ฉันยืนมองภาพพี่หมอให้แบงค์500กับเด็กคนที่ขึ้นไปบนต้นมะม่วงเมื่อกี้ ใจก็คิดว่าพี่หมออยากกินมะม่วงขนาดนี้เลยหรอถึงกับจ้างเค้าตั้ง500 แลกกับมะม่วงแค่ถุงเล็กถุงเดียว ที่บ่นในใจนี่ไม่ได้งกเงินผัวนะ แต่แปลกใจมากกว่า ว่าอย่างพี่หมอจะลงทุนตากแดดเก็บมะม่วงด้วยตัวเองขนาดนี้เลยหรอ แอะหรือว่าเก็บให้เราเพราะเมื่อเช้าพูดไปว่าอยากกิน แต่ก็ไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเองมากไปกลัวผิดหวัง เพราะพี่หมออาจจะอยากกินเองก็ได้
"พี่หมออยากกินมะม่วงหรอถึงตากแดดมาเก็บเองเนี้ย"
"ป่าวค่ะพี่ไม่ได้อยากกิน แต่เมื่อเช้านี้ พี่ได้ยินภรรยาพี่บ่นว่าอยากกิน สามีดีเด่นอย่างพี่เลยจัดให้ "
"ขอบคุณค่ะที่ใส่ใจกัน แต่หนูก็ไม่ได้อยากกินขนาดนั้น ไว้วันหลังไปซื้อที่ตลาดก็ได้ ถ้าน้องเมื่อกี้ตกต้นไม้ไม่คุ้มนะค่ะ"
"ตอนแรกก็จะไปซื้อตลาดแหละ แต่เห็นมะม่วงบ้านยายศรีมี เลยเก็บให้เมียเองดีกว่า เมียจะได้ภูมิใจ"
"ค่ะ แต่คราวหลังห้ามทำอะไรเสี่ยงๆแบบนี้นะ ถ้าตกมาคงเจ็บหน้าดู"
"คร๊าบบ คุณเมีย .... เอ้าใส่นี่ไว้แดดมันร้อน"
ฉันมองพี่หมอที่ยื่นหมวกมาสวมให้ ก็พรางคิดในใจ ฉันนี่โชคดีมากเลยที่ได้ผู้ชายคนนี้มา พี่เค้าเสมอต้นเสมอปลายั้แ่ตอนจีบจนมาถึงทุกวันนี้ แถมดูจะใส่ใจฉันมากขึ้นทุกๆวันด้วย
คิดๆไปแล้วฉันต้องขอบคุณฟ้าและ์อีกครั้งที่มอบผู้ชายดีๆคนนี้มาให้ มาคอยเติมเต็ม มาคอยดูแลและใส่ใจ นึกๆไปแล้วจะมีผู้ชายสักกี่คนน้อที่ห่วงเมียมากกว่าห่วงตัวเองแบบนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างที่พี่หมอทำและแสดงออกมา มันให้ฉันมีความรู้สึกดีใจมาก มากกว่าถูกล๊อตรี่รางวัลที่หนึ่งสะอีก
"เอ้ามากันแล้วหรอลูก"
"ครับ ผมได้มะม่วงหลังบ้านยายมาด้วย"
"จะกินกันเลยมั้ย ยายจะไปทำน้ำปลาหวานมาให้"
"กินข้าวก่อนดีกว่าค่ะ จะได้ไม่แสบท้อง"
"งั้นรึ งั้นรอยายเดี๋ยวเดียวนะลูก ยายกับยายศรีจะไปทอดปลากับพัดผักให้กินกัน"
"ค่ะ เดี๋ยวหนูไปช่วยอีกแรง"
ฉันเดินตามยายทั้งสองเข้ามาในครัวไม้ มันออกจะแคบๆหน่อยแต่สอาดมาก เครื่องครัวทุกอย่างทุกชิ้นถึงจะเก่าหน่อยแต่ก็ยังสอาดและใช้งานได้ดี .พอสำรวจมองรอบๆครัว ก็ไปสดุดกับตะกร้าหวายเตี้ย ที่มีผักหลาหหลายพันธ์วางเรียงกันอยู่ หนึ่งในนั้นมีมะละกอด้วย ดีเลยอยากกินส้มตำฝีมือตัวเองเหมือนกัน
"ยายแป้งค่ะ มะละกอนี่หนูขอตำส้มตำนะ"
"เอาเลยๆลูก อยากได้อะไรหยิบเอาเลยไม่ต้องเกรงใจ"
ได้ยินแบบนี้ฉันไม่เกรงใจละนะ จัดการหยิบมะละกอมาปอกและสับใส่น้ำเย็นจัด แล้วหันมาตำพริกกระเทียม ใส่น้ำปลา ชูรส น้ำตาล มะนาว ปรุงให้เข้ากันและชิมดู พอได้รสชาติที่้าก็จัดการใส่มะละกอลงไปคลุกเคล้าให้เข้ากัน เท่านี้ก็เป็อันเสร็จเรียบร้อยส้มตำเมจิกา รับรองพี่หมอกินแล้วจะติดใจ
"กับข้าวเสร็จแล้วค่าาา"
ฉันเดินถือถาดกับข้าวออกมาวางที่แคร่ไม้หน้าบ้านที่พี่หมอนั่งเล่นกับลูกอยู่ สวนยายศรีกับยายแป้งเดินถือจานเปล่ากับหม้อข้าวตามหลังมา
"หอมส้มตำจัง"
"ฝีมือเมเองค่ะ พี่หมอกินแล้วจะติดใจขอบอกกก "
"ทำไมอะ แอะ!! หรือว่าเราทำเสน่ห์ใส่พี่ ที่เหมือนในหนังอะ ทำกับข้าวไปก็พูดไป รักกูหลงกูชอบกู อะไรแบบนี้หรอ"
"จะบ้าหรอ หนูหมายถึงอร่อย พูดแบบนี้ไม่ต้องกินเลย เอามานี่! "
"โอ๋ๆพี่เกล้งเล่น งอลหรอ โอ๋อย่างอลเดี๋ยวคืนนี้พี่ง้อทั้งคืนเลย"
"ไม่ได้งอล กินเลยๆ"
ฉันได้แต่ก้มน่าตักข้าว อายยายๆ ที่นั่งยิ้มกันอยู่ พี่หมอนะพี่หมอพูดอะไรก็ไม่รุ้ ไม่คิดว่าฉันจะอายเลย พอตักข้าวให้ทุกคนจนครบ ก็ตักของตัวเองบ้าง แล้วลงไปนั่งร่วมวงกินกับพวกยายและพี่หมอ อ่อมีน้องวีนัสอีกหนึ่งคน ที่พี่หมอกำลังป้อนข้าวให้อยู่ด้วย
"พี่หมอกินเลย เดี๋ยวเมป้อนลูกเอง"
"ครับ หนูก็กินไปด้วยป้อนไปด้วยนะ อะพี่ตักให้"
"ขอบคุณค่ะ"
#หมอญู
ผมนั่งมองภาพเมียที่ป้อนข้าวลูกน้อยอยู่ที่บ้านยายแป้ง ทุกการกระทำของเธอมันทำให้ผมคิดไม่ผิดจริงๆที่ รักและเลือกเธอมาเป็แฟน เป็เมีย และ เป็แม่ของลูก เธอไม่เหมือนคนอื่นๆที่พอได้ผมเป็แฟนแล้วทำตัวหยิ่งทำตัวอวดรวยกับคนอื่น ทั้งๆที่เงินพวกนั้นคือเงินของผมเองไม่ใช่เงินพวกเธอ และไม่มีหรอกที่พอเห็นคนจนแล้วจะเข้าไปช่วยแบบเม มีแต่พาผมเดินหนีมากกว่า
"พี่หมอเอาข้าวเพิ่มมั้ยค่ะ เมตักให้"
"เอาครับ กับข้าวอร่อยมาก โดยเฉพาะส้มตำ"
"นี่พูดเอาใจเม หรืออร่อยจริงๆค่ะ"
"อร่อยจริงๆครับ"
คืออร่อยจริงๆนะไม่ได้พูดเอาใจ เปรี้ยวนิด หวานหน่อย เค็มเล็กน้อย กำลังดีเลย ถ้ามีเยอะๆนะ จะแบ่งให้ช่างที่ทำบ้านยายศรีกิน แล้วบอกว่า
[ ฝีมือเมียผมๆ ] ผมไม่ได้อวยเมียนะ แต่อยากให้ช่างกินส้มตำอร่อยๆจริงจริ้ง (เสียงสูง)
"อะยายทำน้ำปลาหวานมาให้"
"ขอบคุณค่ะ น้ำลายไหลเลย"
เมยรับไปแล้วยิ้มคงดีใจมากเห็นบ่นอยากกินั้แ่เช้าแล้ว ทีแรกผมว่าจะไปซื้อที่ตลาดให้ แต่ตอนไปดูบ้านยายศรีเห็นคนงานเด็กพูดกันว่าหลังบ้านมีต้นมะม่วงอยู่ ผมจึงให้เด็กพวกนั้นพาไปและจ่ายให้ขึ้นไปเก็บมะม่วงให้ นี่ผมทำเพื่อเมียเลยนะเนี้ย ยอมเสียแบงค์สีม่วงไปเพื่อแลกกับมะม่วงแค่ถุงเดียวให้เมีย
"อื้ม. อร่อยค่ะ กรอบดีจัง"
"กรอบสิค่ะ สดๆจากต้นเลยนิ"
"พี่หมอชิมค่ะ อร่อยมาก"
"ไม่ละครับ หนูกินเลย"
"สักคำนะค่ะ น๊าาาา"
อ้อนขนาดนี้ไม่กินคงงอล.ผมจึงกัดไปคำหนึ่งที่เธอยื้นมาป้อน
"เปรี้ยวมาก หนูกินได้ไงเนี้ย "
"ไม่เห็นเปรี้ยวเลย อร่อยออกชิ"
อ่าว..อะไรหว้า ชิใส่สะงั้น ่นี้อารมณ์แปรปวนจัง แล้วบ่นอยากกินขอเปรี้ยวบ่อยๆด้วย หรือว่าท้องว่ะ แต่จะท้องหรอ วันก่อนยังเห็นกินยาคุมอยู่เลย รึว่าสเปิร์มผมมันแข็งแรงจนยาคุมเอาไม่อยู่ว่ะ ป๊าดดดถ้าเป็แบบนั้นจริงผมควรจะภูมิใจใช่มะที่อสุจิผมมันแข็งแรงขนาดนั้น หึๆ
"อิ่มแล้วหรอ ?"
"อิ่มแล้วค่ะอิ่มมากกก"
"งั้นเก็บถ้วยจานกันครับ พี่จะพาไปเลือกกระเบื้องมาใส่บ้านยายศรีกัน"
"ค่ะ คุณยายไปด้วยกันนะค่ะ จะได้เลือกสีที่ชอบ"
"ไปกันเลยลูก หนูเมกับคุณญูชอบสีไหนยายก็เอาสีนั้นแหละ"
"ค่ะ ไปกันค่ะวีนัส มาแม่อุ้ม"
ผมเดินตามเมียที่อุ้มลูกน้อยเดินออกมาจากบ้านยายแป้ง และมุ้งหน้าเดินไปรถมินิที่จอดอยู่หน้าบ้านยายศรี อื่อหื่อ!แดดประเทศไทย ผมมองผิวเมียที่มีแสงพระอาทิตย์ตกกระทบลงมาใส่เป็ออร่าขาวนวล เธอคงจะร้อนมากถึงรีบเดินให้พ้นเดดเร็วๆ เจ็บใจนัก!! ที่ผมทำอะไรไม่ได้นอกจากเอามือป้องแดดไว้แค่บนหัว ถ้าพระอาทิตย์มีโทรศัพท์ใช้นะ ผมจะโทรไปด่าให้สะใจเลยคอยดู แต่ในโลกของความเป็จริงมันทำไม่ได้ไง ผมเลยได้แต่เงยน่าขึ้นมองพระอาทิตย์ที่อยู่บนฟ้าและบ่นด่าในใจ... จะเปร่งแสงจนร้อนระอุขนาดนี้ทำไม รู้มั้ยว่ามันร้อนและผิวเมียผมจะเสีย พอคิดมาถึงว่ามันร้อนและผิวเมียจะเสียผมจึงรีบวิ่งแซง ไปสตาร์ทรถรอและเปิดแอร์ให้ทำงานจนสุดเพื่อลูกกับเมียเข้าไปนั่งจะได้เย็นเลย.....
11K
