บทที่ 19 จ้าวเถาเถาจอมเสแสร้ง
ชาวบ้านเข้านอนกันเร็ว ปกติประมาณสองทุ่มก็จะหลับกันหมดแล้ว สมัยนี้ไม่มีทีวี ไม่มีสิ่งบันเทิงอะไร บวกกับทำงานหนักมาทั้งวัน ก็เลยเหนื่อยมาก
ห้าทุ่ม กู้เหลียนก็ขับเกวียนมาถึง ทุกคนช่วยกันยกหมูป่าทั้งหกตัวขึ้นเกวียน
หลังจากจัดการกับหมูป่าเสร็จ ตอนบ่ายก็ไปเก็บสมุนไพร ตอนนี้เสิ่นตัวอวี๋ง่วงมาก เธอเอนตัวลงนอนบนเกวียนแล้วก็หลับไป
กู้เหลียนมองท่านอนที่ไม่เป็ท่าของเธออย่างอดไม่ได้ เธอนอนกางแขนกางขา หมูป่านอนยังดูดีกว่า เขาจึงถอดเสื้อคลุมของตัวเองออกมาห่มให้เธอ
“ในตำบลคงไม่มีใครซื้อหมูป่าตั้งหกตัวหรอก เราไปกันเถอะ ฉันจำได้ว่าปีหนึ่งฉันเคยล่าสัตว์ใหญ่ได้ ก็เอาไปขายที่ในเมืองเหมือนกัน ไปร้านเดิมนั่นแหละ!”
กู้จิ่วพยักหน้า ครั้งนั้นพวกเขาได้เสือมาหนึ่งตัว
ทุกคนเดินทางทั้งคืนกว่าจะถึงเมือง ต้องอ้อมไปหลายทาง แต่ก็ไม่มีใครบ่นว่าเหนื่อย
เพื่อนๆ ที่มากับกู้เหลียนล้วนเป็คนที่อดทน พอถึงในเมือง เสิ่นตัวอวี๋ก็ตื่นขึ้น เธอมองไปรอบๆ แล้วก็ตกตะลึง
กู้ตงเทียนหัวเราะ “ตัวอวี๋ ใเหรอ? พวกเรามาถึงในเมืองแล้ว พี่ใหญ่บอกว่า ของพวกนี้ขายได้ราคาดีก็ต่อเมื่ออยู่ในเมือง”
กู้เหลียนพาพวกเขามาที่ตรอกแห่งหนึ่ง แล้วเดินไปเคาะประตูบ้านหลังหนึ่ง สักพักก็มีชายคนหนึ่งเดินออกมาสำรวจหมูป่าบนเกวียน
“กู้เหลียน ครั้งนี้ได้ของดีมาเยอะเลยนะ หมูป่าพวกนี้ไม่มีรอยแผลเลย นายทำได้ยังไง?”
กู้เหลียนไม่พูดอะไร ชายคนนั้นดูเหมือนจะรู้จักนิสัยของเขาดี “ยกมันเข้าไปข้างในเถอะ ฉันจะตีราคาให้”
ในบ้านของเขามีตาชั่ง กู้เหลียนและคนอื่นๆก็ช่วยกันยกหมูป่าขึ้นชั่ง
หลังจากชั่งเสร็จ ชายคนนั้นก็ยิ้ม “หมูป่าธรรมดา ราคาประมาณห้าสิบหยวน ตัวนี้ให้ตัวละเก้าสิบหยวนแล้วกัน”
แล้วจะชั่งทำอะไร? เสิ่นตัวอวี๋อดไม่ได้ที่จะเบ้ปาก
หมูยุค 70 ราคาถูกขนาดนี้เลยเหรอ? เสิ่นตัวอวี๋รู้สึกไม่ค่อยพอใจ
กู้เหลียนมองเสิ่นตัวอวี๋ เสิ่นตัวอวี๋พยักหน้า “หมูป่าหกตัว 540 หยวน ใช่ไหม?”
“ใช่” ชายคนนั้นยิ้ม เสิ่นตัวอวี๋พยักหน้า “ตกลง”
ตกลงกันง่ายๆแบบนี้เลย แต่คงไม่มีใครมีเงินสดมากขนาดนั้น คงต้องไปธนาคารในเมือง เสิ่นตัวอวี๋ก็ไปด้วย เพราะเธออยากเปิดบัญชี
พกเงินสดเยอะขนาดนี้ไม่ปลอดภัย ฝากธนาคารน่าจะปลอดภัยกว่า
เสิ่นตัวอวี๋ฝากเงิน 500 หยวน เหลือติดตัวอีก 300 กว่าหยวน ก็แบ่งให้กู้เหลียน 60 หยวน คนอื่นๆคนละ 40 หยวน
หลังจากแบ่งเงินกันแล้ว ทุกคนก็ตื่นเต้น อยากจะซื้อของเต็มไปหมด
เสิ่นตัวอวี๋ไปที่ร้านสหกรณ์ในเมือง ของในร้านสหกรณ์ในเมืองเยอะกว่าในชนบทมาก
เสิ่นตัวอวี๋เดินดูอยู่หลายรอบ ซื้อกระติกน้ำร้อน ลิปมัน กระดาษปิดหน้าต่าง ชามเคลือบ ซื้อเครื่องปรุงต่างๆ และบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปอีกหลายซอง ถึงได้พอใจ
คนอื่นๆก็ซื้อของกันพะรุงพะรัง แต่ส่วนใหญ่ซื้อเป็ข้าวสาร เสิ่นตัวอวี๋มีข้าวสารเยอะอยู่แล้ว จึงไม่ได้ซื้อ
พวกเขาเดินไปที่ร้านขายเนื้อ เสิ่นตัวอวี๋ซื้อเนื้อไป 7 ชิ้น และซื้อกระดูกอีกเล็กน้อย แล้วก็ขึ้นเกวียนกลับบ้าน
กู้เหลียนมองเสิ่นตัวอวี๋ที่นั่งคุยกับกู้ตงเทียนและกู้ฮ่าวจืออยู่บนเกวียน
กู้ตงเทียนเล่าว่า “ตอนนั้นพวกเราไปล่าสัตว์กัน ปีหนึ่งในฤดูหนาว เราไปล่าสัตว์ แล้วก็ได้เสือมาตัวหนึ่ง แต่ก็ต้องเสียเพื่อนไปคนหนึ่ง เฮ้อ!”
พอพูดถึงเื่นี้ ทุกคนก็เงียบไป กู้เหลียนก็นึกถึงฤดูหนาวปีนั้น ชาวบ้านไม่มีข้าวกิน ครอบครัวของพวกเขาก็เช่นกัน
พวกเขาจึงตัดสินใจไปล่าสัตว์ พวกเขาไม่ได้บอกครอบครัว แค่เอาธนูแล้วก็ขึ้นเขาไป
จำได้ว่าปีนั้นหิมะตกหนักมาก ป่ารอบนอกไม่มีสัตว์ให้ล่าเลย พวกเขาจึงตัดสินใจเข้าไปในป่าลึก
พอเข้าไปก็เจอไก่ป่าหลายตัว ตอนนั้นดีใจกันมาก
แต่ต่อมา พวกเขาเจอเสือสองตัว สุดท้ายก็จัดการได้ตัวหนึ่ง แต่เพื่อนในหมู่บ้านที่ชื่อจ้าวชิงต้องจากไปตลอดกาล
กู้จิ่วกระแอม “เอาล่ะ ไม่ต้องพูดถึงเขาแล้ว เดี๋ยวพี่ใหญ่ก็ได้โกรธเอาหรอก”
ถึงแม้จ้าวชิงจะไม่ได้ใช้แช่กู้ แต่เขาก็สนิทกับทุกคน โดยเฉพาะกับกู้เหลียน พวกเขาโตมาด้วยกันเหมือนพี่น้อง
ั้แ่จ้าวชิงเสียชีวิตไป นิสัยของกู้เหลียนก็เปลี่ยนไป จากคนที่ร่าเริงแจ่มใส กลายเป็คนเ็า
กู้เหลียนคอยดูแลครอบครัวของจ้าวชิง นั่นเป็เหตุผลหนึ่งที่ทำให้ครอบครัวกู้ยากจน
ทุกคนหลับตาพักผ่อน เสิ่นตัวอวี๋ก็นอนหลับไปอีกงีบหนึ่ง จนกระทั่งเที่ยงก็ถึงหมู่บ้าน
ชาวบ้านเห็นของที่พวกเขาซื้อมาก็พากันมามุงดู “โอ้โห! เก่งขึ้นนี่! ไปซื้อของมาเยอะแยะเลย?”
“ได้ยินว่าพวกนั้นขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพร ได้เงินมาเยอะเลยนะ”
“โอ้โห! นี่มันไม่ใช่แค่ได้เงินเยอะ แต่รวยแล้วต่างหาก!”
หลายคนมองของบนเกวียนด้วยความอิจฉา กู้เหลียนพูดด้วยน้ำเสียงเ็า “คิดว่าพวกเราจะหาเงินมาได้เยอะขนาดนั้นเลยเหรอ? พวกเราแค่ซื้อข้าวสารมานิดหน่อย หลบไป”
ทุกคนจึงหลบทางให้ พอถึงบ้าน กู้เหลียนก็เอาข้าวสารไปเก็บ ก็เห็นเงาคนวิ่งออกมาจากบ้านข้างๆ แล้วพุ่งเข้ามากอดเขา
กู้เหลียนขมวดคิ้วแล้วหลบ “เถาเถา ฉันบอกเธอหลายครั้งแล้วว่า เธอโตแล้ว ต้องรู้จักวางตัวให้ดีกว่านี้นะ”
จ้าวเถาเถาพูดอย่างงอแง “ตอนเด็กๆ พี่ยังอุ้มฉันทุกวันเลย ทำไมตอนนี้ถึงทำแบบนี้ไม่ได้”
เสิ่นตัวอวี๋มองจ้าวเถาเถาแล้วแลบลิ้นใส่กู้เหลียน เธอเลิกคิ้วขึ้น นี่มันคู่รักในวัยเด็กนี่นา!
กู้เหลียนมองจ้าวเถาเถาอย่างเ็า “นี่ข้าวสารของบ้านเธอ”
“พี่ช่วยยกเข้าไปให้หน่อยสิ หนักขนาดนี้ ฉันยกไม่ไหวหรอก” จ้าวเถาเถาคว้าแขนเขาออดอ้อน
กู้เหลียนสะบัดแขนออก “ฉันจะบอกอีกครั้ง อย่ามาแตะต้องตัวฉัน”
จ้าวเถาเถาไม่โกรธที่ถูกปฏิเสธ เธอมองเสิ่นตัวอวี๋บนเกวียนอย่างงุนงง
“เธอคือ…”
กู้ตงเทียนช่วยจ้าวเถาเถายกข้าวสาร “ไปกันเถอะ น้องเถาเถา ฉันช่วยยก นี่เสิ่นตัวอวี๋ ยุวปัญญาชนเสิ่น”
จ้าวเถาเถายิ้มบางๆ “สวัสดีค่ะ พี่ตัวอวี๋”
เสิ่นตัวอวี๋ยิ้มและพยักหน้ารับ
แต่เธอไม่ชอบผู้หญิงคนนี้ รู้สึกแปลกๆ เหมือนกับเสิ่นตัวิ่
ใช่แล้ว เธอเป็พวกตีสองหน้า
กู้ฮ่าวจือพูดเบาๆ “จ้าวเถาเถาเป็น้องสาวของจ้าวชิง แต่พี่ใหญ่มองเธอเป็แค่น้องสาว”
เกี่ยวอะไรกับฉัน? เสิ่นตัวอวี๋คิดในใจ “ของฉันมีไม่กี่อย่างหรอก ฉันถือเองก็ได้”
“ฉันไปส่ง” กู้เหลียนอาสาจะช่วยถือของ แต่เสิ่นตัวอวี๋ปฏิเสธ “ไม่มีอะไรมาก แถมยังเบาด้วย ไม่ต้องหรอก ฉันกลับแล้ว วันนี้ขอพักผ่อนหนึ่งวัน พรุ่งนี้เช้าค่อยไปทำงานต่อ”
ทุกคนพยักหน้าด้วยความตื่นเต้น มีเพียงกู้เหลียนที่ทำหน้าบึ้ง ผู้หญิงคนนี้ปฏิเสธเขา เธอหมายความว่ายังไง?
1K
