ศาสตราจารย์ฮอปกิ้นส์มองไปรอบห้องคล้ายรอคอยให้ใครสักคนพูดขึ้นกระนั้นคำตอบที่เขาได้รับก็คือความเงียบ เห็นได้ชัดว่าสมาชิกทีมสำรวจหลายคนต่างเหมือนมีเื่ที่้าจะพูดทั้งสิ้นสองหนุ่มกับหนึ่งสาวจากเว็บ “สยองพองขนหัวลุก.com” เริ่มถกเถียงกันด้วยเสียงกระซิบกระซาบ คู่สามีภรรยาโอลิเวอร์มีท่าทางไม่พอใจบางอย่างในตัวศาสตราจารย์เอ่อ ไม่ใช่ “ทั้งคู่” หรอก ก็แค่เบอร์ธาเท่านั้นแหละ ขณะที่ฝ่ายภรรยาดูจะพองตัวแบบอึ่งอ่างแล้วเริ่มพล่ามไม่หยุดทางด้านสามีกลับคอยลอบมองไปทางอินกริดผู้งดงามอยู่บ่อยๆ ไรอันนั่งกอดอกเขย่าขาจ้องศาสตราจารย์ตาไม่กะพริบ คาร์ลินรู้สึกว่าเขาทำตัวแบบเดียวกับเด็กเรียนที่ไม่ยอมรับว่าตัวเองบ้าเรียนแต่กลับย่องดอดแอบไปถามอาจารย์ทีหลังคนเดียวอย่างนั้นแหละ จะมีก็เพียงรีว่าที่ไม่สนใจอะไรทั้งสิ้นคาร์ลินแอบชะโงกมอง และพบว่าหล่อนกำลังเล่นเกมเตตริสในสมาร์ทโฟนอยู่
เมเม่ แคลเรสซ่า: หืม เล่นเตตริสอยู่ด้วยแฮะ
คาร์ลินแทบะโโหยงตกเก้าอี้ตอนที่สาวนักสืบผมสีน้ำตาลแดงมัดเปียก้างปลายื่นหน้ามาพ่นลมข้างหูเขาหันขวับไปเห็นรอยยิ้มกว้างเต็มหน้าเมเม่
เมเม่ แคลเรสซ่า: สเปกนายชัดๆเลยเนี่ย
คาร์ลินหน้าร้อนผ่าว ไม่แน่ใจว่าเพราะสิ่งที่เธอพูดหรือการที่เรียวปากชมพูแวววาวของเธอมาลอยอยู่ใกล้ๆปากเขาก็ไม่รู้
อามายะ คาร์ลิน: พอสักทีเถอะน่า!
16 สิงหาคม 2018 เวลา 16.49 น.
ศ.โจนส์ ฮอปกิ้นส์: คุณแคลเรสซ่าครับ
ศาสตราจารย์เดินตรงมาหาสาวนักสืบกับคาร์ลินตอนที่คนทั้ง2 ลุกจากที่นั่งหลังจากเมเม่แน่ใจแล้วว่าถึงอยู่ที่นี่ต่อไปก็ไม่ได้อะไรมากกว่านี้แล้วการประชุมเพิ่งจบลงอย่างเป็ทางการหลังจากศาสตราจารย์ฮอปกิ้นส์กล่าวขอบคุณทุกคนและก้าวลงจากเวทีเสียงขาเก้าอี้ครูดกับพื้นดังสับสนจากการที่ทุกคนผุดยืนในเวลาไล่เลี่ยกัน
ศ.โจนส์ ฮอปกิ้นส์: คิดยังไงบ้างครับกับการบรรยายของผม
เมเม่ แคลเรสซ่า: การตายทั้งหลายแหล่นั่นน่าสนใจทีเดียวค่ะ
คาร์ลินกลอกตา เขาคอยจับตามองเธอเป็พักๆ ในระหว่างการนำเสนอซึ่งก็ไม่มีครั้งไหนเลยที่เขาชำเลืองไปแล้วเห็นยายนี่ตั้งใจฟังเลย ไม่แม้แต่ครั้งเดียวตลอด 2 ชั่วโมงที่ผ่านมาอย่างเดียวที่ยายนักสืบนี่ทำสำเร็จก็คือขึ้นเลเวลจาก 91เป็ 92 ในเกมยิงยานอวกาศเท่านั้นแหละ
ศ.โจนส์ ฮอปกิ้นส์: ถึงเื่พวกนั้นจะฟังดูอันตรายไปสักหน่อย
ศ.โจนส์ ฮอปกิ้นส์: แต่ผมก็เชื่อว่าพวกเราน่าจะผ่านพ้นกันไปได้
ศ.โจนส์ ฮอปกิ้นส์: โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อในทีมสำรวจครั้งนี้มีผู้มีพลังพิเศษฝีมือดีอยู่ถึง2 คนด้วยกัน
เขาผายมือไปทางไรอันที่กำลังคุยอยู่กับสองหนุ่มจากเว็บ“สยองพองขนหัวลุก.com” จากนั้นก็หญิงวัยกลางคนตัวเตี้ยๆ หุ่นทรงลูกแพร์ซึ่งแต่งกายด้วยเสื้อยืดลายทางขาวกับดำแขนยาวกับกางเกงผ้ายืดขายาวสีเทาเข้มเหมือนแม่บ้านธรรมดาทั่วไปคาร์ลินมองตามแล้วขมวดคิ้ว นั่นน่ะหรือผู้มีพลังพิเศษฝีมือดีคนที่ 2?
ศ.โจนส์ ฮอปกิ้นส์: อีกอย่างนับจากเหตุการณ์รุนแรงครั้งสุดท้ายในปี2003 คฤหาสน์ก็สงบมาได้ 17 ปีแล้ว
เมเม่ แคลเรสซ่า: คุณแน่ใจได้ยังไง
ศ.โจนส์ ฮอปกิ้นส์: ถามผมนะ ผมเองก็ไม่แน่ใจหรอก
ศ.โจนส์ ฮอปกิ้นส์: แต่คุณเทรนตันได้จ้างคนมาดูแลคฤหาสน์ั้แ่ปี2006 แล้ว
ศ.โจนส์ ฮอปกิ้นส์: ให้อยู่แบบค้างคืนเลยนะ
ศ.โจนส์ ฮอปกิ้นส์: ปัจจุบันตอนนี้พวกเขาก็ยังแข็งแรงดีไม่มีเื่แปลกๆ อะไรเกิดขึ้น
ศ.โจนส์ ฮอปกิ้นส์: เว้นแต่บางครั้งบางคราวก็มีเห็นิญญาบ้างจากที่ผมไปสัมภาษณ์มานะ
อามายะ คาร์ลิน: เพราะงั้นคุณก็เลยสรุปว่าคฤหาสน์เลิกแผลงฤทธิ์แล้วงั้นหรือครับ
ศ.โจนส์ ฮอปกิ้นส์: ก็ยังเป็แค่สมมติฐานเท่านั้นแหละครับ
ศ.โจนส์ ฮอปกิ้นส์: แต่ถ้ามันเป็ความจริงก็เยี่ยมไปเลย
ศ.โจนส์ ฮอปกิ้นส์: ถึงอย่างนั้นผมก็หวังว่าจะยังเหลือความลี้ลับไว้ให้ตรวจสอบสักเื่สองเื่ก็ดีนะครับ
ศาสตราจารย์หัวเราะแหะๆ
ศ.โจนส์ ฮอปกิ้นส์: ว่าแต่ถึงจะช้าไปหน่อยแต่ เอ่อ... พวกคุณถูกส่งมาโดยคุณเกรมแฮม พี่ชายของคุณเทรนตันถูกไหมครับ
อามายะ คาร์ลิน: ใช่ครับ
ศ.โจนส์ ฮอปกิ้นส์: ผมขอถามหน่อยได้ไหมครับว่าทำไม
ศ.โจนส์ ฮอปกิ้นส์: คือก่อนหน้านี้ผมค่อนข้างยุ่งกับการประชุมเลยไม่ได้ถาม-
เมเม่ แคลเรสซ่า: ไม่มีอะไรต้องเป็ห่วงหรอกค่ะศาสตราจารย์
เมเม่ แคลเรสซ่า: พวกเราไม่เกะกะการทำงานของคุณแน่นอน
อามายะ คาร์ลิน: พอดีมันเป็เื่ภายในของทางพี่น้องเขาน่ะครับ
คาร์ลินเสริมเมื่อเห็นความสงสัยในแววตาของศาสตราจารย์
อามายะ คาร์ลิน: สรุปก็คือพวกเราเองก็ถูกจ้างมาเพื่อไขความลับของคฤหาสน์เช่นเดียวกัน
ศ.โจนส์ ฮอปกิ้นส์: โฮ่ อย่างนั้นหรือครับ
บอกได้เลยว่าคำพูดเมื่อกี๊ดึงความสนใจของศาสตราจารย์ได้ดีทีเดียว
ศ.โจนส์ ฮอปกิ้นส์: ไม่ทราบว่าพวกคุณเชี่ยวชาญในสาขาไหนหรือครับ
เมเม่ แคลเรสซ่า: นักสืบน่ะ
ศ.โจนส์ ฮอปกิ้นส์: เอ๊ะ?
ศาสตราจารย์นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะร้องออกมาอย่างประหลาดใจ
อามายะ คาร์ลิน: เมเม่เขาเป็นักสืบน่ะครับ ส่วนผมเป็ผู้ช่วย
อามายะ คาร์ลิน: ถึงจะบอกว่าเป็นักสืบแต่พวกเราก็รับเฉพาะงานที่แปลกประหลาดเท่านั้น
อามายะ คาร์ลิน: พวกเื่ลี้ลับเหนือธรรมชาติอะไรทำนองนี้น่ะครับ
ศ.โจนส์ ฮอปกิ้นส์: งั้นพวกคุณก็เป็ผู้เชี่ยวชาญในด้านนี้ถูกไหมครับ
อามายะ คาร์ลิน: จะว่าอย่างนั้นก็ได้
คาร์ลินสบตากับเมเม่
อามายะ คาร์ลิน: แต่บริการของพวกเรามีแค่หาความจริงเท่านั้นนะครับไม่รวมถึงการรับมือ แก้ไขและขับไล่
อามายะ คาร์ลิน: พวกเราอยู่ในระดับแค่พอเอาตัวรอดได้
อามายะ คาร์ลิน: ถ้า้าการจัดการด้านนั้นคงต้องไปจ้างผู้เชี่ยวชาญเฉพาะทางเอาต่างหาก
ศ.โจนส์ ฮอปกิ้นส์: พวกคุณนี่น่าสนใจจริงๆ
ศ.โจนส์ ฮอปกิ้นส์: เอาไว้หลังจากนี้-
มิแรนด้า ริชาร์ดสัน: เอ่อ ขอโทษนะคะ
หญิงร่างท้วมแต่งตัวแบบแม่บ้านธรรมดาซึ่งมาอยู่ข้างหลังพวกเขาั้แ่เมื่อไหร่ไม่รู้พูดขึ้นด้วยเสียงแ่ค่อยไม่ต่างจากกระซิบหล่อนคือคนที่คาร์ลินสงสัยว่าหล่อนคือผู้มีพลังพิเศษตามที่ศาสตราจารย์ว่าจริงๆงั้นหรือนั่นเอง
มิแรนด้า ริชาร์ดสันมีใบหน้ากลมเหมือนคุณครูใจดีในคาบวิชางานประดิษฐ์แต่เหนืออื่นใดคือลักษณะของคนขาดความมั่นใจ หล่อนยืนห่อไหล่ บีบมือไปมาตลอดเวลา และเท่าที่คาร์ลินสังเกตเห็นก็คือหล่อนมักจะจ้องตาใครได้ไม่นาน
มิแรนด้า ริชาร์ดสัน: คุณคือนักสืบแห่งสำนักงานค.ท.ฟินน์ ใช่หรือเปล่าคะ
เมเม่ แคลเรสซ่า: พวกเรารู้จักกันด้วยหรือ
มิแรนด้า ริชาร์ดสัน: มะ ไม่ คุณคงไม่รู้จักฉันหรอกค่ะ
หล่อนส่ายหน้ารัวๆ ทำผมบ๊อบประบ่าขยับไหวไปมา
มิแรนด้า ริชาร์ดสัน: ฉันเคยได้ยินชื่อเสียงของคุณจากลูกค้าคนหนึ่งของฉัน
มิแรนด้า ริชาร์ดสัน: เขาชื่นชมพวกคุณไว้เยอะทีเดียวค่ะ
มิแรนด้า ริชาร์ดสัน: แต่ว่า เอ่อ... คุณแคลเรสซ่า
มิแรนด้า ริชาร์ดสัน: ไม่ใช่ว่านักสืบของสำนักงานนักสืบฟินน์จริงๆก็คือ-
เมเม่ แคลเรสซ่า: แคสเขา... เกษียณไปแล้วละ
เมเม่ขัดด้วยเสียงเฉียบขาดราวกับจะบอกว่าไม่้าพูดเื่นี้อีกต่อไป
มิแรนด้า ริชาร์ดสัน: ขะ ขอโทษค่ะ
เมเม่ แคลเรสซ่า: ไม่จำเป็ต้องขอโทษหรอกก็คุณไม่รู้นี่นา
อามายะ คาร์ลิน: ฮัดเช่ย!!!
ทันใดนั้นเอง คาร์ลินก็จามดังลั่นติดกันถึง 5ครั้งจากกลิ่นฉุนซึ่งจู่ๆ ก็รุนแรงขึ้นไม่มีปี่มีขลุ่ย กระทั่งเขาต้องคว้าเก้าอี้ตัวใกล้ที่สุดแล้วลงไปนั่งหอบหายใจศาสตราจารย์เข้ามาคว้าไหล่และถามอาการเขาอย่างเป็ห่วง ขณะที่มิแรนด้ารีบควานหาในกระเป๋าถือสีชมพูอ่อนเรียบๆก่อนจะดึงทิชชู่หนานุ่ม 2 แผ่นออกมาส่งให้หนุ่มผู้ช่วยนักสืบ
ศ.โจนส์ ฮอปกิ้นส์: เป็อะไรหรือเปล่าพ่อหนุ่ม
อามายะ คาร์ลิน: ผม- ฮัดเช่ย! ผมแพ้... ฟืด! น้ำหอมที่ฉุนเกินไปน่ะ... ...ครับ
เมเม่หรี่ตาลง มองตามหลังอินกริดที่ใส่น้ำหอมฉุนเสียจนทำจมูกคนรอบข้างชาได้ง่ายๆเดินนวยนาดผ่านไปพร้อมกับเพื่อนร่วมทีมทั้ง 2
สาวนักสืบลูบคางตัวเองอย่างครุ่นคิด
1K
