ย้อนเวลามาเป็นพระชายากับระบบสมาร์ตโฟนต่างมิติ (จบแล้ว)

       วันนี้เดิมทีม่อหลิงหานคิดจะให้เยว่เฟิงเกออยู่ข้างกายเขาแต่กลับได้ยินฉินหว่านพูดถึงเรื่องคืนนั้นที่เยว่เฟิงเกอช่วยรักษาบาดแผลให้ถานอี้ขึ้นมาเสียก่อน

       หลังจากที่ได้ยินเรื่องนี้ความโกรธก็คล้ายจะหวนกลับมา ตกลงว่าสตรีนางนั้นรู้หรือไม่สิ่งใดที่เรียกว่าชายหญิงไม่ควรใกล้ชิดกัน

       นางไม่เพียงถกกางเกงของถานอี้ขึ้นทั้งยังลูบขาอีกฝ่ายด้วย

       นี่นางไม่เห็นเขาที่เป็นอ๋องอยู่ในสายตาบ้างเลยหรือ

       ม่อหลิงหานที่เดิมทียังอารมณ์ดีอยู่สุดท้ายก็ถูกเรื่องนี้ทำเอาโกรธจัด ดังนั้น เมื่อเยว่เฟิงเกอมาถึง จึงได้เห็นสีหน้าไม่น่ามองและสายตาเย็นชาอย่างที่เขาชอบเป็นบ่อยๆ

       ทีแรกม่อหลิงหานคิดว่าจะรอจนเยว่เฟิงเกอนั่งลงกินโจ๊กไปได้สักพักก็จะให้นางย้ายมานั่งข้างกายมิคาดแค่กินโจ๊ก นางยังส่งเสียงดังเช่นนี้

       นี่นางตั้งใจจะท้าทายขีดความอดทนของเขาใช่หรือไม่?

       ยามนี้ยิ่งฉินหว่านเห็นว่าสีหน้าของม่อหลิงหานย่ำแย่ขึ้นเรื่อยๆนางไม่กลัวตายโหมกระพือไฟให้ลุกโชนยิ่งกว่าเดิม

       “ท่านอ๋องเพคะพระชายาเสวยโจ๊กเช่นนี้ ช่างไร้สง่าราศีเสียเหลือเกินแม้แต่หม่อมฉันยังทนมองต่อไปไม่ได้แล้ว” ฉินหว่านพูดจบก็หยิบผ้าไหมชั้นดีขึ้นมาบดบังริมฝีปากแอบอมยิ้ม

       เยว่เฟิงเกอถลึงตามองฉินหว่านไปทีหนึ่งในสายตานางมีแววเย็นชาพาดผ่าน ทำให้ฉินหว่านรู้สึกเย็นสันหลังวาบ

       “น้องหญิงฉิน เกรงว่าเจ้าคงจะหลงลืมไปแล้วว่าความเจ็บปวดที่กระดูกติดคอเช่นครั้งที่แล้วนั้น มันเป็นอย่างไร วันนี้อยากจะลองดูอีกสักครั้งหรือไม่? ”

       ฉินหว่านได้ฟังคำพูดนี้ของเยว่เฟิงเกอก็รีบก้มหน้าลงทันทีนางกระแอมออกมาทีหนึ่ง จากนั้นตั้งอกตั้งใจกินอาหารตรงหน้าไม่กล้ามองเยว่เฟิงเกออีก

       เยว่เฟิงเกอเองก็ไม่มองม่อหลิงหานอีกนางกินโจ๊กคำใหญ่อีกครั้ง ก่อนจะวางตะเกียบลงแล้วยืนขึ้นด้วยคิดจะจากไป

       “หม่อมฉันกินเสร็จแล้วท่านอ๋องค่อยๆ เสวยนะเพคะ”

       ม่อหลิงหานเห็นว่าเยว่เฟิงเกอกินโจ๊กไปแค่ถ้วยเดียวกับเกาเตี่ยนคำเล็กๆคำเดียว จู่ๆ ก็รู้สึกไม่อยากให้นางจากไปเช่นนี้ จึงรีบร้อนเอ่ยปากรั้งคนไว้“หยุดเดี๋ยวนี้”

       “ท่านอ๋องยังมีเรื่องใดอีกหรือเพคะ? ” เยว่เฟิงเกอหันศีรษะไปมองม่อหลิงหาน

       ม่อหลิงหานตบๆที่นั่งว่างๆ ข้างตัว “มากินโจ๊กนี่มา”

       “หม่อมฉันว่าอย่าดีกว่าเพคะเพราะเสียงกินโจ๊กของหม่อมฉันอาจจะไปรบกวนท่านอ๋องได้ หม่อมฉันไปดีกว่าเพคะ”เยว่เฟิงเกอพูดจบก็คิดจะจากไป

       ทว่า สายตาของม่อหลิงหานยามมองนางกลับยิ่งลึกล้ำ“เปิ่นหวางให้เจ้ามา เจ้าก็มา อย่าให้เปิ่นหวางต้องพูดซ้ำเป็นครั้งที่สอง”

       เยว่เฟิงเกอเบะปากแต่สุดท้ายก็ยอมอ่อนข้อ เดินเข้าไปหาเขา

       นางนั่งลงข้างกายม่อหลิงหานเห็นว่าอีกฝ่ายดันถ้วยโจ๊กที่ตักไว้เรียบร้อยแล้วถ้วยนั้นมาตรงหน้านาง

       “กินโจ๊ก”ม่อหลิงหานพูดสั้นๆ จากนั้นก็ตั้งอกตั้งใจกินอาหารของตน

       ชิงจื่อยืนมองดูอยู่ข้างๆด้วยความอกสั่นขวัญแขวน ยามนี้ท่านอ๋องทรงอารมณ์ไม่ดีเพียงนี้ เหตุใดยังต้องให้พระชายาไปนั่งข้างกายด้วยหรือว่า หากอยู่ใกล้จะสามารถลงมือกับพระชายาได้ง่ายกว่า?

       เพราะในใจคิดเช่นนี้มือที่คีบเกาเตี่ยนให้เยว่เฟิงเกออยู่จึงสั่นเทาน้อยๆ

       เยว่เฟิงเกอหันศีรษะไปมองชิงจื่อส่งสายตาปลอบโยนให้

       ชั่วขณะนั้นชิงจื่อถึงได้ค่อยๆสงบใจได้ และกลับไปยืนคอยรับใช้อยู่ด้านหลังเช่นเดิม

       เฉี่ยวอวี้ที่ยืนอยู่หลังฉินหว่านเห็นการโต้ตอบระหว่างชิงจื่อและเยว่เฟิงเกอสองนายบ่าวในสายตาของนางมีแววอิจฉาริษยาวาบผ่าน

       เมื่อใดกันหนอที่นายหญิงของนางจะปฏิบัติต่อนางเช่นนี้บ้างอย่าว่าแต่ส่งสายตาปลอบโยนให้นางเลย นี่เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้

       อาหารมื้อนี้เยว่เฟิงเกอกินอย่างไม่รู้รสชาตินักความกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างของม่อหลิงหาน ทำให้นางรู้สึกไม่ค่อยสบาย

       ดังนั้น เมื่อกินโจ๊กตรงหน้าหมดพร้อมด้วยเกาเตี่ยนอีกสองชิ้นเยว่เฟิงเกอถึงได้ยืนขึ้น คิดจะจากไป

       “เจ้าจะไปที่ใด? ” เสียงของม่อหลิงหานดังเข้าหูเยว่เฟิงเกอ

       นางหันศีรษะไปมองอีกฝ่ายอย่างไม่เข้าใจว่าเหตุใดเขาจึงถามนางเช่นนี้

       “แน่นอนว่าหม่อมฉันย่อมต้องกลับไปที่เรือนเยว่เหยาเพคะ”

       ไม่เช่นนั้นนางจะไปที่ใดได้นี่เขาถามทั้งๆ ที่รู้คำตอบอยู่แล้วชัดๆ

       ม่อหลิงหานวางถ้วยและตะเกียบลงจากนั้นใช้ผ้าไหมชั้นดีสีขาวสะอาดซับมุมปากแล้วกล่าวว่า “อย่าเพิ่งกลับไปเลยเปิ่นหวางจะเปลี่ยนเตียงแข็งๆ นั้นให้เจ้า เปลี่ยนเป็นเตียงหลังใหญ่ที่นุ่มขึ้นสักหน่อยตอนนี้เกรงว่าพวกเขาจะกำลังลงมือทำงานกันอยู่”

       เยว่เฟิงเกอได้ยินประโยคนี้ก็มองม่อหลิงหานด้วยความสงสัย

       เปลี่ยนเตียงให้นาง?เขาใจดีถึงเพียงนี้เลยหรือ?

       ในเวลาเดียวกันนี้ยามฉินหว่านได้ยินว่าม่อหลิงหานจะเปลี่ยนเตียงให้เยว่เฟิงเกอ ก็ถึงกับตกใจจนเบิกตามองคนทั้งคู่

       หรือว่าเรื่องที่ลือกันในจวนจะเป็นเรื่องจริงเมื่อคืนท่านอ๋องไปประทับค้างแรมที่เรือนของเยว่เฟิงเกอจริงๆ น่ะหรือ?

       เป็นนานฉินหว่านถึงเพิ่งจะหาเสียงของตนเองเจอ“ท่านอ๋อง เมื่อคืนทรงประทับค้างแรมที่เรือนเยว่เหยาของพระชายาจริงหรือเพคะ? ”

       “จริงหรือไม่แล้วจะอย่างไรเกี่ยวอันใดกับเจ้า? ” ม่อหลิงหานไม่ได้ปฏิเสธเขาไม่แม้แต่จะมองฉินหว่านสักนิด น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรังเกียจ

       ฉินหว่านถูกคำพูดของม่อหลิงหานทำเอาสะอึกไปนางถลึงตามองเยว่เฟิงเกออย่างดุร้าย แต่กลับเห็นอีกฝ่ายเพียงกำลังมองม่อหลิงหานด้วยความงุนงง

       ฉินหว่านแค่นเสียงเย็นชาในใจ“เยว่เฟิงเกอ เจ้าจะดีใจตอนนี้ก็ยังเร็วเกินไปนัก วันหน้าต้องมีวันที่เจ้าได้ร้องห่มร้องไห้เสียใจแน่”

       เยว่เฟิงเกอไม่สนใจสายตาราวใบมีดแหลมคมยามที่ฉินหว่านมองมาทางนาง นางเพียงมองม่อหลิงหานด้วยความสงสัยใคร่รู้ไปทีหนึ่งและเห็นว่าเขาไม่มีทีท่าจะอธิบายแม้แต่น้อย ก็ไม่พูดอะไรมากอีก

       ในเมื่อคนในจวนต่างก็ลือกันไปเช่นนี้แล้วเช่นนั้นก็ให้พวกเขาลือกันไปเถอะ

       อย่างไรเสียนางก็เป็นพระชายา ต่อให้จะค้างคืนร่วมกับม่อหลิงหานจริงๆ ก็นับเป็นเรื่องปกติธรรมดาที่เหมาะที่ควรอย่างยิ่ง

       หลังมื้ออาหาร ม่อหลิงหานให้เยว่เฟิงเกอติดตามเขาไปยังเรือนอิ่งเซวียน

       ถึงแม้นางจะไม่รู้ว่าม่อหลิงหานคิดจะทำสิ่งใดแต่ก็ยังคงติดตามอยู่เบื้องหลังเขา

       เมื่อคนทั้งสองมาถึงเรือนอิ่งเซวียนม่อหลิงหานก็หยิบตำราเล่มหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาแล้วยื่นไปตรงหน้าเยว่เฟิงเกอ

       “เอากลับไปอ่าน”

       เยว่เฟิงเกอรับมาดูด้านบนเขียนไว้ว่า ‘หลักสามคล้อยตามสี่คุณธรรมของสตรี’

       เยว่เฟิงเกออยากจะฉีกตำราเล่มนี้ทิ้งจริงๆนางมองม่อหลิงหานอย่างดุร้าย เขาหมายความว่าอย่างไร คิดจะให้นางปฏิบัติตามหลักสามคล้อยตามสี่คุณธรรมของสตรีดังที่เขียนไว้ในตำราเล่มนี้หรือ?

       ฝันไปเถอะ!

       ม่อหลิงหานรู้ว่าเยว่เฟิงเกอคงไม่ยอมอ่านตำราเล่มนี้แน่เพียงแต่เขาเองก็อยากเห็นว่าในอนาคตหากนางสามารถเปลี่ยนไปเป็นดังที่เขียนไว้ในตำราเล่มนี้ได้ กลายเป็นคนที่อยู่ในกรอบอยู่ในกฎระเบียบ จะเป็นอย่างไร ถึงตอนนั้นคงจะน่าสนใจไม่น้อย

       ม่อหลิงหานเองก็หาได้รู้ตัวเลยว่าตนกำลังค่อยๆ เดินเข้าสู่เส้นทางแห่งความชั่วร้ายทีละนิดๆ แล้ว

       “หากว่าพระชายาไม่อยากอ่านตำราเล่มนี้ที่เปิ่นหวางนี้ยังมีอีกเล่ม” ม่อหลิงหานพูดพลางหยิบตำราอีกเล่มขึ้นมา

       เยว่เฟิงเกอรับมาดูสีหน้าดำคล้ำในทันทีเมื่อเห็นว่าหน้าปกตำรานั้นเขียนว่า‘ว่าด้วยการฝึกตนของสตรี’

       เยว่เฟิงเกอถลึงตามองม่อหลิงหานอย่างดุร้ายอีกรอบกล่าวอย่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน “ขอถามท่านอ๋อง ตำราสองเล่มนี้มิใช่กล่าวถึงเรื่องเดียวกันหรอกหรือ? ”

       “เปิ่นหวางถึงได้อยากให้เจ้าอ่าน”ม่อหลิงหานทำเป็นไม่สนใจสายตาราวใบมีดคมของเยว่เฟิงเกอ “วันนี้พระชายาแค่กินโจ๊กยังส่งเสียงไม่งามสง่าเช่นนั้นออกมาดูท่าพระชายาคงต้องพัฒนาตนขึ้นอีกหน่อยแล้ว”

       เยว่เฟิงเกอนำตำราทั้งสองเล่มนั้นซุกเข้าไปในเสื้ออย่างลวกๆนางไม่อยากพูดอะไรมากไปกว่านี้อีกแล้ว มิเช่นนั้นม่อหลิงหานอาจจะหยิบตำราออกมาอีกเล่มก็เป็นได้

       ม่อหลิงหานมองท่าทางเกรี้ยวกราดน่าเอ็นดูของเยว่เฟิงเกออารมณ์ที่เดิมทีคลุ้มคลั่งมืดดำ ก็มลายหายไปทันที

       ในตอนนี้เองเฉียวเฟยเดินเข้ามา “ทูลท่านอ๋อง เปลี่ยนเตียงที่ตำหนักเยว่เหยาเสร็จเรียบร้อยแล้วพ่ะย่ะค่ะ”