เซียนอมตะหวนคืน

ร้านสมุนไพรเฉาเหยา
“เลือกเอา จะส่งมอบเงินหรือจะให้ฉันเอาชีวิตของแก?” หวังเฉินไม่สนใจท่าทีของหวังฉู่ สิ่งที่เขาต้องการมีเพียงเงินของอีกฝ่ายเท่านั้น
“แก...แก!” หวังฉู่โกรธจนแทบจะกระอักเลือดออกมา ชี้นิ้วที่สั่นเทาไปที่หวังเฉินไม่หยุด “ฉันไม่ให้! ฉันจะไม่ให้เงินแกสักหยวนเดียว! แน่จริงก็ลองฆ่าฉันสิ!”
หวังเฉินไม่ลังเลที่จะยกนิ้วชี้ขึ้นกระแทกลงไปที่กลางหน้าผากของหวังฉู่ ดวงตาของหวังฉู่เบิกกว้างขึ้นจนแทบถลนออกมา ภายในแววตาปรากฏความเหลื่อเชื่อและหวาดกลัวขึ้น เขาคิดไม่ถึงว่าหวังเฉินจะกล้าฆ่าเขาจริงๆ
“ฉันยังไม่อยากตาย...” น้ำเสียงที่อ่อนแรงถูกส่งออกมาจากริมฝีปากของหวังฉู่ ซึ่งมันเป็นถ้อยคำพูดสุดท้ายของเขาแล้ว ลมหายใจของเขาได้หมดไป พร้อมๆ กับประกายแสงแห่งชีวิตภายในดวงตา ร่างล้มตึ้งลงพื้น ที่กลางหน้าผากปรากฏรูโหว่งที่มีเลือดไหลออกมาอย่างมากมาย
“ท้าให้ฉันฆ่า? ช่างเป็นความคิดที่โง่เขลา ในโลกแห่งเซียน มีคนไม่รู้ตั้งกี่ล้านคนที่ตายด้วยมือของฉัน!” หวังเฉินพูดด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก เขาไม่คิดคำนึงถึงว่าหวังฉู่เป็นลุงของเขาเลยสักนิด
สำหรับเขาคนที่สมควรฆ่า ย่อมฆ่า ไม่ว่าจะเป็นพี่น้อง ญาติมิตร มิตรสหายอะไรก็ตามแต่ นี่ไม่ใช่ความโหดเหี้ยม หากแต่เป็นกฎของการอยู่รอด ถ้าใจเมตตาแล้วตัวเองต้องตาย อย่างนั้นก็บดขยี้ความเมตตาของตัวเองให้เป็นผุยผงซะ ทั้งหมดนี้ก็เพื่อชีวิตของตัวเอง!
หลังจากส่งหวังฉู่เดินทางสู่ดินแดนแห่งความตาย เขาลงมือค้นตัวของหวังฉู่ พบโทรศัพท์ยี่ห้อหรูของอีกฝ่าย เขาไม่ลังเลที่จะกดรหัสผ่านปลดล็อกหน้าจอ เกี่ยวกับข้อมูลทางการเงิน รหัสทุกอย่างของหวังฉู่ หวังเฉินรู้หมดแล้ว
ถ้าจะถามว่าทำไมเขาถึงรู้ คำตอบก็คือเขาได้ส่องดูความทรงจำของหวังฉู่ในตอนที่นิ้วชี้ของเขาเสียบหน้าผากของหวังฉู่อยู่ การส่องดูความทรงจำของคนอื่น เดิมทีไม่ใช่เรื่องที่ใครๆ ก็ทำได้ เว้นแต่เป็นผู้ฝึกตนระดับราชันย์เทวะขึ้นไปเท่านั้น
แต่ที่หวังเฉินสามารถกระทำได้ ล้วนแล้วแต่เป็นเพราะเขามีแก่นอมตะช่วยเหลือ
หลังปลดล็อกหน้าจอ หวังเฉินเข้าแอปธนาคารของหวังฉู่ในทันที พบว่าในแอปมีเงินที่ใช้ได้มากถึงหนึ่งพันล้านหยวน โดยไม่ลังเล เขากดโอนเงินไปที่บัญชีของเขาอย่างรวดเร็ว
ถ้าว่ากันตามปกติ การโอนเงินจำนวนมากขนาดนี้ ไม่สามารถกระทำได้ แต่หวังฉู่ซึ่งเป็นคนตระกูลหวัง หนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่ของปักกิ่ง ย่อมมีเส้นสายในธนาคารใหญ่ ทำให้ได้รับสิทธิ์พิเศษเหล่านี้
เมื่อโอนเงินแล้วเสร็จ หวังเฉินก็จัดการเปลี่ยนแปลงความทรงจำของหยงฮ่านและทุกคน เขาใช้แก่นอมตะเป็นตัวช่วยในการเปลี่ยนแปลงความทรงจำของพวกหยงฮ่าน
เพราะลำพังตัวเขาในช่วงเวลานี้ ไม่มีพลังเพียงพอในการเปลี่ยนแปลงความทรงจำคนอื่นด้วยตัวเอง หากว่าเป็นตัวเขาในโลกแห่งเซียนก็ว่าไปอย่าง แต่ตัวเขาที่อยู่ยังโลกยุคปัจจุบันนี้อ่อนแอมากจนไม่อยากที่จะพูดถึง
หวังเฉินเปลี่ยนแปลงความทรงจำของพวกหยงฮ่านว่า หวังฉู่มีเรื่องไม่ลงรอยกับหยงฮ่าน จนทะเลาะกันจากนั้นลามไปจนถึงขั้นลงไม้ลงมือ สุดท้ายหยงฮ่านพลั้งมือยิงหวังฉู่ตาย เพื่อให้สมจริงกับการเปลี่ยนความทรงจำของพวกหยงฮ่าน
หวังเฉินใช้ผ้าหยิบปืนของหยงฮ่านยิงใส่ยังหน้าผากของหวังฉู่ จุดที่มีรูโหว่งนิ้วชี้ของเขาอยู่
สาเหตุที่หวังเฉินต้องทำทั้งหมดนี้ ล้วนเป็นเพราะว่าเขาในตอนนี้ยังอ่อนแอเกินไป และด้วยความที่อ่อนแอจนเกินไปนี้เอง เขาจึงไม่อยากที่จะดึงดูดปัญหาจากแก๊งสิงโตแดงที่ได้ชื่อว่าเป็นหนึ่งในแก๊งใหญ่ของปักกิ่ง
แต่ในวันที่เขาแข็งแกร่งมากพอ ถ้าแก๊งสิงโตแดงคิดหาเรื่องเขา เขาแน่นอนว่าจะไปถล่มมันสักครั้ง
หวังเฉินออกจากวิลล่าของหวังฉู่ เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อย โดยไม่ทิ้งหลักฐานใดไว้ให้สาวมาถึงตัวของเขาได้ ส่วนโทรศัพท์ของหวังฉู่ที่มีรอยนิ้วมือของเขา ล้วนถูกเขาทำลายทิ้งโดยไม่เหลือซาก
เวลาในตอนนี้ไม่เช้าแล้ว ประมาณเก้าโมงเห็นจะได้ หวังเฉินไม่ได้กลับห้องเช่าในทันที แต่เขานั่งรถแท็กซี่ไปยังร้านขายสมุนไพรที่มีชื่อเสียงที่สุดในปักกิ่ง
ร้านสมุนไพรร้านนี้มีชื่อว่าร้านสมุนไพรเฉาเหยา มีสาขามากมายภายในประเทศจีน นอกจากนี้ร้านสมุนไพรเฉาเหยายังเป็นธุรกิจของตระกูลเฉิน หนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่ของปักกิ่ง
นั่งแท็กซี่อยู่ยี่สิบนาทีกว่าๆ หวังเฉินก็มาถึงร้านสมุนไพรเฉาเหยา ร้านสมุนไพรเฉาเหยาตั้งอยู่ในย่านธุรกิจหลักของปักกิ่ง ทำให้ธุรกิจเป็นไปด้วยความรุ่งเรือง ว่ากันว่ารายได้แต่ละเดือนนั้น มากกว่าร้อยล้านหยวน!
“ยินดีต้อนรับสู่ร้านสมุนไพรเฉาเหยาค่ะ”
หวังเฉินก้าวเดินเข้ามาภายในร้านสมุนไพรที่ใหญ่โตหรูหรา เขาก็เห็นพนักงานต้อนรับสาวสวยในชุดสูท ความสวยของผู้หญิงคนนี้ อาจจะจัดอยู่ในลำดับต้นๆ สำหรับใครหลายๆ คน แต่ในสายตาของเขานั้น มันไม่มีค่าพอให้พูดถึง
เธอเทียบไม่ได้แม้แต่หนึ่งในเทพธิดาที่จัดว่าขี้เหร่ที่สุดในโลกแห่งเซียน
“ฉันต้องการสมุนไพรทั้งหมดที่เขียนอยู่ในกระดาษใบนี้ ไม่สนราคา รีบจัดการให้ฉันเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้”
ด้วยความที่ไม่ต้องการเสียเวลา หวังเฉินยื่นกระดาษให้กับพนักงานต้อนรับสาวในทันที พนักงานต้อนรับสาวชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะรับกระดาษในมือของชายหนุ่มตรงหน้ามาดู
กวาดสายตามองรอบหนึ่ง เห็นรายชื่อสมุนไพรมีราคาแพงหลายต้น ดวงตาของเธอก็เป็นประกายขึ้นมา เพราะยิ่งลูกค้าซื้อสมุนไพรราคาแพงมากเท่าไหร่ เธอที่เป็นคนต้อนรับลูกค้าคนที่ซื้อก็จะได้ค่าคอมมิชชั่นมากเท่านั้น
“โปรดตามดิฉันมาก่อนค่ะ ดิฉันจะพาไปห้องห้องรับรองค่ะ” พนักงานต้อนรับสาวพูดด้วยความสุภาพ เชื้อเชิญหวังเฉินไปยังห้องรับรอง ห้องรับรองที่ว่านี้ก็คือห้องพักรับรองสำหรับลูกค้าที่รอทางร้านจัดการสมุนไพรให้
หวังเฉินเดินตามไปอย่างไม่คิดอะไร เขาจำได้ว่าเคยมาที่นี่ประมาณสองสามครั้งเห็นจะได้ แต่นั่นมันก็เป็นตอนที่เขาเด็กมาก จึงไม่มีใครคุ้นหน้าเขานัก เข้าไปนั่งพักในห้องรับรองที่หรูหรา มีชาร้อนๆ มาเสิร์ฟ
เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า แต่ไม่นานจนเกินไปนัก พนักงานต้อนรับก็เข้ามาภายในห้องรับรอง ใบหน้าของเธอล้วนเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “สมุนไพรของคุณลูกค้าจัดการเรียบร้อยแล้วค่ะ ไม่ทราบว่าต้องการให้ทางเราไปนำไปส่งหรือเปล่าคะ?”
“ไม่จำเป็น ทั้งหมดราคาเท่าไหร่?” หวังเฉินนั่งไขว้ขา สอบถามราคาสีหน้าเรียบเฉย
‘ผู้ชายคนนี้เท่ห์จริงๆ ไม่รู้ว่าเป็นใครมาจากไหน’ พนักงานต้อนรับสาวอดคิดในใจไม่ได้ ใบหน้าของหวังเฉินนั้นหล่อเหลาไม่ธรรมดา อยู่ในชุดที่ไม่อาจเรียกได้ว่าราคาแพง แต่ก็มีระดับ บวกกับใบหน้าที่เรียบเฉยไปทางเย็นชาของเขา ไม่แปลกที่พนักงานสาวจะคิดว่าเขาเท่ห์
“สมุนไพรของคุณลูกค้ามีทั้งหมดสิบชนิด แต่ละชนิดราคาแตกต่างกันค่อนข้างมาก รวมไปถึงประมาณที่คุณลูกค้าต้องการด้วย ราคาทั้งหมดห้าล้าน ซึ่งทางร้านเราได้ลดราคาให้แล้วค่ะ” พนักงานสาวตอบอย่างสุภาพ
จบบทที่ 5

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 5 : ร้านสมุนไพรเฉาเหยา

นิยายแนะนำ

เซียนอมตะหวนคืน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 5 : ร้านสมุนไพรเฉาเหยา

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้