แอ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด
“ด้านนี้เพคะท่านหญิง”
เสียงประตูและเสียงฝีเท้าคนเดินเข้ามาในห้อง ร่างล่องหลของคนบนเตียงนอนจึงงัวเงียตื่นขึ้น และยังไม่ทันที่จะตื่นเต็มตาหญิงสาวในชุดสีแดงสด มีผ้าคลุมหน้าไว้ก็นั่งลงบนเตียง เซี่ยะเหลียนรีบพลิกตัวเข้าชิดด้านใน
“เฮ่อ เกือบไปแล้ว ๆ”
เทพธิดาองค์น้อยพ่นลมหายใจออกมา พร้อมกับอกมือขึ้นแนบอก
“ท่านหญิงโปรดนั่งรอท่านอ๋องเยี่ยเหลียงอย่างหน่อย ท่านไม่ต้องกังวลสิ่งใด ท่านแม่ของท่านได้มอบของขวัญเป็เหล้ามงคล บ่าวจะวางไว้บนโต๊ะ เมื่อท่านอ๋องเข้ามา ท่านเพียงแค่รินเหล่าฉลองกับท่านอ๋องสองคน แล้วทุกอย่างจะราบรื่น”
“ข้ารู้แล้ว”
เสียงของหญิงสาวในชุดสีแดงสั่นน้อย ๆ ราวกับเขินอายที่จะเอ่ยสิ่งใด
นางกำนัลที่ติดตามท่านหญิงมาจากจวนราชครูจัดแจงสุรามงคลวางไว้บนโต๊ะแล้วรีบออกไป
“โอ้โฮ ชุดเ้าสาวหรือเนี๊ยะ สวยจังเลย”
เทพธิดาองค์น้อยขยับเข้าไปใกล้เ้าสาว เพราะอยากชื่นชมชุดสีแดงเพลิงดูสวยแปลกตา และนางเผลอเข้าใกล้มากเกินไปจึงทำให้คนถูกชมได้ยินเสียงอย่างชัดเจน
“เสียงใครนะ!”
ท่านหญิงจึงรีบลุกขึ้นพร้อมกับเลิกผ้าคุมหน้าขึ้น ปรากฏใบหน้าคมสวย ริมฝีปากถูกแต้มสีจนแดงสดงดงาม หากแต่ดวงตามีแววขึงเครียด
“เสียงใครพูดน่ะ ออกมาเดี๋ยวนี้นะ!”
นางยังคงสั่งให้ร่างที่หลแบซ่อนตัวอยู่ออกมา ความใมีมากกว่าความกลัว เพราะนางไม่เคยเกรงกลัวผู้ใด บุตรสาวคนเดียวของราชครู มีหรือใครจะกล้าแตะต้อง !
เทพธิดาองค์น้อยตบหน้าผากตัวเองทีหนึ่งอย่างจนปัญญา แล้วตัดสินใจปรากฏตัวออกมา
“เ้าเป็ใคร เข้ามาในห้องนี้ได้อย่างไร”
เ้าสาวขึ้นเสียงถามเคยตัว
“ก็เดินเข้ามาเฉย ๆ”
เซี่ยะเหลีบงตอบตามความจริงด้วยความสัตย์ กลับเป็การจุดไฟโกรธให้เ้าสาวคุกรุ่นมากยิ่งขึ้น
“หน็อย ! เป็แค่นางกำนัล บังอาจมาเล่นคำกับพระชายาเช่นข้า !”
เทพธิดาองค์น้อยเหมือนจะไม่ได้ใส่ใจเสียงตวาดแวด ๆ ของพระชายา เพราะนางขยับเข้าไปใกล้ชุดสีแดงเพลิงตรงหน้าราวกับว่าถูกมนต์สะกด
“โอ้ สวยจังเลย อยากััจังเลย”
มือน้อย ๆ ยื่นออกไปดั่งใจนึก ร่างในชุดเ้าสาวกลับรีบขยับออกอย่างนึกรังเกียจ
“บังอาจ ! เอามือสกปรกมาแตะต้องตัวข้า ! หนิงฮุ่ย ! หนิงฮุ่ย ! โอ้ย อุ๊ป”
เมื่อพระชายาะโเรียกสาวใช้ ด้วยความใเซี่ยะเหลียนจึงสะบัดมือขึ้นทีหนึ่งเกิดแสงวูบ ร่างของเ้าสาวก็ล่วงพล็อยลงพื้น
แก๊ก
“ท่านหญิง มีอะไรหรือ”
ก่อนที่สาวใช้จะเดินเข้ามาถึงห้องต้นเหตุ เทพธิดาองค์น้อยหมุนกายควับเกิดแสงประกายระยิบระยับ ชุดของนางก็สับเปลี่ยนกับชุดเ้าสาวทันที และเมื่อสะบัดมืออีกคราร่างของพระชายาบนพื้นก็ถูกมือล่องหนนำนางซ่อนไว้ใต้เตียง
“ท่านหญิง้าอะไรอีกเพิ่มหรือเปล่า”
สาวใช้ยอบตัวลง เอ่ยถามร่างที่นั่งนิ่งบนเตียง ผ้ายังคงปกคลุมหน้าเ้าสาวจนกว่าเ้าบ่าว หรือ ท่านอ๋องเยี่ยเหลียงจะเป็ผู้เปิด
“มะ ไม่มีอะไร ขะ ข้าแค่รอนานไปหน่อย”
เซี่ยะเหลียนที่สวมรอยเป็เ้าสาวตอบตระกุกตระกัก
พี่เลี้ยงรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยที่เสียงของท่านหญิงของตนฟังดูแปลก ๆ ไป แต่เมื่อนึกได้ว่านายของตนคงจะตื่นเต้นกับการเข้าหอครั้งแรก นางจึงหัวเราะคิกออกมา
“อิ อิ แหม ท่านหญิงก็ใจเย็น ๆ ทนอีกหน่อย เมื่อท่านอ๋องฉลองกับบรรดาขุนนางเรียบร้อย รับรองท่านอ๋องจะมาแน่ ๆ ท่านหญิงไม่ต้องห่วง อิอิ”
“หากไม่มีอะไรแล้ว หนิงฮุ่ยขอตัว หากขืนอยู่นานเมื่อท่านอ๋องกลับมาจะเป็การไม่ควร”
“เ้าไปเถอะ”
เมื่อสาวใช้ออกไปจากห้องแล้ว คนในชุดเ้าสาวถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก
“อ่า ค่อยยังชั่วหน่อยนึกว่าจะถูกจับได้เสียแล้ว พระชายานะ พระชายาข้าแค่อยากดูชุดใกล้ ๆ เท่านั้นเอง”
“ไหนดูสิ”
เซี่ยะเหลียนะโลงจากเตียง แล้วหมุนตัวไปมา กระโปรงในชุดเ้าสาวบานออกตามแรงหมุน
“อ่า ชุดสวยซะเปล่า ใส่แล้วไม่เห็นสบายตัวเลยอึดอัดก็อึดอัด ชุดแบบนี้เหรอที่เ้าสาวในแดนมนุษย์เขาใส่กัน แย่จังเลยเน๊อะ”
เมื่อการลองชุดเ้าสาวไม่สนุกอย่างนางนึก ร่างน้อย ๆ จึงทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ แล้วสายตาก็พลันไปเห็นกาสุราสีขาว ดวงตาเบิกโพล่งวาววับราวกับเจอสิ่งที่ต้องใจ
“นี่มันสุราแดนมนุษย์ใช่ไหม ? อืม กลิ่นใช้ได้เลย”
มือน้อย ๆ รินสุราลงจอกอย่างไม่ลังเล แล้วกระดกจอกสุราเข้าปากจนหมดจอก
เทพธิดาองค์น้อยรับรู้สุราร้อนผ่าวไหลผ่านลำคอลงสู่ท้อง แรกเริ่มให้ความรู้สึกขมร้อนในปาก เมื่อดื่มไปหลายจอกจึงรู้ว่า สุรานี้ช่างหวานนัก สมแล้วที่เป็สุราเลิศรสในแดนมนุษย์
“อ้าว หมดแล้วรึ แหมงานมงคลทั้งที ให้กินแค่กาเล็ก ๆ”
เซี่ยะเหลียนเขย่ากาสุราไปมา
โป๊ะ !
สุดท้ายมือน้อย ๆ ก็วางกาสุราลงแรง ๆ เพราะสมองเหมือนจะสั่งการช้าลง ร้อนผะผ่าวที่ใบหน้าอย่างบอกไม่ถูก
1K
