“เอดิสัน ผมมีเื่จะขอปรึกษาด้วยหน่อย “ สถานีอวกาศอวาลอนตรงส่วนการวิจัย ภายในห้องทำงานส่วนตัวของชายคนหนึ่ง ฝันได้เข้ามาในนี้เพราะมีสิ่งที่อยากจะพูดคุยกับบุรุษผู้มีฉายาว่า พ่อมดแห่งเมนโลพาร์ก
เขาเป็ชายหนุ่มผู้มีร่างกายแคระเหมือนเด็กประถมใบหน้าที่ดูอ่อนเยาว์ ผมสีดำสั้นที่ยุ่งเหยิง สวมแว่นตาทรงกลมใหญ่ ๆ แต่งกายด้วยชุดสูทสีเขียวขี้ม้าทับด้วยเสื้อกราวน์สีขาวสองมือจดจ่อไปกับแผงวงจรของสิ่งประดิษฐ์บ้างอย่าง
“พารา- ไม่สิ ตอนนี้ยังเป็ ฟิลิปปัสสินะ “
“ก็จนกว่าจะจุติโดยสมบูรณ์ล่ะนะครับ “
าาแห่งการประดิษฐ์หันกลับมาตอบเสื่องเนื่อย ฝันเห็นรอยดำคล้ำใต้ตาก็รู้ได้ทันทีว่าเ้าตัวคงไม่ได้นอนมานานไม่มากก็น้อยตลอดเวลาที่ได้มาเป็ส่วนหนึ่งของบังลังแห่งวีรชน เอดิสันเป็คนที่เขาสามารถพูดคุยได้สนิทสนมมากที่สุดในระดับหนึ่ง
“ แล้วมีเื่อะไรล่ะ ธุระวันนี้ ? “
“ผมอยากจะคุยเื่หนึ่งหน่อย “ ฝันก้มหน้าหลับตาลงก่อนจะจ้องสายตาที่มองมาที่เขา ด้วยสีหน้าจริงจัง “ ผมอยากรู้ว่าทำไหม.....สภาพร่างผู้ยิ่งใหญ่ของผมถึง ดูแปลกประหลาดยังไงก็ไม่รู้ “
“มันก็ปกตินิ ไอน์สไตน์ยังกลายเป็ไอ้หัวแอปเปิ้ลเลย “
“ไม่.... ผมลองมองดูประวัติของอดีตชาติ... สีผมของพาราเซลซัส...มันเป็สีทอง..และโครงหน้าถึงจะแปลกออกไปแต่ยังไงมันก็ดูเป็ใบหน้าของชาวเอเชียอยู่ดี “ ฝันอ้างเหตุผลพาราเซลซัลเป็ชาวเยอร์มัน นอกจากสีตาแล้วใบหน้าและสีผมของเขาก็ไม่เหมือนกับตัวตนในอดีตเท่าไหร่
“ ... บ้างทีเพราะนายอาจจะอยู่ขั้นกึ่งจุติ... ก็ได้มั้ง? ไม่รู้สิ? แล้วสรุปนายมาเพราะมีเื่แค่นี้เองเหรอ ? “ เอดิสันถาม เขาอยากทราบว่าการยอมเสียเวลาอันล้ำค่าที่ควรใช้ไปกับการทำงานมันดูคุ้มตรงไหน ทำให้ฝันถอนหายใจยาวเหยียด ฝืนยิ้ม ค่อย ๆ เล่าประเด็นหลักที่ทำเขามาที่นี่อย่างช้าๆ
“นี้เอดิสันนายคิดยังไงบ้างกับการที่พวกเราต้องไปไล่ฆ่า คนบาปนะ “
“ ก็ไม่อะไรนิ... การกำจัดคนชั่วเพื่อปกป้องชีวิตของผู้บริสุทธิ์มันเป็เื่ธรรมดาอยู่แล้ว “ การจัดการคนที่ถูกตราหน้าว่า ชั่วร้ายเป็เื่ธรรมดา ที่พบเห็นได้ทั่วไปในทุกวัน
“ไม่... ผมแค่รู้สึกว่าพวกเขาก็ไม่ได้เป็คนเลว แค่ถูกตัวตนสมัยเป็ผู้ยิ่งใหญ่ครอบหง่ำเท่านั้นก็เหมือนกับสมาชิกของบังลังแห่งวีรชนส่วนหนึ่ง.... “ ใช่บังลังแห่งวีรชนก็มีพวกผู้หวนคืนที่ล้อมรวมกับตัวตนเก่าโดยสมบูรณ์จึงกลายเป็ตัวตนในอดีตไปเสียจริงๆ บ้างส่วนก็คงสติเอาไว้ได้ร่วมตัวตนเก่ากับปัจจุบันจนเป็หนึ่งเดียวกัน เช่นเอดิสัน
“ มันไม่มีทางเลือก......
“ นั้นสินะไม่มีทางเลือกงั้นเหรอ....“
ฝันยิ้มแห้ง ก่อนจะยกมือขวาขึ้นมาเหนือไหล่กำแน่นจนเส้นเืปูด
“ ผมไม่อยากจะยอมรับมัน “
“ถ้าใครคนอื่นได้ยิน นายอาจจะซวยก็ได้นะ “
ฝันสั่นคอหอยหัวเราะยกมือทาบหน้า เสียงของเขาดังลั่นไปทั่วห้องโดยมีเอดิสันจับตามองการกระทำของคนที่พอจะเรียนว่าเพื่อนได้
“ คุณรู้ไหมเอดิสันบ้างครั้งก็ผมสงสัยนะ.... “
‘อะไรคือตัวตัดสินว่าใครดีใครเลวกันแน่ ? ‘
รัสเซีย
“โจเซฟ สตาลิน “ ั์ตาสีฟ้าดั่งสีน้ำทะเล เอนลงมองร่างที่ล้มลงนอนกองกับพื้นเขาคนนี้เป็ชายผู้หนึ่งที่แต่งกาย ในชุดทหารของโซเวียต รอบ ๆบริเวณก็มีผู้คนมากมายที่สวมชุดของโซเวียตนอนกองกับพื้นเช่นกัน
“ อึก...หน่อย “
ผู้หวนคืน โจเซฟ สตาลิน กัดกันกรอด เขาถลึงตามองชายที่ยืนมองสภาพอันน่าสมเพศของเขาอยู่อย่างคลั่งแค้น
โจเซฟ สตาลิน (18 ธันวาคม ค.ศ. 1878 - 5 มีนาคม ค.ศ. 1953) เป็ผู้นำของสหภาพโซเวียต ั้แ่กลางทศวรรษที่ 1920 ถึง ค.ศ. 1953 และดำรงตำแหน่งเลขาธิการใหญ่พรรคคอมมิวนิสต์แห่งมวลสหภาพ ซึ่งเป็ตำแหน่งที่เปรียบได้กับหัวหน้าพรรค
สตาลินสืบทอดอำนาจจาก วลาดิมีร์เลนิน และนำโซเวียตก้าวขึ้นเป็มหาอำนาจของโลก หลังาโลกครั้งที่สอง ก็เป็หนึ่งในขั้วอำนาจในการทำาเย็นกับสหรัฐอเมริกา
โจเซฟสตาลิน ไม่ใช่ชื่อจริงของเขา ชื่อจริงของเขาคือ "โยเซบ เบซาริโอนิส ดเซจูกาชวิลลี"เขาเกิดที่เมือง โกรี ประเทศจอร์เจีย ตำแหน่งเมืองนั้นตั้งอยู่บนเนินสูงของเทือกเขาคอเคซัส ซึ่งเป็หนึ่งในรัฐของจักรวรรดิรัสเซียสมัยนั้นเขาก็เป็ชาวจอร์เจียนโดยกำเนิด โดยชื่อ สตาลิน นี้เขาตั้งขึ้นมาเองขณะทำงานให้พรรคคอมมิวนิสต์ (stalin ในภาษารัสเซียแปลว่า เหล็กกล้า)
ด้วยความทะเยอทะยานทำให้สตาลินได้เริ่มมีบทบาทสำคัญในพรรคบอลเชวิคหลังจากที่พรรคบอลเชวิคทำการปฏิวัติโค่นล้มระบอบกษัตริย์ลงได้สตาลินก็ได้รับตำแหน่งคอมมิสซาร์ประชาชนเพื่อกิจการชนชาติต่างๆจนเมื่อเลนินล้มป่วยสตาลินก็เริ่มมีบทบาทมากขึ้นไปอีก จนได้เป็เลขาธิการพรรคใน ค.ศ. 1922
จนกระทั่งเมื่อเลนินเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1924 ก็ได้เกิดการแย่งชิงอำนาจกันระหว่างสตาลินกับ ลีออน ทรอตสกี สุดท้ายสตาลินก็ชนะจึงได้เป็ประธานาธิบดีต่อจากเลนิน ทำให้ทรอตสกีต้องลี้ภัยการเมืองไปอยู่ เม็กซิโก แต่ในที่สุด ทรอตสกีก็ถูกลอบสังหารที่แม็กซิโกนั่นเอง
ใน ค.ศ. 1940 ระหว่างที่เขาดำรงตำแหน่งผู้นำของสหภาพโซเวียต เขาถูกเรียกว่า บิดาแห่งชาวสหภาพโซเวียตทั้งปวง เมื่อศาสนาเป็สิ่งผิดกฎหมายในรัฐคอมมิวนิสต์ บทบาทของพระเ้าก็ถูกเล่นโดยสตาลินเขานำระบบ คอมมูน มาใช้ทุกคนถูกห้ามมีทรัพย์สินส่วนตัว ทุกอย่างรวมทั้งตัวบุคคลเป็ของพรรคหรือคอมมูนผู้ต่อต้านถูกส่งไปค่ายกักกันและเสียชีวิตราว 10 ล้านคน ไมมีการสำรวจประชากรว่าระหว่างเขาเป็ผู้นำประชากรโซเวียตลอดไปเท่าไรใน่ที่มีการปฏิวัติระบบ นารวม มีคนอดตายอีกเป็ล้านๆ คน เมื่อาโลกครั้งที่ 2 เริ่มขึ้นกับรัสเซีย ปี ค.ศ. 1941 - ค.ศ. 1945 เขานำโซเวียตชนะาโดยประชาชนเสียชีวิต 20 ล้านคน ทหารเสียชีวิต 10 ล้านคน เขาสั่งพัฒนาประเทศต่อไปอย่างไม่รีรอ
เขาเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1953 หลังสตาลินตายครุฟซอฟ ผู้นำคนใหม่ได้ผ่อนคลายความเข้มงวดในระบบสตาลินลงพร้อมทั้งประณามขุดคุ้ยความโหดร้ายของเ้านายคนเก่าของเขา จนในที่สุดทุกๆ ที่ที่มีรูปปั้นสตาลินถูกทุบทิ้ง เพลงชาติถูกลบชื่อของเขาออก ศพของเขาถูกย้ายจากข้างๆเลนิน ไปฝังอยู่ในกำแพงวังเครมลิน
การกลับชาติมาเกิดใหม่ของทรราชย์แห่งแผ่นดินรัสเซีย
“ พร์นั้นมันอะไรกัน ? “ สตาลินตั้งคำถามต่อสาเหตุความพ่ายแพ้ของตนและกองทัพนีโอโซเวียที่เขากำลังสร้างขึ้น เพื่อฟืนฟู้สหภาพโซเวียตให้กลับคืนมาอีกครั้ง แต่กองทัพและพร์ของเขาก็ถูกชายปริศนาคนนี้จัดการได้เสียง่าย ๆ
“ โจเซฟ สตาร์ลิน พร์ { เหล็กกล้า } เป็พร์ที่ยอดเยี่ยม... “
“ อึก...จะฆ่า ก็ฆ่าข้าสิ ! “ สตารินไม่คิดจะร้องโอดครวญขอชีวิตเขาเอ่ยคำร้องให้ศัตรูผู้ได้ชัยดับลมหายใจของตนให้จบ ๆ ไปซะ แต่เมื่อได้เห็นท่าที่ปฏิกิริยาของศัตรู และ ประโยคที่กล่าวต่อมาก็ทำให้ คนบาปแห่งรัสเซียต้องเลิกคิ้วเบิกกว้างอย่างใ
“ มาร่วมกับผมสิ “
คำเชิญชวนถูกกล่าวขึ้น
“ หมายความว่ายังไง.... . ? “
“ ผมอยากให้คุณมาติดตามผมเพื่อจุดมุ่งหมายเพียงอย่างหนึ่ง“ เด็กหนุ่มไหวไหล่และเริ่มต้นอธิบายจุดประสงค์การกระทำของตัวเองและอุดมการณ์ที่จำเป็ต้องให้ อดีตผู้นำของโซเวียตมาร่วมขบวนการ
“ ผมนะเคยไร้พร์มาก่อน.... ก็เลยชื่นชมและอิจฉาคนมีพร์จนกระทั้งพอได้เข้ามาเป็ส่วนหนึ่งของบังลังแห่งวีรชน ผมรู้สึกว่ามันไม่ถูกต้องเมื่อคนที่เป็การกลับมาเกิดใหม่ของคนบาปในประวัติศาสตร์จะต้องถูกไล่ฆ่าเพียงแค่เขามีพร์ของคนเลวไม่คิดงั้นเหรอ ? “ สิ่งที่ได้ยินทำให้ สตาลิน ย้อนนึกถึง่เวลาก่อนหน้านี้ ในยามที่เขายังมีชื่อธรรมดาใช้ชีวิตธรรมดา มันค่อนข้างนานมากเลยจำได้แค่ลาง ๆ ตนเคยเป็พี่ชายคนโตของครอบครัวจน ๆ ที่ต้องเลี้ยงน้องห้าหกคนโดยตัวคนเดียวเพราะพ่อและแม่ดันเสียชีวิตจากอุบัติเหตุและไม่เหลือญาติคนไหนบนโลกใบนี้
ในวันหนึ่งตนได้ถูกคนของบังลังแห่งวีรชนหาพบและชวนให้เข้าร่วม แลกกับการที่จะได้เงินทุนมาดูแลครอบครัว สตาลิน(อดีต)ตอบตกลงด้วยความยินดี ทำสีหน้าเปี่ยมสุข ที่จะสามารถดูแลน้อง ๆ กับทำงานรับใช้เพื่อสังคมที่ดีขึ้นได้ หากแต่เมื่อเขาทราบว่าตนเองคือ ร่างจุติของโจเซฟ สตาลิน เื่ทั้งหมดกลับตาลปัตร ถูกไล่ล่าฆ่าจากคนที่คิดว่าเป็พวกพ้อง จนหลบหนีซุกหัวซุนแอบสร้างกองทัพหวังจะแก้แค้นในสักวัน โดยที่ไม่รู้ชะตากรรมของสมาชิกในครอบครัวทีเหลือ
มันช่างไม่ยุติธรรมจริง ๆก่อนหน้านี้เขาเป็คนดี..แต่เพราะตัวตนในกาลก่อนเป็ทรราชย์จึงถูกเหมาร่วมว่าเป็คนเลวและโดนไล่ล่าคิดแล้วก็แค้นจับใจ
“ ผมนะอยากสร้างโลกที่คนสามารถใช้พร์ของตนเองกันได้อย่างเต็มที่...แต่แน่นอน
ว่าต้องไม่เอาไปทำร้ายใครนะ...ใช้พร์ตามใจชอบอย่างเป็อิสระ... เพราะถ้าไม่ทำแบบนั้น พร์จะต้องร่ำไห้อยู่แน่..ยังไงซะมันก็เป็สิ่งที่เป็อิสระจากทุกสิ่งบนโลกใบนี้อยู่แล้วนิ” สตาลินมองใบหน้ายิ้มแย้มของเด็กหนุ่มแปลกหน้ายามกล่าวถึงเื่อุดมคติที่อยากให้เกิดขึ้นด้วยสีหน้าใ.... ก่อนจะหัวเราะออกมา
“ จะให้ข้าเชื่อคนที่พึ่งเคยเจอหน้ากัน...และเป็วีรชนเนี่ยนะ....อย่าให้หัวเราะไปหน่อยเลยน่า “
“ นั้นไม่ต้องเชื่อก็ได้แค่ตามหลังมาก็พอ “
“ แล้วถ้าวันหนึ่งข้าถูกความปรารถนา(อดีต)ของง่ำละ แบบนั้นขอตายดีกว่าพอดีไม่อยากเป็ทรราชย์ ฆ่าคนเป็ล้าน “ สตาลินพลิกตัวมานอนหงายฉีกยิ้มโชว์ฟันขาว สิ่งที่ได้ยินทำให้คู่สนทนายิ้มกว้างและยื่นมือมาหาร่างที่นอนอยู่
“ ถ้านั้นผมก็จะหาสถานที่ทีคุณจะใช้พร์อันล้ำค่าและตายไปอย่างมีรอยยิ้มให้เองโยนภาระที่เกิดจากตัวตนในอดีตมาให้ผมจัดการก็ได้ เดียวจะดูแลให้เต็มทีเลย ”สตาลินยิ้มไม่หุบ หลับตาลงเอื้อมแขนมาจับมือที่ยื่นมาหาเขาเด็กหนุ่มช่วยพยุงตัวของชาวรัสเซียขึ้นมายืน
“ เป็วีรชนจริงสิ...นายนะ ? “
“ ผมก็สงสัยอยู่เหมือนกัน“
ใบหน้าของอีกฝ่าย ทำให้สตาลินน้ำตาไหล
เขาเคยตั้งคำถาม
ทำไหม พวกที่เป็วีรชนถึงมีสิทธิใช้พร์ได้ตามใจชอบขณะที่คนบาปจะต้องถูกไล่ล่า ฆ่าทั้ง ๆ ที่ยังไม่ได้ทำผิดก็มี...มันยุติธรรมตรงไหนกัน? เฝ้าถามตัวเองนับครั้งไม่ถ้วนจนเลิกถามและทำในสิ่งที่วางเอาไว้ในการแก้แค้นพวกที่ไล่ล่าเขา
ในวันนี้หลังจากเวลาผ่านมาอย่างยาวนานผู้หวนคืน(สตาลิน) ได้ยิ้มและร้องไห้ออกมาอย่างมีความสุข
“ ถ้านั้นข้าก็เป็คนแรกรึเปล่าในกองทัพที่เ้าจะรวบร่วมนะ? “
สตาลินยกมือปาดน้ำตาแล้วเอ่ยถาม
“ ใครว่าคนแรกละ ที่จริงผมก็แอบรวบร่วมมาได้ส่วนหนึ่งสักพักเหมือนกัน....คุณเป็คนที่ 15 ต่างหาก “ เด็กหนุ่มผู้นั้นยิ้มกว้างพริบตาต่อมาโดยที่ไม่ทันตั้งตัว เพียงกระพริบตาครั้งเดียวก็ปรากฏร่างเงาของผู้จำนวนหนึ่งล้อมรอบเขาทั้งสองคนอยู่
“ นี่มัน..... “
สตาลินเลิกคิ้วแปลกใจ
“ ขอแนะนำให้รู้จัก... พรรคพวกที่ผมไปเชิญชวนมาได้..คนที่มีอุดมการณ์เดียวกับเรา“
“ เยอะเหมือนกันนิ... แล้วพวกเราจะเรียกตัวเองว่าอะไรละ? “
คำถามนี่ทำให้ชายผู้เป็จุดเริ่มต้นหลับตาลง และกล่าวเสียงดังให้ทุกคนได้ยินชัดเจน
“ ถ้า...บังลังแห่งวีรชนคือการร่วมตัวของผู้ยิ่งใหญ่ฝ่ายดีนั้นเราก็ต้องมีนามว่า“
‘ หลุมศพทรชน ‘
“ ชื่อโคตรไม่เป็อัปมงคล “ ใครสักคนกล่าวขณะที่ไม่นานสมาชิกคนอื่นก็พากันแสดงความคิดเห็นอย่างออกรสจนบุรุษที่เป็ผู้ตั้งกลุ่มและตั้งชื่อต้องโวยวายแน่จริงก็คิดชื่อที่ดีกว่าให้ได้สิ
การสนทนาอันสนุกสนานของคนกลุ่มเล็ก ๆ
ประเทศไทย
นี้เป็ตึกร้าง... ในเขตบางนาที่ไกลออกมาจากตัวเมืองกรุงเทพนิดหน่อยฝันใช้ที่นี่ในการฝึกซ้อมเขาสู่สภาวะผู้ยิ่งใหญ่เพราะมั่นใจได้ว่าจะไม่มีคนทั่วไปมาเห็นแน่นอนแถมเขาสามารถอยู่ที่นี่นานแค่ไหนก็ไม่ได้รบกวนใคร แถมครอบครัวก็ไม่ได้สนอยู่แล้วว่าเขาจะกลับบ้านหรือเปล่าเรียกง่าย ๆ ว่าไม่เห็นหัวนั้นเอง ฝันเลยใช้เป็ที่หลับนอนฝึกยันเช้าตลอดเวลาส่วนเครื่องอุปกรณ์นอนใช้พลังสร้างขึ้นมาได้เลยหลับสบาย
บรรยากาศอันน่าหวั่นเหวงยามราตรีไม่ได้ทำให้เขาเกรงกลัวมันเลยสักนิดกลับกัน มันยิ่งทำให้จิตใจของเขาสงบกว่าที่เคยเป็มาได้อย่างน่าแปลกประหลาด สองมือทาบลงบนเสาใกล้ผุผังใช้{บิดเบือน} คืนสภาพให้มันกลับมาเป็เช่นเดิม ไม่ก็เปลี่ยนให้กลายเป็เสาเหล็กหนาทั้งแท่งไปเลย
พร์ที่ได้มาจากอดีต สามารถประยุกต์ใช้ได้หลากหลายรูปแบบ
คงต้องขอบคุณตัวเขา(อดีต) ล่ะนะ
มันใช้งานได้หลายพันรูปแบบเพียงแค่การััครั้งเดียวจนยากจะคาดเดาได้ถือว่าเป็ทักษะระดับสุดยอดเลยก็ว่าได้ แต่หลังจากทดลองอะไรหลาย ๆ อย่างดู จะซ่อมแซมหรือ เปลี่ยนให้เป็ของอย่างอื่นเขานั้นทำได้หมด
ทว่ามีสิ่งหนึ่งที่ยังไม่ได้ลองทำ
หากเขาใช้มันสร้างชีวิตขึ้นมาจะทำได้รึเปล่า?
เคยสงสัยว่าหากใช้บิดเบือนกับสิ่งมีชีวิตจะเกิดอะไรขึ้น ซึ่งผลสรุปก็คือ เขาสามารถใช้ฟื้นฟูหรือแก้ไขร่างกายของคนที่ััด้วยมือคู่นี่ได้สบายๆ แต่มีสิ่งหนึ่งที่ไม่สามารถแก้ไขได้คือ พร์ ที่ได้จากคาร์ม่า
เอาเป็ว่าพลังบิดเบือนที่มีอยู่ฝันยังไม่รู้เลยว่าสรุปแล้วมันมีขีดจำกัดอยู่ตรงไหนยังไงกันแน่ จึงได้แต่ทดลองไปมาซ้ำๆ ซาก ๆ เพื่อหาจุดสิ้นสุดที่พลังของตัวเองจะทำได้
ติ๊ด เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นทำให้ ฝันหยิบโทรศัพท์มาแนบหู
“ ฮัลโหลใคร – “
“ มีเื่ด่วนเข้ามาเกิดเหตุร้ายขึ้นกับสมาชิกของบังลังแห่งวีรชนส่วนหนึ่ง “
เสียงที่ดังมาจากสายปลายทางแจ้งเตือนถึงภัยอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามาเด็กหนุ่มชาวไทยหรี่ตาลงจนเกือบสุดและเอ่ยถามถึงเื่ราวที่เกิดขึ้นจากคู่สนทนาอย่างใจเย็น
“ มีอะไรงั้นเหรอ นอยแมนน์ ? “
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วเมื่อได้มีการวิจัยพัฒนาะเิไฮโดรเจน่ศตวรรษที่ 19 นักคณิตศาสตร์สามคนได้ถูกเชิญตัวมาเพื่อทำการคำนวนขอบเขตประสิทธิภาพของไฮโดรเจนนักคณิตคนหนึ่งได้ใช้ไม้วัดช่วยการคำนวน คนหนึ่งใช้สูตรคำนวณบนแผ่นกระดาษ ขณะที่คนสุดท้ายเพื่อแค่แหงนหน้ามองไปบนเพดานและคิดในใจ
ทว่าคำตอบของเขากลับถูกต้องและแม่นย่ำยิ่งกว่าร่วมทั้งยังรวดเร็วกว่ามาก
ภายหลังเขายังกลายเป็บิดาผู้ให้กำเนิดคอมพิวเตอร์สมัยใหม่ที่ทั่วโลกใช้ในยุคปัจจุบัน
ความสามารถในการคำนวณอันเกินคำว่ามนุษย์ไปไกลทำให้บ้างคนขนานนามเขาว่า
‘ ปีศาจ ‘
จอห์น ฟอน นอยแมนน์
พร์ { การคำนวณอย่างสมบูรณ์แบบ}
บัดนี้อดีตปีศาจแห่งโลกคณิตได้จุติใหม่ลงบนร่างของเด็กสาวพิการคนหนึ่งเธอได้รับหน้าที่อันทรงเกียรติในการควบคุมดูแล ระบบการสนทนา สั่งการ และ คอยดักฟังรวบร่วมข้อมูล จากทั่วทั้งโลกผ่านคอมพิวเตอร์สมัยใหม่ที่เธอ(อดีต)เป็คนให้กำเนิดขึ้นมาเองจากพร์ที่มีทำการให้แฮ็คเขาระบบทั่วโลกโดยไม่มีใครจับได้นั้นเป็เื่ง่ายยิ่งกว่าปลอกกล้วยสำหรับเ้าหล่อน
เพราะงั้นเลยถูกไว้ว่างใจและกลายเป็สมาชิกคนสำคัญของบังลังที่ไม่ว่าใครก็จำต้องพึ่งพาเธอ
อนึ่ง ขอแถลงให้ทราบไหนที่นี่แม้จะกลายเป็ตัวตนขั้นจุติโดยสมบูรณ์แตกถ้าเพศคนละเพศกับสมัยเป็ผู้ยิ่งใหญ่จะไม่มีการเปลี่ยนแปลงเพศนะเอ้อ แค่รูปลักษณ์บ้างส่วนจะดูคล้ายกับตัวตนในอดีตแต่เป็แบบเพศตรงข้าม
“ เกิดอะไรขึ้นหรือครับ ? “
“ ทีมของ ฮอนดะ โคทาโร(ผู้คิดค้นเหล็กชนิดใหม่), วอลเลซ แคโรเธอร์ (ผู้คนพบไนลอน) และ ยามาโอกะ เทซซู (ผู้ให้กำเนิดศาสตร์เคนโด) ถูกส่งไปล่า คนบาป อลิซาเบ็ธ บาโธรี่(เ้าของตำนานบารอนเื ) แต่ทั้งหมดถูกพบเป็ศพหลังขาดการติดต่อไป “ ฝันทำตาโตต่อสิ่งที่นอยแมนน์ กล่าว แทบจะไม่น่าเชื่อเท่าไหร่ที่ผู้ยิ่งใหญ่สามคนจะไปแพ้ให้กับคนบาปคนเดียวได้จึงตัดสินถามต่อ
“ มันเกิดอะไรขึ้นครับ ? “
“ จากร่องรอย ที่ให้ ฝ่ายสืบสวนตรวจพบว่ามีร่องรอยที่เกิดจากพร์ ของ ผู้หวนคืนคนอื่นอยู่...น่าจะเป็ไปได้ว่ามีการร่วมกลุ่มของคนบาปจำนวนหนึ่งเพื่อต่อต้านพวกเรา “ นอยแมนน์อธิบายความน่าจะเป็
“ งั้นเหรอครับ...ถ้านั้นมีมาตรการตอบโต้อะไรรึเปล่า ? “
ฝันถาม
“ จากข้อมูลที่มีและการคาดเดาด้วยสมองอันชาญฉลาดของฉันทำให้เป็ไปได้สูงว่าพวกมันจะมีสมาชิกกันหลายสิบคน ถ้าปล่อยไว้จะเกิดเื่ไม่ดีแน่แถมยังมีโอกาสเป็ไปได้สูงที่พวกมันจะทำการเพิ่มจำนวนสมาชิกมากกว่านี้ได้ในระยะเวลาอันสั้น...าาเลยตัดสินใจจะรวบสมาชิกบ้างส่วน ไปทำลายพวกมันให้สิ้นซาก “
“ ถ้านั้นผมคงเป็หนึ่งในนั้นสินะครับ ?“
ฝันกล่าวอย่างรู้ใจ
“ ถูกต้องตอนนี้เรากำลังหาคนอื่นหรือตัวเลือกที่น่าสนใจสำหรับงานครั้งนี้ และตำแหน่งฐานที่ตั้งกับระบุรูปพรรณจำนวนสมาชิก ประวัติ และพร์ให้ชัดเจนถ้าได้เื่จะติดต่อกลับไป “ พูดจบก็ตัดสายไปในทันที ฝันถอนหายใจออกยาวยืด ใช้มือทั้งสองทาบหน้าก่อนจะแหงนมองขึ้นไปบนฟ้า
ตึกร่างแห่งนี้ส่วนใจกลางเพดานนั้นเป็รูโบ๋เกิดจากการผุผังตามกาลเวลาทำให้เขาสามารถมองเห็นดวงจันทร์ได้จากตรงนี้
คืนนี้นั้นท้องฟ้าไร้เมฆ
‘ ใกล้แล้วสินะ ‘
ฝันคิดในใจ
33K
