“ฮูหยินใหญ่มาขอพบเ้าค่ะฮูหยิน” ท่านเทพที่นั่งอยู่บนเตียงหันมามองสาวใช้ที่เดินเข้ามารายงานเขาคิดเอาไว้อยู่แล้วว่านางจะต้องมาที่นี่
“พานางไปที่ศาลาริมน้ำตก ส่วนพวกเ้ามาช่วยข้าแต่งตัว”คนสนิทรับคำแล้วนำเสื้อผ้าอาภรณ์ชุดใหม่มาผลัดเปลี่ยนให้กับท่านเทพ เซียวหนิงเฉิงอยู่ในชุดสีขาวบริสุทธิ์ผ้าคลุมไหล่แบบโปร่งยิ่งขับเน้นให้ท่านเทพดูราวกับเหาะเหินได้ยามที่ก้าวเดินเรือนผมสีขาวถูกเกล้าด้วยปิ่นที่สามีเป็ผู้ให้ใบหน้านั้นแต่งแต้มด้วยสีชาดเล็กน้อยเพื่อไม่ให้หน้าดูซีด
ฮูหยินใหญ่คาดหวังว่าจะได้เห็นเซียวหนิงเฉิงในสภาพที่อิดโอยเพราะถูกวางยาล่ะก็ไม่มีทาง
“ท่านเทพ” เมื่อเซียวหนิงเฉิงเดินมาที่ศาลาริมน้ำตกก็พบกับฮูหยินใหญ่ที่คอยอยู่ก่อนแล้วหญิงกลางคนขมวดคิ้วเล็กน้อยสภาพของเซียวหนิงเฉิงในตอนนี้ไม่มีอะไรที่ผิดปกติเลยแม้แต่น้อยทั้งยังใบหน้าอวบอิ่ม ริมฝีปากสีชมพูกระจับสุขภาพดีไม่เหมือนดั่งเช่นคนที่ถูกวางยาแม้แต่น้อย
“ฮูหยินใหญ่มาที่นี่มีเื่อันใดหรือ?”
“ข้าได้ยินว่าท่านเทพอาหารเป็พิษจึงได้มาเยี่ยมเยือนอาการเป็อย่างไรบ้าง” ฮูหยินใหญ่เอ่ยถามดูจากสายตาแล้วเซียวหนิงเฉิงไม่มีอะไรผิดปกติทั้งยังเดินเหินได้ทั้งๆที่นางคิดเอาไว้ว่าเขาจะต้องนอนโทรมอยู่บนเตียงไปอีกสองสามวัน
“เื่นั้นเอง ข้าไม่เป็ไรสมุนไพรเพียงแค่นั้นจะทำอะไรข้าได้” ท่านเทพนั่งลงรินชาให้แม่สามีก่อนจะรินชาให้กับตัวเอง
“ผู้ใดกันที่คิดทำร้ายท่านเช่นนี้หากข้ารู้ข้าจะลงโทษให้หนักเสีย” หญิงกลางคนเอ่ยเอาใจจะลงโทษให้หนักรึ
“สามีข้าจะช่วยจัดการเื่นี้ให้มิต้องลำบากให้ฮูหยินใหญ่ต้องลงมือ” มองดูความสิ้นหวังของพวกเขาอยู่ตรงนั้นเถอะแล้วเตรียมตัวนับวันที่ตัวเองจะต้องเป็เช่นเดียวกับพวกเขา
“ท่านเทพออกมาเดินแบบนี้จะไม่เป็ไรแน่หรือข้าว่าท่านควรนอนพักอีกสักหน่อย”
“ฮูหยินมาเยี่ยมข้าถึงที่เรือนข้าจะเอาแต่นอนได้อย่างไร” อีกอย่างหากเอาแต่นอนเขาจะได้เห็นสีหน้าที่ผิดหวังแบบนี้ของนางรึ
“ข้าทำให้ท่านเทพต้องฝืนตัวเองเสียแล้วข้ารั้งอยู่ไม่นาน เพียงแค่มาดูว่าท่านเป็อย่างไรบ้าง ยังเห็นท่านแข็งแรงอยู่แบบนี้ข้าก็สบายใจ”
“ขอบคุณฮูหยินใหญ่ที่เป็ห่วงข้าจากนี้ข้าจะระวังตัวเองให้มาก จะได้ไม่มีใครทำอะไรข้าได้อีก” จะได้เพิ่มความพยายามในการเล่นงานเขาให้มากขึ้นและมีโทษที่มากขึ้นรอวันตัดสิน
“เช่นนั้นท่านต้องระวังตัวให้มาก ข้าไม่รบกวนแล้วข้าจะมาเยี่ยมท่านใหม่วันหน้า” ท่านเทพพยักหน้ารับให้สาวใช้ออกไปส่งฮูหยินใหญ่ที่หน้าเรือน วันนี้หวงเหมยกุ้ยไม่ได้มาด้วยนางคงจะยังไม่หายป่วยจากการที่ต้องกินของเผ็ดเข้าไปเยอะๆกระมัง
“นายเหนือว่าอย่างไรบ้าง” ท่านเทพถามหน่วยลับที่ไหวกายมาอยู่ข้างกายผู้เป็นายรายงานสถานการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นให้ท่านเทพทราบ
“นายเหนือกำลังไล่ต้อนให้คนครัวรับสารภาพขอรับ” ดูเหมือนวันนี้สามีของเขาจะได้วันหยุดเพิ่มขึ้นอีกวันเช่นนั้นวันนี้เขาทำมื้อเย็นให้สามีทานด้วยดีกว่า
“ลำบากสามีข้าแล้วที่ต้องอดทนถึงเพียงนี้แต่ดูเหมือนเขากำลังสนุกอยู่ ข้าจะไม่ขวางเขาก็แล้วกัน” บีบเค้นคนผิดให้ต้องแบกรับความลับที่ยากจะเปิดเผยต่อหน้าคนที่ต้องปกปิดความลับนั้นเอาไว้จิตใจย่อมระส่ำระส่ายจนในที่สุดก็ต้องบอกความลับนั้นออกมา
สมแล้วที่เป็ถึงหัวหน้าองครักษ์ความโเี้ในการสอบสวนนี้ช่างทรมานใจนักโทษเสียจริง
หลังจากรออยู่ประมาณสองชั่วยามเซียวเฟิงเหยียนก็กลับมาที่เรือนเห็นภรรยานั่งอยู่บนเตียงกำลังอ่านตำราบางอย่างที่ให้สาวใช้ไปเอามาให้ท่านเทพส่งยิ้มให้กับสามี
“กลับมาแล้วรึ”
“อาการเป็อย่างไรบ้าง ยังรู้สึกไม่ดีหรือเปล่า”เซียวหนิงเฉิงส่ายหน้า ตอนนี้อาการของเขาดีขึ้นมากแล้วแทบจะไม่รู้สึกอะไรเลยมากกว่า
“ข้าไม่เป็ไร แล้วทางเ้าเป็อย่างไรบ้าง”
“สามีคนนี้ทำให้ผิดหวังเสียแล้วพวกเขาใจแข็งยิ่งกว่าอะไร ไม่ยอมปริปากแม้ว่าจะมีหลักฐานคาตา” เซียวเฟิงเหยียนเอ่ย เล่าให้ฟังถึงเื่ที่เกิดขึ้น
หลังจากที่ให้คนไปตรวจสอบเื่การเข้าออกป้าเตาก็พบว่าไม่มีคนจากร้านขายวัตถุดิบมาที่นี่เลยแม้แต่น้อยและคนที่ร้านเองก็แจ้งมาว่าวันนี้ไม่ได้ส่งวัตถุดิบอะไรมาของที่ส่งมารอบก่อนครบถ้วนดี และหากตกหล่นจริงจะส่งมาเพิ่มกับรอบต่อไปดังนั้นสิ่งที่คนครัวบอกว่าวันนี้มีวัตถุดิบมาส่งทำให้พวกเขายุ่งมากจนไม่ได้ตรวจสอบสมุนไพรที่ใช้ปรุงอาหารให้ดีจึงเป็เื่โกหกแต่กระนั้นพวกเขาก็ไม่ได้ยอมรับยังนั่งนิ่งจนกระทั่งเซียวเฟิงเหยียนสั่งให้คนพาพวกเขาไปขัง
“เพราะคนที่สั่งให้พวกเขาทำเป็คนที่เอ่ยถึงไม่ได้หรือมิเช่นนั้นก็คงถูกสั่งห้ามเอาไว้ว่าไม่ให้เอ่ยถึงแต่ในเมื่อมีหลักฐานว่าพวกเขาโกหกแล้วยังไม่ยอมรับความจริงเช่นนั้นก็คงไม่มีวิธีอื่น” ท่านเทพเอื้อมมือไปเกลี่ยแก้มสามีไหนๆวันนี้เซียวเฟิงเหยียนก็กลับมาแล้วเขาต้องเข้าครัวทำอาหารอร่อยๆให้สามีกินเสียหน่อยเพื่อเป็การชดเชยที่ทำให้เซียวเฟิงเหยียนต้องลางานกลับมาที่บ้านแบบนี้
“ต้องให้ภรรยาลงมือเองแบบนี้ข้าปวดใจเสียจริง”
“ผู้เป็ภรรยาย่อมต้องแบ่งเบาภาระของสามีเพื่อชดเชยที่ทำให้เ้าต้องลางานกลับมาวันนี้ ข้าจะทำอะไรอร่อยๆให้กิน” ร่างสูงเลิกคิ้ว เซียวหนิงเฉิงจะเข้าครัวรึ?
“ท่านจะเข้าครัว?”
“ข้าทำอาหารเก่ง ถึงจะทำอาหารแบบเสฉวนที่เ้าชอบไม่เป็แต่ก็มีอย่างอื่นที่น่าจะถูกปากเ้า”
“ไม่ว่าท่านจะทำอะไรก็ล้วนถูกปากข้า”
“เอาใจเก่งเสียจริง” ท่านเทพยิ้มทำไมสามีของเขาถึงได้ช่างเอาอกเอาใจนักนะ
เพราะตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่จะมาทำอาหาร เซียวเฟิงเหยียนจึงนั่งลงบนเตียงทำหน้าที่เป็หมอนนุ่มๆให้ภรรยาได้เอนตัวพักพิงแล้วหลับกลางวันเสียหน่อยผ่านไปไม่นานท่านเทพก็หลับสนิท เซียวเฟิงเหยียนจึงหันไปถามคนที่ยืนอยู่ไม่ไกล
“เรียบร้อยแล้วหรือยัง”
“ขอรับนายเหนือ หน่วยลับของฮูหยินลงมือแล้วขอรับ”นายเหนือพยักหน้า โอบกอดภรรยาเอาไว้แล้วหลับตาลงท่ามกลางคุกใต้ดินที่เงียบสงัดไร้คนเหลียวแลและเฝ้ายามมีสองร่างที่กำลังถูกทำให้เลือนหายไปอย่างช้าๆโดยที่ไม่มีใครรับรู้หรือจำได้ว่าพวกเขาเคยอยู่ที่นี่มาก่อน
ในเมื่อกล้าลงมือ ก็ต้องกล้ายอมรับถึงผลที่จะตามมา
ตกเย็นท่านเทพก็ได้แสดงฝีมือทำอาหารให้สามีเซียวเฟิงเหยียนจับจ้องไม่วางตา พวกเขาอยู่กันที่ห้องครัวภายในเรือนแม้จะมีครัวที่ไว้ใช้สำหรับทำอาหารให้ประมุขและภรรยาแต่ภายในเรือนก็มีครัวอยู่เช่นกันเพียงแต่ไม่ได้ใช้หลังจากที่ให้สาวใช้เอาวัตถุดิบมาให้ท่านเทพก็ทำอาหารให้สามีทานใช้เวลาไม่นานเท่าไหร่สำรับอาหารที่หน้าตาน่ากินหลายอย่างก็ถูกวางเรียงรายลงบนโต๊ะ
“ท่านทำอาหารเก่งขนาดนี้เชียว” เซียวหนิงเฉิงนั่งลงข้างสามีคีบของกินที่ตัวเองทำให้สามีได้ลองชิม เซียวเฟิงเหยียนถูกใจมากทีเดียวแม้จะไม่รู้ว่ามันคืออะไรแต่ฝีมือการทำอาหารของเซียวหนิงเฉิงนั้นไม่ธรรมดาจริงๆหากทำให้กินบ่อยๆเขาคงกลับไปกินอาหารฝีมือคนครัวไม่ได้อีกเป็แน่
“เ้าชอบหรือไม่”
“ชอบ ชอบมาก แต่ท่านไม่ต้องทำบ่อยๆดีกว่ามิเช่นนั้นข้าคงกลับไปกินอาหารฝีมือคนครัวไม่ได้อีก” นายเหนือให้เหตุผลท่านเทพหัวเราะเบาๆ ขยันเอาใจเขาเสียจริง
“มีสามีที่ขยันเอาใจแบบนี้จะไม่เอาใจกลับได้อย่างไรกินเยอะๆเถอะ พรุ่งนี้จะได้มีแรงออกไปทำงาน” คิดว่าคงจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นไปสักสองสามวันเพราะวันนี้ได้ลงมือไปแล้ว อีกฝ่ายย่อมไม่ลงมือติดต่อกันอีก
จะเล่นงานศัตรูก็ต้องรู้ความสามารถของตัวเองด้วยในเมื่อครั้งนี้พลาดแล้วย่อมต้องรอครั้งต่อไปอย่างใจเย็นเพื่อไม่ให้พลาดดังเช่นหนนี้อีก
ครั้งนี้ก็ไม่ได้นับว่าพลาดแต่อย่างใดเพียงแต่ผลลัพธ์ไม่เป็ดั่งที่หวังเท่านั้น
แม้ว่าวันนี้จะเกิดเื่ขึ้นทว่าพวกเขาก็ยังคงแยกกันนอนดั่งเช่นทุกคืนเซียวเฟิงเหยียนจะมาส่งภรรยาเข้านอนห่มผ้าดับเทียนให้แล้วค่อยเดินกลับไปที่ฝั่งของตัวเอง ท่านเทพครุ่นคิดทั้งๆที่พวกเขาก็จับมือถือแขน ััใบหน้ากันมาไม่รู้ตั้งกี่หนแต่จนตอนนี้ยังไม่ได้นอนร่วมเตียงกัน หรือว่าตอนนี้สามีของเขาก็กำลังอดทนอยู่กันนะ
หากไม่ไหวก็บอกเขามาตามตรงเสีย ไม่จำเป็จะต้องฝืนสักนิด
หรือว่ารอดูไปอีกสักพักจะดีกว่านะ?
รุ่งเช้าท่านเทพก็ใช้กระจกวารีสอดส่องภายในเผิงหลายดังเช่นทุกวันช่วยสามีแต่งตัวแล้วไปส่งที่หน้าพรรคแน่นอนว่าก่อนไปนายเหนือก็ต้องกำชับภรรยาให้ระวังตัว
“ถึงเื่เมื่อวานจะจัดการเรียบร้อยแล้วแต่วันนี้ก็ห้ามทำอะไรที่จะทำให้ตัวเองเป็อันตรายเข้าใจหรือไม่” หากเซียวเฟิงเหยียนต้องกลับมาที่พรรคระหว่างที่กำลังทำงานอีกเขาจะพาเซียวหนิงเฉิงไปที่ค่ายองครักษ์ด้วยไปทำงานด้วยกันทุกวันเลย
“เข้าใจแล้ว วันนี้ข้าจะอยู่เฉยๆ”
“หากข้าต้องกลับมาที่พรรคอีกข้าจะพาท่านไปทำงานด้วยทุกวันจะได้ไม่มีใครทำอะไรท่านได้” ท่านเทพนิ่วหน้าแบบนั้นคงจะน่าปวดหัวแย่
“แบบนั้นคงปวดหัวแย่”
“เพราะฉะนั้นท่านต้องอยู่เฉยๆหากอยากทำอะไรไว้รอข้ากลับมาก่อน” จะได้มีคนช่วยปกป้อง เซียวหนิงเฉิงจะได้ทำอะไรอย่างสบายใจไม่ต้องกลัวว่าใครจะมาทำร้าย
“เข้าใจแล้ว จริงสิ” ท่านเทพนึกขึ้นได้กวักมือให้สามีก้มตัวลงมา นายเหนือก็ทำตามอย่างว่าง่ายพริบตานั้นริมฝีปากนุ่มๆก็ประทับเข้าที่ข้างแก้มของสามีเบาๆแล้วผละออก
“ตั้งใจทำงาน เลิกงานแล้วอย่าไปเถลไถลที่ไหนเข้าใจหรือไม่” คนที่ถูกหอมแก้มตัวแข็งทื่อ กะพริบตาปริบๆไม่นานใบหูนั้นก็แดงขึ้นเล็กน้อยที่มันแดงเพียงเล็กน้อยเพราะนายเหนือกำลังเก็บอารมณ์ไม่แสดงออกมาเยอะเกินไป
“ท่าน….” องครักษ์ที่อยู่บริเวณนั้นทำเป็ไม่รู้ไม่เห็นแล้วตั้งหน้าตั้งตายืนเฝ้ายามต่อไปทำตัวให้เบาบางเข้าไว้เสมือนว่าพวกเขาไม่ได้อยู่ที่นี่
“ไปดีมาดีนะ” ท่านเทพยกยิ้มทำเอาคนที่ถูกยิ้มใส่เสียอาการไม่มากก็น้อยนายเหนือกระแอมนิดหน่อยก่อนจะพยักหน้าแล้วพลิ้วกายขึ้นไปบนหลังม้าเซียวหนิงเฉิงโบกมือให้สามีที่กำลังควบม้าออกไปพลางหัวเราะ
“เ้าพังพอนตัวอ้วน” น่ารักน่าชังถึงเพียงนี้จะไม่ใช่เ้าพังพอนตัวอ้วนได้อย่างไร
เพราะวันนี้ได้หยอกล้อสามีให้เสียอาการท่านเทพจึงอารมณ์ดีมากดังนั้นวันนี้เขาจะอยู่ที่เรือนพูดคุยกับปลาสีสวยตัวใหม่ที่เซียวเฟิงเหยียนเอามาใส่บ่อไว้ให้แล้วรอสามีกลับมากินข้าวเย็นด้วยกัน
การเล่นงานเซียวหนิงเฉิงด้วยสมุนไพรที่ออกฤทธิ์ขัดขวางการเดินลมปราณไม่ได้ผลดังนั้น่สองสามวันหลังจากนั้นท่านเทพจึงได้ใช้เวลาอย่างสงบหาต้นไม้ดอกไม้ที่ชอบมาปลูกเพิ่มไปพูดคุยกับเหล่าองครักษ์รุ่นเยาว์ที่มักจะมาขอให้เซียวหนิงเฉิงฝึกให้จนกระทั่งเวลาผ่านไปประมาณหนึ่งเดือนที่เซียวหนิงเฉิงแต่งมาอยู่ที่ป้าเตา
เป็หนึ่งเดือนที่สร้างความรำคาญให้กับท่านเทพมากทีเดียว
“ท่านเทพดูนี่สิเ้าคะดอกไม้นี้ท่านพี่สั่งให้คนเอามาปลูกเอาไว้ตอนกลางคืนจะออกดอกกลิ่นหอมมากเลยเ้าค่ะ” วันนี้ก็เป็อีกวันที่หวงเหมยกุ้ยมาชวนท่านเทพออกไปเดินเล่นตลอดหนึ่งเดือนมานี้เซียวเฟิงเหยียนมีหน้าที่หัวหน้าองครักษ์ที่ต้องทำดังนั้นจึงไม่มีวันหยุดดังเช่นหลังแต่งงานเว้นแต่หัวหน้าองครักษ์จะลาหยุดเองเซียวหนิงเฉิงไม่ได้ให้เขาลาหยุดเพื่อมาอยู่กับตัวเองแม้พวกเขาจะได้อยู่ด้วยกันเพียงแค่ยามดึกถึงรุ่งสางเพราะบางวันเซียวเฟิงเหยียนก็กลับดึกมากบางวันก็หลังจากที่เซียวหนิงเฉิงเข้านอนไปแล้ว บางวันก็ไปที่ค่ายองครักษ์ั้แ่เซียวหนิงเฉิงยังไม่ทันตื่นเป็สาวใช้ที่คอยบอกเขาว่านายเหนือมีเื่ต้องไปจัดการที่ค่ายองครักษ์กลายเป็ว่าตลอดหนึ่งเดือนมานี้เซียวหนิงเฉิงเห็นหน้าสองป้าหลานบ่อยกว่าสามีตัวเองเสียอีก
ฝ่าาให้วันหยุดมาใช้เวลาด้วยกันสามวันตอนนี้ฝ่าากำลังเอาคืนแบบเท่าตัว ไม่ให้สามีเขาได้กลับมาที่บ้านบ้างเลยนี่ก็ไม่ได้กลับมาที่บ้านเป็วันที่สามแล้ว
“เขาบอกว่าหากเอามาทัดผมจะช่วยเสริมเสน่ห์ให้กับหญิงสาวเหมยกุ้ยไม่ลองเอามาทัดผมดู?” ท่านเทพออกความเห็นแต่ดอกไม้นี้ปลูกเอาไว้ที่กลางน้ำ ไม่รู้ว่าหวงเหมยกุ้ยจะไปเก็บเองได้หรือเปล่า
ให้เซียวหนิงเฉิงไปเก็บเขาก็ไม่เก็บให้นางหรอก มันใช่ธุระของเขาเสียที่ไหน
“จริงหรือเ้าคะ?” หวงเหมยกุ้ยหันมามองนางมายุ่งวุ่นวายกับเซียวหนิงเฉิงบ่อยขนาดนี้แต่อีกฝ่ายไม่มีท่าทีรำคาญหรือต่อว่านางเลยแม้แต่น้อยไม่คิดรำคาญนางบ้างเลยรึ?
“นั่นย่อมแน่นอน แต่เหมยกุ้ยต้องไปเก็บด้วยตัวเองมิเช่นนั้นดอกไม้จะเป็ของผู้ที่เด็ดมันออกมาเป็คนแรก” อันที่จริงดอกไม้นี้มันก็แค่ดอกไม้ธรรมดาที่เซียวเฟิงเหยียนเห็นว่ามันสวยดีเลยเอามาปลูกก็เท่านั้นไม่ได้มีฤทธิ์เพิ่มเสน่ห์อย่างที่เซียวหนิงเฉิงว่าแต่ไหนๆก็มาสร้างความรำคาญให้ท่านเทพอยู่เป็เดือนแล้วทำอะไรให้ท่านเทพแก้เบื่อเป็การชดเชยไม่เห็นจะเป็ไรไป
“แต่ว่า….” ดอกไม้ที่ปลูกอยู่นั้นอยู่ในน้ำที่ลึกประมาณเอวของท่านเทพแต่เมื่อเทียบกับขนาดตัวของหวงเหมยกุ้ยที่เป็ผู้หญิงระดับของน้ำก็นับว่าลึกทีเดียวแล้วชุดที่นางสวมใส่มาวันนี้ก็ไม่เหมาะที่จะสวมลงไปในน้ำเสียด้วย
เพราะชุดจะดูดน้ำแล้วทำให้นางจมน้ำตาย ไม่ใช่เพราะนางว่ายน้ำไม่เป็
“แต่ดอกไม้นั้นปลูกอยู่ลึกเกินไปเหมยกุ้ยตัดใจก็แล้วกัน เราไปหาดอกอื่นมาทัดผมแทน” ในเมื่อผู้หญิงชอบดอกไม้เช่นนั้นวันนี้ท่านเทพก็จะให้หวงเหมยกุ้ยไปเก็บดอกไม้มาทัดผมของตัวเองเป็การแก้เบื่อ
“ข้าชอบดอกนี้นี่เ้าคะ…” หวงเหมยกุ้ยทำหน้าตาน่าสงสารเอื้อมมือเกาะแขนท่านเทพเป็เชิงว่าอยากจะรบกวนเขาเด็ดดอกไม้นั่นมาให้หน่อย
“แต่ข้าเก็บให้เ้าไม่ได้ เ้าต้องเก็บเอง” ท่านเทพให้เหตุผลแต่ในเมื่อทำหน้าตาน่าสงสารน่าขำแบบนี้แล้วเซียวหนิงเฉิงก็ไม่ได้ใจร้ายกับเด็กขนาดนั้น
“เช่นนั้นเอาแบบนี้ข้าจะสร้างทางให้เหมยกุ้ยไปเก็บดีหรือไม่” ท่านเทพสะบัดมือหนึ่งหนก็ทำให้ผิวน้ำบริเวณนั้นกลายเป็น้ำแข็งไปจนถึงดอกไม้ที่อยู่กลางสระน้ำหากเดินไปบนแผ่นน้ำแข็งก็จะเดินไปถึงดอกไม้นั้นได้อย่างง่ายดายง่ายเสียยิ่งกว่าปลอกกล้วยเข้าปาก
“แต่ข้าได้ยินว่าบนน้ำแข็งลื่นมากข้ากลัวจะเดินไปไม่ถึง”
“ค่อยๆให้สาวใช้ประคองเดินไปเดี๋ยวก็ได้แล้ว เอาล่ะแช่ผิวน้ำนานๆปลาคงได้ตายเสียหมด” ท่านเทพหิ้วตัวหวงเหมยกุ้ยลงไปยืนที่แผ่นน้ำแข็งโดยไม่รอให้นางปฏิเสธจากนั้นก็ปล่อยให้ยืนอยู่บนพื้นน้ำแข็งแล้วบอกให้สาวใช้ของนางพานางเดินไปเก็บดอกไม้ที่นางอยากได้หวงเหมยกุ้ยเมื่อถูกหย่อนตัวลงมาบนพื้นน้ำแข็งก็ได้แต่พยายามยืนอยู่ตรงนั้นไม่ให้ล้ม
เซียวหนิงเฉิง! กล้าดีอย่างไรเอาข้ามาไว้บนพื้นน้ำแข็งแบบนี้!
“ข้าแก่แล้วสมาธิไม่ค่อยดีเท่าไหร่รีบไปเก็บก่อนที่ข้าจะเผลอคลายน้ำแข็งเถอะ” เมื่อได้ยินดังนั้นสาวใช้ก็รีบพาผู้เป็นายเดินไปเก็บดอกไม้อย่างทุลักทุเลคนสนิทของเซียวหนิงเฉิงที่ยืนอยู่ใกล้ๆกำลังหัวเราะเบาๆ
“กำลังแกล้งเด็กหรือขอรับ”
“สักหน่อยจะเป็อะไรไป เหมยกุ้ยดอกนั้นไม่สวย เอาอีกดอก”ท่านเทพชี้ไปดอกไม้อีกดอกที่สวยกว่าทำให้หวงเหมยกุ้ยต้องเดินไปเก็บอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้นางตั้งใจมายุ่งวุ่นวายกับเซียวหนิงเฉิงเพื่อให้เซียวหนิงเฉิงทนไม่ได้จะได้แสดงกิริยาที่ไม่เหมาะสมออกมา แต่ทำไมถึงกลายเป็ว่านางถูกเซียวหนิงเฉิงกลั่นแกล้งแบบนี้
“เรียนฮูหยิน” ท่านเทพหันไปมองสาวใช้ที่เดินเข้ามาท่าทางแบบนี้คงจะมาบอกว่าเซียวเฟิงเหยียนไม่กลับอีกแล้วกระมัง
“วันนี้สามีข้าก็ไม่กลับมาอีกแล้วรึ” สาวใช้ทำหน้าเจื่อนลงเล็กน้อยเพราะนั่นเป็สิ่งที่นางต้องมารายงานเซียวหนิงเฉิงถอนหายใจ ไม่ได้เจอหน้าสามีมาเสียตั้งสามวัน วันนี้ก็ยังไม่ได้เจอรึ
“เ้าค่ะองครักษ์บอกว่านายเหนือติดพันปัญหาที่ฉางเอี๋ยนวันนี้จึงไม่สามารถกลับมาที่พรรคได้เ้าค่ะ” สาวใช้รายงานอย่างนอบน้อมเห็นฮูหยินถอนหายใจแบบนี้พวกสาวใช้ปวดใจนักตอนนี้นายเหนือทำงานยุ่งมากจนไม่มีเวลาได้เจอกับภรรยาตอนนี้ท่านเทพเองก็ไม่มีกะจิตกะใจอยากจะทำอะไรด้วย
“เขาไม่ได้าเ็หรือเป็อะไรใช่หรือไม่”
“ตามที่องครักษ์บอกนายเหนือเพียงแค่อ่อนเพลียเล็กน้อยเ้าค่ะ” เซียวหนิงเฉิงพยักหน้ามีเื่เกิดขึ้นกับฉางเอี๋ยนแบบนี้ ดูท่าว่าสถานการณ์คงจะเริ่มไม่ดีเท่าไหร่แล้ว
“เหมยกุ้ยเก็บดอกไม้เสร็จหรือยังขึ้นมาจากสระได้แล้ว…..”
“ท่านเทพ! ไยให้เหมยกุ้ยลงไปที่สระเช่นนั้นเล่า!”
แกร้ก!
“กรี๊ด!!” แผ่นน้ำแข็งที่หวงเหมยกุ้ยกำลังยืนอยู่เกิดแตกขึ้นมาเมื่อท่านเทพหันไปมองยังหญิงวัยกลางคนที่เดินมาหาพวกเขาแล้วเอ่ยเสียงดังทำให้หวงเหมยกุ้ยและสาวใช้หล่นลงไปในน้ำที่เย็นเฉียบจากน้ำแข็งในทันที
“เหมยกุ้ย!”
“องครักษ์ ลงไปช่วยนาง” ท่านเทพเอ่ยเสียงเรียบบอกองครักษ์ที่คอยดูแลเขาให้ไปช่วยหวงเหมยกุ้ยที่กำลังตกน้ำและอาจจะจมเพราะชุดรับน้ำหนักมากเกินไปรู้ว่ามาเดินเล่นแล้วยังจะแต่งตัวแบบนี้อีกระหว่างที่เดินๆอยู่สะดุดล้มไปตั้งกี่ครั้งแล้ว
เกิดความชุลมุนเล็กน้อยเมื่อคุณหนูตระกูลหวงตกลงไปในน้ำที่เย็นเฉียบท่านเทพสั่งให้สาวใช้ไปเอาผ้าผืนใหญ่มาองครักษ์จำเป็ต้องถอดชุดบางส่วนของหวงเหมยกุ้ยออกเพื่อพานางขึ้นมาจากน้ำได้สะดวกเพราะน้ำเพิ่งจะผ่านการแช่แข็งมาเมื่อครู่ทำให้น้ำนั้นเย็นจัดหนาวไปจนถึงกระดูกสาวใช้รีบวิ่งกลับมาแล้วนำผ้ามาห่มให้กับหวงเหมยกุ้ยที่กำลังสั่นเป็ลูกนก
“ท่านเทพ! ไยแกล้งหลานสาวข้าเช่นนี้เล่า!” ผู้เป็ป้าหันมาเอ่ยกับคนที่ยืนอยู่ท่านเทพชายตามองหญิงกลางคนที่กำลังกอดหลานสาวเอาไว้แค่ตกน้ำทำเป็เื่ใหญ่ทำไมกัน
“เหมยกุ้ยอยากจะได้ดอกไม้ข้าไปเก็บให้นางไม่ได้จึงได้ทำให้สระน้ำกลายเป็น้ำแข็งเพื่อที่นางจะได้ไปเก็บเอง”
“องครักษ์ก็มีมิใช่รึ!ไยต้องให้นางไปเก็บด้วยตัวเองกัน!”
“นางอยากได้ดอกไม้มาทัดผมนางไปเก็บด้วยตัวเองไม่ถูกต้องอย่างไร?” ในเมื่ออยากจะแต่งตัวสวยแค่เก็บดอกไม้มาทัดผมนางจะทำไม่ได้เชียวรึเป็คุณหนูตระกูลหวงได้อย่างไร
“เ้าจงใจแกล้งหลานสาวข้า!น้ำเย็นถึงเพียงนั้นหากจับไข้จะทำอย่างไร!” ฮูหยินใหญ่ไม่ได้เรียกเซียวหนิงเฉิงว่าท่านเหมือนที่ผ่านมาท่านเทพเอามือไขว้หลัง มองมายังสองป้าหลาน
“มีหมอมิใช่หรอกรึ”
“นี่เ้า!”
“ฮูหยินใหญ่ ระวังวาจาของเ้าด้วย” ท่านเทพเอ่ยห้ามปราม คิดว่าการทำเช่นนี้เหมาะสมนักรึ
“เ้าต้องรู้เอาไว้ที่น้ำแข็งนั้นแตกเป็เพราะเ้าะโเสียงดังทำให้ข้าเสียสมาธิในการควบคุมลมปราณไม่มีใครสั่งสอนรึว่ายามที่ผู้ฝึกยุทธ์ใช้วิชาอยู่อย่าได้ทำอะไรที่เป็การรบกวนสมาธิเพราะจะทำให้วิชาที่กำลังใช้อยู่เกิดติดขัดขึ้นมาที่หลานสาวเ้าตกลงไปเป็เพราะเ้า เ้าต้องโทษตัวเอง ไม่ใช่ข้า” ท่านเทพเอ่ยอย่างราบเรียบมองไปยังหวงเหมยกุ้ยที่กำลังสั่นสะท้านด้วยความหนาวเย็น
“และสิ่งที่เ้าควรรู้ไว้ หวงเหมยกุ้ยเ้าเป็ถึงลูกสาวของผู้นำตระกูลหวง เก็บดอกไม้เองก็ไม่ได้จะเดินไปไหนด้วยตัวเองยังทำได้ลำบากคิดว่าคู่ควรที่จะได้เป็ภรรยาของประมุขแห่งป้าเตาด้วยรึ?” สิ่งที่พูดอยู่นี้เกิดจากความไร้ความสามารถของหวงเหมยกุ้ยที่เซียวหนิงเฉิงเห็นแล้วรำคาญตานักสิ่งที่นางมีมีเพียงความอิจฉาริษยา ความอยากจะได้ในสิ่งที่ตัวเอง้า แต่ไม่มีความสามารถพอที่จะทำเช่นนั้นเซียวหนิงเฉิงเกลียดคนที่ไม่มีการพัฒนาตลอดทั้งเดือนมานี้นางไม่เคยทำอะไรที่เด็ดขาด ขาดการไตร่ตรองมีแต่จะใช้ลูกไม้ร้ายๆในการเล่นงานเซียวหนิงเฉิงแต่ทว่าไม่รู้จักรอบคอบเซียวหนิงเฉิงจับได้ทุกครั้งไม่ว่าสองป้าหลานจะทำอะไร อย่าว่าแต่ตัวเซียวหนิงเฉิงเลยแม้แต่สาวใช้หรือองครักษ์ยังมองออกว่าการกระทำของพวกนางนั้นช่างไร้สาระ
คงเป็ครั้งแรกที่เซียวหนิงเฉิงรู้สึกเวทนากับคนที่พยายามเล่นงานตัวเองแบบนี้จะทำอะไรใครเขาได้?
“ข้ารู้ว่าฮูหยินใหญ่พยายามมามากเพื่อให้หวงเหมยกุ้ยได้แต่งงานกับเซียวเฟิงเหยียนนางอาจจะมีทางได้เป็ฮูหยินแห่งป้าเตาหากนางมีความสามารถที่มากพอ คิดดูเสียเถอะประมุขผู้ที่เพียบพร้อมด้วยทุกอย่างทั้งหน้าตา ความสามารถ ตำแหน่งที่มั่นคงไฉนเลยจะชายตามองเพียงสาวน้อยที่มีดีแค่ตำแหน่งคุณหนูของตระกูล สู้ไม่ได้เดินเองยังลำบาก เก็บดอกไม้ยังต้องให้คนช่วย หากนางมีความสามารถมากกว่านี้ข้าอาจจะพิจารณาเื่รับนางมาเป็อนุของเซียวเฟิงเหยียนก็ได้” คำพูดนั้นของท่านเทพทำให้องครักษ์ทำตาโตท่านเทพจะยอมให้คนอื่นแต่งเข้ามาเป็อนุของนายเหนืออย่างนั้นรึ
“แต่น่าเสียดายสำหรับเ้า หวงเหมยกุ้ย ข้าเอ็นดูเ้ามากดอกไม้ที่เ้าบอกว่าท่านพี่ของเ้าสั่งให้คนเอามาปลูกนั้น แท้จริงแล้วเป็ข้าข้าได้ยินว่าเ้าชอบ จึงได้ขอให้เฟิงเหยียนสั่งคนเอามาปลูกเพื่อยามที่เ้ามาเห็นจะได้รู้สึกดีบ้างข้าเป็ประมุขของเผิงหลาย ย่อมต้องรู้อะไรหลายๆอย่างที่เกิดขึ้นภายในป้าเตารู้ว่าเ้าต้องพยายามมากแค่ไหนเพื่อที่จะได้อยู่ภายในป้าเตาข้าคิดว่าสิ่งที่เ้าอยากจะได้สิ่งที่เ้าอยากจะมีจะทำให้เ้าเก่งกาจมากกว่านี้เสียอีก” ท่านเทพส่ายหน้าคนที่อยู่รอบๆเป็คนสนิทของประมุข จึงเข้าใจเื่ที่ท่านเทพกำลังพูดและรู้ว่าที่ผ่านมาสองป้าหลานทำอะไรบ้างเพื่อที่จะได้ครองอำนาจของป้าเตา
“ในฐานะศัตรู เ้าช่างน่าผิดหวังนัก” ท่านเทพหันหลังให้กับสองป้าหลาน เดินจากมาโดยไม่ได้สนใจอะไรอีกองครักษ์และสาวใช้ที่เหลือมองหน้ากันโดยไม่พูดอะไร
ท่านเทพเซียวหนิงเฉิง ได้ประกาศศึกกับฮูหยินใหญ่แล้ว
1K
