ระบบกลบหลุมของตัวเอกชาย (นิยายแปลจีน) by ตำหนักไร้ต์รัก

ตอนที่ 16 องค์ชายเขาดันไม่เล่นตามบท (39)

        เกอเอ๋อร์น้อยพยักหน้ากระบอกตาแดงก่ำ มองเหอหรงจากไปไกล ควักผ้าผูกผมสีขาวเงินปักลายใบไผ่เส้นหนึ่งออกมาจากอก

        เขาไม่รู้ว่าเหอหรงปิดบังปานของตัวเองได้อย่างไร แต่วันนั้นที่เหอหรงเปิดห่อผ้าเอาเงินให้เขา ผ้าผูกผมที่โผล่ออกมาเส้นนี้กลับหลอกผู้อื่นไม่ได้

        ทั้งๆ ที่รู้ว่าเขากำลังหลอกตน แต่ช่วยไม่ได้ ตนทำใจเห็นเขาเสียใจไม่ได้ ทำได้เพียงแอบขโมยผ้าผูกผมนี้เก็บไว้เป็นที่ระลึก

        ชิงเกอเอ๋อร์กินยาสลบแล้วหมดสติไปกับชาวบ้านที่เฝ้าพวกเขาบนพื้น หวังว่าคุณชายเหอผู้นี้จะหนีออกไปจากที่นี่ได้อย่างราบรื่น น้ำตาเอ่ออยู่ปลายหางตาของเขา สุดท้ายเขาก็ยังทำใจไม่ลง

        พวกเหอหรงทั้งสองเพิ่งออกจากหมู่บ้านเสี่ยวเหอจื่อได้ไม่ถึงสองชั่วยาม คนของเมืองหวั่นเฉิงก็มาถึง เมื่อพวกเขาเข้ามาในหมู่บ้านก็พบว่าผู้คนเกินครึ่งในหมู่บ้านถูกวางยาสลบหลับไป พลันตระหนกทันที

        คนของลัทธิแสงเทวะบึ่งไปที่บ้านเก่าของชุนต้าเหนียง ผู้เป็นหัวหน้าให้ลูกน้องปลุกคนที่สลบอยู่บนพื้นทั้งหมดให้ตื่น

        พวกเขามึนงงไม่รู้สึกว่ามีอะไรประหลาด เพียงกินอาหารเย็นตามปกติ จากนั้นก็หมดสติไป

        หัวหน้าโมโหหัวฟัดหัวเหวี่ยง เตะพี่คนโตของบ้านชิงที่ไปบอกข่าวตัวลอย “เจ้าตัวสวะ เรื่องแค่นี้ก็จัดการไม่ได้”

        พี่คนโตบ้านชิงกลัวตัวสั่นอยู่บนพื้นโขกหัวยอมรับผิดอยู่อย่างนั้น ผู้เป็นหัวหน้าไหนเลยจะสนใจมากมาย ชักดาบตัดแขนข้างหนึ่งของเขาทิ้ง

        เศษเลือดกระเซ็นเลอะชิงเกอเอ๋อร์ทั้งตัว ชิงเกอเอ๋อร์ตกใจจนอดหวีดร้องออกมาไม่ได้ หัวหน้าคนนั้นเห็นชิงเกอเอ๋อร์แวบหนึ่งก็พลันอารมณ์ดี “ประเสริฐๆๆ คิดไม่ถึงว่าหมู่บ้านเล็กๆ บนเขาห่างไกลจะมีคนงามเช่นนี้ มาเที่ยวนี้ไม่นับว่าสูญเปล่า”

        ชิงเกอเอ๋อร์ตกใจกลัวจนร้องไห้ หัวหน้าผู้นั้นขู่อย่างรำคาญ “พวกพี่เดินทางมาไกล เดิมทีควรเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ค่อยกลับไปผ่อนคลาย คิดไม่ถึงว่าที่นี่ยังมีคนงามเช่นนี้ ขอเพียงเจ้ากลับไปกับข้าแต่โดยดี ข้าจะเมตตาละเว้นบ้านมารดาเจ้า”

        พี่รองบ้านชิงที่อยู่ข้างๆ ผลักตัวชิงเกอเอ๋อร์จนเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของหัวหน้า “นายท่านต้องตาเขาเป็นวาสนาของเขา ชิงเกอเอ๋อร์รีบไปเถอะ!”

        ชิงเกอเอ๋อร์มองพี่ชายคนรองอย่างไม่อยากเชื่อ แม้เขาจะรู้ว่าเพราะเขาหน้าตาดี คนในครอบครัวจึงอยากให้เขาแต่งงานกับตระกูลดีๆ เพื่อให้ได้สินสอดมากหน่อย

        แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่าพี่ชายแท้ๆ จะผลักเขาสู่อ้อมอกของนักเลงกับมือ

        ชิงเกอเอ๋อร์ส่ายหน้าสุดชีวิต ร้องไห้ขัดขืนอ้อนวอน “พี่ชายช่วยข้าด้วย”

        พี่รองบ้านชิงเพียงยิ้มเผล่ กล่าวเอาใจหัวหน้าผู้นั้น “เกอเอ๋อร์บ้านข้าเกิดมาสามชาติถึงมีวาสนาได้ติดตามหัวหน้าไป พี่ชายอย่างข้าก็วางใจแล้วขอรับ”

        หัวหน้าผู้นำผู้นั้นหัวเราะร่า ให้ลูกน้องปล้นทรัพย์ห้ามสังหารคน อุ้มชิงเกอเอ๋อร์ที่ขัดขืนขึ้นหลังม้าหันกลับเมืองหวั่นเฉิง

         เหอหรงซึ่งเดิมทีคิดว่าหลังจากนี้จะไม่ได้พบกับชิงเกอเอ๋อร์อีกแล้ว กลับไม่รู้ว่าชิงเกอเอ๋อร์ในวันหลังจะเติบโตจนเดินมาอยู่เบื้องหน้าเขา ทั้งยังช่วยเหลือเขาครั้งใหญ่