เหมาฮ่าวนำเอาเื่ที่รู้จากหมัวมัวฉีไปปรึกษาหัวหน้ามือปราบหน่วยที่หนึ่งโหยวอีและรองหัวหน้ามือปราบจั๋วเหรินหาวคนทั้งสองกำลังหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่พอดี
“ข้าตรวจสอบเื่ของโซว่เจี้ยนกั๋วแล้วเมื่อหลายปีก่อนเขาเคยเป็เ้าหน้าที่ดูแลการยึดทรัพย์ขุนนางทุจริต คราวนั้นกุ้ยถิงเฟิงขุนนางระดับเจ็ดถูกไฟไหม้จวนสองสามีภรรยาสกุลกุ้ยและบุตรสาวยังหาตัวไม่พบญาติพี่น้องของพวกเขาได้ร้องเรียนทางการแต่กลับไม่มีเบาะแสเลยสักนิดบัดนี้บุตรสาวของพวกเขาปรากฏตัวขึ้นมาทั้งหมัวมัวฉียังบอกพวกเ้าว่าเคยมีคนตามฆ่านางกับคุณหนูกุ้ย โซว่เจี้ยนกั๋วกับกุ้ยถิงเฟิงทำงานอยู่ส่วนงานเดียวกันเช่นนั้นเื่นี้ต้องมีลับลมคมใน”
“เราควรจะเรียกเวยฟางมาสอบถามดีหรือไม่?”จั๋วเหรินหาวหันไปถามโหยวอี
“หัวหน้าโหยวข้าว่าอย่าเพิ่งเลยขอรับ นางยังไม่ไว้ใจผู้ใด?ไม่แน่ว่าเวยเลี่ยงอาจจะบอกบางอย่างนางไว้ คราวก่อนนางก็ติดตามข้าไปจวนสกุลโซว่”
“อืม...จริงของเ้าข้าจะให้สายลับคอยติดตามนางไว้ก็แล้วกัน”
เหมาฮ่าวรู้สึกร้อนใจั้แ่ได้ยินว่าเฉียวต๋าคิดจะไปหานางที่จวนของตนเขาจึงรีบเร่งออกไปตรวจที่นาให้เช่านอกเมืองตามที่บิดามอบหมาย เมื่อถึงจวนก็ตามหาเวยฟางแต่นางกลับขออนุญาตมารดาของเขาออกไปข้างนอกฉางเหมยไม่ได้ตามออกไปด้วยเพราะวันนี้ฉู่เยว่ขออาสาไปพร้อมบ่าวรับใช้อีกสองคน
“เ้ารู้หรือไม่ว่านางจะไปที่ใด?”
“ได้ยินนางบอกว่าจะไปถนนเฟิงหย่าเ้าค่ะ”
เหมาฮ่าวรีบตามออกไปยามนี้นางพยายามสืบเื่ของเวยเลี่ยง ถ้าหากเฉียวต๋ารู้เข้าอาจจะคิดยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือช่างเคราะห์ร้ายที่เขาตามแล้วพบว่าสิ่งที่คิดไว้ดันเป็จริง
“เวยฟางบังเอิญจริงที่เจอเ้าที่นี่”
“คุณชายมาเมืองหลวงั้แ่เมื่อใดเ้าคะ?”
“ข้ามาได้หลายวันแล้วจึงได้ออกมาตรวจกิจการให้ท่านพ่อ ข้ากำลังคิดจะไปเยือนเ้าที่จวนสกุลเหมาพอดีคราวก่อนข้าพบเหมาฮ่าวที่โรงเตี๊ยมร่ำสุขท่าทางเขาจะมีความสุขดีกับสหายทั้งสองไม่รู้ว่าเขาดูแลเ้าอย่างไรบ้าง? เ้าสุขสบายดีหรือไม่?”
“ข้าสบายดีเ้าค่ะนายหญิง เอ๊ย!ท่านแม่ของคุณชายเหมาเมตตาข้าอย่างดี ข้าอยู่ในจวนนั้นไม่ได้ลำบากเลยสักนิด”
เฉียวต๋ายิ้มน้อยๆเขาสืบเื่ของนางในจวนสกุลเหมามาแล้วนางอยู่ในสภาพหญิงรับใช้หาใช่ฐานะคู่หมั้นสักนิดคุณชายเฉียวรู้ดีว่านางไม่ยอมอยู่ในฐานะอนุภรรยาของเหมาฮ่าวเป็แน่ทั้งยังได้ยินมาว่าใต้เท้าเหมากับหม่าฮูหยิน อยากได้โซว่ซิ่นมี่เป็ลูกสะใภ้ชายหนุ่มหัวการค้าคำนวณหนทางจะได้เปรียบอย่างว่องไว
“อืม...พรุ่งนี้ข้าจะไปเยี่ยมเ้าที่จวนเดี๋ยวเอาของกำนัลไปฝากใต้เท้าเหมากับหม่าฮูหยินด้วยข้าเคยพบทั้งสองท่านเมื่อปีสองปีก่อน”
เวยฟางได้แต่คิดว่านางช่างซวยนักที่บังเอิญมาเจอคนเ้าชู้อย่างเฉียวต๋าระหว่างได้นางกำลังคิดจะไปสืบเื่ของสหายเก่าของบิดาที่เป็ขุนนางในรุ่นราวคราวเดียวกันจวนของคนผู้นั้นอยู่ห่างไปอีกแค่สองถนน
“เ้ากำลังจะไปที่ใดหรือ?”
“ข้า...ข้ากำลังจะไปซื้อของที่ถนนเฟิงหย่าเ้าค่ะ”
“ข้าไปเป็เพื่อนดีหรือไม่?ถนนสายนั้นมีร้านค้าที่ท่านพ่อเพิ่งซื้อไว้พอดี”
เวยฟางเห็นเฉียวต๋าคิดจะเกาะติดนางก็ได้แต่ถอนใจหากจะปฏิเสธตรงๆ คนผู้นี้ก็คงจะหน้าด้านหน้าทนไม่ยอมไปแน่ๆคงต้องใช้วิธีการอื่นแทน
“เ้าไม่ต้องไปเป็เพื่อนนางหรอกคู่หมั้นของข้า เดี๋ยวข้าดูแลเอง”
สองหนุ่มสาวหันกลับไปก็เจอใบหน้าอึมครึมของเหมาฮ่าวที่ยืนอยู่ข้างหลังเวยฟางรีบเดินเข้าไปหาทันที
“ท่านพี่ฮ่าวท่านตามมาเร็วจริงเ้าค่ะ”
เหมาฮ่าวชะงักเล็กน้อยก็จะยิ้มเ้าเล่ห์‘เ้าหัวไวนักคิดจะหลอกใช้ข้าเป็ไม้กันสุนัขอีกแล้วสินะ’
“ฟางเอ๋อร์ข้าจะกล้าปล่อยเ้าออกมาลำพังได้อย่างไร? หน้าที่คู่หมั้นที่ดีอย่างข้าก็ต้องคอยตามใจเ้าสิ”เหมาฮ่าวเดินเข้าไปใกล้จนไหล่แทบจะเบียดนาง
เฉียวต๋ารู้สึกเสียดายก็จำใจต้องล่าถอยไปก่อน‘ไม่เป็ไรวันนี้ไม่ใช่ของข้า วันหน้าก็ยังมีโอกาส’
“ในเมื่อเ้ามีคนพาไปธุระแล้วเอาเป็ว่าพรุ่งนี้เราค่อยเจอกันที่จวนสกุลเหมาก็แล้วกันนะคุณชายข้าคงต้องขอตัวลา”
เหมาฮ่าวเลิกลั่ก“เขาพูดถึงเื่อะไร?”
“พรุ่งนี้เฉียวต๋าจะไปหาข้าที่จวนของท่านเ้าค่ะ”
“นี่เ้ากล้านัดหมายเขาไปหาถึงจวนของข้าเลยหรือ?”
“ข้าไม่ได้นัดนะเ้าค่ะเป็เขาที่อ้างว่าจะไปเยี่ยมคารวะนายท่านกับ นายหญิง ซ้ำยังเคยรู้จักกันมาก่อนข้าเป็เพียงสาวใช้จะไปคัดค้านได้อย่างไร?”
เห็นสีหน้าไม่ยี่หระของนางแล้วเหมาฮ่าวก็นึกโมโหขึ้นเป็ริ้วๆ ั้แ่นางประจบมารดาเขาได้นอกจากจะหลบหน้าเขาได้ง่ายแล้วยังทำให้มารดาของเขากำหนดวันวิวาห์อีกสองปีข้างหน้าใช่ว่าเขาจะไม่รู้ว่าระหว่างนี้มารดายังเพียรพยายามหาภาพวาดคุณหนูสกุลต่างๆมาให้เขาดูเพื่อหวังให้เขาถอนหมั้นนาง
เวยฟางเห็นว่าวันนี้มีอุปสรรคมากนักนางจำยอมแสร้งทำเป็จะไปซื้อของแล้วก็กลับจวนกับเหมาฮ่าวแต่โดยดี
“เ้ามาถึงถนนเฟิงหย่าทำไมกัน?”
“ที่นี่มีร้านขายเส้นด้ายคุณภาพดีเ้าค่ะข้าจึงขอนายหญิงออกมาซื้อ ตอนนี้ข้ากำลังเย็บชุดใหม่อยู่อยากจะปักให้งดงามสักหน่อย”
เหมาฮ่าวเพิ่งรู้สึกว่านับเดือนที่นางมาอยู่ในจวนของตนหญิงสาวดูงดงามผ่องใสมีน้ำมีนวลกว่าตอนที่อยู่อำเภอยินเหลียงไม่ว่านางจะเดินไปทางใดล้วนมีบุรุษคอยเมียงมองและหันกลับมาดูซ้ำเขาจึงเพิ่งรู้ตัวว่าตนเองละเลยนางจนอาจทำให้เฉียวต๋าถือโอกาสกลับมาตีสนิทนางอีก
‘ข้าอุตส่าห์หอบหิ้วเ้ามาจากเมืองยินเหลียงอย่าหวังเลยว่าผู้อื่นจะมาแอบฉกเ้าไปจากข้าได้’
หม่าฮูหยินที่หาทางส่งบุตรชายไปสานสัมพันธ์กับใต้เท้าโซว่แล้วยังเริ่มมองหาบัณฑิตที่มีฐานะพอประมาณเพื่อจะแนะนำให้กับเวยฟางได้รู้จักหากว่านางกับบัณฑิตผู้นั้นพึงใจกัน ต่อไปก็จะได้หาทางให้บุตรชายถอนหมั้นไปเสีย คิดแผนได้แล้วหม่าฮูหยินจึงขอร้องให้สามีช่วยนัดหมายบัณฑิตหนุ่มที่เพิ่งสอบได้ขุนนางระดับเก้าเข้ามาที่จวนเพื่อจะได้พบกับเวยฟาง
ครั้นเหมาฮ่าวกลับมาถึงจวนก็พบว่ามารดากำลังต้อนรับบัณฑิตหนุ่มน้อยทั้งหลายที่เพิ่งเข้ารับราชการได้ไม่นาน
“ท่านแม่นี่มันงานเลี้ยงอะไรกันหรือขอรับ?”
“นี่น่ะหรือ?ท่านพ่อเ้า นึกอยากจะเลี้ยงพวกขุนนางน้อยทั้งหลายน่ะสิ แม่ก็เลยตระเตรียมสุราอาหารไว้รอต้อนรับ”นางหันมาหาเวยฟางที่ยืนนบนอบอยู่ด้านหลังบุตรชาย “ฟางเอ๋อร์เ้าไปแต่งตัวใหม่เสียสิ ใส่ชุดที่ข้าให้เมื่อคราวก่อนนะจะได้ออกมาต้อนรับแขกด้วยกัน”
**********************************
ไรท์แนะนำ...อีบุ๊กเื่ "พลั้งรักมือปราบหญิง" วางจำหน่ายแล้วทาง mebmarket.com
กดตามลิงก์
5K
