หลังจากเดทกันอชิก็มาส่งมิมิวที่คอนโดเหมือนเช่นเคย
มิมิวลงจากรถแล้วรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี เธอยืนหันหลังให้รถของอชิที่ยังไม่ขับออกไปไหน แต่พอเธอล้วงกระเป๋าไปเท่านั้นสีหน้าเธอก็ซีดทันที
"แย่แล้ว…"
เธอยืนก้มหน้าค้นกระเป๋าสะพายซ้ำไปซ้ำมา แต่ไม่ว่าจะพยายามเท่าไหร่ กุญแจห้องก็ไม่โผล่ออกมาให้เห็นสักที
"มิมิว! ทำไมยังไม่ขึ้นห้องอีกล่ะ?" อชิกดกระจกรถลงแล้วเรียกถาม
"คือ…ฉันทำกุญแจห้องหายน่ะค่ะ" มิมิวหันไปตอบ
"เอ้า!"
"เดี๋ยวฉันโทรหานิติก่อนนะคะ"
"โอเคๆ งั้นเดี๋ยวผมไปจอดรถตรงนั้นก่อน เดี๋ยวผมอยู่เป็เพื่อนเอง ใจเย็นๆ นะ"
"โอเคค่ะ"
มิมิวพยักหน้าให้อชิก่อนที่เขาจะขับรถไปตรงลานจอดรถหน้าคอนโด
เธอโทรหานิติประจำหอพักก็ได้แต่ขึ้นฝากข้อความ และแล้วมิมิวก็นึกขึ้นได้ว่าเมื่อวานนิติประกาศขอลาพักร้อน!
"ทำไมต้องเป็วันนี้ด้วยนะ…" มิมิวพึมพำอย่างหมดแรง ก้มลงมองรองเท้าตัวเองอย่างท้อแท้
ในจังหวะนั้นเอง เสียงคุ้นเคยก็ดังขึ้น
"เป็ไงบ้างครับ โทรติดไหม?" อชิเดินมาหาเธอ
"คือ…นิติลาพักร้อนไปต่างจังหวัด 2 วันค่ะ ตอนนี้มีแค่แม่บ้านที่ดูแลแทน"
เขาเลิกคิ้วขึ้น "แล้วจำได้ไหมครับว่าลืมไว้ที่ไหน?"
"น่าจะที่โต๊ะทำงานค่ะ กระเป๋าสตางค์ก็ด้วยค่ะ" เธอยิ้มแห้งๆ
"ให้ผมพาไปออฟฟิศไหมล่ะครับ?"
"งั้นต้องรบกวนคุณอชิแล้วล่ะค่ะ" เธอยิ้มเจื่อนๆ
"ได้สิครับ ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้นเลย ฮ่าๆ ไม่ต้องเกรงใจ" เขายกมือขึ้นมาลูบหัวมิมิวเบาๆ
คนตัวเล็กได้แต่กลอกตามองมือเขาที่วางบนผมนิ่ม
"อันตรา_ อุ๊ป! OxO" มิมิวยกมือปิดปากเพราะกำลังจะหลุดพูดว่า 'อันตรายต่อใจจริงๆ'
"หะ! อะไรนะครับ?"
"เปล่าค่ะๆ ไม่มีอะไร ไปกันเถอะค่ะ"
..
.
เมื่อทั้งคู่ไปถึงบริษัทก็พบว่าประตูรั้วทางเข้านั้นปิดหมดแล้ว
พอลองไปคุยกับรปภ. เพื่อจะขอเข้าไปเอาของที่ลืมไว้เขาก็ไม่อนุญาต ไม่ว่าจะพูดอะไรก็ไม่ยอมเลย
ซึ่งทั้งคู่ก็ไม่ได้โกรธอะไร ต่างเข้าใจว่าเขาก็ทำตามหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายได้ดี มันเป็ความปลอดภัยของบริษัท และมิมิวก็ยอมรับว่ามันเป็ความผิดพลาดของตัวเธอเอง
เมื่อเข้าออฟฟิศไม่ได้ ทั้งคู่เลยกลับเข้ามานั่งในรถ
"งั้นคืนนี้ไปค้างบ้านผมก่อนแล้วกัน"
มิมิวเงยหน้าขึ้นแทบไม่ทัน "หา!? ไม่เป็ไรหรอกค่ะ เดี๋ยวฉันไปนอนโรงแรมใกล้ๆ ก็ได้"
"แต่มันแพงนะฮะ โรงแรมแถวนี้มีแต่ดังๆ ชั้นนำทั้งนั้นเลย คืนนึงไม่ต่ำกว่าห้าพันถึงหลักหมื่น มันจะไม่หนักไปเหรอครับ?"
"ห๊า! จริงเหรอคะ?" มิมิวตาโตด้วยความใ
"ลองเสิร์ชดูได้เลยครับ…ทำไม..กลัวผมเหรอฮะ?" เขาอมยิ้มกริ้ม
พอเจอคำพูดโดนจุด มิมิวก็หน้าแดงแจ๋ "ก็..คุณเป็ผู้ชายนี่นา-///-"
"ฮ่าๆ ไม่ต้องกลัวนะ เดี๋ยวผมนอนห้องรับแขกได้" เขายิ้มขำ
"แต่มันก็อยู่ในบ้านคุณอยู่ดีนี่…>///<"
"ผมไม่ทำอะไรหรอกน่า โธ่! มิมิวเห็นผมเป็คนยังไงไปแล้วเนี่ย? นี่ผมเป็ห่วงคุณนะ" อชิพูดขำๆ
"เฮ้อ!" เธอถอนหายใจอย่างไม่มีทางเลือก
"อยู่กับผมเถอะ ผมจะไม่ทำอะไรที่มิมิวไม่สบายใจ"
เพียงประโยคหลังสุด ใจมิมิวก็สั่นไหวอย่างควบคุมไม่อยู่ เธอพยักหน้าอย่างเสียไม่ได้
"…ก็ได้ค่ะ"
สิ้นสุดคำพูด อชิก็ออกรถทันทีโดยที่จุดหมายปลายทางเป็บ้านของเขาที่อยู่ไม่ไกลจากบริษัทของมิมิวมากนัก ระหว่างทางเขาก็แวะให้เธอซื้อของใช้ที่จำเป็สำหรับหนึ่งคืน เมื่อได้ทุกอย่างครบแล้วก็เดินทางต่อ จากนั้นไม่นานก็ถึงบ้านอชิ
บ้านเดี่ยว 2 ชั้น หลังไม่ใหญ่มากแต่สำหรับการอยู่คนเดียวก็ถือว่าเหลือเฟือ การตกแต่งเป็ไปแบบเรียบง่าย อบอุ่น มีกลิ่นกาแฟอ่อนๆ ลอยคลุ้งเหมือนร้านที่เธอคุ้นเคย
"อันนี้ห้องรับแขกครับ มุมซ้ายมือเป็ห้องน้ำ" เขาชี้นิ้วบอก
"เดี๋ยวตามขึ้นมาข้างบนเลยฮะ" ว่าแล้วเขาก็ขึ้นบันไดนำมิมิวไป
มิมิวมองสำรวจรอบๆ บ้านก่อนจะมาหยุดหน้าประตูห้องหนึ่ง แล้วอชิก็เปิดประตูห้องนั้นและผายมือเชิญชวนเธอเข้าไป
"นี่ห้องผมครับเข้ามาได้เลย เดี๋ยวมิมิวนอนห้องนี้นะ"
"อ๋อ ค่ะ"
เธอเดินเข้ามาในห้องก็พบว่ามีเตียงเดี่ยวขนาดพอเหมาะ ผ้าปูเตียงและผ้าห่มสีเทา ห้องถือว่ากว้างใช้ได้จนมีพื้นที่สำหรับตั้งโซฟาไว้นั่งเล่น และมีประตูอีกบานปิดไว้อยู่ตรงมุมห้อง
"ตรงนั้นห้องน้ำครับ" เขาชี้ไปที่ประตูบานนั้น
"โอเคค่ะ ขอบคุณมากๆ เลยนะคะ ถ้าไม่ได้คุณอชินี่แย่เลย"
มิมิวจะยกมือไหว้ขอบคุณแต่ถูกมืออชิรวบเอาไว้ไม่ให้ไหว้เขา
"มิมิวไม่เอาาา ไม่ไหว้กันสิ ฮ่าๆๆ" เขาหัวเราะให้กับท่าทางคนตัวเล็กตรงหน้า
"ทำไมจะไหว้ขอบคุณไม่ได้ อีกอย่างมิมิวก็อายุน้อยกว่าคุณอชิด้วย ถ้าจำไม่ผิดคุณบอกว่าอายุเท่าพี่ฟ้าก็ 27 ปี มิมิวอายุ 24 ปี เพราะฉะนั้นไหว้ได้ค่ะ ไม่ต้องรู้สึกไม่ดี สบายใจได้เลย" เธอเถียงตาใส
"ถ้างั้น…ก็เรียกผมว่าพี่สิ" เขายิ้มกรุ้มกริ่มแต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยมือเธอ
"ห๊าา! OoO" มิมิวอุทานเสียงดัง
"ทีกับไทม์ยังเรียกพี่ได้เลย" อชิทำหน้าไม่สบอารมณ์เล็กน้อย
"ก็อันนั้นเขาเป็รุ่นพี่ที่มหาลัยไงคะ ก็ต้องเรียกพี่ั้แ่แรกอยู่แล้ว มันจะไปเหมือนกันได้ไง"
มิมิวมัวแต่เถียงสู้โดยที่ไม่ทันสังเกตว่าอชิค่อยๆ ดึงมือเธอที่จับอยู่ให้มาใกล้เขาเรื่อยๆ
"ไม่รู้แหละ ก็ผมอยากให้เรียกว่าพี่ เรียกเลย เร็วๆ" เขาเร่งอย่างคนเอาแต่ใจ
"ก็..ก็มันไม่ชินนี่คะ"
"เร็วๆ เรียกพี่หน่อย นะๆ" เขาดึงมือเธอมาจนแนบอกเขา
"อุ้ย! คุณอชิ! O///O" มิมิวที่รู้ตัวว่าถูกดึงเข้ามาใกล้ก็อุทานอีกครั้งด้วยความใ
"ไม่เอาคุณอชิสิ! เรียกใหม่ ไม่งั้นไม่ปล่อย" เขายิ้มเ้าเล่ห์แล้วก้มตัวลงมาใกล้ขึ้นอีก
"เอ่อ…>///<" มิมิวเบี่ยงหน้าหลบเมื่อคนตัวสูงยื่นหน้าเข้ามา
"...พี่อชิ" เธอพูดเสียงเบา แก้มขึ้นสีแดง
"อะไรนะ! ไม่ได้ยินเลย" เขาแกล้งเอียงหูไปฟังใกล้ๆ
"พี่อชิ! ใกล้ไปแล้วนะคะ อย่าแกล้งมิมิวสิ!>///<"
"น่ารักมาก! ฮ่าๆๆ โอเคๆ ไม่แกล้งแล้ว" เมื่อเขาได้สิ่งที่้าแล้วก็ปล่อยมือเธอไป
"นี่แน่ะ!" มิมิวตีแขนเขาหนึ่งที
"โอ๊ย! ฮ่าๆ ต่อไปนี้เรียกพี่นะครับ นะนะๆ" เขาอ้อนหน้าทะเล้น
"ก็ได้ค่ะ…จริงๆ มันก็ไม่ได้เป็อะไรหรอกค่ะ แค่ยังไม่ชินเฉยๆ"
"อ๋ออออออ! ครับๆ" อชิยกยิ้มกวนๆ
1K
