หลังจากให้ฟางหยางเข้านอน กล่อมจนหลับ สรุปแล้ว ก็ต้องนอนเน่าไปก่อน น้ำไม่ทันได้อาบ คงต้องยกยอดไปเช้า ตอนนี้ต้องทบทวนตัวเองก่อน
1. นางคือ ลี่ไป่หลัน ลูกสาวพ่อค้าใหญ่ในเมือง ลี่จงหลาง แต่เพราะบิดานางเคยสัญญาแต่งงานไว้เมืออดีตกับสหายที่ล่วงลับ จึงยกนางให้แต่งงานกับ เหลียน ฟางหรง จนนางตัดขาดกับครอบครัวเพราะความโกรธ
2. สามีนาง คือ เหลียน ฟางหรง หน้าตาในความทรงจำช่างเลือนราง จำได้เพียง สูง มีแขน ขา ครบ ช่างเป็ความทรงจำที่งดงาม -"-
3. เหลียน ฟางหยาง คือ ลูกชายของนาง เด็กน้อย 5 ขวบ ตัวผอมหัวโต ผิวซีด ปากซีด ราวเด็กอมโรค ซีดแข่งกับแม่สินะ ความผอมก็ไม่ยอมกันเลย ผอมจนลมพัดแรงๆ สองแม่ลูกอาจจะล้มได้
4.ทำไมนางถึงมาอยู่ร่างนี้ได้ หรือ แรงอธิษฐานที่ขยันทำบุญ แล้วขอผัวดีๆขอลูกน่ารักๆ แทบทุกวัด เื่อื่นเจ้ไม่ขอเท่าไหร่ เจ้ขอลูกขอผัว เื่นี้เจ้ขาด เงินทองเจ้มีพออยู่พอกินแล้ว
เฮ้อ!! หวังว่า ชีวิตนี้จะมีความสุขนะ เื่ลำบาก เจ้พอปรับตัวได้ แต่เื่ชีวิตครอบครัว คงยากหน่อย เด็กกำพร้าพ่อแม่ กำพร้าความรัก ใช้ชีวิตมาอย่างลำบากกว่าจะสบาย ก็ตายก่อนใช้เงินหมด แต่ถือว่า ชดเชยด้วยคำว่า "ลูก" เด็กน้อยฟางหยางก็น่ารัก อาจจะเพราะความรักความผูกพันของร่างนี้ บวกกับความอยากมีลูก หากมีแล้วจะทุ่มเทให้ทั้งชีวิตของเจ้แหวน ทำให้รักเด็กคนนี้อย่างสุดหัวใจเลย หลังหลับไม่นาน ก็ฝันแปลกๆ
" เฮ้อ กว่าจะได้เจอกัน เ้าจะฟุ้งซ่านจนนอนช้าขนาดนี้ไปทำไม แม่นางแหวน "
" ปู่คือใคร ทำไมมาอยู่ตรงนี้ ฉันว่า ฉันนอนแล้วนะ หรือไหลตายอีกรอบ โอ้ยยย ถ้าจะให้ไปเกิดใหม่แค่วันเดียว อย่าหาทำ!!"
"ใจเย็นๆ เ้ายังไม่ตาย ส่วนนี้คือ ข้ามาอยู่ในห้วงคิดของเ้า ข้ามีเื่จะคุยด้วย"
"ไว้ใจได้แค่ไหน"
"เฮ้อ ฟังข้านะ คำอธิษฐานของเ้า เป็จริงแล้ว เพียงแต่ชะตาของเ้าผิดเพี้ยนไป ทำให้เ้าต้องกลับมาอยู่ในยุคนี้ เป็ความผิดพลาดของข้า"
" ไหนๆก็ผิดพลาดแล้ว ขอค่าชดเชย รับเป็เงินสดเท่านั้น ไม่รับคำขอโทษอย่างเดียว แต่ เห้ยย ไม่เอาเงินสดอย่างเดียว เอาความสะดวกสบายด้วย ยุคที่ไปฉันก่อไฟยังยาก -'-"
"ตามที่เ้าปรารถนา แต่ความสะดวกสบายจะให้ข้าบรรดาลให้เลย มันก็คงสร้างความแตกตื่นให้คนอื่นไป เช่น อยู่ๆเ้ามีบ้านใหญ่โต ภายในไม่กี่ยาม คงจะไม่ได้"
"งั้นฉันขอเงินของยุคเดิมที่ฉันมี แปลงมาเป็เงินยุคนี้ทั้งหมด รวมทรัพย์สินทั้งหมด แปลงเป็เงินให้หมดเลย"
"เ้าคงรวยจนซื้อจวนเป็หมื่นหลังได้พอดี ไหนว่า ไม่อยากได้เพียงเงิน"
"มีเงินก็สามารถบันดาลทุกสิ่งได้นี่คะ ฉันเปลี่ยนใจล่ะ เอาแค่เงิน"
"เฮ้อ มันยิ่งแปลกมากไปอีก เ้าตัดขาดกับครอบครัวนานหลายปี จะมีเงินขนาดนั้นได้อย่างไร สามีก็เป็เพียงบัณฑิตตกยาก ครอบครัวตายหมด มีสมบัติเพียงที่นา"
"นั่นก็ไม่ดี นี่ก็ไม่ได้ งั้นจะให้อะไรปู่พูดมาเลย ฉันใจร้อน อยากรีบตื่นไปอาบน้ำ เหม็นมาก สภาพคือแย่มาก"
"ใจเย็นๆ ถ้าให้เ้าย้อนกลับไปยุคของเ้าได้ เก็บของเข้ามาในมิติความคิดของเ้า ข้าจะให้แหวนเป็ตัวเชื่อม เ้าใส่แหวนไว้ที่นิ้วชี้ข้างซ้าย เพียงแตะแหวนแล้วคิดถึงห้วงมิติ เ้าจะเข้าไปในนั้น ของในนั้นจะคงสภาพและไม่มีวันหมด ส่วนเงินข้าจะเปลี่ยนให้เท่าจำนวนเงินที่เ้ามีเพียง 100,000 ตำลึงทอง จงอย่าทำมาใช้จนคนสงสัยมาก"
"ขอบคุณค่ะ ปู่น่ารักที่สุด แต่ฉันสงสัย ในนั้นจะมีไฟฟ้าไหม แบบหุงข้าว"
"เ้าควรหุงแบบคนทั่วไปในยุคนั้น นึกถึงยามสามีของเ้ากลับมาอยู่ด้วย"
"เอ่อ งั้นคงต้องพึ่งไม้ขีดไฟ แถมต้องหาซื้อขวดใส่เครื่องปรุง เพราะยุคนี้แค่น้ำตาลยังยากสำหรับครอบครัวเบี้ยน้อย"
"สุดแล้วแต่เ้า รีบไปเก็บของ มีเวลาเพียง 2 ชั่วยาม และข้าคงลาเ้าตรงนี้ จงใช้ชีวิตอย่างมีความสุข ลาก่อน"
เพียงจบคำ ฉันก็ถูกนำกลับมาบ้านหลังใหญ่ที่เงียบเหงา ตัวตนของฉันคงหายไปจากยุคนี้ แต่ก็ช่างมัน เสียดายเพียงเพื่อนที่แสนดี ลูกน้องที่ฝ่าฟันมาด้วยกัน แต่ชีวิตมันต้องไปต่อ ดังนั้นฉันจึงขนของเท่าที่จำเป็เท่านั้น หม้อ ชาม ช้อน ตู้เย็น เตียง ที่นอน เพียงแค่แตะทุกอย่างก็หายเข้าไปในห้วงมิติ สรุป ขนมันทั้งบ้าน แม้กระทั่งดอกไม้ ต้นไม้ วิ่งแตะมันไปทั่ว ก็คนมันเสียดาย ประตูไม้ ประตูกระจก ฉันยังแตะเผื่อไว้ทำบ้านใหม่ ใส่ในบ้านใครจะเห็น ฮ่าๆๆ อยากแว๊นไปร้านสะดวกซื้อใกล้บ้าน เหลือเวลาอีกนิด เอาวะ ไหนๆจะไปไม่กลับมาแล้ว ทิ้งความทรงจำไว้หน่อย
เมื่อหมดเวลา ฉันลืมตามา สำรวจนิ้วและลองทำตาม เย้ มีจริงๆด้วย ไม่ลำบากแล้ว แต่ต้องไปอาบน้ำก่อน เน่ามาก แชมพู สบู่ ครีมนวด จัดไป อาบจนหายเหม็น กลับมาก็ทำอาหาร รอลูกตื่น ไฟไม่ใช้ปัญหาอีกต่อไป ข้าวสวยก็หุงไว้ก่อนใส่ในมิติ ร้อนๆไปตลอด แก้ปัญหาไปก่อน
"หยางเอ๋อ ตื่นได้แล้ว แม่ทำอาหารรอแล้ว"
"เฮือก ท่านแม่ข้าวเมื่อคืน ท้องข้ายังอืดอยู่เลย ข้ากินผักสดแบบเมื่อก่อนดีกว่าขอรับ"
__________________________________________
21K
