้ความรู้สึกผิดในใจเสี่ยวหรูหนักขึ้น นางกอดเขาตอบ แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความสับสนและความผิด นางรู้สึกเหมือนกำลังหลอกลวงคนที่รักที่สุด
กลางดึกคืนนั้น ภายในเรือนพักศิษย์สตรี เสี่ยวหรูนอนพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียงไม้ไผ่ ท่ามกลางเสียงหริ่งหรีดเรไรที่ดังระงม นางพยายามหลับตาเพื่อทบทวน "จุดลมปราณ" ที่เรียนมาในวันนี้เพื่อจะเอาไปใช้ช่วยอาเฉิงในวันพรุ่งนี้
'จุดฉีไห่... จุดตันเถียน... จุดมิ่งเหมิน...'
แต่ในขณะที่นางกำลังนึกถึงตำแหน่งของจุดเ่าั้ ภาพที่ผุดขึ้นมาในมโนสำนึกกลับไม่ใช่แผนผังร่างกายในตำรา แต่มันคือภาพหยดน้ำอุ่นที่กลิ้งผ่านแผงอกสีน้ำผึ้งของจางเหวินในตอนที่นางอาบน้ำให้เขาเมื่อวานซืน นางเห็นชัดเจนถึงวิธีที่หยดน้ำเ่าั้ไหลลงตามร่องกล้ามเนื้อที่ตึงแน่น ผ่านหน้าอกที่กว้างขวาง และลงไปยังหน้าท้องที่แบนราบ
ความรู้สึกถึงมัดกล้ามเนื้อที่ตึงแน่นยามที่มือนางลูบผ่านผ้าเช็ดตัว ความอบอุ่นและความเรียบเนียนของผิวเนื้อที่เปลือยเปล่า และไอร้อนที่แผ่ออกมาจากกายชายหนุ่มรุ่นพี่ที่นางเริ่มจะ "คุ้นชิน" ตลอดสองสามวันที่ผ่านมา ทุกอย่างเหล่านี้ทำให้หัวใจของนางเต้นรัวและลมหายใจสั่นเทา
แต่ที่ทำให้นางรู้สึกสับสนที่สุดคือความทรงจำเกี่ยวกับ่เวลาที่เขาจูบนาง นางจำได้ชัดเจนถึงความนุ่มนวลของริมฝีปากเขาที่แตะกับริมฝีปากของนาง ความอบอุ่นและความหวานที่ส่งผ่านมาจากการัันั้น และวิธีที่เขาค่อยๆ บดริมฝีปากกับนางอย่างอ่อนโยน
นางนึกถึงตอนที่เขาใช้โอกาสที่นางอ้าปากด้วยความใ ค่อยๆ แยงลิ้นเข้าไปในปากของนาง ลิ้นของเขาเคลื่อนไหวอย่างชำนาญ สำรวจทุกซอกทุกมุมในปากที่อบอุ่นและหวานหอม การแลกลิ้นครั้งแรกในชีวิตของนางนั้นเต็มไปด้วยความเร่าร้อนและความเซ็กซี่ที่นางไม่เคยรู้จักมาก่อน
"อืม..." นางครางเบาๆ ในความมืดของห้องนอน เมื่อนึกถึงเสียงครางของตัวเองในตอนนั้น เสียงที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นและความรู้สึกที่ไม่เคยประสบมาก่อน
เสี่ยวหรูสะดุ้งเล็กน้อยพลางยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองด้วยความรู้สึกสับสน ความร้อนที่ลุกไหม้ขึ้นมาจากใต้ิัทำให้นางรู้สึกไม่สบายตัว นางลุกขึ้นนั่งบนเตียงและมองออกไปนอกหน้าต่าง ดวงจันทร์เต็มดวงส่องแสงเงินซีดลงมาบนใบหน้าที่กังวลของนาง
'ข้าคิดอะไรอยู่... ข้าแค่้าช่วยอาเฉิงเท่านั้น'
นางพยายามสลัดภาพนั้นทิ้ง แต่มันกลับยิ่งชัดเจนขึ้น ความรู้สึกที่ฝ่ามือััผิวเนื้อที่เปลือยเปล่าของศิษย์พี่จางดูเหมือนจะยังคงติดตรึงอยู่ที่ปลายนิ้วไม่หายไปไหน นางจำรอยตำหนิเล็กๆ บนบ่าของเขาได้ จำจังหวะการขยับของกล้ามเนื้อท้องยามเขาหายใจได้... ความคุ้นเคยที่เกิดขึ้นจากการ "อาบน้ำ" และ "ััจุด" ติดต่อกันเริ่มทำให้กำแพงในใจของนางสั่นคลอนโดยที่นางไม่รู้ตัว
นางลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง อากาศเย็นของกลางคืนพัดผ่านใบหน้าที่ร้อนผ่าวของนาง แต่ก็ไม่สามารถระงับความปั่นป่วนในใจได้ ภาพของจางเหวินที่นั่งเปลือยอกในห้องที่เงียบสงัด ดวงตาที่มองมาด้วยความปรารถนาที่ไม่อาจปกปิด และเสียงครางเบาๆ ที่เซ็กซี่เมื่อนางััผิวเนื้อของเขา
นางนึกถึงตอนที่เขาจับมือนางเบาๆ และพูดว่า "เ้าสวยมาก" น้ำเสียงที่ทุ้มต่ำและเต็มไปด้วยความปรารถนานั้นยังคงก้องอยู่ในหูของนาง ทำให้ความรู้สึกแปลกๆ ลุกไหม้ขึ้นมาในท้องน้อย
'ไม่... ข้าไม่ควรคิดเช่นนี้' นางสั่นศีรษะอย่างแรง 'อาเฉิงเชื่อใจข้า เขารักข้า และข้าก็รักเขา'
แต่ยิ่งนางพยายามปฏิเสธ ความรู้สึกนั้นก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้น นางนึกถึงตอนที่มือของจางเหวินจับมือนางเบาๆ ความอบอุ่นและความแข็งแรงที่ส่งผ่านมาทำให้หัวใจของนางเต้นรัวจนแทบหยุดหายใจ นางนึกถึงน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำและเซ็กซี่ของเขาเมื่อเรียกชื่อนาง วิธีที่เขามองนางด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนา
นางจำได้ชัดเจนถึงตอนที่เขาให้นางวางมือบนหน้าอกเพื่อรู้สึกถึงการเต้นของหัวใจ การเต้นที่รัวและแรงนั้นส่งผ่านความรู้สึกแปลกๆ ขึ้นมาตามแขนของนาง ทำให้นางรู้สึกเหมือนกำลังแบ่งปันความลับที่ลึกซึ้งกับเขา
แต่ที่ทำให้นางรู้สึกสับสนและตื่นเต้นที่สุดคือความทรงจำเกี่ยวกับการจูบ นางจำได้ถึงความนุ่มนวลของริมฝีปากเขาที่แตะกับริมฝีปากของนาง ความอบอุ่นและความหวานที่ส่งผ่านมาจากการัันั้น และวิธีที่เขาค่อยๆ บดริมฝีปากกับนางอย่างอ่อนโยน
นางกอดตัวเองแน่นขึ้น ความรู้สึกผิดท่วมท้นใจจนแทบหายใจไม่ออก นางรู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ใช่แค่การดูแลคนป่วยธรรมดา มันมีอะไรมากกว่านั้น และสิ่งนั้นทำให้นางรู้สึกกลัวและตื่นเต้นไปพร้อมกัน
นางนึกถึงตอนที่เขาใช้โอกาสที่นางอ้าปากด้วยความใ ค่อยๆ แยงลิ้นเข้าไปในปากของนาง ลิ้นของเขาเคลื่อนไหวอย่างชำนาญ สำรวจทุกซอกทุกมุมในปากที่อบอุ่นและหวานหอม การแลกลิ้นครั้งแรกในชีวิตของนางนั้นเต็มไปด้วยความเร่าร้อนและความเซ็กซี่ที่นางไม่เคยรู้จักมาก่อน
"อ๊า... อืม..." นางครางเบาๆ ในความมืดของห้องนอน เมื่อนึกถึงเสียงครางของตัวเองในตอนนั้น เสียงที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นและความรู้สึกที่ไม่เคยประสบมาก่อน
ความทรงจำเหล่านี้ทำให้ความรู้สึกแปลกๆ ลุกไหม้ขึ้นมาในท้องน้อยของนาง เป็ความรู้สึกที่นางไม่เคยััมาก่อน แม้แต่กับอาเฉิงที่เป็คนรัก มันเป็ความรู้สึกที่เข้มข้นและน่าตื่นเต้น ทำให้นางรู้สึกเหมือนกำลังเผชิญหน้ากับด้านมืดของตัวเองที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน
นางนึกถึงตอนที่มือของจางเหวินเริ่มเคลื่อนไหว ค่อยๆ ไต่ขึ้นมาตามเอวของนาง จนไปถึงหน้าอกที่นุ่มนวล การััของเขาที่บีบคลึงหน้าอกของนางเบaๆ ผ่านผ้าบางๆ ที่คลุมตัว ทำให้นางรู้สึกเสียวซ่านและตื่นเต้นไปทั้งตัว
"อ๊า..." นางครางเบาๆ เมื่อนึกถึงความรู้สึกนั้น มือของเขาเคลื่อนไหวอย่างชำนาญ นวดและบีบคลึงอย่างอ่อนโยนแต่เร่าร้อน ทำให้ร่างกายของนางตอบสนองอย่างที่นางไม่อาจควบคุมได้
นางนึกถึงตอนที่เขาเลื่อนมือลงมาตามลำตัวของนาง จนไปถึงปลายถันที่อ่อนไหว การที่เขาใช้นิ้วเบาๆ ลูบไล้และบีบคลึงจุดที่ละเอียดอ่อนนั้น ทำให้นางรู้สึกเหมือนจะเป็ลม ความรู้สึกที่เข้มข้นและแปลกใหม่นั้นยังคงติดตรึงอยู่ในความทรงจำของนาง
นางนึกถึงตอนที่เขาเคลื่อนไหวร่างกายล่าง ใช้ท่อนเนื้อที่แข็งตัวเสียดสีกับร่องรักของนางเล็กน้อยผ่านผ้าบางๆ ความรู้สึกถึงขนาดและความแข็งของความเป็ชายของเขาที่กดแนบกับส่วนที่อ่อนไหวที่สุดของนาง ทำให้นางรู้สึกตื่นเต้นและกลัวไปพร้อมกัน
นางนึกถึงเสียงที่เขาซุบซิบใกล้หูนาง "เสี่ยวหรู... เ้าหวานและนุ่มนวลมาก" น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความปรารถนาและความเร่าร้อนนั้นทำให้นางรู้สึกเหมือนจะละลายไปกับความรู้สึกที่เข้มข้น
นางนึกถึงเห็นร่างกายของจางเหวินผ่านผ้าห่มที่บางและโปร่ง ความใและความตื่นเต้นที่เกิดขึ้นในขณะนั้นทำให้นางรู้สึกอับอายแต่ก็ไม่อาจลืมได้ นางไม่เคยเห็นชายใดในสภาพเช่นนั้นมาก่อน และการที่ได้เห็นจางเหวินทำให้นางรู้สึกเหมือนได้รู้ความลับที่ไม่ควรรู้
รูปร่างที่นูนโป่งและขนาดที่ใหญ่โตของอวัยวะเพศชายที่กำลังตื่นตัวนั้น ทำให้นางรู้สึกใและตื่นเต้นไปพร้อมกัน นางไม่เคยคิดว่าร่างกายชายจะมีลักษณะเช่นนั้น และการได้เห็นของจางเหวินทำให้นางรู้สึกเหมือนได้ัักับด้านที่ลึกลับและน่าตื่นเต้นของความเป็ชาย
'ข้าจะทำอย่างไรดี...' นางคิดด้วยความทุกข์ใจ 'พรุ่งนี้ข้าต้องไปดูแลเขาอีก แต่หากข้ารู้สึกเช่นนี้ต่อไป...'
นางนึกถึงอาเฉิงที่ไว้วางใจนางอย่างสมบูรณ์ เขาไม่เคยสงสัยในตัวนางแม้แต่น้อย เขาเชื่อว่านางทำทุกอย่างเพื่อเขา และความเชื่อใจนั้นทำให้นางรู้สึกผิดมากขึ้น
นางนึกถึงรอยยิ้มของอาเฉิงเมื่อเขาขอบคุณนางสำหรับการช่วยเหลือ ความบริสุทธิ์และความรักที่เขามีให้นางทำให้นางรู้สึกเหมือนกำลังทรยศต่อเขา แม้ว่านางจะไม่ได้ทำอะไรผิดจริงๆ แต่ความรู้สึกในใจก็เป็การทรยศในระดับหนึ่ง
'อาเฉิง... ข้าขอโทษ' นางกระซิบในใจ 'ข้าไม่ได้ตั้งใจจะรู้สึกเช่นนี้'
แต่ความรู้สึกผิดก็ไม่สามารถลบล้างความรู้สึกที่มีต่อจางเหวินได้ มันยังคงอยู่ที่นั่น เติบโตขึ้นเรื่อยๆ ทุกครั้งที่นางนึกถึงเขา ความรู้สึกที่เข้มข้นและน่าตื่นเต้นนี้เป็สิ่งที่นางไม่เคยััมาก่อน และมันทำให้นางรู้สึกเหมือนกำลังค้นพบตัวตนใหม่ของตัวเอง
นางเดินไปที่กระจกเงาเล็กๆ ที่วางอยู่บนโต๊ะ ใบหน้าที่สะท้อนกลับมาดูแปลกไป แก้มแดงก่ำ ดวงตาเปล่งประกายด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน และริมฝีปากที่อ่อนโยนดูเหมือนจะบอกเล่าความลับที่นางไม่อาจพูดออกมา
'ข้าเปลี่ยนไปแล้วหรือ...' นางคิดด้วยความใ 'ั้แ่เริ่มดูแลศิษย์พี่จาง ข้ารู้สึกเหมือนมีอะไรเปลี่ยนแปลงไปในตัวข้า'
นางไม่แน่ใจในคำตอบ สิ่งที่นางรู้คือความรู้สึกนี้แข็งแกร่งและไม่อาจปฏิเสธได้ มันทำให้นางรู้สึกมีชีวิตชีวาและตื่นเต้นในทางที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน แม้จะมาพร้อมกับความรู้สึกผิดที่หนักอึ้ง
นางนึกถึงตอนที่เขาโอบกอดนางเข้ามาในอ้อมแขน หน้าอกของนางที่นุ่มนวลกดแนบกับหน้าอกที่กว้างขวางและแข็งแรงของเขา ความรู้สึกถึงความอบอุ่นและความแข็งแรงที่ส่งผ่านมาจากร่างกายของเขา ทำให้นางรู้สึกปลอดภัยและตื่นเต้นไปพร้อมกัน
ความคิดนี้ทำให้หัวใจของนางเต้นรัวขึ้น ทั้งด้วยความตื่นเต้นและความกังวล นางไม่รู้ว่าจะเผชิญหน้ากับเขาอย่างไร หลังจากที่ความรู้สึกในใจเปลี่ยนไปแล้ว
นางนึกถึงตอนที่เขาไซร้ซอกคอของนางขึ้นมาตามแนวคอ ลิ้นของเขาเลียไปตามิัอ่อนนุ่มของนาง ทำให้นางสั่นเทาด้วยความรู้สึกที่ไม่เคยประสบมาก่อน ความรู้สึกเสียวซ่านที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกายจากจุดที่เขาัั
นางนึกถึงตอนที่เขาไซร้ขึ้นมาตามแนวคอจนถึงข้ามแก้มของนาง ลิ้นของเขาเลียไปตามแก้มที่นุ่มและหอมหวาน ทำให้นางรู้สึกเสียวซ่านไปทั้งตัว ความรู้สึกนั้นแปลกใหม่และเข้มข้นจนนางแทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้
แต่แม้จะพยายามโน้มน้าวตัวเองเช่นนั้น นางก็ไม่อาจปฏิเสธความรู้สึกที่เกิดขึ้นได้ ความรู้สึกที่ทำให้นางอยากเห็นเขา อยากอยู่ใกล้เขา อยากัักับเขาอีกครั้ง
นางเดินกลับไปนั่งบนเตียงและพยายามนอนลง แต่ความคิดยังคงวนเวียนอยู่ในหัว นางนึกถึงวิธีที่จางเหวินมองนาง วิธีที่เขาพูดกับนาง และวิธีที่เขาทำให้นางรู้สึกพิเศษ
'เขาทำให้ข้ารู้สึกเหมือนเป็ผู้หญิงคนเดียวในโลก' นางคิดด้วยความตื่นเต้น 'เมื่อเขามองข้า ข้ารู้สึกเหมือนเขาเห็นทุกอย่างในตัวข้า ทั้งดีและไม่ดี และเขาก็ยังคง้าข้า'
ความรู้สึกนี้แตกต่างจากสิ่งที่นางมีต่ออาเฉิงอย่างสิ้นเชิง กับอาเฉิง นางรู้สึกปลอดภัยและมั่นคง เป็ความรักที่อ่อนโยนและบริสุทธิ์ แต่กับจางเหวิน นางรู้สึกเหมือนกำลังเล่นกับไฟ เป็ความรู้สึกที่อันตรายแต่ก็น่าตื่นเต้น
นางหลับตาและพยายามผ่อนคลาย แต่ทุกครั้งที่เริ่มจะหลับ ภาพของจางเหวินก็จะผุดขึ้นมา ทำให้นางตื่นขึ้นมาด้วยหัวใจที่เต้นรัว
นางนึกถึงตอนที่เขาพูดว่า "เสี่ยวหรู... เ้าหวานและนุ่มนวลมาก" น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความปรารถนาและความเร่าร้อนนั้นยังคงก้องอยู่ในหูของนาง ทำให้ความรู้สึกแปลกๆ ลุกไหม้ขึ้นมาในท้องน้อยอีกครั้ง
เมื่อแสงแรกของรุ่งอรุณส่องผ่านหน้าต่าง เสี่ยวหรูก็ยอมแพ้และลุกขึ้นจากเตียง นางรู้ว่าตัวเองไม่อาจหลับได้อีกแล้ว ความคิดเกี่ยวกับจางเหวินครอบงำใจนางจนไม่อาจพักผ่อนได้
นางเดินไปที่อ่างน้ำเล็กๆ และล้างหน้าด้วยน้ำเย็น หวังว่าจะช่วยให้สติกลับมา แต่เมื่อมองดูตัวเองในกระจก นางก็เห็นใบหน้าของผู้หญิงที่เปลี่ยนไปแล้ว ไม่ใช่เด็กสาวไร้เดียงสาที่เคยเป็ แต่เป็ผู้หญิงที่เริ่มรู้จักความปรารถนาและความรู้สึกที่ซับซ้อน
คืนนั้น เสี่ยวหรูหลับไปพร้อมกับความรู้สึกผิดลึกๆ ที่นางไม่อาจบอกใครได้ แม้แต่กับอาเฉิงที่นางรักที่สุดก็ตาม