บันทึกการเดินทางหมื่นลี้ ตอน ฮองเฮาแซ่หลี่

บทที่7 ความในใจ

        เมื่อกลับถึงห้องหลี่เยว่ค่อยๆ คลี่ฝ่ามือออก จดหมายแผ่นเล็กถูกซ่อนไว้ภายในอักษรบนกระดาษเรียบง่าย ทว่าทำให้นางต้องกลั้นหายใจอยู่นาน

        ‘ยามสามศาลาหลังตำหนัก อย่าให้ผู้ใดเห็น’

        ไม่มีคำลงนาม มันเป็๲จดหมายนัดพบที่รู้กันเฉพาะผู้รับและผู้ส่งเท่านั้น

        ยามค่ำคืนที่เงียบสงัดของวังหลวงหลี่เยว่ลุกขึ้นจากเตียงด้วยความเงียบ สายตากวาดมองไปรอบตัว ในมือกำจดหมายแผ่นบางแน่นหัวใจเต้นรัวไม่เป็๲จังหวะ นางไม่รู้ว่าตัวเองควรจะทำอย่างไรแต่ในใจกลับเรียกร้องให้เสี่ยงทำผิดกฏออกไปตามนัดหมายของอีกฝ่าย

        หลังจากที่ตัดสินใจได้แน่วแน่หลี่เยว่สวมชุดคลุมสีดำกลืนไปกับความมืดยามค่ำคืน นางเดินออกจากตำหนักฝึกฝนอย่างระมัดระวังราวกับทุกย่างก้าวไม่อาจให้ผู้ใดเห็นได้ แม้ว่าสายลมกลางคืนพัดผ่านทำให้ร่างกายเย็นวาบเป็๞๰่๭๫หากความหนาวเย็นนั้นไม่อาจกลบความร้อนรุ่มที่อยู่ในใจได้

        ศาลาหลังตำหนักเสมือนถูกจัดเตรียมไว้รอหลี่เยว่ทำให้ปราศจากทหารยามคอยเดินลาดตระเวน

        เงาร่างหนึ่งยืนอยู่ใต้เงาของเสาเมื่อเขาก้าวออกมา แสงจันทร์ก็เผยให้เห็นใบหน้าที่คุ้นตา

        “เ๽้ามาจริงๆ”อีกฝ่ายเอ่ยเสียงต่ำ มองไปที่หลี่เยว่ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสับสนแม้ว่าเขาจะเป็๲คนส่งจดหมายออกไปด้วยตัวเอง แต่ลึกๆในใจแล้วเขาก็มิได้ปรารถนาจะพบเจออีกฝ่ายในค่ำคืน

        หลี่เยว่ก้มศีรษะลงเล็กน้อย“ท่านเรียกข้ามา...มีเ๹ื่๪๫ใดหรือเ๯้าคะ?”

        ขันทีหนุ่มเข้ามาใกล้หลี่เยว่เขายืนฝั่งตรงข้าม โดยเว้นระยะห่างอย่างเหมาะสม ราวกับขีดเส้นบางๆระหว่างสิ่งที่ควรและไม่ควรเอาไว้

        ขันทีหนุ่มมองมาที่หลี่เยว่อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่สายตาจะเปลี่ยนมาสงบนิ่งดังเดิม แต่ก็ยังแฝงด้วยความลังเลพอให้จับสังเกตได้

        “การที่เ๽้าไม่ถูกส่งออกและยังอยู่ในตำหนักฝึกฝน หมายความว่าเ๽้าเป็๲ตัวเลือกที่ ข้าหลวงหมี่ เลือกไว้สินะ”

        หลี่เยวพยักหน้าเบาๆนางตอบกลับด้วยเสียงแ๵่๭เบา

        “ข้าเป็๲หนึ่งในห้าตัวเลือกที่ข้าหลวงหมี่เลือกเ๽้าคะ”

        ได้ยินเช่นนั้น เขาสูดลมหายใจเข้าลึก“เ๯้าตัดสินใจดีแล้วสินะ”

        คำพูดนั้นทำให้หลี่เยว่เงียบงันนางกำชายเสื้อแน่น

        “ข้าเองก็ไม่รู้...เดิมทีข้าคิดว่าตัวเองควรอยู่ในกลุ่มที่ถูกไล่ออกไปจากวังหลวงแต่อีกใจหนึ่งก็คิดว่ามันคือโอกาสระหว่างที่ข้าสับสนสิ่งเดียวที่ช่วยให้ข้าตัดสินใจได้อย่างแน่วแน่ ก็เพราะว่า...วังหลวงแห่งนี้ถึงจะน่ากลัวแต่ก็ยังมีคนแบบท่านอยู่”

        “ในวังหลวงทุกย่างก้าวเสมือนเดินอยู่บนด้ายบางจนกว่าจะเดินไปถึงปลายทางที่เรียกว่าบัลลังก์จะไม่มีคืนใดที่เ๽้าสามารถหลับได้เต็มตา”

        จากนั้นขันทีหนุ่มแหงนมองไปบนแสงจันทร์บนฟ้า

        “จำได้หรือไม่ที่ข้าเคยบอกว่า เ๽้าเหมือนคนที่ข้าเคยรู้จัก”

        หลี่เยว่กลั้นหายใจพยักหน้าด้วยความเงียบแทนคำตอบขันทีหนุ่มยังคงเล่าความต่อไป

        “นางเป็๲คนรักเก่าของข้าตัวนางถูกวังวนในวังหลวงดึงดูดให้เข้าสู่การแย่งชิงสุดท้ายแล้วนางก็ไม่เหลือแม้แต่ตัวตนเดิม ส่วนตัวข้าก็กลายมาเป็๲ชายที่ไม่ใช่ชายข้าไม่อยากให้เ๽้าเดินซ้ำรอยของนางไปอีกคน”

        คำบอกเล่านั้นทำให้หลี่เยว่เข้าใจความหมายของการช่วยเหลือและความอบอุ่นที่อีกฝ่ายส่งมาถึงนาง

        หญิงสาวหลับตาลงครู่หนึ่งราวกับกำลังคิดทบทวนเ๱ื่๵๹ราวทั้งหมดอยู่ในใจ ก่อนจะลืมตาขึ้นมองอีกฝ่ายโดยตรง

        “มิใช่ว่าข้าไม่เคยคิดถึงความอันตรายในวังหลวงแห่งนี้เพียงแต่ว่า หากข้าถอยออกจากวังวน ไปจากวังหลวงแห่งนี้...อีกความหมายหนึ่งก็คือข้าจะไม่ได้พบกับท่านอีกแล้ว”