ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

        ทันทีที่เข้าประตูมา ได้เห็นท่านลุงเยว่นั่งอยู่บนเก้าอี้

        ทั้งที่เวลาผ่านไปเพียงไม่กี่วันเท่านั้นทว่าท่านลุงเยว่กลับแก่ลงมาก

        “ท่านพ่อ ท่านพ่อ ท่านไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่”

        เยว่ฉีวิ่งเข้าไปหาอ้อมกอดของผู้เป็นพ่อ ตอนนี้นางไม่ร้องไห้แล้ว

        “ฉีเอ๋อร์ พ่อไม่เป็นไร พี่สาวของลูกเป็นอย่างไรบ้าง?”

        ตั้งแต่เกิดเรื่องกับเยว่ถิง ท่านลุงเยว่ขังตัวเองไว้ในกระโจม ไม่ว่าข้างนอกจะซุบซิบนินทาเช่นไรแต่เขาเชื่อว่าลูกสาวของตนเองไม่มีทางทำเรื่องไร้ยางอายเช่นนั้น

        แต่เวลามิอาจย้อนกลับเขาเพียงรู้สึกว่าตนเองไม่มีหน้าไปพบใครที่ไหน

        “ท่านพี่นาง....นางไม่เป็นไรเจ้าค่ะ พี่หลินดูแลนางอย่างดี คนของจวนอวี้ดูแลนางอย่างดีเจ้าค่ะ”

        เหลือบมองหลินเมิ้งหยา เยว่ฉีเก็บซ่อนสีหน้าเศร้าหมองของตนเอง

        พี่หลินพูดถูก นางคือความหวังเดียวของท่านพ่อในตอนนี้ ดังนั้นนางจะต้องเข้มแข็ง นางจะไม่มีวันทำให้ใครหัวเราะเยาะสกุลเยว่ได้

        “เช่นนั้นก็ดีแล้ว เจ้าออกไปก่อนเถอะ พ่อมีเรื่องอยากพูดกับชายาอวี้”

        เยว่ฉีพยักหน้าลง กลับออกไปอย่างว่าง่าย

        ในกระโจมของสกุลเยว่เหลือเพียงหลินเมิ้งหยาและท่านลุงเยว่

        “ท่านลุงเยว่วางใจเถิด หากพี่เยว่ถิงอยู่กับข้านางจะไม่มีวันรู้สึกทุกข์ใจอีก”

        หลินเมิ้งหยานั่งลงบนเก้าอี้ ส่งเสียงปลอบโยน

        ทว่า ท่านลุงเยว่กลับสูดลมหายใจเข้าลึกๆสีหน้าแสดงออกให้เห็นถึงความเสียใจอย่างสุดซึ้ง

        “ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของข้าเอง ความผิดของข้าเอง”

        เสียงสั่นเครือ เจือไว้ซึ่งความรู้สึกเสียใจหลินเมิ้งหยาเลือกที่จะเงียบแต่คิดไม่ถึงเลยว่าท่านลุงเยว่จะพูดเรื่องในอดีตเมื่อสิบปีก่อนขึ้นมา

        “อันที่จริงถิงเอ๋อร์และฉีเอ๋อร์มิใช่ลูกสาวของฮูหยินเยว่ถ้าจะพูดให้ถูกคือมิใช่ลูกสาวของนังหญิงใจร้ายคนนั้น”

        สัญชาตญาณสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง

        แม้สกุลเยว่จะมีภรรยาอนุมากมาย แต่ทุกคนล้วนมีเหตุผล

        ตอนฮูหยินเยว่อายุยังน้อย แม้ใบหน้าจะงดงาม การศึกษาสูงส่งแต่นางเป็นคนเอาแต่ใจ

        เป็นไปได้อย่างไร...

        “ตอนที่ข้าแต่งงานกับเหมยอี้ชีวิตคู่ของพวกเราเป็นไปอย่างเรียบง่ายสงบสุขแม้นางจะให้กำเนิดถิงเอ๋อร์และฉีเอ๋อร์ซึ่งเป็นลูกสาวทั้งสองออกมา แต่ชีวิตรักของพวกเราก็ยังหวานซึ้งสวยงามจนกระทั่งฤดูร้อนเมื่อสิบปีก่อนมาเยือน”

        ตอนนั้น หลังจากคลอดเยว่ฉีแล้วร่างกายของฮูหยินเยว่อ่อนแอเป็นอย่างมาก

        กลับไปพักผ่อนที่บ้านของแม่ตนเองระยะหนึ่งต่อมาได้ยินข่าวร้ายที่ว่าน้องสาวของฮูหยินเยว่จมน้ำตาย

        ฮูหยินเยว่และน้องสาวฝาแฝดรักกันมาก นางมิอาจทนต่อความเจ็บปวดได้ร่างกายจึงย่ำแย่มากขึ้นเรื่อยๆ ดังนั้นนางจึงอยู่พักฟื้นที่บ้านราวครึ่งปี

        เหตุเพราะท่านลุงเยว่รักใคร่ฮูหยินเยว่มาก ดังนั้นจึงตอบตกลง

        แต่คิดไม่ถึงเลยว่าหลังจากที่ฮูหยินเยว่กลับมาจากบ้านนิสัยของฮูหยินเยว่จะเปลี่ยนไป

        ฮูหยินเยว่ที่เคยร่างกายอ่อนแอมักจะมอบหมายงานให้กับคนรับใช้ทำแทนเสมอ

        แม้คนรับใช้จะทำได้ไม่ดี แต่นางกลับพูดเพียงไม่กี่ประโยคเท่านั้น

        แต่หลังจากที่รักษาตัวกลับมา นางตีคนรับใช้ตายไปถึงสองคนยิ่งไปกว่านั้น สาวใช้ทั้งสองล้วนเป็นคนสนิทของนาง

        ยังไม่หมดแต่เพียงเท่านี้ สิ่งเปลี่ยนแปลงที่ใหญ่หลวงที่สุดคือทัศนคติที่ฮูหยินเยว่มีต่อลูกสาวทั้งสอง

        ท่านลุงเยว่ที่มีรูปร่างหน้าตาสง่างามถูกฮูหยินเยว่ดึงดูดความสนใจไปจนหมดอันที่จริง สาเหตุหลักก็เพราะความอ่อนโยนและจิตใจที่โอบอ้อมอารีของนาง

        ลูกสาวคนโตถูกนางอบรมสั่งสอนจนอุปนิสัยใจคอเปลี่ยนไปเหมือนแม่ของตนเอง

        กิริยามารยาทงดงามตั้งแต่เด็ก

        แต่หลังจากที่ฮูหยินเยว่กลับมา ไม่เพียงไม่พูดจากับลูกสาวคนโตแต่นางกลับพยายามหาเหตุผลมาทรมานลูกสาวเสมอ

        แม้จะถูกเลี้ยงดูมาอย่างเข้มงวด ทว่าเยว่ถิงกลับยิ่งโดดเด่นมากขึ้นเรื่อยๆ

        แต่ฮูหยินกลับยิ่งรู้สึกไม่พึงพอใจ

        ปฏิบัติกับลูกสาวเข้มงวดอย่างไรฮูหยินเยว่ยิ่งแสดงกิริยาท่าทางหยิ่งผยองกับท่านลุงเยว่มากขึ้นเท่านั้น

        แต่ถึงกระนั้นฮูหยินเยว่เป็นคนที่ตัวเองรักตอนแรกเขาคิดว่านางต้องการทำเพื่อลูกสาว ดังนั้นอุปนิสัยจึงเปลี่ยนไป

        แต่คิดไม่ถึงเลยว่าความรักที่มีให้จะยิ่งทำให้ฮูหยินเยว่ได้ใจมากกว่าเดิม

        ลูกที่เกิดจากภรรยาอนุซึ่งถูกเลี้ยงดูพร้อมกับสองพี่น้องหลายคนถูกฮูหยินเยว่ไล่ออกไปเลี้ยงด้านนอกจวน

        อีกทั้งยังหักค่าใช้จ่ายรายเดือนของภรรยาอนุเหล่านั้นเป็นเรื่องปกติ

        หากท่านลุงเยว่รู้สึกไม่พอใจ ฮูหยินเยว่จะร้องห่มร้องไห้ชักแม่น้ำทั้งห้าเหตุเพราะรักภรรยาของตนเองมาก ดังนั้นท่านลุงเยว่จึงมิอาจทนเห็นนางเสียใจได้

        “คนเราแม้จะเปลี่ยนไปมากขนาดไหนแต่สิ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงคือนิสัย ตกลงนางคือฮูหยินเยว่จริงหรือ?”

        หลินเมิ้งหยาเอื้อนเอ่ย หลังจากได้ยินเรื่องแปลกประหลาดเช่นนี้

        ท่านลุงเยว่พยักหน้าลงก่อนจะเอ่ยต่อ

        “ข้าเองก็เคยสงสัยเช่นนี้เคยได้ยินว่าน้องสาวของฮูหยินเองก็มีนิสัยเอาแต่ใจเช่นนี้อีกทั้งนางยังเป็นน้องสาวฝาแฝดของฮูหยินข้า ตอนแรกข้าคิดว่านางถูกสลับตัวหรือไม่น้องสาวของฮูหยินยังมิได้ออกเรือน ทว่าฮูหยินของข้าคลอดลูกแล้วถึงสองคนดังนั้นข้าจึงสั่งให้เหวินผ๋อมาตรวจสอบ”

        เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ใบหน้าของท่านลุงเยว่เปี่ยมไปด้วยความสงสัย

        “เหวินผ๋อเอ่ยว่าร่างกายของฮูหยินเคยผ่านการมีลูกมาก่อนดังนั้นข้าจึงเก็บความสงสัยนั้นเอาไว้ในใจ ทว่า หลังจากเกิดเรื่องกับถิงเอ๋อร์ความคิดของฮูหยินทำให้ข้ายิ่งมั่นใจในความคิดของตนเอง หญิงคนนี้จะต้องไม่ใช่เหม่ยอี้ของข้าอย่างแน่นอน”

        ใช่แล้ว จะมีแม่คนไหนป่าวประกาศเรื่องที่ลูกสาวตัวเองถูกข่มขืนกันเล่า?

        หลินเมิ้งหยาครุ่นคิดนางยังจำคำพูดของท่านพ่อและพี่ชายที่บอกว่าฮูหยินเยว่เป็นคนอ่อนโยนได้

        เพราะเหตุนั้นจึงยอมให้พี่ชายหมั้นหมายกับพี่เยว่ถิง

        พอมาถึงตอนนี้ ฮูหยินผู้นั้นมิได้ใกล้เคียงกับคำว่าอ่อนโยนเลยแม้แต่น้อย

        “ท่านลุงกำลังสงสัยว่ามันแปลก ๆ ใช่หรือไม่?”

        ท่านลุงพยักหน้าลง ใบหน้าเผยความเจ็บปวดออกมาให้เห็นทว่าดวงตากลับมุ่งมั่น

        “ข้าและเหม่ยอี้มีความรู้สึกดีต่อกัน หลายปีที่ผ่านมา หญิงคนนั้นทำลายความงดงามของเหม่ยอี้ในใจของข้าทีละน้อยดังนั้นข้าอยากให้ชายาอวี้ช่วยเหลือข้าสักครั้ง”

        หลินเมิ้งหยาพยักหน้า เรื่องบางเรื่องไม่จำเป็นต้องพูดก็เข้าใจ

        งอเข่าเล็กน้อย ถวายคำนับ ในสายตาของผู้อื่น นางคือชายาอวี้ผู้เจิดจรัส

        แต่ในสายตาของท่านลุงเยว่นางคือคนรุ่นหลังที่รู้เรื่องรู้ราวและเข้าใจในทุกสรรพสิ่ง

        “ท่านลุงโปรดวางใจ เมิ้งหยาจะหาความจริงและตะกุยเส้นทางให้สกุลเยว่ให้ได้”

        กล้าสลับตัวอย่างนั้นหรือ! หลินเมิ้งหยาเดินออกจากกระโจมสกุลเยว่ ความโกรธพวยพุ่ง ไม่มีสิ่งใดมาหักล้างได้

        ผ้าคลุมสีฟ้าพลิ้วไหวไปมาตามการขยับร่างกายของนาง

        ความเย็นยะเยือกที่กำลังแผ่ซ่านออกจากร่างบางทำให้ผู้คนรอบบริเวณสงบปากสงบคำลง

        ไม่มีใครรู้เลยว่าเหตุใดชายาอวี้จึงมีท่าทางโกรธเกรี้ยวเช่นนี้หลังจากออกจากกระโจมสกุลเยว่

        เสมือนว่าทุกสิ่งทุกอย่างกระจ่างชัดแล้ว

        เหตุใดพี่เยว่ถิงจึงถูกวางยาเหตุใดจึงไม่มีใครพบว่าพี่เยว่ถิงหายตัวไปเหตุใดฮูหยินเยว่จึงร้องป่าวประกาศให้คนทั้งโลกรับรู้

        นั่นก็เพราะ หญิงที่ได้ชื่อว่าแม่ของพี่เยว่ถิงบางทีนางอาจเป็นเพียงน้าสาวของพี่เยว่ถิงเท่านั้น!

        เพราะเหตุนี้ฮูหยินเยว่จึงคัดค้านการแต่งงานของพี่เยว่ถิงและพี่ชาย

        ที่แท้นางก็มิใช่แม่แท้ๆ ของพี่เยว่ถิง!

        พิจารณาสิ่งที่ตนเองกำลังครุ่นคิดอีกครั้งหากพี่เยว่ถิงรู้เรื่องนี้ นางอาจจะยิ่งเสียใจมากกว่าเดิม

        หลินเมิ้งหยาครุ่นคิด หมุนตัวมุ่งหน้าไปทางกระโจมของหลงชิงหาน

        “ชายาอวี้เสด็จ...”

        ขันทีส่งเสียงรายงาน ชายทั้งสองที่อยู่ในกระโจมหยุดงานในมือลงหันหน้ามาทางประตู

        ร่างบางซึ่งอยู่ในผ้าคลุมสีฟ้าเปี่ยมไปด้วยความเย็นชาหน้านิ่วคิ้วขมวด แม้แต่หลงชิงหานที่ยังอดไม่ได้ที่จะตัวสั่นเล็กน้อย

        บทสนทนาเอ่ยแซวพลันถูกกลืนลงท้องไปในทันที

        ฮือฮือ เหตุใดสองคนนี้จึงชอบไปๆ มาๆ กระโจมของเขานัก

        อีกทั้ง...เขายังมิอาจปฏิเสธได้อีก

        “ท่านอ๋อง หม่อมฉันอยากจัดการเรื่องบางอย่างที่นี่ ได้หรือไม่เพคะ?”

        หลินเมิ้งหยาขอร้องหลงเทียนอวี้ ผู้รับฟังทำเพียงพยักหน้าทั้งสองเมินหลงชิงหานที่กำลังนอนอยู่บนเตียงไปโดยปริยาย

        “ท่านทั้งสอง ที่นี่ดูเหมือนจะเป็นกระโจมของข้ามิใช่หรือ?”

        ควรจะมีเหตุผลหน่อยสิ! เขาเป็นเจ้าของนะ เหตุใดจึงไม่มีใครสนใจเขาเลยเล่า

        อยู่ๆ ความเย็นชาจากทั้งคู่พลันพุ่งมาทางหลงชิงหาน

        เมื่อถูกโจมตีทางสายตา เขาทำได้เพียงแกล้งนอนตายบนเตียงอย่างว่าง่าย

        “ข้าเมาแล้ว เชิญพวกท่านตามสบายเลย เชิญ!”

        สวรรค์โปรด เหตุใดโลกใบนี้จึงมีคนไร้เหตุผลเช่นนี้อยู่

        หลงเทียนอวี้เมินน้องชายซึ่งกำลังนอนอยู่บนเตียง เลื่อนสายตามาหยุดลงที่หลินเมิ้งหยาด้วยความสงสัย

        ใครทำอะไรนางกันนะ?

        “ชิงหู อยู่หรือไม่?”

        “แน่นอนอยู่แล้ว ที่ใดมีเจ้า ที่นั่นย่อมมีข้า”

        ร่างสูงโปร่งงดงามพลันปรากฏขึ้นด้านหลังของหลินเมิ้งหยา ดวงตางดงามดั่งลูกท้อกวาดมองชายหนุ่มอีกสองคนในห้อง

        ก่อนจะเดินมาหยุดตรงหน้าหลินเมิ้งหยาพร้อมทั้งรอยยิ้ม

        “ข้าต้องการให้เจ้าไปตรวจสอบอะไรบางอย่าง ทำตามคำขอร้องข้างในได้ผลยิ่งเร็วเท่าไหร่ก็ยิ่งดี”

        หลินเมิ้งหยาถกแขนเสื้อขึ้น หยิบจดหมายปิดผนึกฉบับหนึ่งขึ้นมา

        ท่านลุงเยว่เขียนที่อยู่และลักษณะทางกายภาพของร่างกายเอาไว้เขาสงสัยว่าคนที่ตายไปอาจจะเป็นฮูหยินเยว่ตัวจริง

        ดังนั้น หลินเมิ้งหยาจึงต้องการให้ชิงหูไปตรวจสอบเรื่องนี้เหตุผลแรกเพราะเขาเป็นคนเชื่อถือได้อีกเหตุผลหนึ่งก็เพราะนางไม่อยากให้ใครรู้เรื่องนี้

        “ได้ แค่เรื่องเล็กน้อย แต่ถ้าข้าไปแล้วใครจะดูแลเจ้า?”

        นับตั้งแต่วันที่รู้ว่าเย่คอยดูแลหลินเมิ้งหยาชิงหูจึงออกไปทำเรื่องอื่นๆ อย่างสบายใจ

        แต่มิได้สังเกตเลยว่า คำพูดของเขาจะทำให้หลงเทียนอวี้โมโห

        ทันทีที่สิ้นเสียงลง สีหน้าของหลงเทียนอวี้เคร่งขรึมทันที

        “วางใจเถิด ต่อให้เจ้าตายชายาของข้าก็ยังสามารถอยู่รอดปลอดภัยได้อย่างแน่นอน”

        น้ำเสียงของหลงเทียนอวี้เจือไว้ซึ่งความเย็นชา

        ราวกับว่าเพียงพริบตาเดียวเขาก็สามารถเข้าไปกระชากคอชิงหูได้อย่างไรอย่างนั้น

        น่าเสียดายหลินเมิ้งหยาที่กำลังหมกมุ่นอยู่ในความคิดของตนเองมิได้สังเกตเห็นเรื่องเล็กน้อยเหล่านี้

        “วางใจเถิด ข้าจะคอยดูแลตัวเอง เจ้ารีบไปรีบกลับ ระวังตัวด้วย”

        ไม่ว่าจะใช่หรือไม่ แต่สิ่งเดียวที่มั่นใจได้ก็คือฮูหยินเยว่และไท่จื่อจะต้องรวมหัวกันอย่างแน่นอน