โรงเรียนใหม่ของมงคล
"พี่เลิกทำตัวแบบนี้สักทีเถอะ" เสียงของพาฝันน้องชายของผมเอ่ยด้วยความรำคาญ
"ก็พี่ตื่นเต้นนี่"ผมเขย่าขาชนิดที่ว่าเบาะข้างหลังสามารถรับรู้แรงสั่นได้ ก็คนมันตื่นเต้นนี่หว่าจะได้เจอรูทฝันร้ายแล้วทำตัวแทบไม่ถูกเลย
"มาตื่นเต้นอะไรตอนนี้ ไร้สาระสิ้นดี"ก่อนอื่นก็ไอตัวนี้ผมคงต้องพยายามทำดีกับน้องตัวเองให้มากๆเพราะจำได้ลางๆว่าพาฝันเองก็เป็ต้นเหตุทำให้ผมดูแย่ในสายตาทุกคนเหมือนกัน
"นี่! น้องชายสุดที่รักของพี่"ผมดึงมือขาวจัดของฝันมากุมไว้แนบอกพลางส่งสายตาปิ๊งๆให้หวังว่าน้องมันจะรับรู้ถึงความจริงใจของผม แต่เปล่าเลยฝันทำหน้าแขยงพยายามจะสบัดมือให้ออกจากการเกาะกุม ทำไม!ผมออกจะหน้าตาหล่อแถมยังจริงใจสุดๆ เ้าฝันนี่ช่างไม่รู้อะไรซะเลย
"ปล่อย! ไม่งั้นฉันจะถีบแก" สรรพนามเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดจากพี่กลายเป็แก ช่างน่าเอ็นดู(?)จริงๆ
"โถ่น้องพี่ พี่ขอโทษที่เคยแกล้งแกมาตลอดเพราะฉะนั้น...เรา ควรมาดีกันนะ!"
"ไม่มีวัน! ปล่อย!"ฝันสะบัดออกเต็มแรงทำให้ฝ่ามือหลุดออกจากการกอบกุมผมแต่ทว่ากลับมาฟาดเข้าที่หน้าผมแทนซะนี่
"..."ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบผมเองไม่ได้พูดอะไรไม่ใช่เพราะโกรธแต่เพราะเจ็บสุดๆเลยต่างหากยกปากแทบไม่ขึ้นแล้วเนี่ย
"แกอยากมากวนฉันเองนะ" ฝันเลิกสนใจผมแล้วหันไปเล่นโทรศัพท์ตัวเองต่อ
ชิ
คิดว่าหล่อมากเหรอจะทำอะไรผมก็ได้งั้นเหรอ หึ คุณคิดถูกแล้ว!
ใช่ คิดถูกแล้ว!ยังไงคนหล่อกว่าก็ต้องชนะอยู่ทุกตอนของในนิยายนี่นา ฮุก คิดแล้วเศร้าชะมัด"
ตอนนี้รถตู้ของครอบครัวรุ่งวิจิตรได้เคลื่อนมายังหน้าโรงเรียน"ซิตี้โซล ไฮสคูล" เรียบร้อย
ผมก้าวลงจากรถตามด้วยพาฝันน้องรักตรงหน้าเป็ตึกขนาดใหญ่ มีหย่อมหญ้าไว้ให้ที่พักพิง มีสวนน้ำพลุตรงกลางหรูชะมัดเลย
ขนาดชื่อโรงเรียนยังแปลกแหวกแนวสมกับเป็เกมจีบหนุ่มค่ายดังสุดครีเอท!ผมนี่อยากจะยกนิ้วเป็พันรอบ
"เป็บ้ารึไงยกนิ้วอะไรคนเดียว เข้าไปในโรงเรียนได้แล้ว"พาฝันเดินผ่านผมไม่วายแขวะเป็ธรรมดา ท่าทางจะเกลียดเข้าไส้ โอ๊ะๆขนาดนี้คงเกลียดเข้ากระดูกดำแล้วม้าง
พาฝันไม่รอผมเลยสักนิดเดินนำหน้าไปหลายเมตรแล้ว
สาวๆนี่เหลียวตามองให้พรึ่บเฮ้ มองมาทางนี้บ้างสิวะ
ผมโบกมือให้กับคนรอบตัวแต่เขากลับทำสีหน้าแปลกๆให้ผมซะงั้นทำไมอะ!? หรือนี่คือความไม่ยุติธรรมของตัวร้าย
โหดร้ายที่สุด
ผมเลิกสนใจคนรอบข้างแล้วรีบไปเดินขนาบข้างเ้าพาฝันแบบใกล้ชิดกลัวจะหลงเพราะผมก็ไม่รู้ต้องไปที่ไหนก่อนต้องทำอะไรยังไงบ้าง
"เราจะไปไหนกันเหรอ"
"ไปห้องเรียนไม่ได้อ่านกระดาษรายงานที่คุณพ่อแนบไว้กับชุดนักเรียนรึไง"
"หึ ไม่อะ"
"เจริญ ก็เขาเข้ามาติดต่อทุกอย่างให้แล้วเลยไม่ต้องไปพบครูใหญ่ให้เข้าห้องเรียนที่ห้อง A-5 เกรด11ได้เลย
"โห ห้อง A พี่เองก็ฉลาดเหมือนกันสินะ"
"หึ ผมน่ะฉลาดแต่พี่น่ะใช้เงินแก้ปัญหาต่างหาก"
"อ...ไอ้" ผมอยากจะด่าแต่ก็ต้องอดทนไว้
ฟู่ววว~
เพื่อชีวิตที่สงบสุข
เพื่อชีวิตที่สงบสุข
เพื่อชีวิตที่สงบสุข
ให้เย็นกว่านี้อีกนิดก็พระแล้วนะครับเศร้าใจ น้องไม่รัก แล้วใครจะรักผมบ้างล่ะทีนี้
กลับมาสนใจสภาพโรงเรียนต่อดีกว่าบรรยากาศเหมาะกับการปิคนิคมากโรงอาหารนี่ไม่ค่อยจำเป็สำหรับผมเท่าไหร่ไม่ชอบที่คนเยอะๆ
เอ๊ะผมลืมจุดประสงค์ที่ควรทำรึเปล่านะ
ช่างเถอะวันแรกทำตัวสบายๆก่อนเดี๊ยวค่อยปฏิบัติการกู้ชีวิตของไอ้มงคลแบบจริงๆจังๆ
ผมแบกสังขารตัวเองตามน้องรักไปอย่างเงียบๆข้างนอกตึกว่าสวยแล้วข้างในแทบจะเรียกว่าวัง สีทองอร่ามไปทั่วตึกห้องแบ่งออกเป็ชั้นๆอย่างชัดเจนว่าห้องไหนเป็ห้องไหนห้องที่ผมกำลังไปเป็ห้องที่อยู่ข้างในสุด ดูก็รู้ว่าขนาดกว้างสมกับห้อง A
ผมชั่งใจอยู่สักพักก่อนจะแตะไปที่เซนเซอร์หน้าประตูเพื่อเปิดออกส่วนพาฝันเข้าไปก่อนผมสักพักแล้ว
ติ๊ด
"เข้ามายืนตรงหน้าห้องสิจ๊ะ"เสียงครูผู้หญิงยืนอยู่ตรงโปรเจคเตอร์ขนาดมหึมากำลังกวักมือเรียกผมอยู่ตรงนั้นมีพาฝันกำลังยืนอยู่ด้วยเหมือนกัน
ผมเดินไปอยู่ข้างๆน้องตัวเองแล้วเงยหน้ามองเพื่อนๆรอบห้อง
โคตรจะใหญ่แล้วแต่ละคนเหมือนคัดหน้าตามาโดยเฉพาะ ผมกวาดสายตาไปทั่วห้องสักพักกว่าจะหมด
สายตาสะดุดไปที่คนคนหนึ่งนั่งอยู่ริมหน้าต่างหลังสุดเขากำลังใส่แอร์พอตเท้าคางมองออกไปนอกหน้าต่างราวกับถ่ายเอ็มวีเพลงรัก ใบหน้าหล่อเหลาจมูกโด่งดวงตาคมสีเฮเซลเข้ากับสีผมบลอนด์น้ำตาลได้อย่างดีไม่ว่ามองมุมไหนก็ดูดีไปหมด
ใช่แน่ๆ
พระเอกของเื่ชัดๆ
ผมไม่รู้จะบรรยายความหล่อออกมายังไงเหมือนเทวดามาจุติโลกมนุษย์แบบนั้นเลย ให้ตายสิอิจฉาชะมัด
อาจจะเป็เพราะผมมองเขานานเกินไปทำให้สายตาจากที่มองออกนอกหน้าต่างเหลือบมามองที่ผมเล็กน้อยทำเอาเสียวสันหลังไปพักหนึ่งเลยทีเดียว...
ฮู่ววใจเย็นหน่อยสิมงคล
สิ่งแรกที่เราต้องทำคือต้องห่างไกลจากเขามากที่...
"มงคลกับพร์ไปนั่งข้าง 'นฤคินทร์' แล้วกันนะว่างสองที่พอดี ยกมือขึ้นให้เพื่อนดูตัวหน่อยสิ"
สิ้นเสียงครูนายพระเอกคนนั้นก็ยกแขนขึ้นเพื่อบ่งบอกว่าเขานี่แหละคือนฤคินทร์
เพิ่งคิดไปอยู่หยกๆว่าต้องห่างกันแท้ๆ!
ลักษณะของห้องเรียนจะเป็โต๊ะติดกันสามคนสองแถวแถวละ 5 โต๊ะ ซึ่งหมายความว่ามันจะใกล้ชิดกันมากไงล่ะ ผมจะทำไงดีเนี่ย
ผมเดินก้มหน้าเดินตามน้องของผมไปเงียบๆพอถึงที่โต๊ะ ผมก็รีบดันตัวน้องชายเข้าไปก่อนเพื่อน จะได้คั่นกลางระหว่างผมกับพระเอกนั่น
พาฝันเองก็ไม่ได้แสดงท่าทีไม่พอใจอะไรดีมากน้องรัก!
แบบนี้ค่อยยังชั่วหน่อยอย่างน้อยก็ห่างกันตั้งวานึง
"มีหนังสือรึเปล่า"เสียงนุ่มทุ้มทำให้ผมหันไปหานายนฤคินทร์พระเอกสุดฮอตของเรา
แสงแดดอ่อนกระทบใบหน้าซีกนึงของเขาสีตาสะท้อนแวววับสวยงามทำเอาผมใจเต้นไปไม่เป็กับความหล่อไม่มีที่ตินั่น
ห้ามนะห้ามหลงกลความหล่อของหมอนั่นเด็ดขาด นั่นน่ะรูทแห่งความชั่วร้ายของแกนะเว้ยมงคลสติ
เพี๊ยะ
เสียงฝ่ามือกระทบเข้ากับเนื้อเต็มแรงไม่ต้องใเพราะเป็ผมเองที่ตบแก้มตัวเองเพื่อเรียกสติ
"เขาโอเคไหมน่ะ? ดูเหมือนจะไม่มีสตินะ"
"เขาก็บ้าแบบนี้แหละอย่าไปสนใจเลย อ่อขอบคุณสำหรับหนังสือนะครับนฤคินทร์"
"เรียกคินก็ได้ไม่มีปัญหา"
"ผมชื่อพาฝันครับส่วนพี่ผมชื่อโชคดี เฮ้ เสียมารยาทนะจะหลบหน้าทำไมเนี่ย!"
"ค..ใครหลบ! แค่แดดมันส่องตา" ผมก้มมุดๆตรงแขนเสื้อเ้าน้องตัวปัญหา
"หึ" เขาหัวเราะในลำคอเชิงเย้ยหยันก่อนจะหันออกไปนอกหน้าต่างดังเดิม
มันจะเป็ยังไงต่อไปเนี่ยบ้าเอ๊ย คนเขาจะหลบหน้าดันได้มาอยู่ใกล้กว่าเดิมอีกซวยชะมัด
นายโชคดีคือผู้ที่ไม่มีโชคเลยต่างหากฮืออออออ
1K
