เช้าวันต่อมาจ้าวจิงถิงตื่นขึ้นสิ่งแรกที่เขาทำหลังจากลืมตาคือมองหาภรรยาบนเตียง ว่าตื่นแล้วหรือยังปรากฏว่าที่เตียงไม่มีคนอยู่ ตอนนี้ยังเช้าตรู่มาก
ตื่นเช้าเหมือนกันนี่นา ก็ดีที่ไม่ถึงกับนอนกินบ้านกินเมือง
ชายหนุ่มคิดแล้วก็ลุกไปล้างหน้าแปรงฟันบ้าง
เมื่อยชะมัด ปวดหลังไปหมดรู้สึกนอนไม่พอด้วย เสียงกรนเ้าสาวรบกวนการนอนของเขามาก จนเก็บเอาไปฝันทำเอาคนเพิ่งตื่นไม่ค่อยสดชื่นเท่าไหร่
เปิดประตูแค่แง้มๆ ยังไม่ทันได้ออกไปก็ได้ยินเสียงสองคนที่ไม่ควรจะนั่งคุยกันดีๆ กำลังคุยกันอย่างสนิทสนม สามีหมาดๆที่ยังไม่ได้เข้าหอยืนนิ่ง รอฟังสิ่งที่พวกเขาคุยกัน
เหรินซวงอิ๋นถาม “คุณชื่ออะไร”
เสียงที่กล้าๆ กลัวๆ อีกเสียงนั่นเป็ของใครไปไม่ได้ “ก๋านเอินครับ”
“เป็ชื่อที่จดจำง่าย เอินตัวไหน”
“เอินที่แปลว่าบุญคุณพ่อแม่มักจะสอนให้ผมสำนึกในบุญคุณคน”
“แล้วคุณคิดเช่นเดียวกับพวกท่านหรือเปล่า”
“แน่นอนครับผู้มีพระคุณคือคนที่ช่วยเหลือเรายามยาก คนแบบนี้อาจมีแค่ไม่กี่คนบนโลก”
“อืม..คุณพูดถูกมนุษย์นั้นทำร้ายกันง่ายกว่าช่วยเหลือ คำว่าเสียสละเพื่อคนอื่น ก็แค่ปณิธานยอดนิยมของเหล่าบัณฑิต”
จ้าวจิงถิงลังเลว่าถ้าเข้าไปจะขัด่เวลาสนทนานั้นหรือไม่ เขาควรยืดเวลาไปอีกหน่อยคอยฟังว่าเหรินซวงอิ๋นจะมีความคิดเห็นเื่อื่นๆ อย่างไรอีกอย่าเข้าใจผิดว่าเขาสนใจ ก็แค่..
รู้เขารู้เรายังไงล่ะ
“ผม..เื่เมื่อคืน..ผมไม่ได้..”
ก๋านเอิน!!
ไม่ได้การ เด็กนี่จะสารภาพความจริง
คนแอบฟังเปิดประตูออกไปโดยไม่รีรออีกแต่ตอนที่กำลังโผล่ออกไปนั้น
“ไม่เป็ไร เื่ของพวกคุณ ผมจะไม่ยุ่งกินเถอะ อาหารเย็นไม่ดีต่อกระเพาะ”
จ้าวจิงถิงเผยตัวเสียแล้วถ้ารู้ว่าจะไม่เป็เื่ใหญ่ คงจะได้แอบฟังต่อ ชายหนุ่มนึกเจ็บใจตัวเองเดินตาแข็งไปหาที่นั่ง
“สวัสดีตอนเช้าค่ะ คุณชายใหญ่”
“ป้าจู!! ป้ามาได้ยังไง”
“คุณหนูให้ป้ามาดูแลพวกคุณเผื่อว่าจะขาดเหลืออะไร แต่ว่า..เอ่อ...” ป้าจูมองไปที่บุคคลแปลกหน้าเสียงก็ขึ้นจมูกเล็กน้อย “ไม่คิดว่าคุณชายจะ...มีแขกคนอื่นด้วยเื่นี้ป้าคงต้องรายงานคุณหนูนะคะ”
ก๋านเอินเหมือนจะรู้ตัวว่าอยู่ในที่ไม่ควรอยู่ เด็กหนุ่มหน้าซีดยิ่งกว่าไก่ในซุปที่กำลังจะตักเข้าปากอีกเหรินซวงอิ๋นออกหน้าปกป้อง คนอื่นในห้องไม่คิดว่าเขาจะทำ
“ป้าจูครับ เื่เล็กน้อยแค่นี้อย่าให้คุณย่าไม่สบายใจเลยครับ คุณมากินข้าวสิ เสร็จจะได้กลับบ้านให้ผู้ใหญ่คอยนานมันไม่ดี”
ป้าจูชื่นชมคุณชายเหริน ไม่ ๆ ถุย ๆ คุณนายเล็กจ้าวต่างหากจ้าวซวงอิ๋น
ว่ามีความใจกว้าง แถมยังรู้จักมารยาทเป็ผู้ดี ไม่โวยวาย เป็เมียคนอื่นคงบ้านแตกเรือนหอพังไปเป็แถบั้แ่เมื่อคืนใครจะใจเย็นชวนเมียเก็บของสามีไปนั่งทำสมาธิปรับลมหายใจยามเช้าแล้วก็ชวนเขากินข้าวด้วยกันอีก ถ้าคุณหนูของเธอรู้เข้าคงได้รำมวยจีนใส่คุณชายชุดใหญ่.....
หรือว่าเธอไม่ควรบอกตามที่คุณนายเล็กสั่ง ข้ารับใช้คนเก่าคนแก่บังเกิดความรู้สึกเลื่อมใสต่อนายคนใหม่อย่างไม่รู้ตัวก็เลยคิดจะมีความลับกับคุณหนูที่ตนรับใช้มานาน เป็ครั้งแรกในชีวิต
จ้าวจิงถิงนั่งลงที่โต๊ะอาหารตำแหน่งหัวโต๊ะของเขายังว่างอยู่ ขวามือเป็เมียที่แต่งเมื่อคืนซ้ายมือคือมีดที่เอาไว้แทงคนอื่น อาหารเช้ามีซุปไก่ตุ๋นยาจีน บำรุงพลังหยางเหมาะกับคู่แต่งงานใหม่ ยังมีอย่างอื่นอีกเป็ของโปรดของเขาด้วย
เพียงแต่..กินไม่ลง
ด้านโจและคังข่ายกลับไม่ได้มองเช่นนั้นลูกน้องลอบยกย่องเ้านาย ทั้งฮูหยินทั้งอนุร่วมโต๊ะกันได้ คุณชายสุดยอดดดดด
มื้อนี้คงมีแค่คุณนายเล็กเจริญอาหารที่สุดข้าวต้มหมดไปสองชาม ขาไก่สองข้างเขาก็เหมาเรียบคนเดียว เหลืออกไก่ให้ก๋านเอินที่เหลือเช่นคอกับตีนไก่ เขาทำหน้าที่ภรรยาคีบให้สามี
“…….” คุณชายใหญ่จ้าวมองส่วนของตนแล้วเขาเกลียดที่สุดคือตีนไก่ คอไก่ หัวไก่ และบัดนี้มันมารวมตัวกันอยู่ตรงหน้า
ฮึ่มมม
“ไม่อร่อยเหรอ กินๆรู้ไหมว่าฝีมือป้าจูไม่ได้มีมาให้กินทุกวันนะ” ป้าจูยิ้มให้กับคำชมของคุณนายเล็กหาได้สนใจว่าใครจะกินไม่ลง
ก๋านเอินเคี้ยวอะไรก็ไร้รสชาติรู้สึกเป็ติ่งเนื้อ ส่วนเกินที่รอวันถูกตัดทิ้งสายตาป้าคนนั้นก็มองทิ่มแทงเขาอยู่ตลอด
“ถ้าคุณนายเล็กชอบป้าจะทำให้คนมาส่งทุกวันก็ได้ค่ะ”
เหรินซวงอิ๋นวางตะเกียบกล่าวจริงจัง“ไม่ได้นะครับ เกรงใจแย่ ป้าจูต้องดูแลคุณปู่คุณย่าจะให้มาดูแลพวกเราด้วยได้ยังไงกัน”
โธ่เอ๊ยดูเอาเถอะสมแล้วที่คุณหนูของป้าเอ็นดูคุณนักหนา คุณน่ะนิสัยเหมือนคุณหนูของป้าจริง ๆเคร่งมารยาท รู้จักพูด รู้จักยืดหยุ่น แต่ก็เคร่งครัดในเื่สำคัญถ้าเพิ่มความขี้หึงอีกนิดให้คุณชายใหญ่ไม่ออกนอกลู่นอกทาง มันจะดีกว่านี้มาก
เธอคิด..คุณนายเล็กไม่ให้บอกอาจกลัวว่าจะกลายเป็ฟ้อง เื่ไม่เป็เื่ ให้ผู้ใหญ่คิดมาก
แต่!! เื่นี้สำคัญนะ หากเธอไม่เล่าให้คุณหนูฟังอนาคตจะมีเมียเก็บเพิ่มมาอีกหรือเปล่าเกิดคุณชายใหญ่มีลูกกับเมียเก็บพวกนั้นเล่าจะทำยังไง
คราวนี้คุณหนูได้เป็ลมจริงแน่
ขอโทษนะคะคุณนายเล็กยังไงป้าก็ต้องรายงานเื่นี้...
“แค่กๆ แค่กๆ”ก๋านเอินสำลักอาหารไอจนหน้าดำหน้าแดงแต่คนที่เป็ห่วงเขากลับเป็เหรินซวงอิ๋นคนเดียว
“อย่ารีบกินเกินไปสิครับ น้ำๆดื่มน้ำก่อน” ยื่นน้ำให้ไม่พอยังรอให้ดื่ม แล้วถาม “ดีขึ้นหรือยัง” เด็กหนุ่มตาแดงจมูกแดง พยักหน้าว่าดีขึ้นแล้ว
“ขอบคุณครับ..เอ่อ..คุณนายเล็กจ้าว”ป้าจูทำหน้าเหมือนพวกฮูหยิน ที่มองคณิกาซึ่งต้องตาสามีของตนไม่มีความเอ็นดูให้ก๋านเอินเลยสักนิด
“ถ้าไม่รังเกียจเรียกผมว่าพี่ซวงอิ๋นก็ได้ ผมแก่กว่าคุณนี่” เ้าเด็กก๋านเอินเรียกหวาน“พี่ซวงอิ๋น”
จ้าวจิงถิงถึงกับสำลักตามแต่ไม่ได้ไอจนน่ากลัวเหมือนก๋านเอิน และไม่มีใครส่งน้ำให้ เขาจึงต้องมองหาเองสักพักก็มีคำถามจากภรรยา
“แล้วนี่กลับยังไงหรือคุณจะให้เขาค้างที่นี่อีกคืน” ไม่ทันที่จ้าวจิงถิงจะได้ตอบก๋านเอินก็ส่ายหน้าทันที
“ไม่ครับ ผม..ผมจะกลับแล้วเมื่อคืนคุณชายก็..”
เ้าหนูนี่จะสารภาพหมดเปลือกอีกแล้วโอ๊ยยย ไอ้บ้าเ้ารองมันไปหามาจากไหน เอาคนที่มีชั้นเชิงกว่านี้ไม่ได้หรือไงวะ
คุณชายใหญ่สั่งเสียงดัง ตัดบท“คังข่ายไปส่งเขากลับ”
ป้าจูยังมองตามเด็กแซ่ก๋านนั่นตาแทบหลุดคังข่ายกับโจเหรอ...ยินดีด้วยครับ คุณชายได้เมียเป็แม่พระมาโปรด
ฟ้าเพิ่งจะสางได้ไม่นานบนเขาคฤหาสน์จ้าวอากาศสดชื่นเป็อย่างมาก ทุกคนตื่นมาสูดอากาศดีๆรอรับสมาชิกใหม่เข้าตระกูล งานแต่งเมื่อคืนเป็หน้าเป็ตาให้พวกเขามากคิดว่าป่านนี้ข่าวลือเื่เทพสมุทรประทานพรคงลือกันไปทั่วเกาะแล้วใครต่อใครก็พูดตระกูลจ้าวได้ศรีสะใภ้
มื้อเช้าวันนี้คึกคักเป็พิเศษปรกติมีแค่จ้าวมิ่งป๋าย กับวิกตอเรียครองโต๊ะอาหารบนคฤหาสน์ วันนี้ยังเพิ่มจ้าวเถียนอ้าย จ้าวหลันหรู คุณชายรองจ้าวจูหลั่น และคุณชายเล็กจ้าวจ๋ายอิง อีกด้วย
“คุณย่ามีเื่ดีๆ เหรอครับผมเห็นยิ้มไปกินไป” ยิ้มไม่หุบั้แ่มาถึง
คุณชายรองถามเพราะอยากจะหาโอกาสฟ้องเื่พี่ใหญ่พาเมียน้อยเข้าหอด้วยเมื่อคืน แต่ยังหาโอกาส ไม่ได้และไม่รู้ด้วยว่าควรจะบอกยังไง ไม่ให้ใครสงสัยว่าเขารู้เื่นี้มาจากไหน
“ย่าฝันเป็มงคลมากฝันว่าเทพสมุทรเอากล่องไม้มาให้ พอเปิดดูเจอไข่มุกเม็ดใหญ่มากแล้วจิงถิงกับหลานสะใภ้แม่จะมาถึงกี่โมง”
ตอบหลานแล้วหันไปถามลูกชายจ้าวมิ่งป๋ายตอบว่าไม่เกินชั่วโมงคงถึง คุณนายผู้เฒ่าจ้าวหันไปทางลูกสะใภ้
“ให้คนของเรามารอหมดแล้วนะ”
“เรียบร้อยค่ะคุณแม่”คำชมว่าดีออกมาแค่หนึ่งคำ คุณนายจ้าวก็ยิ้มด้วยความดีใจนี่เป็คำชมแรกั้แ่เธอเข้ามาอยู่ในตระกูลจ้าว
จ้าวเถียนอ้าย คีบผักดองให้ภรรยาบอกว่าอย่ากังวล ทุกอย่างเตรียมไว้พร้อมแล้ว ยังแซวเธออีกว่า “คิดมากจนเก็บไปฝัน”
“อาโหย่ว ใช่ที่ไหนล่ะคุณนี่ปากขัดโชคจริงๆ เงียบไปเลยนะ” พูดเื่จริงโดนด่าซะงั้นจ้าวมิ่งป๋ายมองบิดาด้วยสายตาเห็นใจ แล้วเหลือบไปมองวิกตอเรีย ที่ดูเหมือนจะใจลอย
การที่ภรรยาผู้ไม่ะเืต่อทุกปัญหาของเขาใจลอยต้องเป็เื่ใหญ่แน่นอน
“ที่รัก คุณเป็อะไรไป คิดมากเื่ลูก?”
ภรรยาส่ายหน้าแล้วบอกปัด“ค่อยคุยกันค่ะ”
แต่แม่สามีเธอหูดีมากไม่ยอมให้ปล่อยผ่าน “มีอะไรที่เป็ความลับรึไง นี่ก็ล้วนคนในครอบครัวของเธอทั้งนั้นเป็อะไรก็บอกออกมา เก็บไว้หมักเหล้ารึไงแม่นี่”
แม้ทุกคนจะสงสัยว่าสองเสือสาวบ้านจ้าวไปดีกันตอนไหนแต่ก็ไม่มีใครกล้าถาม
“ไม่ใช่ความลับอะไรค่ะคุณแม่ แค่..เื่พ่อบ้านฉายน่ะ ไม่ค่อยเป็มงคลเท่าไหร่ เลยไม่อยากพูดตอนนี้”
“มัน...เอ่อ..อาฉายมีอะไรงานศพก็จัดการไปแล้วนี่นา หรือว่าญาติเขาโผล่มาขอเงิน”
แม่สามีกัดไม่ปล่อยวิกตอเรียอ้ำอึ้งไม่กล้าพูด แต่ยกเว้นลูกชายสองคน ตอนนี้คนอื่นล้วนกดดันเธอจนเธอต้องพูดออกมาในที่สุด
“เมื่อวานซวงอิ๋นบอกว่าบัญชีของตระกูลมีปัญหาโดยเฉพาะ่ที่พ่อบ้านฉายเข้ามาดูแล เงินเรา..หายไปโดยไม่มีรายละเอียดเกือบ...เกือบสามสิบล้านค่ะ”
“หา!! เื่ใหญ่เช่นนี้คุณยังไม่รีบพูด”สามีต่อว่า
วิกตอเรียก้มหน้ารับผิดเธอจะบอกได้ไงว่าที่เธอไม่กล้าพูด เพราะแม่สามีเพิ่งจะดีกับเธอพูดไปก็กลายเป็ความผิดของเธออีก ว่าดูแลตระกูลไม่ดีแม่สามีคงได้เ็าใส่เธอเหมือนเดิม
จ้าวหลันหรูไกล่เกลี่ยแทนลูกสะใภ้เพราะเธอกับซวงอิ๋นหลานสะใภ้คนเก่ง ก็สงสัยพ่อบ้านคนนี้มาสักพักแล้วเื่นี้จึงทำให้เธอใไม่ได้ ไม่เหมือนคนอื่นที่ทำหน้าไม่อยากอาหารกันแล้ว
“จะเสียงดังทำไม เมียแกจะไปรู้อะไรทำบัญชีก็ไม่เป็ พ่อบ้านเลวนั่นอยู่กับเรามาตั้งหลายปี คงกอบโกยไปสุดความสามารถแกเป็ประมุขของบ้านยังไม่รู้เื่เลย แล้วอย่างเมียแกจะไปทันคนขี้โกงแบบนั้นได้ยังไง”
จ้าวมิ่งป๋ายต้องยอมรับว่าที่แม่พูดมาไม่ผิดเขาเป็คนเอางูเห่าเข้าบ้านเอง ถ้าจะผิดก็ผิดที่เขาด้วย ตาถั่ว
“คุณแม่สั่งสอนถูกต้องครับ ผมไว้ใจคนผิดวิกตอเรียไม่เก่งบัญชี ผมก็น่าจะมาช่วยเธอตรวจสอบสักหน่อย”
นายผู้เฒ่าเ้าถอนใจ“ตอนนี้จะเอาผิดกับใครได้ คนก็ตายไปแล้ว
ระหว่างที่ถกเื่นี้กันอยู่นั้นจ้าวหลันหรูก็คอยสังเกตทุกคน แต่ไม่มีใครเผยพิรุธน่าสงสัยว่าเป็ผู้บงการพ่อบ้านสารเลวคนนั้นเลย แต่แล้วก็นึกคำพูดของหลานสะใภ้ขึ้นมาได้
“คุณย่า ใอะไรครับ”
“ย่า...แค่ ไม่มีอะไรลูก”
“คุณแม่คิดอะไรอยู่ครับ”ประมุขจ้าวถามแทนลูกชายที่ไม่กล้าเซ้าซี้ผู้ใหญ่
“ก็คิดว่า เื่นี้ลำพังพ่อบ้านหรือจะกล้า มันต้องมีคนชักใย”
นายผู้เฒ่าจ้าวและทุกคนเห็นด้วยอย่างยิ่ง“คุณย่าฉลาดหลักแหลม” คุณชายรองจ้าวยกยอ
“ความจริงเื่นี้ย่าไม่ได้คิดเองซะทีเดียว”
“หมายความว่ายังไงครับ อย่าบอกว่าคุณย่าสงสัยพ่อบ้านฉายมาก่อนหน้านี้แล้ว”
วิกตอเรียตื่นตะลึงกับคำถามของลูกชายคนรองความดีใจที่แม่สามีออกปากปกป้องยังไม่ทันจาง ความใจหายอย่างที่สุดก็เกิดขึ้นแม่สามีจับตาพ่อบ้านฉายนานแล้วเหรอ เธอไม่รู้อะไรเลย
ถ้าพ่อบ้านเ้าเล่ห์นั่นรู้ตัวแล้วโยนความผิดมาที่เธอป่านนี้คง ไม่เพียงเธอจะไม่มีที่ยืนในตระกูลจ้าวจิงถิงคงพลอยได้รับผลกระทบไปด้วยแน่นอน
“สมกับเป็เ้ารองของย่า”อันนี้ถ้าพูดกับหลานสะใภ้ก็คือชมจากใจแต่พอพูดกับหลานชายคนรองไม่รู้ว่าชมหรือหลอกว่าเ้าเล่ห์ก็ไม่ชัดเจนนักแต่จ้าวจูหลั่นก็ยิ้มรับ
จ้าวหลันหรูตัดสินใจเล่าเื่ที่พ่อบ้านฉายวางยาเหรินซวงอิ๋นให้ทุกคนฟัง ไม่มีใครที่ไม่ใหลังฟังจบประมุขจ้าวกับคุณนายอึ้งที่สุด เพราะทั้งสองคนใกล้ชิดและมีพ่อบ้านฉายคอยรับใช้มาตลอดหลายปี ยังกล้ามาก่อเื่ใต้จมูกพวกเขา
คิดย้อนไปแล้วก็ทั้งผิดหวังที่ถูกคนสนิทหักหลังทั้งโกรธ ทั้งอะไรหลายอย่าง จ้าวมิ่งป๋าย อยากฆ่ามันเองกับมือ แต่ติดที่คนตายแล้ว
“งั้นอู๋โถงล่ะครับคุณแม่”
“เป็คนลงมือ ดีที่ซวงอิ๋นรู้ตัวก่อน”
วิกตอเรียยกมือปิดปาก “โชคดีจริงๆเทพสมุทรคุ้มครอง โชคดีที่ลูกสะใภ้ปลอดภัย ไม่อย่างงั้น..”
เธอใจหายอีกรอบท่านผู้เฒ่าจ้าวและหลานชายอีกสองคนก็เหมือนกัน ถ้าเกิดเื่อื้อฉาวกับว่าที่คุณนายเล็กจ้าวป่านนี้ข่าวลือบนเกาะคงไม่ใช่เื่ดีๆ เช่นนี้
ศัตรูที่น่ากลัวที่สุดคือคนใกล้ตัวที่เราไว้ใจนี่แหละเพราะเราจะหย่อนยานการระวังตัวตอนอยู่กับคนประเภทนี้
คุณย่าของบ้านมั่นใจว่าที่หลานสะใภ้รอดไม่เพียงเขาฉลาดแต่เพราะพลังท่านเทพสมุทรช่วยปกป้อง งานแต่งเมื่อคืนก็บอกทุกอย่างแล้ว
“จูหลั่น จ๋ายอิงหลานสองคนก็ต้องระวังตัวด้วย เรายังไม่รู้ว่าใครเป็คนบงการ” ผู้เป็ปู่กำชับ“หลังจากนี้เื่ในบ้านก็ให้ทุกคนคอยสอดส่องคนรับใช้ในบ้านคนไหนสนิทกับพ่อบ้านให้จับตาไว้ก่อน เื่นี้จะแพร่งพรายไม่ได้จะเป็การแหวกหญ้าให้งูตื่น”
ทุกคนรับคำสั่งนายผู้เฒ่าจ้าวคนรับใช้ก็เข้ามารายงานว่าคุณชายใหญ่กับคุณนายเล็กมาถึงแล้วเื่ที่คุยไม่เป็มงคลนัก จึงสั่งห้ามว่าจะไม่คุยเื่นี้กับทั้งสองคนวันนี้
พิธีรับเข้าตระกูลเริ่มต้นขึ้นทุกคนไปรวมตัวกันที่ลานหน้าคฤหาสน์ ปู่ย่านั่งตรงกลาง ขวามือคือประมุขจ้าวกับคุณนายซ้ายมือเป็คุณชายทั้งสอง ด้านหน้าพวกเขา เป็เหล่าบริวาร
ยืนแยกเป็สองฝั่งฝั่งขวาแถวหน้าสุดเป็หัวหน้าบอดี้การ์ด ที่มีหน้าที่ติดตามเ้านายแต่ละคนในบ้านด้านหลังคือเหล่าลูกน้องของแต่ละคนฝั่งซ้ายแถวหน้าเป็หัวหน้าคนรับใช้ตำแหน่งสำคัญ พ่อบ้านเพิ่งเสียยังไม่ได้รับคนใหม่ ตำแหน่งของเขาให้ป้าจูยืนแทน ด้านหลังเป็คนรับใช้บนคฤหาสน์และปิดท้ายด้วยบรรดาคนใช้ฝ่ายนอก เช่น คนสวน คนครัว
คนของตระกูลใหญ่มีเกินร้อยยืนนิ่งในความสงบ ไม่มีใครกล้าคุยส่งเดช บางคนเพิ่งมาทำงานที่นี่รู้สึกขนลุกกับความอลังการยิ่งใหญ่ในพิธีนี้ไปแล้ว
จ้าวจิงถิงเดินมากับภรรยาคุณนายเล็กสง่า ผิวพรรณก็ขาวกระจ่างมาแต่ไกล สมกับเป็คุณนาย รัศมีจับมากสาวใช้ที่ยืนด้านหลังทั้งเขย่งปลายเท้าทั้งยืดตัวขึ้นอย่างสุดความสามารถเพื่อให้เห็นคุณนายเล็กจ้าวอย่างเต็มตา
พิธีนี้วิตอเรียไม่เคยได้ััเธอมีความรู้สึกบ้างแต่ไม่มาก แทบจะบอกไม่ได้ว่ามันคือความรู้สึกแบบไหนจ้าวหลันหรูหันมาพูดกับลูกสะใภ้
“พวกเธอยังไม่เคยเข้าพิธีนี้ไว้หาวันมงคลทำเถอะ”
วิกตอเรียมองแม่สามีอึ้งตะลึงงันสามีเธอก็เหมือนกัน ทั้งสองยิ้มให้กัน คุณนายจ้าวผู้ไม่ค่อยสนโลกตาแดง จ้าวมิ่งป๋ายกุมมือเธอไว้ในที่สุดพ่อแม่ก็ยอมรับเมียของเขาเป็สะใภ้สักที
วันนี้เป็วันดีวันมงคลซ้อนมงคลของตระกูลจ้าว
ทางด้านจ้าวจิงถิงกับภรรยาที่เดินมาพร้อมกันก็ถึงจุดที่ต้องหยุด และกลับหลังหัน มองไปทางเหล่าบริวาร
ในฐานะผู้าุโที่คอยดูแลเื่ต่างๆในบ้านจ้าว จ้าวหลันหรูลุกขึ้นยืนกล่าวกับทุกคน
“ข้างคุณชายใหญ่ คือจ้าวซวงอิ๋นหลานสะใภ้ของฉัน คุณนายเล็กของพวกเธอ” เสียงคุณนายผู้เฒ่าดังกังวานทุกคนต่างได้ยิน
“จงรักและภักดีต่อเขาให้เหมือนกับที่พวกเธอมีต่อคนตระกูลจ้าวตอนนี้พ่อบ้านฉายไม่อยู่แล้ว เดิมเขาเป็คนคอยดูแลความเรียบร้อยในบ้านฉันก็แก่แล้ว คุณนายของพวกเธอก็ไม่ถนัดเื่นี้ ดังนั้นจากวันนี้เป็ต้นไปคุณนายเล็กจะขึ้นมาเป็คนดูแลทุกอย่างในบ้าน”
ในใจทุกคนนอกจากป้าจู อุทานเสียงดังหา...เพิ่งมาก็มีอำนาจเท่าคุณนายผู้เฒ่าเลยเหรอ ไม่ได้แล้ว ฉันต้องไปประจบก่อน
หยาหยายืนอยู่ท่ามกลางคนรับใช้ชั้นในเธอยืดคอยิ้ม ช้าไปแล้วย่ะ ฉันต่างหากคนใกล้ชิดคุณชาย เอ้ย..คุณนายเล็ก
“ซวงอิ๋น จากนี้ก็เหนื่อยหลานแล้วนะ”จ้าวจิงถิงคิ้วกระตุก มองแม่ แต่แม่ก็ไม่มองมาทางเขาเลย นี่มันอะไรกันเขามองภรรยานายจะมายึดอำนาจในบ้านฉันไม่ได้นะ!!
“ครับคุณย่าขอคุณย่ากับคุณแม่ช่วยชี้แนะผมด้วย” เสือสาวบ้านจ้าวยิ้มให้เขา
เหรินซวงอิ๋นยังคิดว่าตัวเองเป็คนตระกูลเหรินอยู่แม้ว่าเขาจะดูมีอำนาจที่นี่ แต่ยังไงมันก็แค่สามปี แล้วฐานอำนาจที่เขาอยากมีเขาก็กำลังสร้างมันด้วยตัวเอง ไม่พึ่งพาตระกูลใครเอามามอบให้ฟรีๆ แบบนี้หรอก
คุณย่านั่งลงแล้ว เขาก็กล่าวกับทุกคนหลังของเขาตรงไหล่ของเขาเป็องศาที่เรียกว่าสง่างาม ใบหน้าแววตา และน้ำเสียงเป็ส่วนประกอบให้หลายคนมองจนตกอยู่ในภวังค์
“สวัสดีทุกคน ทุกคนเป็คนของตระกูลจ้าวไม่ต่างจากผม ตระกูลจ้าวให้ที่กินที่อยู่กับทุกคน เหมือนที่ให้ผมดังนั้นไม่ต้องทำงานเพื่อผม แต่ให้รับผิดชอบหน้าที่ตัวเองให้ดีเพื่อตระกูลเพื่อตัวของทุกคนเอง หลักการปกครองคนของผมง่ายมาก ทำดีมีรางวัลทำผิดลงโทษ”
หยาหยายิ้มไม่ออกกลัวขึ้นมาทันทีว่าคุณชายจะเอาผิดย้อนหลังหรือไม่เธอไม่ได้ตั้งใจเธอทำไปเพื่อความอยู่รอด
เหรินซวงอิ๋นกล่าวอีกไม่กี่คำเท่านั้นทุกคำไม่มีประโยคที่อวดเบ่ง หรือแสดงอำนาจเกินจำเป็ยังเป็คำที่เข้าไปกุมความรู้สึกให้คนฟังรู้สึกฮึกเหิมอีกด้วยทุกคนคุกเข่าให้คุณนายเล็กตามธรรมเนียม แต่ในใจก็ไร้กังขาที่ต้องรับใช้เขา
ทั้งหมดประสานเสียงก้องบนเขาของตระกูล
“พวกเรายินดีรับใช้คุณนายเล็ก”
จ้าวจูหลั่น และ จ้าวจ๋ายอิงถึงกับมองพี่สะใภ้ใหม่อีกรอบ ใครว่าพี่สะใภ้พวกเขามีดีแค่หน้าตา ไม่จริงเลยคุณชายรองหวั่นในใจ แบบนี้เด็กก๋านเอินของเขาจะไหวหรือเปล่าพี่ใหญ่ชอบคนแบบพี่สะใภ้หรือเปล่า
ทว่าผู้ใหญ่บ้านจ้าวฟังแล้วพอใจมากป้าจูกับคุณหนูสบตากัน ต่อให้พวกเธอตายวันตายพรุ่งก็ไม่กลัว
เดี๋ยว!! ยังตายไม่ได้รอให้คุณชายกับคุณนายเล็กรักกันก่อน
จากนั้นก็เป็พิธียกน้ำชาผู้ใหญ่กล่าวกับคู่แต่งงานใหม่ น้องชายสองคนยกน้ำชาให้พี่สะใภ้เพื่อฝากตัวเป็น้องชายอีกฝ่าย
เป็อันเสร็จพิธี....
![[จบ] ทะลุมิติสู่ยุค 70 ไปแต่งงานกับผู้ชายคลั่งรัก](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1713869550_25724804.webp)
85K
