หวังหย่งเล่อเดินไปตามทางเรื่อยๆครุ่นคิดเื่ที่ได้ยินมาพอเดินมาเห็นเหล่าพี่น้องต่างฝึกฝนวิชาการต่อสู้อย่างเอาเป็เอาตายก็ยิ่งรู้สึกว่าจวนนี้ไม่น่าอยู่เลยสักนิด
บิดาของเขาเป็ชินอ๋องที่มักใหญ่ใฝ่สูงลุ่มหลงในอำนาจ มักมากในกามจึงทำให้มีบุตรชายหญิงมากกว่า 50 คน ซึ่งถ้าบุตรคนไหนไม่มีประโยชน์ต่อเขาก็จะถูกมองข้ามไร้สถานะไร้ตัวตนจนถูกรังแกต้องทำทุกอย่างไม่ต่างจากบ่าวในจวน
ย้อนกลับไปเมื่อ7 ปีก่อน หวังหย่งเล่ออายุ 7 ปีเขาอาศัยอยู่กับมารดาที่หมู่บ้านแห่งหนึ่ง
"หย่งเล่อเ้าจงเก็บเสื้อผ้าของเ้าเสีย"ถิงถิงมารดาของหวังหย่งเล่อ
"ไยข้าต้องเก็บเสื้อผ้าหรือท่านแม่"หวังหย่งเล่อทำท่าไม่เข้าใจ
"ข้าบอกให้เ้าเก็บก็เก็บไปเถอะ อย่าถามอันใดมาก"ถิงถิงทำท่าไม่พอใจก่อนจะตัดสินใจเดินไปเอาห่อผ้ามาวางและเริ่มเก็บเสื้อผ้าให้หวังหย่งเล่อเอง
"ท่านแม่ พวกเราจะไปที่ใด"หวังหย่งเล่อ
"ไม่ใช่พวกเรา มีเพียงเ้าเท่านั้นที่ต้องไป"ถิงถิง
"ห๊ะ!....ไยจึงมีเพียงข้า"หวังหย่งเล่อทำท่าใ
'ปัง' เสียงประตูถูกเปิดออกเสียงดังทำให้ทั้งสองสะดุ้งใ
ชายฉกรรจ์แต่งชุดเกราะพร้อมกระบี่ห้าคนเดินเข้ามาในบ้านก่อนจะแหวกทางให้ชายวัยกลางคนที่สวมอาภรณ์สีน้ำเงินเดินเข้ามา
"ชินอ๋องให้ข้ามารับคุณชายน้อย"ฉีกงกงคนสนิทของชินอ๋องพูดขึ้น
"ชินอ๋อง???"หวังหย่งเล่อทำหน้างุนงง
"รอสักครู่ ข้ากำลังเก็บเสื้อผ้าให้เขาอยู่"ถิงถิง
"เสื้อผ้าเก่า ๆ พวกนี้ไม่จำเป็ต้องใช้เมื่อคุณชายไปอยู่ที่จวนแล้ว"ฉีกงกงทำหน้าดูถูก
"ข้าไม่ไปนะท่านแม่"หวังหย่งเล่อรีบวิ่งไปกอดแขนถิงถิง
"ปล่อยนะ เ้าต้องไป ที่นั่นเ้าจะมีทุกอย่าง"ถิงถิงแกะมือของหวังหย่งเล่อออก
"ไม่ท่านแม่ ข้าไม่อยากไป ข้าจะอยู่กับท่าน"หวังหย่งเล่อ
"นี่จะพูดกันอีกนานหรือไม่ ข้าไม่ได้มีเวลามากนักนะทหารจับตัวคุณชายไปขึ้นรถม้า"ฉีกงกงพูดแทรกขึ้นทหารจึงเดินเข้าไปดึงตัวหวังหย่งเล่อออกจากถิงถิง
"ท่านแม่ ช่วยข้าด้วยข้าไม่ไป"หวังหย่งเล่อะโพร้อมกับน้ำตาที่หลั่งไหลออกมาด้วยความกลัว
"เ้าต้องไป" ถิงถิงช่วยทหารแกะมือหวังหย่งเล่อที่จับแขนของนางไว้
"คุณชายอย่าดื้อรั้น แม่ของท่านขายท่านให้แก่ชินอ๋องแล้ว"ฉีกงกง
"ไม่จริง ท่านแม่ช่วยข้าด้วย"หย่งเล่อ
"หยุดร้องไห้ได้แล้วข้าขายเ้าไปแล้ว"ถิงถิงตะคอกใส่เด็กน้อยที่กำลังต่อสู้ดิ้นรนกับพวกทหารที่จับตัวเขา
"ไม่จริงท่านโกหก"หวังหย่งเล่อพูดด้วยความไม่เชื่อเพราะมั่นใจว่าแม่ของเขารักเขาไม่มีทางขายเขาให้แก่คนอื่น
"คุณชายท่านอย่าได้สร้างความลำบากใจให้แก่แม่ของท่านเลยแม่ของท่านขายท่านให้แก่ชินอ๋องแล้วจริงๆถ้าไม่เชื่อก็ดูเองเถิด"ฉีกงกงหันไปมองทหารคนหนึ่งทหารผู้นั้นก็เดินออกไปและกลับมาพร้อมกับทหารอีก6 คนโดยทั้งหมดถือหีบขนาดใหญ่มาวาง สามใบ ข้างในมีเงินทองของมีค่าและเสื้อผ้าชั้นดีพร้อมหนังสือสัญญาการมอบหวังหย่งเล่อให้แก่ชินอ๋อง ถิงถิงเปิดดูหีบด้วยความดีใจ
หวังหย่งเล่อทำหน้าสับสนมีแต่คำถามภายในใจมากมาย
"ไยท่านจึงขายข้า"หวังหย่งเล่อพูดด้วยเสียงอันเ็ป
"ข้าเลี้ยงดูเ้ามา 7 ปี มีแต่ความทุกข์ยากอดมื้อกินมื้อ ในเมื่อชินอ๋องอยากรับเ้ากลับจวน โอกาสดีๆ เช่นนี้มาถึงเป็ใครจะไม่เอา"ถิงถิงพูดอย่างไร้เยื่อใย
"ท่านแม่ท่านไม่ใช่คนเช่นนี้"หวังหย่งเล่อพูดด้วยความเสียใจและยากที่จะยอมรับ
"คุณชาย แม่ของท่านก็เป็เช่นนี้ั้แ่ไหนแต่ไรแล้วนางเป็หญิงคณิกาที่งดงามอันดับหนึ่งเคยอยู่สุขสบายท่านจะอยู่เพื่อให้แม่ของท่านลำบากไปขุดหัวเผือกหัวมันเช่นนั้นหรือ"ฉีกงกงรีบพูดเสริม
"ที่ข้าเลี้ยงเ้ามา เพราะข้ารอคอยวันนี้เนี่ยและข้าจะได้มีเงินมีทองเอาไปเริ่มต้นชีวิตใหม่เสียที"ถิงถิง
"ท่านแม่"หวังหย่งเล่อรู้สึกหัวใจแตกสลายไม่คิดว่าแม่ของตนจะพูดเช่นนี้
"ต่อไปเ้าไม่ใช่ลูกของข้า แต่เ้าเป็คุณชายในจวนชินอ๋องเราสองคนขาดกันไม่ต้องมาเจอกับข้าอีก"ถิงถิง
"ท่านแม่ ไม่จริง ท่านกำลังโกหก"หวังหย่งเล่อ
"ข้าไม่ได้โกหกฉีกงกงในเมื่อข้าได้สิ่งที่ข้า้าแล้วท่านก็รีบพาเขาไปจากที่นี่เสีย"ถิงถิง
"ท่านแม่ ข้าไม่ไป"หวังหย่งเล่อเริ่มดิ้นรนอีกครั้ง
"เ้าต้องไป"ถิงถิงตะคอกใส่หวังหย่งเล่อ
"ท่านแม่ ช่วยข้าด้วย ข้าไม่ไป"หวังหย่งเล่อ
"ฉีกงกง รีบเอาเขาไปเสีย"ถิงถิง
"มัดตัวคุณชายและเอาขึ้นรถม้า"ฉีกงกงสั่งทหารอีกครั้ง ทหารรีบทำตาม
"ท่านแม่ ช่วยข้าด้วย ท่านแม่ข้าจะไม่ดื้อไม่ซน ท่านจะให้ข้าทำอันใดข้าจะทำทุกอย่างท่านแม่อย่าทิ้งข้าแบบนี้"หวังหย่งเล่อร้องไห้เหมือนคนเสียสติ
"รีบเอาเขาไป"ถิงถิงพูดจบก็หันหลังเพราะไม่อยากเห็นภาพตรงหน้า
ทหารเมื่อมัดตัวหวังหย่งเล่อเสร็จก็พาขึ้นรถม้าฉีกงกงคำนับถิงถิงเป็การบอกลา
"ฝากท่านบอกชินอ๋องด้วย อย่าลืมสัญญาที่ให้ไว้แก่ข้า"ถิงถิง
"ท่านเองก็อย่าลืมสัญญาที่ให้ไว้กับชินอ๋องเช่นกัน"ฉีกงกง
"ข้ารู้แล้ว"ถิงถิง
"ท่านแม่ ท่านแม่"เสียงหย่งเล่อะโอย่างสุดเสียงถิงถิงได้แต่หลับตาลง ฉีกงกงจึงรีบเดินออกไปขึ้นม้า และรถม้าก็ออกไป
หวังหย่งเล่อร้องไห้ตลอดทางฉีกงกงที่นั่งมาด้วยค่อยๆ เช็ดน้ำตาให้ด้วยความอ่อนโยนและก็เริ่มพูดขึ้น
"คุณชายท่านหยุดร้องเสียเถิด ชินอ๋องเห็นจะไม่ชอบใจเอาได้"ฉีกงกง
"ไยท่านแม่ถึงขายข้าให้ชินอ๋อง"หย่งเล่อร้องไปพูดไปด้วยความเ็ปใจ
"เพราะชินอ๋องเป็บิดาของท่าน ที่จริงแล้วชินอ๋องไม่ต้องเสียเงินให้แก่นางก็ได้แต่เพราะความเมตตาจึงมอบเงินทองและของมีค่าให้แก่นางตามที่นางเรียกร้อง"ฉีกงกงอธิบาย
"จริงหรือ"หวังหย่งเล่อ
"แม่ของท่านใช่เป็คนดีไม่ นางเป็คณิกาที่ท่านอ๋องไถ่ตัวออกมาเป็อนุในจวนนางไม่เคยมีความจริงใจให้แก่ผู้ใด นางมีแต่ความโลภ ความอิจฉาริษยาชินอ๋องถึงได้ขับไล่นางออกจากจวนแต่ใครจะรู้ว่านางดันตั้งครรภ์และไม่แจ้งแก่ชินอ๋องจนไม่นานมานี้ชินอ๋องสืบเจอจึงอยากได้คุณชายกลับคืนพอนางรู้ก็เรียกเงินทองและของมีค่าอีกคุณชายจงตัดขาดจากนางเสียเถิดและไปเริ่มต้นชีวิตใหม่"ฉีกงกง
"ไม่จริง ท่านแม่ข้าดีต่อข้ามาก"หวังหย่งเล่อ
"คุณชายยอมรับความจริงเสียเถิด และหยุดร้องไห้ได้แล้วชินอ๋องไม่ชอบบุตรที่อ่อนแอ"ฉีกงกง
เมื่อหวังหย่งเล่อมาถึงจวนชินอ๋องหวังตงหยางฉีกงกงก็แก้มัดและพาไปหาชินอ๋องที่ห้องหนังสือ
"คารวะท่านอ๋อง ข้าได้นำคุณชายมาแล้วขอรับ"ฉีกงกง
"อืมม์ เ้าจงออกไปและปิดประตูเสียข้าอยากคุยกับเขาตามลำพัง"ชินอ๋องหวังตงหยาง
"ขอรับ"ฉีกงกงรับคำและรีบออกไป
เมื่ออยู่ตามลำพังแล้วชินอ๋องหวังตงหยางก็เดินมาดูเด็กชายวัย7ปี ด้วยความสนใจพิจารณารูปร่างหน้าตาที่มีเค้าโครงความงามดั่งมารดาที่เป็หญิงงามอันดับหนึ่ง
"ใบหน้าของเ้าช่างเหมือนนางจิ้งจอกนั้นจริงๆ"ชินอ๋องหวังตงหยางพูดจบชายปริศนาสวมหน้ากากสีดำเสื้อคลุมสีดำก็เดินออกมา
หวังหย่งเล่อมองทั้งสองด้วยความหวาดกลัวเพราะเห็นไอสีดำลอยอยู่รอบตัวของชายปริศนาคนนั้น
"ใช่เขาหรือไม่"ชินอ๋องหวังตงหยางหันไปถามชายปริศนาโดยไม่ได้สนใจเด็กที่กำลังสั่นเทาด้วยความกลัวตรงหน้า
ชายปริศนาที่เดินมาหาหวังหย่งเล่อเอื้อมมือที่สวมถุงมือสีดำออกมาหวังหย่งเล่อรีบถอยหนีทันทีชายปริศนาเห็นดังนั้นก็ปล่อยพลังเป็ไอสีดำมาล้อมรอบตัวเด็กชายไว้
"พวกเ้าจะทำอันใดข้า"หวังหย่งเล่อรีบวิ่งหนีแต่ไอดำก็เหมือนเชือกที่มองไม่เห็นมาบีบรัดที่ตัวเขาไว้ทำให้ขยับไปไม่ได้และส่งเสียงออกมาไม่ได้
ชายปริศนาเอื้อมมือมาจับที่ใบหน้าและปล่อยพลังเข้าไปในตัวของหวังหย่งเล่อ
ความรู้สึกเหมือนน้ำเย็นไหลเข้าสู่ร่างกายวิ่งไปตามตัวแขน ขา ศีรษะและใบหน้า จนหวังหย่งเล่อหนาวสั่นไปทั้งตัว
"ใช่เขาแน่นอน เขามีสี่ธาตุวันเดือนปีเกิดก็ตรงกับคำทำนายทุกอย่าง"ชายปริศนาพูดจบก็ปล่อยตัวหวังหย่งเลอ
เมื่อถูกปล่อยตัวหวังหย่งเลอก็ล้มลงกับพื้นและหมดสติไป
86K
![เก็บดวงใจไว้ให้เธอ [Deep Affection]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/57eedd4c642f945ff4aa7bb2e97ad4f6.webp)
