“กูไม่อยากเป็ตัวแทนของใคร แต่ถ้ามึง้ากูก็จะช่วย” เสียงของผมเต็มไปด้วยความจริงใจและความหวังดี ขณะที่ผมมองตานัท ความรู้สึกในใจบอกให้รู้ว่าผมอยากทำให้มันสบายใจ
“กูอยากลืมเค้า กูขอร้อง" มันจ้องกลับมาด้วยสายตาที่แสดงถึงความหวังที่กำลังหายไปและความปรารถนาที่จะลืมใครบางคน มันส่งสายตาเชิงอ้อนวอนให้ผมช่วยทำในสิ่งที่มัน้า ความเงียบและความอ่อนโยนในแววตาของมันทำให้ใจผมสั่นไหวไม่เป็จังหวะ
“ถ้ามึงไม่ชอบแค่บอกกู กูจะหยุดทันที" มันไม่ตอบกลับ การเงียบของมันคือคำตอบว่าตกลงสินะ ผมค่อยๆ พรมจูบเบาๆ ลงบนริมฝีปากบางของมัน จูบนั้นเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและความรู้สึกที่หลั่งไหลออกมาอย่างช้าๆ ก่อนที่ความปรารถนาจะพุ่งสูงขึ้น ผมเริ่มขบเม้มทั่วริมฝีปากของมันอย่างกระตือรือร้นและดุดันมากขึ้นทุกที มือหนาของมันก็ไม่อยู่นิ่ง มันแกะกระดุมเสื้อเชิ้ตราคาแพงของผมออกทีละเม็ด ความตื่นเต้นทำให้ทุกััของมันรู้สึกได้อย่างชัดเจน กระดุมเม็ดสุดท้ายหลุดออก เผยให้เห็นอกแกร่งที่เต็มไปด้วยความแข็งแรงและความอบอุ่น การกระทำของมันทำให้หัวใจผมเต้นแรงขึ้นและทำให้ความรู้สึกที่มีต่อกันลึกซึ้งยิ่งขึ้นทุกขณะ
“อื้อออ” เสียงครางเบาๆ ของนัทเล็ดลอดออกมาโดยที่มันไม่ทันรู้ตัว เสียงนั้นกระตุ้นอารมณ์และสัญชาตญาณความดิบเถื่อนในตัวผมให้พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว จังหวะที่มันเผยอปากกอบโกยอากาศ หัวใจผมเต้นแรงขึ้น ผมเริ่มสอดลิ้นเข้าไปเกี่ยวตวัดกับลิ้นร้อนของมัน การััที่ลึกซึ้งนั้นเต็มไปด้วยความหอมหวานและความเร่าร้อน ทั้งผมและมันต่างแข่งกันควานหาความหวานของกันและกัน ราวกับว่าเราไม่สามารถหยุดได้ ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าการจูบของนัทนั้นเก่งและเร่าร้อนไม่แพ้ผมเลยทีเดียว เราสองคนต่างดื่มด่ำกับความรู้สึกที่หลั่งไหลออกมาอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ความร้อนแรงและความปรารถนาพุ่งทะยานออกมาในทุกัั ทุกจังหวะการเคลื่อนไหว
ผมละริมฝีปากจากความนุ่มนวลของมัน ไล่ปลายจมูกตามแนวคอลงมาอย่างช้าๆ ัักับแผงอกแกร่งที่รอคอยการััของผม เราทั้งสองคนเป็ผู้ชายที่มีกล้ามเนื้อหนาพอๆ กัน หน้าอกของมันช่างดูอวบอิ่มชวนให้ผมอยากลิ้มลองมากขึ้นทุกที ตุ่มไตสีชมพูสองข้างนั้นยิ่งดึงดูดใจ ผมลากลิ้นร้อนไปตามผิวเนื้อก่อนจะดูดเม้มหน้าอกของมันสลับกันทั้งสองข้างอย่างหลงใหล มืออีกข้างของผมก็ไม่อยู่นิ่ง บีบเขี่ยหัวนมของมันจนแข็งเป็ไต ความรู้สึกนี้มันร้อนแรงเกินกว่าจะหยุดได้ ความปรารถนาที่พุ่งพล่านในตัวผมมันทำให้ทุกการกระทำกลายเป็สิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ เสียงครางเบาๆ ของมันเหมือนน้ำมันที่ถูกเติมเข้าไปในไฟ ทำให้ผมยิ่งอยากให้คืนนี้เป็คืนที่ไม่มีวันลืม ถึงจุดนี้จะให้ผมหยุดคงไม่ได้แล้วล่ะ
“อื้อออออ” เสียงครางของเขาเล็ดลอดออกมาอีกครั้งและมือหนาของมันก็ไม่อยู่นิ่งพยายามสอดมือเข้าไปคล้องกลุ่มผมหนาบนศีรษะของผม
“มึงรีบๆ หน่อยสิ กูไม่ไหวแล้วว่ะ” เขาพูดเสียงกระเส่า ราวกับทนไม่ไหวแล้วจริงๆ มือเขายิ่งดึงรั้งตัวผมให้เข้าใกล้มากขึ้น
“ของแบบนี้มันต้องค่อยเป็ค่อยไปดิ” ผมตอบกลับไปอย่างใจเย็น แม้ภายในจะรู้ดีว่าทุกอย่างกำลังเข้าสู่่เวลาที่เราทั้งสองคนยากจะควบคุม ร่างกายของเราทั้งคู่ตอนนี้เหลือเพียงกางเกงชั้นในตัวบางๆ ที่พร้อมจะหลุดออกได้ทุกเมื่อ ความร้อนแรงและความตื่นเต้นที่ทวีคูณทำให้ความรู้สึกระหว่างเราสั่นไหวไปตามจังหวะของหัวใจ ความใกล้ชิดที่เพิ่มขึ้นทุกวินาทีทำให้รู้สึกถึงความรุนแรงของความ้าที่ไม่อาจปฏิเสธได้
ผมละจากยอดอกอันน่าหลงใหล แล้วค่อยๆ พรมจูบเบาๆ ลงมาที่แผงอกแกร่งของนัท ไล่ต่ำลงเรื่อยๆ จนมาถึงขอบกางเกงในตัวเล็กที่แทบไม่สามารถปิดความใหญ่โตของลูกชายของมันได้ ผมใช้ปากค่อยๆ เกี่ยวขอบกางเกงชั้นในและลากมันลงอย่างช้าๆ เปิดเผยแก่นกายที่กำลังตื่นตัวและขยายใหญ่ขึ้นจนเห็นได้ชัด เมื่อกางเกงชั้นในหลุดไปอยู่ที่ปลายข้อเท้าแล้ว ตอนนี้ผมสามารถมองเห็นส่วนอ่อนไหวของเขาได้อย่างเต็มตา ผมไล่จูบเบาๆ จากปลายเท้าขึ้นมาที่ต้นขาอ่อน มือของผมไม่หยุดนิ่ง คอยัักับจุดที่ทำให้มันสะดุ้งอยู่ตลอดเวลา
“อื้อออ เสียวว่ะ” เขาครางออกมาเสียงกระเส่า ราวกับไม่สามารถควบคุมความรู้สึกที่ร้อนแรงได้ ผมไม่หยุดนิ่ง ละจากการจูบไปที่ลูกกลมสองข้างของเขา แล้วค่อยๆ ขยับมาที่ปลายแก่นกายที่ตอนนี้ขยายตัวและชูชันขึ้นมารับการัั มือของผมค่อยๆ ััเบาๆ ตามแนวของความตื่นตัวนั้น ความรู้สึกที่เกิดขึ้นมันร้อนแรงและเต็มไปด้วยความตื่นเต้น ทุกการเคลื่อนไหวของผมทำให้มันสะท้านไปทั้งร่าง
ลูกชายของมันพองตัวขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จนผมไม่สามารถละสายตาได้ ผมมองมันด้วยความหลงใหลและความ้าที่จะมันทั้งหมด ปากของผมไม่รอช้า ค่อยๆ เข้าไปแก่นกายทั้งลำนั้นอย่างเต็มปาก ความอบอุ่นและััที่นุ่มนวลจากริมฝีปากของผมทำให้มันครางออกมาเบาๆ เสียงนั้นยิ่งกระตุ้นความ้าของผมมากขึ้น ทุกการเคลื่อนไหวของลิ้นและปากของผมทำให้ความรู้สึกที่มันได้รับยิ่งทวีคูณขึ้น ร่างกายของมันสั่นสะท้านจากความรู้สึกที่รุนแรง บรรยากาศรอบตัวเราเต็มไปด้วยความเร่าร้อนที่ยากจะหยุดยั้ง
“เอ้ยมึงอมทำไม ไม่ต้องก็ได้มันสกปรก" เสียงดังเมื่อเห็นการกระทำของผมเช่นนั้น
“กูอยากทำให้มึง ให้กูทำเถอะ...นะครับ" ผมบอกมันแบบนั้นเพราะผมอยากทำให้มันจริงๆ ไร้เสียงปฏิเสธใดๆ ผมถือว่าเป็การตอบตกลงอีกครั้ง มันเป็คนแรกที่ผมอยากทำแบบนี้ให้ ปากของผมรูดขึ้นลงตามแก่นกายที่พองตัวเต็มที่ของมัน
“อื้อออ เร็วอีก กู กูจะเสร็จแล้ว" เสียงครางกระเส่าของมันเล็ดลอดออกมา เป็คำสั่งที่ฟังดูเร่าร้อนและกระตุ้นให้ผมยิ่งเร่งจังหวะ ปากของผมเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วขึ้น ตามความ้าของมัน จนในที่สุดมันก็ถึงจุดสุดยอด ปล่อยน้ำสีขาวขุ่นออกมาเต็มปากของผม ความร้อนแรงและแรงกระแทกทำให้ผมรู้สึกถึงความอิ่มเอมใจที่สามารถทำให้มันมีความสุขถึงขีดสุด
“มึง...โทษทีว่ะ คายออกเดี๋ยวนี้ สกปรก” มันพูดเสียงแ่เหมือนกลัวผมจะไม่ฟัง
“มึงกลืนทำไม” มันถามด้วยความประหลาดใจเมื่อเห็นผมกลืนลงคอทั้งหมด ไม่ทำตามที่มันบอก แต่ผมรู้สึกว่ารสชาติไม่ได้แย่เลยครับ ถ้าเป็ของมัน ผมก็ชอบ
“แล้ว...มึงเสร็จรึยัง ให้กูช่วยมั้ย?” นัทถามด้วยเสียงที่ยังคงติดหอบนิดๆ
“กูยังไม่เสร็จ...ไม่เป็ไร กูช่วยตัวเองได้ มึงนอนเหอะ” ผมตอบกลับพยายามไม่ให้มันรู้สึกกังวล
“มากูช่วย...แต่กูไม่รับนะ กูไม่เคย” นัทตอบกลับด้วยเสียงอ่อนโยน แม้จะมีความไม่แน่ใจอยู่ในน้ำเสียง
“กูก็ไม่รับเหมือนกัน...กูถึงบอกว่าเดี๋ยวกูช่วยตัวเอง กูอยากช่วยมึงให้ลืมเขาได้นะแต่กูก็ไม่อยากฝืนความ้าของมึง” ผมพูดจบมันเงียบไปสักพักใหญ่ ทำให้ผมเริ่มสงสัยว่ามันคิดอะไรอยู่
“กู...อยากลืมเค้า กูจะลองช่วยมึงแบบที่มึง้า” มันพูดออกมาในที่สุด น้ำเสียงของมันเต็มไปด้วยความแน่วแน่
“หมายความว่าไง?” ผมถามด้วยความสงสัย อยากรู้ว่ามันตั้งใจจะทำอะไร และทำไมมันถึงยอมทำแบบนี้
“เออ...ก็รับไงยังจะให้กูพูดอีกสัส” มันตอบกลับมาแบบหงุดหงิดเล็กน้อย
“มึงโอเคใช่มั้ย? ถ้ากูทำแล้วมึงไม่โอเค มึงบอกกูนะ” ผมพูดด้วยความห่วงใย มันพยักหน้าเบาๆ ให้ความเห็นชอบ บทเพลงรักของเราเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง ผมจับตัวมันพลิกนอนคว่ำกับเตียง พร้อมยกสะโพกกลมมนที่มีกล้ามเนื้อแน่นของมันให้ลอยเด่นในท่าที่เหมาะสมสำหรับบทรักฉากต่อไป ผิวเนื้อของมันที่อุ่นและสั่นไหวเล็กน้อยทำให้หัวใจผมเต้นแรงมากขึ้น บทนี้มันจะพิเศษแค่ไหน ผมตั้งใจที่จะทำให้มันลืมทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมา และเริ่มต้นใหม่ในคืนนี้
ผมเริ่มต้นด้วยการพรมจูบไล่ั้แ่ต้นคอขาวระหงส์ ไล่ลงมาตามแผ่นหลังอย่างนุ่มนวล ััของปลายลิ้นร้อนๆ ไม่หยุดนิ่ง ไล่วนลงมาจนถึงช่องทางด้านหลังที่ลอยเด่นอยู่ตรงหน้า มันเป็ภาพที่ชวนให้ผมหลงใหลไม่หยุด ผมค่อยๆ ปลุกลูกชายผมให้ตื่นขึ้น พร้อมสำหรับการสอดใส่เข้าสู่ช่องทางด้านหลังสีชมพูอ่อนที่ชวนมองและล่อลวง ผมค่อยๆ สอดใส่เข้าไปอย่างช้าๆ รับรู้ได้ถึงการต้อนรับที่อบอุ่นและคับแน่น ร่างกายของมันเกร็งเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้แสดงอาการไม่พอใจใดๆ ความรู้สึกนี้ทำให้ผม้าจะมอบความสุขให้กับมันอย่างเต็มที่
“โอ้ยยยย" เสียงของนัทร้องออกมาเมื่อผมพยายามสอดใส่เข้าไปทีละน้อย ร่างกายของมันเกร็งแน่นจนรู้สึกได้
“อย่าเกร็ง ผ่อนคลายนะครับ กูจะทำเบาๆ" ผมบอกมันด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนและพยายามทำให้มันผ่อนคลาย เมื่อผมสามารถสอดใส่ลูกชายของผมเข้าไปจนสุดแล้ว ผมค่อยๆ เริ่มขยับสะโพกเข้าออกเป็จังหวะช้าๆ เสียงครางเบาๆ ของมันเล็ดลอดออกมาอย่างชัดเจน
“ภาค โอ้ยยย กูไม่ไหวแล้ว แรงอีกๆ" มันร้องขอด้วยเสียงกระเส่าและเร่งเร้า
“อะไรนะ ไม่ได้ยิน" ผมแสร้งเป็ไม่ได้ยินในสิ่งที่มันพูด ทำให้มันต้องพูดออกมาอีกครั้งด้วยเสียงที่ดังขึ้น
“แรงอีก...กูจะเสร็จแล้ว" มันร้องออกมาด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความ้า
“ครางชื่อกูอีกทีได้มั้ย" ผมยั่วเย้ามันเพิ่ม
“ไม่" มันตอบเสียงแข็งด้วยความดื้อรั้น ผมเลยแกล้งมันด้วยการเคลื่อนไหวช้าลง ร่างกายของมันบิดตัวด้วยความทรมานและความ้าที่เพิ่มขึ้น
“มึงหยุดทำเชี้ยไร สัส" มันะโออกมาด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความทรมานและความ้า
“เรียกชื่อกู ครางชื่อกู มึงอยากลืมเค้าไม่ใช่หรอ" ผมยั่วมันด้วยการหยุดเคลื่อนไหว ทำให้มันต้องยอม
“ภาค เร็วอีก ๆ กูไม่ไหว กูจะเสร็จแล้ว" มันร้องออกมาอย่างหมดท่าเมื่อความ้าถึงขีดสุด ผมได้ยินดังนั้นสะโพกของผมก็เร่งความถี่รัวอย่างไม่หยุดหย่อน จนในที่สุดเราทั้งสองก็ปล่อยน้ำรักสีขาวขุ่นออกมาพร้อมกัน แต่บทเพลงรักอันร้อนแรงนี้ไม่ได้จบเพียงเท่านั้น กว่าจะได้นอนก็เกือบตี 4 ร่างกายของมันอ่อนล้าเต็มที เราจึงหยุดบทเพลงรักในค่ำคืนนั้นด้วยความพอใจและความเหนื่อยล้า
07.00 น.
ผมตื่นมาด้วยร่างกายที่เหมือนจะแตกเป็เสี่ยงๆ ทุกส่วนของร่างกายเ็ปและอ่อนล้า ยอมรับเลยว่านี่เป็ครั้งแรกที่ผมมีอะไรกับผู้ชาย เพราะที่ผ่านมาผมคบกับผู้หญิงมาตลอด เมื่อคืนทุกอย่างยังชัดเจนในความทรงจำ ผมรู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้นกับผมและมัน เราทั้งสองได้ผ่านค่ำคืนที่เต็มไปด้วยความ้าของผมเอง เพียงเพราะผมอยากลืมเค้า ผมอาจจะดูเห็นแก่ตัวที่ลากมันเข้ามาข้องเกี่ยวกับความรู้สึกของผม แต่ผมทำไปแล้ว...
“ทำไมรีบตื่น นอนต่อมั้ย"
“กูมีเคสเช้าต้องรีบไป"
“มึงไหวหรอ สภาพมึงตอนนี้เดินถึงหน้าประตูมั้ย"
ผมพยายามลุก เมื่อแต่ถึงพื้นร่างกายมันก็ดูอ่อนแรงไปหมดจนผมล้มไปกองกับพื้นอย่างน่าอาย
“มึงเป็ไรมากมั้ยเนี่ย" มันรีบยกตัวจากที่นอนมาประคองร่างผม
“กูไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น" ผมตอบมัน
“วันนี้ไม่ต้องไป นี่คือคำสั่ง ส่วนงานเดี๋ยวกูจัดการให้"
“เห้ยมึง...แต่" ผมอ้าปากจะพูดต่อ แต่คำพูดของมันก็ดังขึ้น
“คุณต้องตาครับ วันนี้ผมรพกวนแจ้งฝ่ายบุคคลของโรงพยาบาลเราทีนะครับ คุณหมอนัท ลาป่วย ขอบคุณมากครับ"
“เดี๋ยวนะ กูลืมถามั้แ่ครั้งก่อนมึงเป็ใครในโรงพยาบาล" ผมถามอย่างสงสัย
“กูเป็หุ้นส่วน ไม่สิโรงพยาบาลเป็ของครอบครัวกูเอง" ผมอึ้งกับคำตอบไม่คิดว่ามันจะบังเอิญขนาดนี้
“วันนี้มึงพักไปก่อน หายดีแล้วค่อยไป กูมีประชุม่เช้าถ้าเสร็จแล้วเดี๋ยวรีบกลับมา" มันบอกผม
“มึงลุกเดินไหวมั้ย เดี๋ยวกูไปส่งที่ห้องน้ำ"
“กูเดินไหวน่า" ผมตอบมันไปแบบนั้นแต่สภาพไม่ไหว จนสุดท้ายผมพยายามเดินเองและล้มลงอีกครั้ง
“โอ๊ยยยย" ผมร้องเสียงดัง
“นัท!!! กูบอกแล้วอย่าดื้อ ให้กูช่วยแต่แรกก็จบ" มันอุ้มร่างหนาของผมเดินเข้าห้องน้ำ คนตัวเท่าควายทั้งสองคนเดินอุ้มกันมันก็แปลกๆ ดีครับ
“กูขอดูแผลได้มั้ย" มันจับผมนั่งบริเวณขอบอ่างแล้วค่อยๆ แยกขาทั้งสองข้างผมออกเบาๆ
“เห้ย!!! มึงจะทำไรอ่ะ" ผมใรีบผลักมันออก มันเซล้มลงนั่งกับพื้น
“กูขอโทษแค่จะดูว่าแผลมึงเป็ไงบ้าง" มันทำหน้ารู้สึกผิด
“ไม่เป็ไรกูจัดการเองได้ มึงไปรอข้างนอกเสร็จแล้วเดี๋ยวกูเรียก" ผมสั่งคนตรงหน้า
“ถ้าเสร็จแล้วเรียกกูนะ กูรอหน้าประตู"
“เออออ ออกไปได้แล้ว" มันเดินออกไปอย่างว่าง่าย
15 นาทีผ่านไป
“มึงเสร็จแล้ว" ผมะโส่งเสียงบอกมัน
“กูยังไม่ทันทำไรเลยเสร็จ!!!แล้วหรอ" มันทำหน้ายียวนกวนประสาทผม
“ไอสัส กูหมายถึงอาจน้ำเสร็จแล้ว"
“มา เดินไหวมั้ย" มันประคองร่างผมเดินออกจากห้องน้ำ
“เสื้อผ้ากู มึงใส่ไปก่อน เสื้อผ้ามึงกูให้แม่บ้านเอาไปซักละ" ผมเตรียมเสื้อผ้าให้มัน
“ขอบใจ" ผมกล่าว แล้วใส่เสื้อผ้าที่มันเตรียมไว้ให้เป็เสื้อยืดสีขาวคอกว้าง กับกาเกงขาสั้นสบายๆ
“กูสั่งข้าวมาให้ละ ถ้ามามึงเรียกกูนะเดี๋ยวออกไปรับขออาบน้ำก่อน" มันบอกผม
กริงๆๆๆ เสียงอ๊อดหน้าห้องดังขึ้น คนส่งข้าวน่าจะมาถึงแล้วมันยังอาบน้ำไม่เสร็จผมจึงเดินอย่างทุลักทุเลไปเปิดประตู
“มาส่งข้าวครับ ให้ผมจัดใส่จานให้เลยมั้ยครับ" พนักงานถาม
“ขอบคุณมากครับไม่เป็ไรเดี๋ยวผมจัดการเอง" ผมบอกพนักงาน
ผมเดินถือกล่องอาหารที่มาส่งเดินเข้าครัวเพื่อจัดใส่ชาม ข้าวต้มปลาแห้ง ยังเป็เมนูเดิม เมนูที่ผมชอบกิน มันรู้ได้ไง...
“ข้าวมาส่งแล้วนะกูจัดใส่ชามเรียบร้อย" ผมกล่าว
“ทำไมเดินไปเอง กูบอกให้เรียกกูไง"
“กูไม่ได้เป็หงอย เดินได้ รีบแต่งตัวแล้วมาแดกได้ละไหนบอกมีประชุม"
มันแต่งตัวในชุดสูทสีน้ำเงินเชิ้ตด้านในสีขาว มองแล้วดูดีไม่น้อยเลยทีเดียว มันเดินมาที่โต๊ะทานข้าว
“ยังไม่กินหรอ ทำไมมึงไม่กินก่อน" มันถามผม
“ก็รอมึงไง" ผมตอบ
“กูถามหน่อยดิ มึงรู้ได้ไงว่ากูชอบข้าวต้มปลา ั้แ่ครั้งก่อนละที่มีสั่งให้กู"
“ทำไม มึงชอบหรอกูชอบกินก็เลยสั่งมา" ผมโกหกตอบมันอย่างบ่ายเบี่ยง ผมเดินเข้าใกล้ตัวมันจากนั้นเอาฝ่ามืออังหน้าผาก ััได้ถึงอุณภูมิความร้อนจากร่างกาย
“ตัวมึงร้อนนิ ไม่สบายแน่เลย กินข้าวแล้วกินยาด้วยนะ" ผมบอกคนตรงหน้า
“กูเป็หมอ กูรู้ตัวดีแค่นี้ไม่ต้องกินหรอกนอนพักเดี๋ยวก็หาย"
“กูขอโทษ เป็เพราะกูเอง" มันทำหน้าสำนึกผิด
“รีบแดก ไหนบอกมีประชุมรีบไม่ใช่หรอ"
หลังทานข้าวสร็จ มันก็เก็บชามไปล้าง หายามาให้ผมทาน
“กูไปละ มึงไม่ไหวโทรหากูทันทีนะ ประชุมเสร็จเดี๋ยวรีบกลับมา"
“อื้อรีบไปได้ละ กูไม่ใช่เด็กๆ ละนะ" มันพยักหน้าแล้วเดินออกไปทำงานทันที
Part นัท
นี่เป็ครั้งที่ 2 ที่ผมมานอนคอนโดภาค เมื่อคืนผมจำได้ทุกอย่าง ผมขอให้มันทำอะไรบ้างอย่างที่บอกว่าผมแค่อยากลืมเค้า แม้เพียงหนึ่งคืนมันยังไม่สามารถทำให้ผมลืมเค้าได้ แต่ััที่ผมได้รับจากมันเมื่อคืนกลับทำให้ผมคิดถึงพลอยน้อยลง มันเป็ความรู้สึกที่บอกไม่ถูกมันเ็ป ทรมาน แต่ผมกลับรู้สึก “ชอบ" ััจากมัน เราสองคนยังไม่เคยรู้จักกันอย่างจริงจัง ผมยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันทำงานที่ไหน เป็ใคร บ้านช่องอยู่ที่ไหน รู้เพียงว่ามันคือ ภาค เพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยเมื่อ 14 ปีก่อนเท่านั้น หลังจากทานข้าวเสร็จผมนอนซมทั้งวัน รู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัว ปวดหัวหนักมากเหมือนหัวจะะเิคงเป็เพราะพิษไข้เหตุการณ์เมื่อคืน ผมจะลืมเขาได้จริงๆ ใช่ไหมมันจะช่วยผมได้จริงใช่ไหมทำไมผมต้องคาดหวังว่ามันจะช่วยผมหรือเป็เพราะผมรู้สึกดีกับเซ็กส์เมื่อคืน
Part ภาค
จากเหตุการณ์เมื่อคืนผมรู้สึกดีไม่น้อยคนที่อยู่ข้างกายผมเมื่อคืน คือคนที่ผมรู้สึกดีด้วยเมื่อ 14 ปีที่แล้ว ผมไม่ได้ตั้งใจจะใช้จังหวะที่มันรู้สึกอ่อนแอเข้าหามัน แต่ไม่รู้เป็เพราะอะไรผมถึงยอมทำตามคำขอของมันหรือเป็เพราะ “ผมเห็นแก่ตัว” ในความรู้สึกดีผมยังรู้สึกผิดอยู่เต็มอก เพราะผมฉวยโอกาสจังหวะที่มันรู้สึกอ่อนแอเขาหามัน แม้ผมจะรู้สึกดีที่มันขอให้ผมช่วยให้มันลืมเขาให้ได้ ผมรู้ดีว่ามันไม่ได้ชอบผู้ชายมันยังคงรักพลอยรักมากด้วย แต่ถ้ามันขอให้ผมช่วยผมก็จะช่วยสุดความสามารถที่ผมจะทำได้แม้ว่าตอนนั้นผมจะไม่สามารถทำให้มันชอบผมได้ก็ตาม หลังจากประชุมเคลียร์งานที่บริษัทเสร็จผมก็รีบกลับคอนโดทันที
Phak: กูกำลังกลับมึงอยากกินอะไรไหม มึงดีขึ้นหรือยัง
.
.
เงียบ
ไร้การตอบกลับผมรีบขับรถกลับคอนโดทันที พอถึงคอนโดเปิดประตูเข้าไปผมเห็นร่างของมันนอนอยู่บนเตียงคงเป็เพราะพิษไข้ทำให้มันหลับไม่ได้ตอบผม ผมเดินไปเขย่าตัวมันเบาๆ
“มึงโอเคมั้ย” ผมััได้ถึงอุณหภูมิร่างกายที่สูงกว่าตอนเช้าของคนไร้สติตรงหน้า
“เดี๋ยวกูพาไปหาหมอ ทำไมมึงไม่โทรหากูวะ"
“อื้อออ ไม่เป็ไรกูยังไหว นอนพักเดี๋ยวก็หาย" ผมไม่ฟังมันพูดจบ ผมประคองร่างของมันเพื่อพาไปโรงพยาบาลทันที
ณ KS Hospital
“อาหมอ ดูให้ทีเพื่อนผมเป็ไงบ้าง"
“ได้ๆ ตาภาค" อาหมอเป็หมอประจำตระกูลที่สนิทสนมกัน เค้ารู้มาตลอดว่าผมชอบผู้ชายและช่วยปิดที่บ้านไม่ให้รู้
“อ้าว นี่หมอนัทนิ ก็ว่าวันนี้เห็นบอกว่าลาป่วย ดูป่วยหนักซะด้วย ว่าแต่รู้จักกันหรอ"
“เออ เราเป็เพื่อนกันครับ" ผมตอบ
“อาว่า อาการขนาดนี้ไม่น่าใช่เพื่อนธรรมดาแล้วมั้ง เบาๆ หน่อยนะตาภาคหมอนัทเค้าซ้ำไปทั้งตัวแล้ว"
“เอออ คืออ" ผมอ้ำอึ้ง
“อย่ามาปิดอา อาเป็หมอ อีกอย่างคนนี้จริงจังมั้ยอย่ามาเล่นๆ นะ อาหวงหมอนัทนะ เค้าเป็คนฝีมือดีไม่อยากให้มีปัญหาตามมา"
“โหอา เห็นผมเป็คนไงเนี่ย"
“อ่ะๆๆ ไม่เซ้าซี้ละ เดี๋ยวอาสั่งยาให้ทานยาให้ครบ พักผ่อน งดกิจกรรมอย่างว่าสักอาทิตย์ก่อนนะตาภาค"
“ขอบคุณครับอา"
มันยังคงนอนหลับไม่ได้สติ หลังรับยาเสร็จผมก็พามันกลับมาคอนโดผมเช่นเดิม และไม่ลืมโทรบอกคุณต้องตาเื่ลางานให้นัท
“มึงตื่นมากินข้าว กินยาก่อนแล้วค่อยนอน"
“อื้อออ ไม่เอา"
“ทำไมมึงชอบดื้อ" ผมค่อยๆ พยุงตัวให้มันลุกขึ้นมากินข้าวกินยา จากนั้นทำการเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้า และห่มผ้าให้มัน จนเวลาล่วงเลยไปถึงเวลา 21.00 น.
“ตื่นแล้วหรอ หิวมั้ยกูเตรียมข้าวไว้ให้ รอแป๊ปเดี๋ยวอุ่นให้" ผมยกข้าวมาให้มันที่เตียง
“ที่กูขอให้มึงช่วย มึงช่วยกูได้จริงๆ ใช่มั้ย" นัทถามผม
“กูไม่รู้ว่ากูจะช่วยให้มึงลืมเค้าได้มั้ย กูไม่รับปากแต่กูจะพยายามให้มึงรู้เ็ปเพราะเค้าให้ได้"
“อื้อ"
“อีกอย่างกูมีข้อแลกเปลี่ยน กูช่วยให้มึงลืมเค้า มึงช่วยเป็แฟนกูได้มั้ย" ผมถามนัท
TBC.....................เราแต่ง NC ไม่ค่อยเก่งกว่าจะได้แต่ละฉากเพิ่งรู้ว่ามันยากขนาดเน้!!!! เป็กำลังใจให้เราด้วยน้า พี่นัทของชั้นเค้าอยากลืมพลอยแล้วมาขอให้ตาภาคช่วย เข้าทางตาภาคล่ะสิเต็มใจช่วยอยู่แล้ว
207
