1940 ข้ามเวลามาพาสามีหนีแล้ง

ขณะที่หลิวหย่วนตื่นเต้น เฉียวซีก็ตื่นเต้นไปไม่น้อยกว่ากัน

เมื่อเมล็ดข้าวถูกยื่นมาตรงหน้า หล่อนก็ประกบสองมือยื่นออกไปรับมากำไว้ สูดลมหายใจเข้าลึกเรียกความมั่นใจให้ตัวเอง

แม้อาจไม่มีความทรงจำของร่างนี้ แต่ไม่ใช่ว่าเ๽้าผอมบอกอยู่หรอกเหรอ ว่าข่าวจากสะใภ้ใหญ่ตงแลกกับพวกหล่อนแม่ลูกสามชีวิตได้แป้งหยาบแค่ครึ่งถัง

นี่หมายถึงยุคสมัยที่หล่อนข้ามมามีชีวิตใหม่ แร้นแค้นมากแค่ไหน! 

ขอแค่หล่อนมีพลังทำให้เมล็ดพืชผักเจริญเติบโตได้ในชั่วพริบตาจริง หนทางรอดของพวกหล่อนพี่น้องและคนในครอบครัวอีกหลายชีวิตที่ต้องรับ๰่๥๹ต่อจากร่างเดิมก็จะมีมากขึ้น

วูบ!

วูบๆๆๆๆๆๆๆ

พริบตาที่เฉียวซีกลั้นหายใจมุ่งมั่นกับการใช้พลังธาตุไม้ทำให้เมล็ดข้าวเติบโต ข้าวในกำมือก็เริ่มงอกงามเติบใหญ่ ร่วงลงเป็๲กองเมล็ดข้าวเปลือกใหญ่กว่าเดิมเท่าตัว

สองพี่น้องตื่นเต้นดีใจแทบบ้า!

คนหนึ่งกระโจนลงทับกองข้าวเปลือก...

อีกคนกอบเมล็ดข้าวขึ้นมา ใช้พลังทำให้ข้าวเติบโตจากหนึ่งกองย่อมๆ เป็๲สอง...สาม และห้ากองก่อนจะพลังหมด อ่อนแรงนั่งหอบอยู่ข้างกองข้าวที่รวมกันเป็๲กองใหญ่

หล่อนทำให้ข้าวเติบโตได้ถึง 30 ชั่ง[1] ถือเป็๲ขีดจำกัดของการใช้พลังต่อวันในโลกก่อน!

เฉียวซีไม่คิดจะหยุดแม้พลังหมด หล่อนหยิบยาเพิ่มพลังขวดสีเงินจากช่องมิติออกมาดื่มไปอึกหนึ่ง ฟื้นพลังทั้งหมดที่ใช้ไปคืนกลับมา แล้วเริ่มใช้พลังทำให้ข้าวเติบโตอีกครั้ง

แต่ครั้งนี้เมล็ดข้าวยังคงเดิมไม่เปลี่ยน!

สองพี่น้องมองสบตากันอย่างตื่นตระหนก...

ทำไมไม่เหมือนโลกเดิม ที่เมื่อดื่มยาเพิ่มพลังแล้วก็ยังสามารถสร้างสิ่งของขึ้นมาใหม่ได้?!

“พี่ใหญ่ หรือว่าขีดจำกัดพลังของพวกเราที่นี่ก็เหมือนกับชาติก่อนคือจำกัดแค่ 30 ชั่งต่อวัน” 

หลิวหย่วนข่มความเสียดายบอกข้อสงสัยในใจออกเสียงเบา

“แล้วมันจำกัด 30 ชั่งต่อพืชทุกชนิด หรือว่าต่อพืชชนิดเดียว?” 

เฉียวซีเองก็คิดเหมือนกัน แต่ใจหล่อนยังสงสัยอยู่อีกเ๱ื่๵๹

“ถ้าอย่างนั้นพวกเราลองกลับไปทดลองกับผักในแปลงหลังบ้านผมกันเถอะ”

หลิวหย่วนไม่อยากดีใจหรือเสียใจเก้อ เขากดข่มความรู้สึกที่ถูกพลิกเหวี่ยงเปลี่ยนไปหลายตลบให้สงบลง ชวนเฉียวซีให้รีบกลับไปบ้านพักของพรานเฒ่าหลิวที่อยู่ใกล้กับบ้านหล่อน

เ๱ื่๵๹จะให้พึ่งผักจากสวนของครอบครัวร่างเดิมของพี่สาวที่เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่บ้านร้างข้างๆ ได้ไม่กี่วัน เขาไม่กล้าหวังจริงๆ

“ได้” 

“งั้นพวกเราระบายของออกจากช่องมิติ ใช้ช่องมิติขนข้าวกลับไปกองไว้บนเกวียนก่อน ถึงบ้านแล้วค่อยหากระสอบมาขนลงไปหาที่ซ่อน”

ไม่ใช่หลิวหย่วนไม่อยากกลับไปเอากระสอบที่บ้านมาใส่ข้าว แต่กลัวว่าย้อนกลับไปกลับมาจะโชคร้ายถูกชาวบ้านออกมาพบเห็นเข้า 

ก่อนหน้านี้รากไม้แค่กำมือเดียวก็ทำคนยื้อแย่งทุบตีกันปางตาย ข้าวเหล่านี้ล่อตาล่อใจคนจนเกินไป อาจก่อให้เกิดความโลภขึ้นมาได้ 

ถึงเขาไม่ติหากต้องฆ่าคนปิดปาก แต่พี่ใหญ่กล่าวว่าอยากใช้ชีวิตใหม่อย่างสงบสุข เขาไม่อยากทำให้หล่อนต้องผิดหวัง

หลังตัดสินใจจะนำข้าวไปใส่เกวียนลากกลับบ้าน เด็กหนุ่มจึงเร่งนำของทั้งหมดในช่องมิติขนาดกว้างยาวสูงหนึ่งศอกออกมากองบนพื้น ตั้งใจจะเก็บข้าวใส่ในช่องมิตินำไปกองบนเกวียนให้เร็วที่สุด

หน้าไม้ ลูกดอก ไฟฉาย มือถือ ที่ชาร์จแบตพลังงานแสงอาทิตย์ ลูกอมและอาหารอัดแท่งพลังงานสูงไม่กี่ห่อ เหล่านี้คือทั้งหมดที่อยู่ในช่องมิติที่หลิวหย่วนเอาออกมาวางกองบนพื้น 

ส่วนยาฟื้นพลังชีวิตสีแดงครึ่งขวดกับยาเพิ่มพลังสีเงินสามขวด เขาแยกเก็บไว้ในกระเป๋าเก็บของที่เย็บติดกับด้านในอกเสื้อ เมื่อเก็บมิดชิดดีแล้วจึงค่อยวางใจ

ต้องรู้ว่ายาสองชนิดนี้ ถือเป็๲ของล้ำค่ามากหลังวันสิ้นโลก 

โดยเฉพาะยาฟื้นพลังชีวิตที่ต้องใช้เวลากลั่นถึงครึ่งเดือนต่อหนึ่งขวด มีคุณสมบัติช่วยรักษาชีวิตของคนดื่ม 

ขอแค่ยังเหลือลมหายใจเฮือกสุดท้าย ดื่มยาครึ่งขวดนี้เข้าไปก็จะสามารถรักษาชีวิตเอาไว้ได้

หัวหน้าเค้นพลังกลั่นออกมาได้มากสุดแค่สามขวดเท่านั้น

...ขวดหนึ่งเก็บไว้กับตัว

...อีกขวดมอบให้น้องสาวแท้ๆ 

...ขวดสุดท้ายอยู่ในช่องมิติของพี่สาวเขา

พี่สาวแบ่งครึ่งมอบให้เขาติดตัวไว้เพื่อหวังให้รอดชีวิตไปด้วยกัน เสียดายที่คลื่นซอมบี้มีมากจนเกินไป สุดท้ายพวกเขาก็ถูกรุมทึ้งร่างไม่มีแม้เวลาจะหยิบยาฟื้นพลังชีวิตออกมาดื่มรอหัวหน้ามาช่วย

ส่วนขวดสีเงินที่เป็๲ยาเพิ่มพลังที่เฉียวซีดื่มไปเมื่อครู่ ต้องดื่ม 1 ใน 5 ของขวดถึงจะสามารถฟื้นพลังธาตุที่ใช้จนหมดให้คืนกลับมาใหม่อีกครั้ง

ใช้เวลาในการกลั่นสามวันต่อหนึ่งขวด หัวหน้าจึงมอบให้เขากับพี่สาวเก็บไว้คนละสามขวด

“ไม่ต้อง ฉันมีวิธี” 

เฉียวซีร้องห้ามพลางวางมือลงบนกองข้าวเปลือกเบาๆ

ข้าวเปลือกทั้งกองพลันหายวับไปไม่เหลือแม้แต่เม็ดเดียว! 

[1] (斤) 1 ชั่ง  เท่ากับ 500 กรัม