มือปราบเหลยมองซองกระดาษสีขาวขนาดเล็กในมือปากก็แสยะยิ้มด้วยความมาดหมายคราวนี้เขาจะต้องทำให้มือปราบสวีไม่มีความน่าเชื่อถือหลงเหลืออยู่นางไม่สมควรจะได้แสดงฝีมือให้นายอำเภอได้เห็น ไม่เช่นนั้นเขาจะกลายเป็หัวหน้ามือปราบในอำเภอเชียนเยาได้อย่างไร?
“หัวหน้านั่นมัน....”
“ยาจิตหลุดข้าจะยืมความเก่งกาจของมือปราบสวีพังงานเลี้ยงต้อนรับใต้เท้าโหลวให้พังไม่เป็ท่าต่อไปใต้เท้าจะได้วางใจแต่ข้าผู้เดียว”
แปะ! แปะ! แปะ!
“ท่านเก่งจริงหายาชั่วๆพวกนี้มาได้ ว่าแต่ไปได้มาจากไหนหรือขอรับ?”
“นี่เ้าชมหรือด่าข้ากันแน่?”
“เอ่อ...ข้า...ข้าก็ต้องชมหัวหน้าน่ะสิขอรับ”
“ยานี่น่ะหรือ?ข้าฝากคนซื้อมาจากแคว้นเว่ยเขาบอกกันว่ามันเป็ยาของเ้าผีไร้หลุมหมอจากปรโลกผู้นั้น”
“อ้อ! หมอที่เก่งกาจในการปรุงยาชั่วๆคนนั้นนั่นเองข้าเคยได้ยินว่าเขาเป็คนแคว้นเว่ยแต่จำหน่ายยาให้กับคนทั่วทั้งห้าแคว้น”
เหลยเจียหลุนตวัดสายตาไปหาเติ้งหาน“ยานี่ข้าจะมอบหมายให้เ้าเป็คนเอาใส่กาสุราของสวีเสี่ยวถงเ้าห้ามทำพลาดเด็ดขาด”
เติ้งหานรีบค้อมศีรษะรับ“หัวหน้าไม่ต้องห่วงขอรับ ข้าเป็ลูกน้องของท่านเื่ชั่วช้าย่อมทำได้ไม่ผิดพลาด”
เหลยเจียหลุนส่ายศีรษะ“มิน่าเล่า? เื่ดีๆ พวกเราถึงไม่เคยทำสำเร็จเท่าสวีเสี่ยวถงเลยสักครั้ง”
ฝ่ายต้วนจินเซี่ยเองนอกจากจะไปเสาะหาชุดงดงามที่สุดในร้านประจำอำเภอมาได้แล้ว มารดาของนางยังแอบเอากำยานคล้อยตามมาให้อีกตลับหนึ่งพร้อมกำชับว่าสิ่งนี้ห้ามไว้ใจผู้ใดให้จัดการด้วยตนเอง
“ผงกำยานนี้เอาใส่ลงไปแล้วผู้ที่ได้สูดกลิ่นก็จะยอมคล้อยตามเ้าอย่างไร้เงื่อนไขสิ่งที่ต้องระวังคืออย่าให้ผู้อื่นเข้าใกล้บริเวณนั้นยกเว้นคนที่เ้า้า”
“ท่านแม่แล้วข้าจะไปใช้ที่ใดดีเล่าเ้าคะ?”
ติงฮูหยินยิ้มกว้างนางมาอยู่ที่นี่ก่อนใต้เท้าโหลวตั้งนานสร้างสายสัมพันธ์กับเ้าหน้าที่มากหน้าหลายตา ย่อมมิใช่เื่สูญเปล่านางเอนตัวเข้าไปป้องปากแล้วกระซิบบอกบุตรสาวเบาๆ
ต้วนจินเซี่ยยิ้มกว้าง“เ้าแค่ทำให้เขาเปลื้องเสื้อผ้าเ้ากับเสื้อผ้าเขาก็พอเมื่อจังหวะเหมาะสมก็ส่งสัญญาณให้คนมาบอกแม่แม่จะรีบวิ่งไปทันทีพร้อมกับพยานสักสามสี่คนแค่นั้นเขาก็ไม่อาจจะปฏิเสธเ้าได้แล้ว”
“ดีเ้าค่ะ”
แค่เพียงการเปลื้องเสื้อตัวนอกของคนทั้งสองให้หลุดลุ่ยอยู่ในที่ลับตาคนก็เป็ปมเงื่อนที่ทำให้บุรุษจำต้องแต่งงานกับนางเพื่อรักษาหน้าตาแล้วเพื่อไม่ให้มีข้อผิดพลาดติงฮูหยินจึงนัดแนะกับสาวใช้คนสนิทให้คอยดูแลบุตรสาวอยู่ไม่ห่าง
“แม่จะให้คนที่อำเภอช่วยแอบเปิดห้องทำงานของใต้เท้าโหลวให้เ้าเราค่อยล่อเข้าไปในนั้นก็แล้วกัน”
ต้วนจินเซี่ยยิ้มน้อยยิ้มใหญ่นางให้สาวใช้ไปสืบอย่างแน่ชัดแล้วว่า โหลวซีห่าวไม่เคยมีหญิงใดร่วมเตียงยามนี้ยังไม่แต่งงานหรือมีสตรีติดตามสักคน นับว่าโอกาสของนางช่างดีนักบุรุษมากมายในเมืองเชียนเยาอยากได้นางเป็ภรรยาแต่เพราะเห็นว่ายังไม่มีผู้ใดคู่ควรกับตนต้วนจินเซี่ยจึงสงวนท่าทีมาโดยตลอด หากมีผู้มาทาบทามก็ให้ท่านแม่ของตนปฏิเสธไปเสีย
“ท่านแม่เ้าคะหากเป็ใต้เท้าโหลว ข้ายินดีออกเรือนเ้าค่ะ”
“อืม...แม่เองก็เห็นด้วย”
ใน่สองสามวันก่อนงานเลี้ยงจะมาถึงโหลวซีห่าวยุ่งกับงานเอกสารที่กองอยู่เต็มโต๊ะ ดีที่เหลยเซิ่งหงบิดาของเหลยเจียหลุนซึ่งเป็เ้าหน้าที่ปกครองช่วยงานเขาอย่างแข็งขันโหลวซีห่าวนึกอยากจะสอบถามมือปราบสวีถึงคดีปล้นคฤหาสน์ของคหบดีถานทว่านางกลับไม่โผล่หน้ามาให้เห็น เมื่อสอบถาม เหลยเซิ่งหงก็ได้รับคำตอบเพียงว่านางออกไปสืบคดีทุกวัน
“หากมีคดีใหญ่เช่นนี้พวกมือปราบมักจะทำงานกันหัวหมุนทุกวันขอรับ ใต้เท้าโหลวอย่าเพิ่งไปสนใจเลยรีบสะสางทะเบียนพวกนี้ให้เสร็จเถิด”
เป็เพราะอำเภอนี้ว่างเว้นจากการมีนายอำเภอมานานพอประมาณทำให้เอกสารที่ต้องลงนามต่างๆกองเป็พะเนิน โหลวซีห่าวต้องกลับจวนค่ำมืด ทุกวันทั้งๆ ที่อยู่ตรงข้ามกับที่ว่าการอำเภอ
“หากยุ่งเช่นนี้ให้แม่เอาปิ่นโตมาส่งเ้าที่ห้องทำงานก็แล้วกัน”เลียว ฮูหยินเห็นสภาพบุตรชายทำงานจนแทบไม่ได้ลุกจากโต๊ะก็นึกสงสาร
“ท่านแม่อย่าได้กังวลนี่เป็่สะสางงานตกค้างเฉยๆ ขอรับ เดี๋ยวก็เรียบร้อยแล้ว ต่อไปก็คงทำตามปกติ”
แม้จะบอกมารดาไปเช่นนั้นแต่ล่วงเข้าวันที่สามงานของเขาก็เพิ่งพร่องไปเพียงครึ่งแต่ชายหนุ่มก็ต้องวางมือเพื่อไปอาบน้ำเตรียมตัวมาร่วมงานเลี้ยงที่มีติงฮูหยินภรรยาของปลัดอำเภอต้วนฮ่วนปิ่งเป็แม่งานให้
คืนนี้ช่างเป็คืนที่สดใสสำหรับคนหนุ่มสาวในอำเภอเพราะงานฉลองต้อนรับท่านนายอำเภอหนุ่มรูปงามดูคล้ายเป็งานเทศกาลก็ไม่ปานแต่ละคนล้วนแต่งกายสวยสดงดงามมาโอ้อวดกัน นัยว่าคุณหนูหลายสกุลต่างแต่งตัวมาประชันกันเต็มที่เผื่อจะมีวาสนาได้เป็ฮูหยินท่านนายอำเภอ
“พวกนางไม่มีผู้ใดสวมชุดงดงามเช่นเ้าแม่เชื่อว่าคืนนี้ใต้เท้าโหลวต้องมองเ้าไม่วางตาเป็แน่”
จริงดังที่ติงฮูหยินคาดโหลวซีห่าวมองต้วนจินเซี่ยจริงแต่มองด้วยความหนักอกหนักใจหญิงสาวในงานเลี้ยงล้วนงดงามดุจบุบผาแรกแย้มรวมทั้งคุณหนูสกุลต้วนด้วยแต่ชุดของนางสีสันจัดจ้านกว่าทุกคนทำให้โดดเด่นจนต้องหันไปมองเขามองสายตาและท่าทางชดช้อยของนางก็พอจะรู้ว่านางหวังสิ่งใด?
เมื่อเลียวฮูหยินและโหลวซีห่าวเข้านั่งที่โต๊ะกลางแล้วคนทั้งหลายก็นั่งลงปลัดอำเภอร่างท้วมต้วนฮ่วนปิ่งก็รีบลุกขึ้นเป็ตัวแทนของขุนนางและเ้าหน้าที่ในท้องที่กล่าวต้อนรับนายอำเภอคนใหม่จากนั้นก็เป็คหบดีผู้มีชื่อเสียงในท้องที่ลุกขึ้นกล่าวต้อนรับและอวยพร
“พวกท่านจัดงานเลี้ยงต้อนรับข้าก็สิ้นเปลืองพออยู่แล้วข้าขอไม่รับของกำนัลก็แล้วกัน ประเดี๋ยวจะกลายเป็การรับสินบนไป”
เมื่อโหลวซีห่าวกล่าวเช่นนี้แขกที่เตรียมของมาเอาอกเอาใจจำต้องล่าถอยสั่งให้บ่าวรับใช้นำของมีค่ากลับไปเก็บ
ไม่นานนักสวีเสี่ยวถงก็เดินเข้ามาในงานในชุดมือปราบโหลวซีห่าวที่อยู่บนแท่นสูงมองไปทางประตูเห็นนางแลวช้วก็รู้สึกสบายใจเขาเกรงว่านางแอบไปสืบคดีอันตรายเช่นนั้นอาจจะได้รับาเ็ผู้ใต้บังคับบัญชาที่ทำงานดีอย่างนางเขาเองก็รู้สึกเป็ห่วงอยู่ไม่น้อย
ร้านค้าสกุลซิวส่งคณะระบำมาแสดงต้อนรับนายอำเภอคนใหม่ด้วยพวกนางเดินทางมาจากแคว้นเว่ยรออยู่หลายวันแล้ว ทุกคนในงานล้วนตื่นตากับท่ารำที่ชดช้อยอ่อนหวานการแต่งกายที่สวยงามของเหล่านางรำ
“อืม...นับว่าศิษย์พี่ของข้าจัดการได้ไม่เลว”สวีเสี่ยวถงพึมพำเมื่อมองดูนางรำที่สวมเสื้อผ้าเบาบางพลิ้วไหวจนมองเห็นผิวพรรณ่หัวไหล่และต้นแขนให้ชัดเจนทำเอาบุรุษในงานล้วนน้ำลายหกไปตามๆ กัน
*****************************
135K
