สามวันต่อมา
ฮวนฮุยที่ป่วยหนักตอนนี้หายดีเป็ปกติแล้วด้วยเพราะมียินอี้ ฮุ้ยหลินฮองเฮา และหานหลงฮ่องเต้คอยดูแล ส่วนมากนั้นจะเป็ยินอี้เสียมากกว่าเพราะฮ่องเต้นั้นมีราชกิจที่ต้องไปทำ ส่วนฮองเฮาก็ถูกฮ่องเต้กำชับว่าต้องดูแลสุขภาพให้ดีจึงไม่ค่อยได้มาหาฮวนฮุยบ่อยนัก
และวันนี้เหมือนจะมีอะไรมาดลบันดาลให้เหล่าเครือญาติทั้งหลายต่างพากันมาเยี่ยมเยียน
และก็ไม่วายรวมไปถึงฮ่องเต้ที่ต้องให้กงกงมาตามนางเพื่อไปพบปะผู้คนเ่าั้
"ท่านพี่สะใภ้รอง ข้าได้ยินว่าท่านหายป่วยแล้ว ข้าจึงนำของทะเลจากเมืองท่ามาฝากท่าน มีทั้งพวกอาหารทะเล ผ้าไหมผ้าแพรจากเมืองที่ชาวเมืองห่มสไบ แล้วก็สิ่งนี้"ถังอ๋องพูดขึ้นพร้อมกับชูบางสิ่งขึ้นมาให้นางดู
"มันคืออะไรหรือท่านอ๋อง"ฮวนฮุยมองสิ่งที่อยู่ในมือของถังอ๋องและเอ่ยถาม
"โถ่ ท่านพี่สะใภ้รอง นี่ก็ผ่านมาตั้งกี่ปีแล้วเมื่อไหร่ท่านจะเลิกเรียกข้าว่าท่านอ๋องเสียทีบางทีข้าก็สับสนนะว่าท่านเรียกใครกันแน่ ดังนั้นท่านเรียกชื่อพวกเราเลยเถอะ"ถังอ๋องพูด
"สิ่งนี้มันเรียกว่าเครื่องราง ข้าได้มันมาจากดินแดนที่มีคนที่ใช้ดาบเป็อาวุธเสียส่วนใหญ่ที่เรียกว่าซามูไร คนที่นั่นบอกว่าเครื่องรางใช้ขับไล่สิ่งไม่ดี โชคร้าย หรือสิ่งอัปมงคล และข้าเห็นว่า่นี้ท่านพี่สะใภ้รองดูโชคร้ายข้าจึงนำสิ่งนี้มาให้ แต่ข้าก็ไม่แน่ใจว่ามันจะช่วยได้จริงหรือไม่"ถังอ๋องพูดพร้อมกับยื่นเครื่องรางมาให้
"ขอบใจเ้ามากถังเอ๋อร์"ฮวนฮุยพูดพร้อมกับยื่นมือไปรับเครื่องรางและส่งให้ยินอี้เอาไปเก็บไว้อีกทีนึง
"ส่วนของท่านพี่กับท่านพี่สะใภ้เอกข้าก็มีมาให้เหมือนกันนะพ่ะย่ะค่ะ"ถังอ๋องหันไปพูดกับหานหลงและฮุ้ยหลินพร้อมกับยื่นเครื่องรางและของฝากให้
"ขอบใจเ้ามากน้องสาม/ขอบใจเ้ามากถังเอ๋อร์"หานหลงและฮุ้ยหลินเอ่ยขึ้นพร้อมกัน
"แต่น้องสามทำไมเ้าถึงให้ของฮุยเอ๋อร์ก่อนข้าที่เป็ฮ่องเต้เล่า"หานหลงเอ่ยถาม
"อ..เอ่อ น้องเห็นว่าท่านพี่สะใภ้รองเพิ่งหายป่วยจึงดีใจจนข้ามหน้าข้ามตาท่านพี่ไปหน่อย น้องต้องขอประทานอภัยโทษด้วยพ่ะย่ะค่ะ"ถังอ๋องอธิบายพร้อมกับคุกเข่าลงกับพื้น
"เอาเถอะ ข้าจะปล่อยให้เ้าสักครั้งแล้วกัน"หานหลงพูดและถอนหายใจเล็กน้อย
"ขอบพระทัยเสด็จพี่ จะว่าไปเดี๋ยวพี่รอง น้องสี่ น้องห้า ก็จะมาเหมือนกันเช่นนั้นน้องอยู่รอพวกเขาที่นี่เลยแล้วกัน"พูดจบถังอ๋องก็เดินไปนั่งทันที
"เฮ้อ แล้วแต่เ้าเถอะน้องสาม"หานหลงพูดและกุมศรีษะเล็กน้อยกับนิสัยเอาแต่ใจของถังอ๋องพร้อมกับมองไปทางถังอ๋องที่กำลังจิบชาอย่างสบายใจ
ไม่นานเจี้ยนอ๋อง จินอ๋อง และหงอ๋อง ก็มาพร้อมกับของฝากมากมายที่เอามาฝากฮ่องเต้ ฮองเฮา และกุ้ยเฟย จากนั้นพวกเขาทั้งเจ็ดคนก็พูดคุยเื่ต่างๆและอยู่ทานข้างเย็นด้วยกันและกว่าจะแยกย้ายกันกลับจวนเวลาก็ล่วงเลยมาถึงยามซวี(19:00-20:59) ส่วนฮุ่ยหลินและฮวนฮุยนั้นแยกตัวออกมาั้แ่ยามอิ่ว (17:00-18:59)
ฮุ้ยหลินและฮวนฮุยสั่งให้นางกำนัลและขันทีนำของที่เหล่าท่านอ๋องนำมาฝากนั้นให้ไปเก็บไว้ในห้องเก็บของที่ตำหนักของตนส่วนพวกนางก็แยกย้ายกันไปอาบน้ำเปลี่ยนผ้าและเข้านอน
วันรุ่งขึ้นฮวนฮุยไปหาฮุ้ยหลินที่ตำหนักคุนหนิงพูดคุยเื่ต่างๆ นั่งจิบชา ปักผ้า เล่นเครื่องดนตรีเป็บรรยากาศที่สนุกสนานและมีเสียงหัวเราะตลอด เรียกรอยยิ้มจากนางกำนัลและเหล่าขันทีได้ไม่น้อย
"หลินเอ๋อร์ จะว่าไปเ้าจะตั้งชื่อลูกว่าอะไรล่ะ เ้าลองถามเสด็จพี่ดูหรือยัง" ฮวนฮุยพูดขึ้นหลังจิบชาดอกโมลี่
"ก็พอคิดไว้อยู่บ้างนะ ถ้าเป็บุรุษข้าจะให้ชื่อ ต้าหลง แต่ถ้าเป็สตรีข้าจะให้ชื่อ หลิงหลิน เ้าคิดว่าไงฮุยเอ๋อร์" ฮุ้ยหลินตอบ
"ข้าว่าก็ดีนะ เสด็จพี่ก็น่าจะเห็นด้วย"ฮวนฮุยตอบ
"ข้ากะว่าจะให้เ้าเป็แม่รองของลูกข้าด้วยนะ"ฮุ้ยหลินเอ่ย
"หืม เ้าคิดดีแล้วหรือหลินเอ๋อร์"ฮวนฮุยถาม
"ดีสิ"ฮุ้ยหลินตอบพร้อมกับยกชาขึ้นจิบ
"เช่นนั้นก็ได้"ฮวนฮุยเอ่ยและยกชาขึ้นจิบเช่นกัน
"จริงสิฮุยเอ๋อร์ สรุปแล้วเ้าได้ผีผาจากจินอ๋องจริงๆหรือไม่"ฮุ้ยหลินถาม
"ได้ จริงๆข้าก็ไม่คิดว่าจินอ๋องจะเอามาให้จริงๆหรอกนะ ข้าคิดว่าเขาเอามาเป็ข้ออ้างเพื่อออกจากสถานการณ์เสียอีก"ฮวนฮุยตอบ
"เช่นนั้นเ้าเล่นผีผาตัวนั้นให้ข้าฟังได้หรือไม่"ฮุ้ยหลินถามอีกครั้งอย่างกระตือรือร้น
"ก็ได้อยู่หรอก ยินอี้เ้าไปเอาผีผาที่จินอ๋องให้มาให้ข้าที"ฮวนฮุยตอบตกลงและหันไปสั่งยินอี้ให้ไปนำผีผามาให้ตน
"เพคะกุ้ยเฟย"ยินอี้ที่อยู่หน้าประตูรับคำและออกไปทันที
"ฮุยเอ๋อร์ บางทีข้าก็สงสัยนะว่าเหตุใดเ้าจึงสามารถเล่นเครื่องดนตรีได้มากมายหลายชนิดเช่นนี้กัน"ฮุ้ยหลินหันไปถามแต่คำถามนั้นไม่ได้้าคำตอบซึ่งฮวนฮุยเองก็เพียงแค่ยกยิ้มและจิบชาต่อไปเท่านั้น
ไม่นานยินอี้ก็มาพร้อมกับผีผาตัวที่จินอ๋องให้มา ผีผาตัวนี้ก็ถูกสั่งทำขึ้นเป็พิเศษเช่นเดียวกับกู่เจิงที่ฮ่องเต้ประทานให้
ตัวของผีผานั้นมีลวดลายของนกยูงที่กำลังแพหางกับดอกอิงฮวาที่กำลังโปรยปราย ดวงตาของนกยูงนั้นฝังด้วยทับทิมที่มีสีแดงสดช่วยเพิ่มความน่าหลงใหลและแรงดึงดูดให้กับตัวนกยูงได้เป็อย่างดี ส่วนหัวของตัวผีผานั้นถูกฝังด้วยเพชรที่เจียระไนเป็รูปดอกฉาฮวา ส่วนด้านหลังของตัวผีผานั้นถูกแกะสลักเป็ชื่อของฮวนฮุยอีกด้วย
"ขอประทานอภัยฮองเฮาและกุ้ยเฟยเพคะ หม่อมฉันนำผีผามาแล้วเพคะ"ยินอี้กล่าวขึ้นหน้าประตู
"เข้ามา"ฮุ้ยหลินเอ่ยอนุญาต
หลังจากยินอี้นำผีผามาให้ก็กลับออกไปทันทีโดยที่ไม่ต้องมีใครออกคำสั่ง
"หลินเอ๋อร์ เ้าอยากฟังบทเพลงใดเป็พิเศษหรือไม่"ฮวนฮุยหันไปถามหลังจากที่ยินอี้ออกไป
"เช่นนั้น ข้าอยากฟังบทเพลง 'ดอกไม้แรกแย้มแห่งวสันตฤดู' แต่ว่าเราออกไปนั่งที่ศาลาเหมยหลินได้หรือไม่ ข้าคิดว่าบรรยากาศน่าจะเหมาะกว่าอยู่ในตำหนัก"ฮุ้ยหลินตอบและเอ่ยถามไปด้วย
"แล้วแต่เ้า หลินเอ๋อร์"ฮวนฮุยตอบ
"มี่อิง เ้าไปนำชุดน้ำชาและขนมไปที่ศาลาเหมยหลิน"ฮุ้ยหลินหันไปสั่งนางกำนัลคนสนิท
"เพคะฮองเฮา"มี่อิงรับคำและออกไปทันที
เมื่อฮุ้ยหลินและฮวนฮุยเดินมาถึงศาลาเหมยหลินก็พบว่ามี่อิงนำชุดน้ำชาและขนมมาวางรอไว้เรียบร้อยแล้ว
หลังจากที่ลงนั่งยินอี้ก็ส่งผีผาให้กับฮวนฮุยทีนที ไม่นานเสียงดนตรีก็ดังขึ้นและตามด้วยเสียงอ่อนหวานที่ขับร้องไปตามท่วงทำนองของบทเพลงที่บรรเลง
บรรยากาศในตอนนี้ที่มีสายลมอ่อนๆพัดผ่านและดอกฝูหรงที่กำลังร่วงโรยพร้อมกับท่วงทำนองของบทเพลงและเสียงอ่อนหวานที่กำลังเอ่ยขับร้อง สองสตรีผู้เป็ใหญ่ในวังหลังหนึ่งสตรีที่สดับฟังและอีกหนึ่งสตรีที่กำลังบรรเลงท่วงทำนองอันแสนหวาน ภาพเหล่านี้ราวกับเทพเซียนสององค์ที่กำลังนั่งอยู่ด้วยกันในสวนของสรวง์ก็มิปาน
ไม่นานบทเพลงก็จบลงตามด้วยเสียงปรบมือเสียงหนึ่งดังขึ้นพร้อมร่างอันสูงศักดิ์ของผู้เป็ใหญ่ในแผ่นดินก้าวเข้ามาในศาลา
"ช่างเป็บทเพลงที่ไพเราะเสียจริง"หานหลงกล่าวขึ้น
"ถวายบังคมฝ่าา ขอพระองค์ทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นหมื่นปีเพคะ"ฮุ้ยหลินและฮวนฮุยกล่าวถวายความเคารพขึ้นพร้อมกันเมื่อเห็นว่าผู้ที่ก้าวเข้ามานั้นคือฮ่องเต้แห่งแคว้น
"จะมากพิธีไปใย ลุกขึ้นเถอะหากพวกเ้าไม่ว่าอะไรเราจะขอนั่งร่วมกับพวกเ้าได้หรือไม่"หานหลงกล่าวถาม
"เพคะเสด็จพี่ มี่อิงไปนำชุดน้ำชามาเพิ่ม"ฮุ้ยหลินเอ่ยและหันไปสั่งนางกำนัลคนสนิท ไม่นานชุดน้ำชาก็มา
"หืม ผีผาที่น้องสี่ให้มาหรือ"หานหลงเอ่ยถามหลังจากลงนั่ง
"เพคะเสด็จพี่"ฮวนฮุยตอบ
"เสด็จพี่อยากฟังบทเพลงใดเป็พิเศษหรือไม่เพคะ"ฮวนฮุยเอ่ยถาม
"เอาเป็บทเพลงหยาดพิรุณแล้วกัน"หานหลงตอบ
"เพคะ"ฮวนฮุยรับคำพร้อมกับเริ่มบรรเลงบทเพลงอีกครั้ง
เสียงท่วงทำนองเพลงและเสียงขับร้องเริ่มต้นขึ้นอีกครั้งและไม่นานก็จบลง
"ไพเราะมาก เช่นนั้นเราจะประทานรางวัลให้เ้าอยากได้สิ่งใดเป็พิเศษหรือไม่"หานหลงถาม
"ยังไม่มีสิ่งใดที่หม่อมฉันอยากได้เป็พิเศษเพคะ"ฮวนฮุยตอบพร้อมกับส่ายหน้าเล็กน้อย
"เสด็จพี่ เช่นนั้นน้องขอแทนนางได้หรือไม่เพคะ"ฮุ้ยหลินเอ่ยขึ้น
"เื่นี้เ้าต้องถามฮุยเอ๋อร์เองแล้วล่ะ"หานหลงตอบ
"ฮุยเอ๋อร์"ฮุ้นหลินหันไปทางฮวนฮุยพร้อมกับทำตาเป็ประกายและส่งสายตาอ้อนวอน
"เอาเช่นนั้นก็ได้เพคะ"ฮวนฮุยตอบเมื่อเห็นสายตาเว้าวอนที่จ้องมาทางนางอย่างไม่ลดละ
"เช่นนั้นเสด็จพี่ น้องขอให้นางตั้งครรภ์ได้หรือไม่เพคะ เผื่อลูกของน้องออกมาแล้วจะเหงา นะเพคะเสด็จพี่"ฮุ้ยหลินอ้อนวอนอีกครั้ง
เมื่อฮวนฮุยได้ฟังคำขอของเพื่อนสาวตรงหน้าก็แทบจะสำลักชาที่เพิ่งดื่มไปเมื่อครู่พร้อมกับส่งสายที่ดูตกตะลึงและไม่เข้าใจไปทางฮุ้ยหลินทันที
"น..นั่นคำขอของเ้าหรือหลินเอ๋อร์"หานหลงเองก็ใไม่แพ้ฮวนฮุยเขาไม่คิดว่าฮองเฮาของเขาจะขออะไรเช่นนี้
"เพคะ"ฮุ้ยหลินเมินสายตาที่ดูไม่เข้าใจของฮวนฮุยและหันไปตอบหานหลงทันที
"สำหรับเรานั้นก็ได้อยู่หรอก แต่ฮุยเอ๋อร์เล่าเ้าจะว่าอย่างไร"หานหลงหันไปถามฮวนฮุย
"อ..เอ่อ หม่อมฉันก็..ไม่ได้มีข้อขัดข้องอะไร..เพคะ"ฮวนฮุยตอบพร้อมกับสีหน้าที่ขึ้นสีนิดๆ
"เสด็จพี่น้องขอแบบเร็วๆเลยนะเพคะ ลูกของพวกเราจะได้เกิดมาไล่เลี่ยกัน"ฮุ้ยหลินหันไปเอ่ยกับหานหลงอีกครั้ง
"อ..อ่า"หานหลงรับคำด้วยใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีเล็กน้อย
"เช่นนั้น่นี้เราจะไปค้างที่ตำหนักเ้าบ่อยๆแล้วกันฮุยเอ๋อร์"หานหลงหันไปพูดกับฮวนฮุย
"เพคะเสด็จพี่"ฮวนฮุยรับคำด้วยใบหน้าที่ขึ้นสีขึ้นไปอีก
ไม่นานเวลาก็ล่วงเลยไปจนถึงยามเซิน(15:00-16:59)หานหลงและฮวนฮุยก็กลับตำหนัก และวันนี้หานหลงฮ่องเต้ก็ไปค้างที่ตำหนักของฮวนกุ้ยเฟยพร้อมกับภาระกิจที่ยิ่งใหญ่และมันจะเป็ค่ำคืนแสนหวานและหนักหน่วงไปพร้อมกัน และในค่ำคืนนี้ดูเหมือนว่ามันจะเริ่มต้นกันที่โรงอาบน้ำ...
คัต
4K
