บทที่ 10 เปิดร้านวันแรก
อวิ๋นเหลียนยุ่งอยู่ตลอดเจ็ดวันจนแทบไม่ได้นอนโชคดีที่พลังเทพของนางตื่นขึ้นมาบ้างแล้วไม่เช่นนั้นสภาพของนางต้องไม่ต่างอะไรกับศพเดินได้แน่ส่วนสภาพในปัจจุบันก็เพียงแต่ดูผอมลงเล็กน้อย อ่อนล้ากว่าปกติไปบ้าง แต่โดยรวมก็ดูไม่เหมือนคนอดหลับอดนอนเลยสักนิด
ฉางซุนจิ้งกลับอุดมสมบูรณ์ขึ้นมากแก้มที่ซูบตอบเริ่มเต็มอิ่ม ผิวขาวเป็ประกาย เส้นผมเงางามอาหารยาของอวิ๋นเหลียนทั้งอร่อยและมีสรรพคุณเป็เลิศทำให้พี่จิ้งของนางที่หล่อวันหล่อคืนต้องโกหกพี่น้องว่าที่ตัวเองดูดีขึ้นขนาดนี้เป็เพราะว่ากำลังตกอยู่ในห้วงรักและอาหารที่อวิ๋นเหลียนทำส่งมาให้บ่อยๆก็เยอะมาก เขาเลยอุดมสมบูรณ์ขึ้น
วันนี้เป็วันเปิดร้านวันแรกเขาเลยรับบทเป็ชายหนุ่มผู้ตกอยู่ในห้วงรักที่ทนความคิดถึงไม่ไหววิ่งมาชวนสาวน้อยข้างบ้านไปเที่ยวในตลาดอีกแล้ว
ด้วยเหตุนี้อวิ๋นเหลียนจึงออกจากบ้านอย่างผ่าเผยในเวลาเช้าของวันกำหนดเปิดร้านมุ่งหน้าไปเตรียมเปิดป้ายร้านที่ตอนนี้ใช้ผ้าคลุมเอาไว้อยู่
ร้านของนางมีชื่อว่า ‘ร้านขายของเบ็ดเตล็ดเจินเหลียน’ ชื่อร้านนั้นฉางซุนจิ้งเป็คนตั้งนางก็แค่ขอเติมคำว่าเบ็ดเตล็ดเข้าไปให้ดูมีอะไรโดดเด่นเท่านั้น เพราะในสายตาของนางของที่ขายในร้านมันก็มีแต่ของเบ็ดเตล็ดทั้งนั้นแหละ
เฉิงหู่กับเฉิงซู่มารอที่ร้านอยู่ก่อนแล้วในมือคือของขวัญที่ประมุขหอการค้าเฉิงจี้มอบให้เป็การแสดงความยินดีที่เปิดร้าน ในหลายวันมานี้ภัตตาคารหอประชุมเซียนก็มีการเปลี่ยนแปลงที่ทำให้คนตกตะลึงเช่นกันเพราะจู่ๆพวกเขาก็เปลี่ยนประตูหน้าเป็ประตูข้างแล้วเปลี่ยนหลังร้านให้กลายเป็ประตูใหญ่แทน
ทำให้ตอนนี้ลูกค้าของภัตตาคารต้องมาจอดรถม้าเพื่อเข้าสู่ร้านตรงด้านหลังแทนซึ่งทำให้ทำเลของร้านเจินเหลียนกลายเป็ทำเลทองในทันที ส่วนคนที่เปิดร้านอยู่บนถนนเส้นเดิมที่เคยเป็ทำเลทองก็พากันตกตะลึงแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ได้แต่อาศัยลูกค้าประจำเพื่อทำการค้าขายกันต่อไป
อวิ๋นเหลียนได้แต่ชูนิ้วโป้งให้เฉิงจี้พลางสืบถามเอากับเฉิงหู่ว่าในหอการค้าสาขาใหญ่นี้มีผู้จัดการแซ่เฉิงกี่คนและมีลูกหลานรุ่นเขาที่ทำงานในนั้นอีกกี่คนก่อนจะส่งแหวนมิติระดับต่ำเท่าจำนวนคนไปให้อย่างใจกว้างเป็การขอบคุณทำเอาเฉิงซู่ต้องวิ่งโร่มาหาถึงร้าน พลางกล่าวขอบคุณซ้ำไปซ้ำมา
ในความเป็จริงแล้วแหวนราคาวงละไม่กี่อีแปะพวกนั้นเบ็ดเตล็ดยิ่งกว่าของในร้านเบ็ดเตล็ดของนางอีก
เฉิงซู่เดินตามนางเข้ามาในร้านพลางจุปากอย่างอดไม่ได้“สินค้าแต่ละอย่างล้วนแต่มีความสร้างสรรค์ ประมุขอวิ๋นรู้หรือไม่โคมไฟที่ท่านให้ไปท่านประมุขประทับใจมากสั่งให้ตั้งไว้ในห้องนอนของตัวเองเลยทีเดียวทั้งยังให้ข้าซื้อหินพลังงานกลับไปเพิ่มในวันนี้ด้วยส่วนพู่กันแบบพิเศษนั้นผู้จัดการทุกคนล้วนได้กันคนละด้าม ต่างก็ชมว่าเป็ของดีมากอยู่ที่ไหนก็หยิบขึ้นมาเขียนได้โดยไม่ต้องควานหาหมึกตอนไม่ใช้ก็ปิดครอบด้วยฝาไม้เอาไว้ ไม่มีหมึกไหลออกมาระหว่างที่ไม่เขียนอีกต่างหากอ้อแล้วถุงหอมของท่านข้าก็ได้รับคำสั่งซื้อจากฮูหยินและคุณหนูในตระกูลเฉิงเป็จำนวนมากด้วยนะขอรับ”ไม่พูดเปล่า เขายังหยิบเอาใบรายการคำสั่งซื้อออกมาอวดให้ดูด้วย
อวิ๋นเหลียนขำกับท่าทางของเขามาก“เช่นนั้นผู้จัดการเฉิงก็คงได้ประเดิมเป็ลูกค้าอย่างเป็ทางการรายแรกของร้านเราแล้วจางจ่ง มาเตรียมของให้ผู้จัดการเฉิงเร็ว”
จางจ่งเข้ามารับใบรายการไปอ่านดูก่อนจะส่งต่อให้ฟางเจ๋อซูผู้มีแรงเหลือล้น เด็กหนุ่มรีบวิ่งไปเตรียมของทุกอย่างตามรายการออกมาทันที
ในขณะที่เฉิงซู่กับเฉิงหู่กำลังทดลองสินค้าที่เรียกว่ากระดาษฝึกเขียนที่สามารถใช้น้ำเปล่าฝึกหัดเขียนอักษรได้ เมื่อถึงเวลาหนึ่งรอยที่เขียนจะซึมหายไปและสามารถเขียนอักษรลงไปใหม่อีกครั้งกันอย่างสนุกสนาน หน้าร้านก็มีคนผู้หนึ่งมาเยือน
เขาเป็เด็กหนุ่มที่ดูอ่อนเยาว์กว่าฉางซุนจิ้งเล็กน้อยน่าจะอายุราวสิบเจ็ดปี สวมชุดสีดำตรงตั้งหัวจรดเท้า ทำให้ร่างของเขาดูผอมสูงใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มของเขาดูคุ้นตาอย่างมากโดยเฉพาะคิ้วสีดำหนาที่พาดเฉียงเหนือดวงตาคมกริบของเขา ทั้งร่างของเขามีบรรยากาศบางอย่างที่แตกต่างจากคนทั่วไปคล้ายเป็แรงกดดัน สายตาของเขาก็คล้ายสามารถมองทะลุทะลวงได้ทุกอย่างอวิ๋นเหลียนถูกร่างของเขาดึงดูดความสนใจเอาไว้ได้ั้แ่แรกเห็น เด็กหนุ่มเองก็กำลังจ้องมองมาที่นางอยู่เช่นกัน
เฉิงหู่เป็คนแรกที่มีปฏิกิริยารุนแรงที่สุดเขาสะดุ้งโหยงก่อนจะร้องว่า “เฉิงนั่ว เ้ามาได้อย่างไร!”
เฉิงนั่วประมุขน้อยแห่งหอการค้าไห่ถังไม่ตอบแต่กวาดตามองดูร้านค้านิ่งๆ
ตัวร้านเน้นการตกแต่งด้วยวัสดุและเครื่องเรือนไม้สินค้าจัดวางเรียงบนผนังทั้งสองด้านอย่างเป็ระเบียบและสบายตา ถุงหอมลวดลายสีสันงดงามต่างๆกันวางเรียงอยู่แถวหน้าสุดด้านข้างมีโคมไม้หลากหลายรูปแบบวางอยู่ที่ทำให้น่าสนใจคือในบริเวณนั้นแผ่ความอบอุ่นออกมาไปจนถึงหน้าร้านหากมีคนเดินผ่านจะต้องถูกความอบอุ่นนี้ดึงดูดให้แวะเวียนเข้ามาแน่ชั้นวางอีกด้านหนึ่งมีพู่กันหลากหลายแบบ ด้านล่างมีอักษรเขียนเอาไว้ว่า พู่กันวิเศษ– เขียนได้เลยไม่ต้องฝนหมึกอีกต่อไป แปะเอาไว้ถัดไปไม่ไกลมีห่อกระดาษทรงกลมหน้าตาแปลกๆ ้ามีตราประทับน่ารักแตกต่างกันไปข้างใต้ก็มีอักษรเขียนเอาไว้ว่า แกงก้อน – บำรุงสุขภาพ-คลายหนาว-แก้เมาได้ง่ายๆไม่ยุ่งยาก
สุดท้ายเป็ตู้กระจกที่อยู่ใกล้กับโต๊ะของผู้จัดการร้านที่สุดด้านในมีขวดแก้วเล็กๆวางเรียงอยู่จำนวนหนึ่งขวดที่มีน้ำยาสีอำพันมีป้ายเขียนแปะเอาไว้ว่า น้ำยาปรับอุณหภูมิแบบร้อน-ทำให้ร่างกายอบอุ่นนานสิบสองชั่วยามด้านข้างคือขวดที่มีน้ำยาสีเหลืองอ่อนคล้ายน้ำมันเขียนป้ายว่า น้ำยารักษาผิวแห้ง-ทารักษาผิวที่แตกเพราะอากาศแห้งถัดมายังมีน้ำยาต่างๆที่เรียกว่า น้ำยาบำรุงเส้นผม น้ำยาปลูกผม น้ำยารักษาเล็บน้ำยาบำรุงสายตา และอื่นๆอีกด้วย
ในที่สุดเด็กหนุ่มผู้สวมชุดดำก็เปิดปากเอ่ยว่า“พ่อให้มาดูว่าพอจะช่วยอะไรได้บ้าง” เขาเลื่อนสายตามามองเด็กสาวที่ยืนอยู่ตรงโต๊ะผู้จัดการก่อนจะถามว่า“เ้าคืออวิ๋นเหลียน?”
อวิ๋นเหลียนพยักหน้า“เ้าคือประมุขน้อยเฉิงนั่ว?”
เฉิงนั่วไม่ตอบแต่เดินเข้ามาใกล้พลางชี้ไปที่น้ำยาปรับอุณหภูมิแล้วเอ่ยว่า “เอามาหนึ่งหีบข้าจะแจกลูกค้าที่มากินข้าว อ้อ ขวดแก้วพวกนี้หน้าตาไม่สะดุดตาเกินไปสินค้าครั้งต่อไปควรเปลี่ยนเป็อะไรที่โดดเด่นกว่านี้เอาเป็เป่าขวดแก้วให้มีลายดอกบัวหรือวาดลายดอกบัวไว้ที่ก้นขวดสิจะได้เป็สินค้าที่เห็นแล้วรู้ทันทีว่ามาจากร้านเ้า”
คนจากหอการค้าก็ช่างสมกับเป็คนจากหอการค้าอวิ๋นเหลียนเหลือบมองดูแหวนหยกที่เขาสวมอยู่แวบหนึ่งก่อนจะหันไปบอกให้จางจ่งยกน้ำยาออกมาหนึ่งหีบโดยไม่โต้แย้งอะไรเพราะนางรู้ว่าหากเฉิงนั่วเอาของไปแจกในร้านจริงๆจะต้องมีคนแห่กันมาซื้อเพิ่มอีกแน่หลังจากลองแล้ว
จางจ่งเองก็เข้าใจได้ในทันทีจึงยกหีบออกมาอย่างพินอบพิเทา เฉิงนั่วเก็บหีบใส่แหวนแล้วเลื่อนสายตาไปมองแกงก้อนแวบหนึ่ง“ไอ้นั่นเ้าไม่ได้ส่งไป เอามาลองอย่างละ2ห่อถ้าดีจะส่งคนจากภัตตาคารมาซื้อไปยกขึ้นโต๊ะให้ลูกค้าชิม เ้าเอาป้ายราคาออกไปก่อนก้อนละ3ตำลึงนี่ล้อกันเล่นหรือไง”
อวิ๋นเหลียนดึงป้ายราคาออกด้วยตัวเองก่อนจะหยิบให้เขาอย่างละ2ก้อนโดยไม่พูดอะไร เพราะถ้าเฉิงนั่วทำอย่างที่พูดจริงๆและทำให้แขกของภัตตาคารหอประชุมเซียนชื่นชอบได้ จากราคาก้อนละ3ตำลึงเกรงว่าจะกลายเป็ก้อนละ30ตำลึงทันที
เฉิงนั่วหรี่ตามองดูกระดาษฝึกเขียนในมือเฉิงหู่ก่อนจะเหลือบมองโคมไม้อีกครู่หนึ่ง ก็ตัดสินใจเอ่ยว่า “ข้า้าสั่งทำโคมจากเ้าเอาแบบที่แกะสลักสวยๆ รูปแบบใกล้เคียงกับการตกแต่งของหอประชุมเซียนแต่ข้า้าให้มีขนาดใหญ่หน่อยและสูงประมาณนี้เมื่อตั้งในห้องอาหารจะทำให้อบอุ่น เ้าคิดราคาอย่างไร”
“เ้าอยากได้ราคามิตรภาพหรือราคาขาย”อวิ๋นเหลียนถามยิ้มๆ
“แน่นอนว่าต้องราคามิตรภาพ” เฉิงนั่วตอบทันทีพลางใช้สายตามองนางอย่างติเตียน
อวิ๋นเหลียนไหวไหล่เมื่อหันไปมองมู่ซีเหิงที่ทำท่าทางตื่นเต้นอยู่ไม่ไกลคล้ายอยากลงมือทำงานเต็มแก่ก็เอ่ยว่า “ชิ้นละ60ตำลึง เ้าจะเอากี่ชิ้น”
“เอามาสิบชิ้นก่อน เร็วที่สุดได้ตอนไหน”
“น่าจะเสร็จทันยามอู่ขอรับ” มู่ซีเหิงกะเวลาแล้วตอบเฉิงนั่วชะงักไปเล็กน้อย คล้ายไม่คิดว่าจะสามารถทำได้เร็วขนาดนั้นแต่ก็พยักหน้าแล้ววางเงิน600ตำลึงลงบนโต๊ะทันที “เสร็จแล้วให้คนไปเรียกแล้วกันจะส่งคนงานมายกไปเอง ไปล่ะ ไม่ต้องส่ง”
เอ่ยจบก็สาวเท้ายาวๆเดินข้ามถนนกลับไปที่ภัตตาคารหอประชุมเซียนทันที
เฉิงหู่เบะปาก“ข้าล่ะเกลียดนิสัยขี้เก๊กของเขาจริงๆ”
“เขาหัวการค้ามากเลยนะ”อวิ๋นเหลียนกลับรู้สึกประทับใจในตัวเขาไม่น้อย เขามีบรรยากาศที่เฉียบคมยิ่งกว่าประมุขเฉิงจี้เสียอีกคำแนะนำของเขาก็มีประโยชน์มากอวิ๋นเหลียนเริ่มคิดวางแผนแล้วว่าจะทำใต้ก้นขวดแก้วเป็รูปดอกบัวบานแม้จะต้องจ่ายเพิ่มอีกหน่อยแต่คงจะออกมาสวยงามน่าดูชมทีเดียว
ในที่สุดผู้คนก็เริ่มออกมาบนท้องถนนร้านของเบ็ดเตล็ดเจินเหลียนก็ได้รับความสนใจไม่น้อยเหตุเพราะเมื่อเดินผ่านหน้าร้านก็จะถูกความอบอุ่นที่แผ่ออกมาดึงดูดให้ต้องเลี้ยวเข้าไปดูอย่างอดไม่ได้ถุงหอมราคาค่อนข้างแพง แต่ใช้ได้นาน ส่วนโคมไฟราคาขึ้นอยู่กับรูปแบบยิ่งมีลายสลักสวยงามราคาก็สูงขึ้น แต่เพราะว่าส่วนใหญ่แล้วคนที่ผ่านทางมาในแถบนี้มักมีฐานะไม่นานถุงหอมกับโคมก็ขายออกไปได้หลายชิ้นพู่กันกับกระดาษฝึกเขียนก็ขายออกไปหลายชุด มีเพียงแกงก้อนที่ขายไม่ออกเลยแต่ก็ไม่มีใครใส่ใจนัก
สาเหตุเป็เพราะภัตตาคารยังไม่เปิดให้บริการภัตตาคารจะเริ่มเปิดประตูรับลูกค้าในยามอู่ ถึงตอนนั้นโคมที่มู่ซีเหิงไปลงมือทำอยู่หลังร้านกับคนงานก็จะถูกยกไปตั้งไว้อวิ๋นเหลียนไม่เชื่อหรอกว่าจะไม่มีคนถามว่าพวกเขาไปได้มาจากที่ไหน
แต่แล้วผ่านไปเพียงชั่วยามเดียวผู้จัดการจากภัตตาคารก็วิ่งข้ามถนนมาหาด้วยตัวเองพร้อมทั้งเอ่ยว่า้าแกงก้อนอย่างละ30ก้อน พวกเขาขอซื้อในราคาก้อนละ20ตำลึงและกำชับให้ร้านเจินเหลียนตั้งราคาที่35ตำลึงซึ่งจะแพงกว่าราคา30ตำลึงของภัตตาคารเล็กน้อยทั้งยังบอกว่าจะขอเพิ่มรายการน้ำแกงเหล่านี้เข้าไปในรายการอาหารพิเศษของภัตตาคารโดยจะระบุชื่อร้านเจินเหลียนให้ต่อท้ายทุกชื่อรายการ
หลังอ้ำอึ้งไปครู่หนึ่งผู้จัดการร้านก็เอ่ยต่อว่า“แกงอร่อยมากขอรับ ทั้งห้าชนิดมีสรรพคุณเป็อาหารยาตามที่ได้ระบุไว้นายน้อยเองก็ชอบมากด้วย หลังจากนี้ร้านเราจะมาสั่งสินค้าเรื่อยๆกรุณาเตรียมไว้ให้พอเพียงด้วยนะขอรับ”
อวิ๋นเหลียนได้ฟังแล้วก็ตอบตกลงทันทีพริบตาเดียวได้รับเงินมาอีก3พันตำลึงแกงก้อนก็เหลือเพียงอย่างละ20ก้อนจากที่เตรียมไว้อย่างละ50ก้อนทำเอาหลี่ลิ่วหยางคึกคักขึ้นมา วิ่งกลับเข้าครัวไปทำน้ำแกงเพิ่มอีกคน
ฉางซุนจิ้งอดขำไม่ได้“คนร้านเ้านี่รักในสายอาชีพของตัวเองกันมากเลยนะ เ้าเลือกคนได้ดีจริงๆ”
“ร้านของเราต่างหากขนาดชื่อร้านท่านยังเป็คนตั้งเลย” อวิ๋นเหลียนเถียงยิ้มๆนางจับมือชายหนุ่มแกว่งไปมาเบาๆพลางเอ่ยอย่างอ้อนๆว่า “พี่จิ้งท่านเองก็น่าจะมีอะไรที่ตัวเองถนัดนอกจากใช้เวทอยู่นะเ้าคะ ท่านลองคิดๆดูเผื่อข้าจะเอามาขายบ้างไง”
ฉางซุนจิ้งลูบหัวนางพลางสัญญาว่าจะกลับไปคิดดู
ฟางเจ๋อซูมองดูท่าทางออดอ้อนแสนน่ารักของเด็กสาวแล้วแววตาก็ทอประกายอิจฉาออกมาท่าทางราวกับอยากจะเอาตัวเองไปแทนที่ฉางซุนจิ้งใจจะขาดจนจางจ่งต้องแอบกระทืบเท้าเขาเบาๆเป็การเตือนสติเด็กหนุ่มถึงได้เบือนหน้าหนีแล้วพยายามเก็บสีหน้า
เฉิงซู่เองเมื่อเห็นว่าได้ของครบตามที่้าแล้วก็จ่ายเงินก่อนจะขอตัวกลับไปโดยทิ้งเฉิงหู่เอาไว้ช่วยงานคนเดียว เฉิงหู่นั้นขอแค่ไม่มีเฉิงนั่วอยู่ใกล้ๆเขาก็ทำงานอย่างกระตือรือร้นเช่นกัน ทั้งยังอดหันไปหาจางจ่งแล้วกระซิบถามไม่ได้ว่า“พี่จ่ง ตกลงว่าข้าจะได้ทำสัญญาเื่ขอซื้อน้ำยาปรับอุณหภูมิหรือเปล่า”
ทว่าอวิ๋นเหลียนหูดีเกินไปพอได้ยินก็หันมามองเฉิงหู่ทันที “หืม เสี่ยวหู่เ้าอยากได้เป็คนทำสัญญาการค้ารายนี้หรือ”
เฉิงหู่โอดครวญว่า “นายหญิงไม่ใช่ท่านเองหรอกหรือที่บอกท่านลุงใหญ่ว่าหากข้ารับรองท่านได้ดีก็จะทำการค้ารายนี้กับหอการค้าเราน่ะ”
“อืมขอรอดูทางด้านประมุขน้อยก่อนก็แล้วกันว่าเขาจะทำได้ดีหรือเปล่า”อวิ๋นเหลียนยังไม่ยอมตกลงเจรจาการค้า
เฉิงหู่คอตกหลบไปนั่งตวัดพู่กันเล่นกับกระดาษฝึกเขียนอย่างน่าสงสารทุกคนเห็นท่าทางของเขาแล้วก็ได้แต่หัวเราะเด็กหนุ่มคนนี้วิ่งโร่มาช่วยงานที่ร้านทุกวันจนสนิทสนมกับคนในร้านหมดแล้วพลอยเรียกอวิ๋นเหลียนว่านายหญิงไปด้วยอีกคนที่จริงแล้วอวิ๋นเหลียนก็ค่อนข้างพอใจกับเขามากทีเดียว
เพียงแต่หากจะให้หอการค้ารับน้ำยาปรับอุณหภูมิไปก่อนอื่นก็ต้องทำขวดแบบใหม่ออกมาก่อน จากนั้นก็ต้องขายแบบขายส่งส่วนนางจะขายปลีกที่หน้าร้านในราคาที่ตัวเองตั้งเอาไว้แบบนี้เส้นทางการค้าขายจะได้ไม่ทับเส้นกัน
แน่นอนต้องรอดูผลงานของเฉิงนั่วก่อนว่าจะมีคนมาซื้อของที่ร้านนางมากแค่ไหนหลังจากเขาลงมือ
ไม่นานอวิ๋นเหลียนก็ถูกเชิญให้ไปจัดการสกัดแกงเป็ก้อนและไปช่วยสลักค่ายกลขนาดใหญ่สำหรับทำความร้อนได้มากขึ้นให้กับโคมไฟที่เฉิงนั่วสั่งทำนางยังต้องทำก้อนพลังงานที่ขนาดใหญ่ขึ้นด้วย ทำให้ต้องใช้เวลามากกว่าปกติหลายเท่า
แต่เมื่อถึงยามอู่โคมไฟก็สร้างเสร็จทันจนได้มู่ซีเหิงแสดงศักยภาพและพร์ที่มีค่ามากกว่าราคา50ตำลึงที่เขาขายตัวเองมากมายนักอวิ๋นเหลียนสัญญากับเขาว่าจะช่วยเขาหางานที่น่าสนใจและให้เขาแสดงฝีมือทำงานไม้ได้มากกว่านี้มาให้อย่างแน่นอนทำเอาเขากล่าวขอบคุณไม่หยุด นางยังสัญญาว่าจะให้ส่วนแบ่งเขาในผลงานทุกชิ้นด้วยแต่ต้องรอคิดบัญชีของวันนี้ดูก่อน
คนงานของหอประชุมเซียนแบกโคมขนาดใหญ่ที่เปล่งไอร้อนอบอุ่นข้ามถนนดึงดูดสายตาของผู้คนทำให้มีคนอีกจำนวนหนึ่งเข้ามาสอบถาม พอรู้ว่าเป็โคมไฟที่ทำความร้อนได้ก็มีคนมาซื้อไปอีกหลายชิ้นมู่ซีเหิงจึงกลับไปนั่งทำโคมหลังร้านอีกครั้งอย่างมีความสุข
ในที่สุดภัตตาคารก็เปิดทำการลูกค้าเริ่มหลั่งไหลเข้าไปในอาคารสามชั้น ทุกคนในร้านเจินเหลียนลุ้นกันตัวโก่งและแล้วในที่สุดก็มีลูกค้าชุดแรกที่รับประทานอาหารเสร็จแล้วเดินออกมาจากนั้นพวกเขาก็พากันข้ามถนนเข้ามาในร้านเจินเหลียน ฟางเจ๋อซูกับผิงหนิงในที่สุดก็ได้พาพนักงานขายคนอื่นๆออกมาต้อนรับลูกค้าแล้ว
“อันนี้หรือคือโคมที่หอประชุมเซียนใช้สามารถสั่งทำตามแบบที่้าได้ด้วยใช่หรือไม่”
“ใช่ขอรับ เรามีช่างไม้ของตัวเองท่านสามารถระบุแบบคร่าวๆให้ทางเราออกแบบ หรือจะนำแบบมาเองก็ได้ราคาก็จะต่างกันไปแล้วแต่รูปแบบและวัสดุขอรับหินพลังงานก็จะแตกต่างกันไปตามขนาดและเวลาการใช้งานด้วย” ฟางเจ๋อซูทำหน้าที่ได้ดีสมกับที่อวิ๋นเหลียนคาดหวังเขากระตือรือร้นและสดใสทำให้ลูกค้าซึ่งส่วนใหญ่เป็ผู้ใหญ่เอ็นดูประหนึ่งลูกหลานของตัวเอง
“ถุงหอมเหล่านี้มีกลิ่นที่แตกต่างกันไปหากข้าอยากได้ลายนี้แต่กลิ่นอื่นเล่า ลูกสาวข้าชอบสีฟ้าแต่นางชอบดอกล้วยไม้”
“นายท่านสามารถสั่งแบบลายและกลิ่นที่้าได้ขอรับทางเราจะใช้เวลาไม่เกินสองวันก็สามารถมารับสินค้าได้แล้วเพียงแต่อาจต้องรบกวนวางมัดจำเอาไว้ก่อน”ไป๋เซียงซือมีใบหน้าสวยราวกับสตรีและบุคลิกนุ่มนวล เมื่อยืนอยู่ตรงหน้าชั้นวางถุงหอมกลับดูกลมกลืนเหมาะสมแม้จะดูสุภาพอ่อนหวานแต่ก็ยังมีกลิ่นอายของความเป็บุรุษทำให้ลูกค้าทั้งหญิงและชายที่มาสอบถามหรือซื้อของรู้สึกสบายตาสบายใจหญิงสาวหลายคนถูกเขาล่อลวงให้ซื้อถุงหอมไปเป็จำนวนมากยังมีรายการสั่งทำตามแบบที่้าเข้ามาอีกไม่น้อย
“พ่อหนุ่มพู่กันพวกนี้มีอายุการใช้งานเหมือนกันใช่ไหม”
“ขอรับพู่กันเหล่านี้มีอายุการใช้งานราวๆสามเดือนถึงครึ่งปีขึ้นอยู่กับการใช้งานของแต่ละคนด้วยขอรับ แต่หากว่าท่านใช้จนหมดอายุแล้วสามารถนำพู่กันด้ามเก่ามาเติมหมึกหรือเปลี่ยนเป็ด้ามใหม่ในราคาที่ถูกกว่าซื้อเดี่ยวได้ด้วยนะขอรับ”ผิงหนิงผู้มีมาดของบัณฑิตหนุ่มเหมาะสมกับการขายพู่กันวิเศษและกระดาษฝึกเขียนที่สุดเขาดูมีความน่าเชื่อถืออย่างมาก ทำให้ขายของออกไปได้เรื่อยๆ
แต่ที่ขายดีที่สุดอย่างไม่น่าเชื่อกลับเป็แกงก้อนที่ต้องให้พนักงานขายที่เหลือไปรุมช่วยกันขาย แกงมีห้าแบบแต่ละแบบต้องใช้พนักงานหนึ่งคนคอยขาย จางจ่งจดบัญชีจนหัวหมุนแทบลุกไปจากโต๊ะไม่ได้ร้อนถึงเฉิงหู่ต้องมาช่วยจดอีกแรงฉางซุนจิ้งเองก็ต้องไปคอยยืนรับเงินทอนเงินอีกคนเพราะหน้าร้านมีคนไม่พอใช้ไปเสียแล้ว
อวิ๋นเหลียนผู้เป็เ้าของร้านก็ไม่ได้อยู่เฉยๆแกงก้อนขายดีเกินไปจนนางต้องขลุกอยู่ในครัวกับหลี่ลิ่วหยางสักพักก็ถูกมู่ซีเหิงเรียกไปทำหินพลังงานกับฐานโคมเพิ่ม
กว่าจะได้ปิดร้านฟ้าก็เกือบมืดแล้วอวิ๋นเหลียนแจกจ่ายน้ำยาลดความอ่อนล้าระดับกลางให้ทุกคนอย่างใจกว้างนางเองแม้ยังมีแรงอยู่แต่ก็ทั้งล้าทั้งหิว แต่พอเห็นทุกคนหมดสภาพพ่อครัวประจำร้านก็นั่งกุมข้อมือประหนึ่งไม่อาจจับทัพพีได้อีกต่อไปนางก็ตัดสินใจเข้าครัวด้วยตัวเอง
อาหารยาสำหรับบำรุงพละกำลัง บรรเทาความเหนื่อยล้าและช่วยให้กระปรี้กระเปร่าถูกทำออกมาหลายจานวางเรียงอยู่บนโต๊ะกินข้าวที่ยกออกมาตั้งในลานกว้างด้านหลังทุกคนพอตักอาหารเข้าปากคำแรกก็เบิกตาโพล่งพากันพุ้ยข้าวเข้าปากแย่งกันคีบกับข้าวไม่หยุดฉางซุนจิ้งกับเฉิงหู่โชคดีหน่อยที่จัดโต๊ะแยกออกมาทำให้ไม่โดนแย่งกับข้าว
หลี่ลิ่วหยางะโขึ้นมาว่า “นายหญิงท่านรีบเปิดร้านอาหารเถอะ หอประชุมเซียนต้องขายไม่ออกแน่”
“ลิ่วหยาง เ้าอย่าทำร้ายตระกูลข้าแบบนั้นสิ”เฉิงหู่ไม่ยอมแพ้ “ถึงเฉิงนั่วจะน่าหมั่นไส้ไปบ้างแต่ข้าไม่ยอมให้กิจการบ้านข้าต้องเกิดปัญหาหรอกนะ”
“หืม ตอนแรกข้าก็สนใจจะเปิดร้านอาหารอยู่หรอกแต่พอเห็นสภาพทุกคนในวันนี้ก็เปลี่ยนใจแล้ว” อวิ๋นเหลียนเดินเข้ามาวางกับข้าวอย่างสุดท้ายที่เพิ่งทำเสร็จลงบนโต๊ะก่อนจะเอ่ยว่า“เอาเป็ว่าเฉิงหู่เ้าลองไปคุยกับลูกพี่ลูกน้องดูว่าสนใจจะร่วมมือเปิดรายการอาหารยาในภัตตาคารของเขากับข้าหรือเปล่าถ้าเขาสนใจ ก็ให้มาคุยกัน”
6K
