เตาหลอมราชันมาร

บทที่ 30 ศิษย์น้อง! เจ้ายังมีอีกหรือไม่?

"ท่านกำลังทำอะไร?"

ซูฝานมองด้วยความสงสัย

"อย่าส่งเสียงดัง"

ต้าเฮยโก่วส่งเสียงผ่านจิตบอก "ตาเฒ่าตี๋นั่นกำลังสอดแนมพวกเราอยู่"

"ไหน!"

ซูฝานตื่นตระหนก รีบมองไปรอบ ๆ ทว่าป่าทึบรอบด้านมืดสนิท มองไม่เห็นอะไรเลย

"แม้เจ้าจะมองไม่เห็น ก็อย่าเพิ่งมองไปทั่ว ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นอะไรไปก่อน"

ต้าเฮยโก่วมีตบะแก่กล้า แม้ในยามค่ำคืน ก็ยังสามารถมองเห็นทิวทัศน์รอบด้านได้อย่างชัดเจน

แต่ซูฝานทำไม่ได้

"เช่นนั้นยามนี้ คงมิอาจสกัดไข่มุกปราณโลหิตได้สินะ?" ซูฝานกล่าวด้วยความหงุดหงิด

"เจ้าคิดเช่นไร?"

ต้าเฮยโก่วกลอกตา ส่งเสียงผ่านจิตว่า "ชายชราผู้นั้นฉลาดกว่าที่ข้าคาดไว้ ไม่ได้มาหาเจ้าโดยตรง แต่เลือกที่จะแอบสอดส่องเจ้าอยู่ในที่ลับ"

"เป็นเช่นนั้น" ซูฝานพยักหน้า

หากไม่มีต้าเฮยโก่วอยู่ ไม่เพียงแต่เตาหลอมวิเศษเท่านั้น แม้แต่สุราพวกนั้นก็คงถูกชายชราค้นพบไม่ช้าก็เร็ว

ถึงยามนั้นซูฝานคงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนเองตกตายไปอย่างไร

‘ช่างน่ารำคาญเสียจริง!’

แต่เดิมเคยมีความมุ่งมั่นเต็มเปี่ยม ทว่ายามนี้กลับไม่มีอารมณ์คึกคักเลย

"เจ้าก็แสร้งทำเป็นมาฝึกฝนเพียงอย่างเดียว แล้วถือโอกาสให้เขาเห็นศักยภาพของเจ้า บางทีต่อให้ความจริงถูกเปิดเผยในภายหลัง เขาอาจจะละเว้นโทษให้เจ้าก็ได้"

ต้าเฮยโก่วหัวเราะเยาะ

"ข้าเป็นเพียงร่างวิญญาณไร้ค่า จะมีศักยภาพอะไรได้?"

ซูฝานถอนหายใจอย่างอ่อนใจ

"พลังที่ซ่อนเร้นอยู่ภายในนั้น แม้แต่ตัวข้าเองยังไม่อยากจะเชื่อ แล้วจะให้ผู้อื่นเชื่อได้อย่างไร"

ต้าเฮยโก่วส่งเสียงบอก "เช่นนั้นก็จงแสดงความดุดันและความมุ่งมั่นของเจ้าออกมา"

"ความดุดัน? ใช้กำลังทั้งหมดงั้นรึ?"

ซูฝานชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ พลางกล่าวว่า "เรื่องแค่นี้ คุณชายน้อยมีอยู่แล้ว"

โครมครืน!

!!

ต่อจากนั้น

ซูฝานก็เหมือนคนเสียสติ ต่อสู้กับสัตว์อสูรในป่าลึกอย่างบ้าคลั่ง แม้ร่างกายจะเต็มไปด้วยบาดแผล แต่ก็ไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว จนพวกสัตว์อสูรต้องแตกฮือหนีกระเจิดกระเจิง

ความดุดันและความมุ่งมั่นของเขาแสดงออกมาอย่างเต็มเปี่ยม

"แม้จะเป็นร่างวิญญาณไร้ค่า แต่ความมุ่งมั่นพยายามเช่นนี้ ช่างน่าชื่นชมยิ่งนัก"

สมดังคาด

ท่ามกลางความมืดยามราตรี ผู้เฒ่าตี๋ก็อดไม่ได้ที่จะพยักหน้าชื่นชม

ภูตวานรที่นั่งอยู่บนบ่าของเขารู้สึกไม่พอใจ มันโบกกรงเล็บราวกับจะบอกว่า ‘ข้าก็ทำได้เช่นกัน’

"ใช่ ๆ ๆ"

ผู้เฒ่าตี๋ลูบหัวภูตวานรอย่างเอ็นดู พลางพึมพำว่า "แต่มีอยู่อย่างที่ข้าคิดไม่ตก เขาทำอย่างไรถึงได้ทะลวงขั้นติดต่อกันถึงสองขั้นภายในครึ่งเดือน"

เขาได้รับรู้สถานการณ์ของซูฝานมาบ้างแล้ว

เมื่อได้ยินถึงพละกำลังที่ซูฝานแสดงออกมาในสนามประลอง ก็ทำให้เขาตกใจไม่น้อย

‘โชคช่วย?’

คำโกหกพรรค์นี้ มีแต่คนโง่เท่านั้นที่จะเชื่อ

….

ค่ำคืนผ่านพ้น

ซูฝานกลับมายังถ้ำพักด้วยความเหนื่อยล้าอ่อนระโหย

ผู้เฒ่าตี๋จ้องมองเขาอยู่ตลอดเวลา ทำให้ไม่มีโอกาสนำกระถางปีศาจออกมาได้เลย ดังนั้นแม้จะต่อสู้มาทั้งคืน แต่ก็ไม่ได้ไข่มุกปราณโลหิตมาแม้แต่ลูกเดียว

แน่นอน

เขาไม่ได้สังหารสัตว์อสูรเหล่านั้น

ด้วยเหตุที่สัตว์อสูรเหล่านี้เป็นวัตถุดิบในการหลอมไข่มุกปราณโลหิต จึงมิอาจสูญเปล่าไปเช่นนั้นได้ เขาตั้งใจไว้ชีวิตพวกมันไว้ก่อน แล้วจะค่อย ๆ ล่าทีละตัวในภายหลัง

‘เฮ้อ~’

….. 

ค่ำคืนวันรุ่งขึ้น ซูฝานเข้าไปในป่าตามปกติ และพบว่าผู้เฒ่าตี๋อยู่ที่นั่นอีกแล้ว

"ช่างเถอะ!"

ตอนนี้เขาได้แต่ฝึกฝนด้วยศิลาวิญญาณเท่านั้น

เดินหน้าสู้ต่อไป

แม้จะไม่ได้ไข่มุกปราณโลหิตมา แต่ประสบการณ์การต่อสู้และสัญชาตญาณในการต่อสู้กลับก้าวกระโดด

วันที่สาม

วันที่สี่

หลายคืนติดต่อกัน ร่างของผู้เฒ่าตี๋ก็ยังคงปรากฏให้เห็น

"พี่โก่ว ข้าทนไม่ไหวแล้ว ท่านไปจัดการมันให้ตายไปเลยดีกว่า!" 

ซูฝานกล่าวด้วยสีหน้าทุกข์ตรม

ยังไม่ต้องพูดถึงไข่มุกปราณโลหิต แค่ความรู้สึกที่ถูกคนจับตามองก็ทำให้รู้สึกไม่สบายใจแล้ว

"เจ้าต้องมีความอดทน" 

ต้าเฮยโก่วกล่าวปลอบเสียงเบา

ยามเช้า​วันที่หก

ซูฝานผ่านการต่อสู้ฆ่าฟันมาทั้งคืนตามปกติ ก่อนจะกลับมายังถ้ำพำนักด้วยความอ่อนล้า

เพิ่งจะนั่งลง ผู้เฒ่าตี๋ก็มาเยือนถึงที่

"คารวะท่านผู้เฒ่าตี๋"

ซูฝานรีบเปิดประตูต้อนรับ

ตาเฒ่าตี๋ไม่พูดอ้อมค้อม ถามตรง ๆ ว่า "หลี่โหย่วเต๋ออยู่ที่ใด"

"เขาไม่ได้อยู่ที่ยอดเขาที่สองหรอกหรือ? ท่านหาเขาไม่พบหรือ?"

ซูฝานทำหน้าไขสือ แสร้งงงงวย

เขามิอาจบอกที่ซ่อนตัวของหลี่โหย่วเต๋อให้ท่านตี๋รู้ได้ มิเช่นนั้นเมื่อท่านตี๋ไปที่เขาปราบพยัคฆ์และพบหลี่โหย่วเต๋อ เพียงถามไม่กี่คำความจริงก็จะเปิดเผย

ถึงตอนนั้น ต่อให้เขามีชีวิตสิบชีวิต ก็ไม่พอให้ชายชราผู้​นี้สังหาร

"ไม่มี"

"หลายวันมานี้ไม่เห็นเขากลับมาเลย"

ดวงตาของผู้เฒ่าตี๋มองมาอย่างไม่เป็นมิตร

"เช่นนั้นเขาจะไปอยู่ที่ใด?"

ซูฝานเกาศีรษะพลางโพล่งขึ้นมาอย่างฉับพลัน "หรือว่า... เขาเห็นท่าไม่ดีเลยหนีไปแล้ว?"

"หรืออาจจะตายไปแล้วก็ได้" ดวงตาของท่านตี๋วาววับด้วยแววเย็นชา

"ตายแล้วหรือ?" ซูฝานสะดุ้งตกใจ

"ถูกต้อง" ผู้เฒ่าตี๋พยักหน้า กล่าวเสียงเย็นชา "อย่างเช่น เจ้าฆ่าปิดปาก สุราที่ข้าทำหายไปนั้น ที่จริงอยู่ในมือเจ้าทั้งหมด เพียงแต่เจ้าซ่อนมันเอาไว้"

"หา?" ซูฝานสะดุ้งเฮือก รีบร้องตะโกนว่า "ท่านผู้เฒ่าตี๋ ฟ้าดินเป็นพยาน ศิษย์มิได้ขโมยสุราของท่านจริง ๆ อีกอย่างเขาก็มีพลังบำเพ็ญขอบเขตหลอมกายาขั้นบริบูรณ์ ศิษย์จะมีฝีมือไปสังหารเขาได้อย่างไรกัน!"

ผู้เฒ่าตี๋จ้องมองซูฝานไม่วางตา

‘ไอ้หนูคนนี้ กำลังแสร้งทำเป็นใจเย็นอยู่งั้นรึ’

แววตาของเขาวาบขึ้นด้วยประกายเย็นเยียบ มือคว้าคอซูฝานเอาไว้ ร่างกายแผ่ไอสังหาร ตวาดว่า "อย่าท้าทายความอดทนของข้า… บอกมา! หลี่โหย่วเต๋ออยู่ที่ใด? สุราของข้า เจ้าซ่อนไว้ที่ใด?"

"ศิษย์ถูกใส่ร้าย..."

ซูฝานดิ้นรนสุดชีวิต แทบจะหายใจไม่ออก

"ยังไม่ยอมพูดอีกใช่หรือไม่ ข้าจะสังหารเจ้าเสียเดี๋ยวนี้!"

ผู้เฒ่าตี๋ไม่มีทีท่าจะปล่อยมือ ดวงตาดุดัน ยิ่งออกแรงบีบแน่นขึ้นไปอีก

"ศิษย์ไม่รู้จริง ๆ นะขอรับ"

ซูฝานเริ่มมึนงง การหายใจค่อย ๆ หยุดลง หัวใจก็เต้นอ่อนลงทีละน้อย

ใบหน้าเล็ก ๆ ของเขาเปลี่ยนจากแดงก่ำกลายเป็นขาวซีด

ยามเผชิญหน้ากับความตาย หลายครั้งที่เขาเกิดแรงกระตุ้นอยากสารภาพ แต่ก็กดข่มเอาไว้อย่างแรงกล้า

เขากำลังเสี่ยง!

เสี่ยงว่าชายชราผู้นั้นจะสังหารเขาจริงหรือไม่

เขากำลังจะขาดใจตาย ร่างกายกระตุกอย่างอ่อนแรง

ผู้เฒ่าตี๋ขมวดคิ้วเล็กน้อย ในที่สุดก็ปล่อยซูฝานออกมา

ซูฝานล้มคว่ำลงกับพื้น ไอไม่หยุด น้ำลายไหลออกมาไม่ขาดสาย

เขาเดิมพันถูกแล้ว!

คนชราผู้นี้กำลังหลอกเขาอยู่!

"แม้จะถูกบีบบังคับขนาดนี้ก็ยังไม่ยอมพูด ดูท่าคงไม่เกี่ยวข้องกับเขาจริง ๆ"

ผู้เฒ่าตี๋ก้มมองสภาพน่าอนาจของซูฝาน แล้วกล่าวว่า "แม้เจ้าจะเป็นร่างวิญญาณไร้ค่า แต่ด้วยความมุ่งมั่นและความพากเพียรของเจ้า เจ้ายังมีอนาคตที่สดใสรออยู่ อย่าได้ท้อแท้สิ้นหวังไป"

กล่าวจบแล้วก็หมุนตัวจากไปโดยไม่หันกลับมามองอีก

ซูฝานหอบหายใจเฮือกใหญ่ เงยหน้ามองแผ่นหลังของผู้เฒ่าตี๋

‘เขายังจะให้กำลังใจข้าอีกหรือ?’

‘ดูเหมือนว่าข้อสงสัยทั้งหมดคงถูกคลี่คลายแล้ว’

‘แต่ช่างน่าหวาดเสียวนัก หากตาเฒ่านั่นไม่ยอมปล่อยมือ บัดนี้ข้าคงกลายเป็นศพไปแล้ว’

ผ่านไปครู่ใหญ่ ซูฝานจึงสงบใจลงได้

"เจี๊ยก ๆ!"

ภูตวานรตัวนั้นกระโดดพรวดออกมาอีกครั้ง มันยืนอยู่นอกถ้ำ มองซูฝานด้วยท่าทางยโสโอหังพลางทำท่าทางล้อเลียน

เห็นได้ชัดว่ามันกำลังเยาะเย้ยซูฝานอยู่

"ไอ้ลิงหลอกเจ้า สะใจแกแล้วสินะ"

"คอยดูเถิด สักวันข้าจะจัดการเจ้าให้ตายคามือ"

ซูฝานจ้องมองมันด้วยสายตาดุดัน

ภูตวานรแยกเขี้ยวยิ้ม ราวกับจะบอกว่า ‘ข้ารอเจ้าอยู่ หากมีฝีมือก็ตามมา’

จากนั้นมันก็วิ่งหนีไปอย่างด้วยท่าทางเรียกบาทา

ซูฝานถอนหายใจยาว ก้าวไปข้างหน้าปิดประตูหิน พึมพำว่า "คืนนี้คงจะได้หลอมไข่มุกปราณโลหิตเสียที"

หลายวันมานี้ แม้จะใช้ศิลาวิญญาณฝึกบำเพ็ญ แต่พลังบำเพ็ญก็แทบไม่มีความคืบหน้า

ยามดึก

ซูฝานเตรียมพร้อมออกเดินทาง

แต่เมื่อเปิดประตูหินออกไป เขาก็พบเหลิ่งเยว่ยืนอยู่ด้านนอก

"ศิษย์พี่ใหญ่?"

ซูฝานชะงักไป เหลือบมองท้องฟ้ายามราตรี

‘ดึกดื่นเช่นนี้ ศิษย์พี่ใหญ่มาหาข้าด้วยเรื่องใดกัน?’

‘หรือว่า…’

เขารู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา

‘แน่นอนว่านางต้องมาหาข้าเพื่อนัดพบ’

เหลิ่งเยว่ก้มหน้าลง ท่าทางลังเล

‘งดงามยิ่งนัก’

‘ภายใต้แสงจันทร์เช่นนี้ ศิษย์พี่ใหญ่ช่างงดงามราวกับนางเซียนจากสรวงสวรรค์’

ซูฝานน้ำลายไหลย้อยออกมา

ชั่วครู่ผ่านไป

ในที่สุดเหลิ่งเยว่ก็รวบรวมความกล้า มองหน้าซูฝานแล้วถามว่า "ศิษย์น้อง เจ้ายังมีอีกหรือไม่"