รู้แล้วว่าเป็นเธอ

วันนี้เป็นวันเกิดนางเอก ตี้โหมงานตั้งใจมาอเมริกาช่วงนี้ให้ทันวันเกิดนางเอก

วันนี้ตี้ตั้งใจจะทำเซอร์ไพรส์ด้วยการทำอาหารที่นางเอกชอบ

และสั่งเค้ก Viennese มาให้ แต่เค้ก Viennese แถวนั้นหายากมากๆ

ตี้พยายามเสิร์ซหาแล้ว แต่หาไม่ได้จริงๆ ที่ใกล้ที่สุดคือเดินทางไปอีกเมือง

ตี้จึงออกเดินทางแต่เช้าตรู่ เพื่อไปซื้อเค้ก Viennese

กลับมาตอนเย็น ก็เตรียมทำอาหารหลายอย่างที่นางเอกชอบไว้เพื่อรอนางเอกกลับมา

กะว่าเที่ยงคืนจะเซอร์ไพรส์นางเอก

แต่วันนี้นางเอกมีรายงานที่ต้องทำ เลยต้องกลับดึกก็เลยส่งข้อความมาบอกตี้ให้ไม่ต้องรอ

กินข้าวเย็นเพราะไม่รู้จะกลับมากี่โมง

ตี้ทำอาหารทุกอย่างเสร็จ รอแล้วรอเล่านางเอกก็ยังไม่กลับ จนเผลอหลับไปบนโซฟา

01:20 น. นางเอกก็กลับมาถึง

นางเอกเปิดประตูเข้ามา เห็นห้องเงียบเชียบเลยเดินเข้าไปดู ก็เห็นตี้หลับอยู่บนโซฟา

เดินเข้ามาที่โต๊ะอาหาร นางเอกก็ต้องตกใจ ที่มีอาหารที่เธอชอบวางเรียงรายเต็มโต๊ะ

ยิ่งไปกว่านั้นที่เธอต้องตกตะลึงคือเธอเห็นเค้ก Viennese ที่เธอชอบวางอยู่บนโต๊ะ

พร้อมปักเทียนตัวเลข 25 ไว้ เธอรู้ดีว่าเค้กนี้ไม่ได้มาง่ายๆ แน่นอน

นางเอกยืนอึ้งหน้าโต๊ะอาหารไปชั่วขณะ ประทับใจในสิ่งที่ตี้ได้ทำให้เธอ

แล้วนางเอกก็ค่อยๆ เดินเข้าไปหาตี้ นางเอกนั่งลงบนโซฟา ค่อยๆ ปลายนิ้วไปที่หน้าของตี้

นางเอกเพ่งมองหน้าตี้ ทั้งรู้สึกขอบคุณที่ตี้ทำเธอมากมายขนาดนี้ และรู้สึกขอโทษที่ต้องเหนื่อย

และรอเธอกลับมานานขนาดนี้ นางเอกโน้มตัวเข้าไปหาตี้ จูบตี้ลงที่ริมฝีปากตี้เบาๆ

และพูดกับตี้ว่า " ขอโทษที่ให้รอ " เธอทำตาละห้อยรู้สึกผิด

และตี้ก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น จ้องมองตานางเอก

ตี้ก็ถามนางเอกเบาๆ ว่า " อย่าปล่อยให้ฉันต้องรออีกต่อไปได้มั้ย? "

ทั้งสองสบตากัน แล้วนางเอกก็พยักหน้า พร้อมตอบตี้ว่า " อืม ขอโทษที่ให้รอ "

แล้วตี้ก็ดึงตัวนางเอกเข้ามาใกล้ๆ จูบนางเอกด้วยความอ่อนโยน

นางเอกผู้ซึ่งปฏิเสธตี้มาตลอด แต่บัดนี้ เธอกลับปฏิเสธตี้ไม่ได้อีกต่อไป

เธออยู่ใต้อ้อมกอดของตี้ พร้อมกับจูบอันแสนหวาน เธอไม่สามารถปฏิเสธความรู้สึกของตี้ได้

อีกต่อไปแล้ว และคืนนั้นทั้งคู่ก็ตกเป็นของกันและกัน