ตอนที่ 2 กลับบ้าน
สองหนุ่มสาวนั่งคู่กันภายในรถยนต์คันหรูของเ้านายแพรไหมทำได้แค่ส่งค้อนให้ทุก ๆ สิบนาที เ้านายคนอื่นคงไม่บังคับลูกน้องขนาดนี้แน่แต่นี่อะไร โทรปลุกั้แ่ตีสาม บอกว่าให้ตื่นแต่งตัวตีห้าเขาจะมารับแล้วออกเดินทางทันที อยุธยาใกล้แค่นี้เอง แต่ทำเหมือนจะเดินทางไปที่ไหนสักแห่งที่ไกลแสนไกลอย่างนั้นแหละ
แต่ในเมื่อเป็คำสั่งเ้านายพนักงานที่ดีอย่างเธอจึงจำต้องแต่งตัวมายืนรอเขาหน้าคอนโดอย่างไม่มีทางเลือก
“นานแล้วเนอะที่เราไม่ได้ไปอยุธยาด้วยกัน” เ้านายชวนคุยเสียงเรียบ
“ค่ะ” ตากลมมองถนนอย่างเพลีย ๆพร้อมทั้งเผลอหาวให้เขาเห็นอีกฟอดใหญ่
“ง่วงก็นอนสิ”
“นอนได้เหรออีกครึ่งชั่วโมงก็ถึงอยุธยาแล้ว”
“พี่ยังไม่ได้บอกเหรอ”
“อะไร?”
“เราจะไปบ้านพี่ก่อน”
“แล้วกับลูกค้าล่ะ”ผู้ช่วยเริ่มเอะใจใบหน้าใสซื่อของเ้านาย
“อ๋อ...เมื่อวานลูกค้าโทรมาเลื่อนว่าเขาว่างตอนบ่าย”
“พี่ปัถย์!”แพรไหมกัดฟันเรียกชื่อเ้านายอย่างโมโห ทุกทีเลย
“แม่พี่อยากทานข้าวเช้ากับด้วยพี่เลยต้องรีบออกมา”
“ถ้าเป็แบบนั้นพี่มาคนเดียวก็ได้นี่แพรขึ้นรถตู้ตามมาตอนสาย ๆ ก็ได้”
“ก็เพราะกลัวว่าจะเป็แบบนั้นไงถึงต้องบังคับให้มาพร้อมกัน”
“อ๋อ...ลำบากคนเดียวไม่ได้พนักงานต้องลำบากด้วยว่างั้น” ผู้ช่วยสาวเอ่ยดักคออย่างรู้ทัน
“ก็ทำนองนั้น”คนขับรถหันมาตอบยิ้ม ๆ ชอบใจที่เห็นยายหมูหน้างอ
“ฝากไว้ก่อนเถอะ”
“รีบมาเอาคืนนะ จะรอ”เอ่ยจบก็หัวเราะอย่างกวน ๆ
ตากลมจ้องเ้านายตาขวางแกล้งเธอนี่งานหลักของเขาแน่เลย เขาถึงจริงจังกว่าการทำงานมากขนาดนี้เวรกรรมตามไม่ทันสักที อย่าให้มีโอกาสนะจะเอาคืนให้เข็ดเลยหญิงสาวหมายมาดในใจก่อนจะกลับไปสนใจถนนต่อ บ้านของปัถย์ที่อยุธยาใหญ่โตเพราะมีทั้งบ้านไม้เก่าแบบเรือนไทย กับบ้านปูนสมัยใหม่ที่ชายหนุ่มเป็คนออกแบบเองกับมือ
ที่บ้านมีพ่อและแม่ของเขาอาศัยอยู่และคนเก่าคนแก่อีกสองสามคนปัถย์เป็ลูกชายคนเดียวจากครอบครัวที่มีบุตรยากกว่าแม่ของชายหนุ่มจะตั้งท้องก็อายุเกือบสี่สิบตอนนี้ทั้งสามีและภรรยาจึงอายุมากกันแล้ว
“คุณแม่ของพี่ปัถย์อยากเจอแพรด้วยเหรอ”หญิงสาวถามขึ้นเมื่อรถเลี้ยวเข้าเขตชุมชนใกล้ถึงบ้านของเขาเต็มที
“อยากสิน่าจะอยากรู้เื่ของพี่จากเรา”
“อีกแล้วเหรอ”
“ทำไมทำเสียงแบบนั้น”ชายหนุ่มมองยิ้ม ๆ
“แม่พี่ต้องถามเื่ผู้หญิงของพี่แน่เลยแพรไม่อยากโกหกท่านแล้วนะ ทำไมพี่ปัถย์ไม่พาเด็ก ๆของพี่มาแนะนำตัวกับคุณพ่อคุณแม่พี่บ้างบางทีพวกท่านอาจจะชอบก็ได้นะพวกนุ่งน้อยห่มน้อย”
“ไม่ได้เลยเกิดแม่พี่ช็อกตายจะทำยังไง”
“อันนั้นก็ไม่ได้ อันนี้ก็ไม่ได้แล้วปล่อยให้แพรบาปอยู่คนเดียวเนี่ยนะ”
“เอาน่า เดี๋ยวให้โบนัส”
“คิดว่าจะเอาเงินมาฟาดหัวคนอย่างแพรได้เหรอ”
“ได้ไหมล่ะ”
“เท่าไหร่”
“แค่นั้นแหละคราวนี้ถ้าแพรทำให้แม่พี่เลิกสนใจเื่สาว ๆ ของพี่ได้ พี่ให้แสน”
“โห! แสนเลยเหรอมันต้องมีอะไรมากกว่าแค่สอบถามใช่ไหม”
“เดี๋ยวก็รู้”ชายหนุ่มยกยิ้มมุมปาก หากยายหมูรู้ว่าเขาคิดจะทำอะไรรับรองว่าคงได้เห็นยายหมูโดดลงจากรถแน่
ทันทีที่รถจอดสนิทร่างอวบลงจากรถก่อนเพราะคุ้นเคยกับพ่อแม่ของเ้านายเป็อย่างดีจึงไม่กังวลอะไรมากไปกว่าเื่ที่ตัวเองต้องช่วยเ้านายโกหกพวกท่าน
“สวัสดีค่ะป้า”หญิงสาวยกมือไหว้ทักทายแม่นมสูงวัยของเ้านายที่เดินลงมารับพวกเธอ
“สวัสดีจ้ะหนูแพรเดินทางมาเหนื่อยไหม”
“ไม่เหนื่อยเลยค่ะ แพรนั่งสบายมากส่วนคนขับก็คงไม่เหนื่อยอะไรเพราะพี่ปัถย์เขาอยากกลับมาบ้านมากเลยค่ะป้ารู้ไหมคะ”
“จริงเหรอคะคุณหนู”
“ครับ” ชายหนุ่มกัดฟันตอบ ใคร ๆ ก็รู้ว่าเขากับพ่อไม่ลงรอยกันแต่ยายหมูก็ชอบพูดแทนอยู่เรื่อย
“นมดีใจนะที่คุณหนูคิดถึงอยากมาบ้านคุณท่านบ่นถึงคุณหนูทุกวันเลย”
“ครับ ผมก็มาแล้วนี่ไงเข้าบ้านกันเถอะแพร”
สองหนุ่มสาวเดินเข้าบ้านไปแม่นมที่เดินรั้งท้ายจึงเปรยออกมาเสียงเบาตามลำพังโดยไม่มีใครอื่นได้ยิน“เหมาะสมกันจริง ๆ”
“มากันแล้วเหรอ หนูแพรเ้าปัถย์”
“สวัสดีค่ะคุณแม่ คุณพ่อ”หญิงสาวยกมือไหว้ผู้ใหญ่ทั้งสองทันทีที่พบว่าพวกท่านยืนรอภายในบ้านคุณปัทมายิ้มหวานรับลูกชาย ส่วนคุณสัจจายืนหน้าบึ้งอยู่ด้านหลังลูกชายเองก็เช่นกันยืนทำหน้าแบบเดียวกันกับผู้เป็พ่อไม่ผิดเพี้ยน
“ไหว้พระเถอะลูกว่ายังไงเ้าปัถย์เงียบเชียว” ปัทมาทักลูกชายยิ้ม ๆนึกถึงเื่ที่สองพ่อลูกเถียงกันเมื่อคืนก็อยากจะหัวเราะ
“สวัสดีครับแม่...พ่อ”ลูกชายยกมือทำความเคารพอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก
“ทำหน้าดี ๆ หน่อย มาหาพ่อแม่”สัจจาเอ่ยคำแรกก่อนจะสะบัดหน้าเดินนำเข้าไปยังห้องอาหาร
“ทานข้าวเช้าเถอะลูกคุณพ่อคงหิวถึงได้รีบเดินไปนั่งรอที่โต๊ะอาหารแบบนั้น”
“ผมก็หวังแบบนั้น”
มื้อเช้าผ่านไปโดยมีเพียงแพรไหมและปัทมาที่พูดคุยกันอย่างสนุกสนานไม่สนใจสองคนพ่อลูกที่เอาแต่ปั้นหน้าใส่กัน
“่นี้งานยุ่งไหมลูก”
“ยุ่งครับ”
“บริษัทเล็ก ๆจะมีงานเยอะแค่ไหนเชียว”
“เอ่อ...คุณพ่อค่ะคือบริษัทเล็กก็จริงแต่พี่ปัถย์เป็คนมีฝีมือมากเลยมีงานเข้ามาตลอด”
“นั่นไม่ใช่เหตุผลที่จะลอยชายไม่ยอมมีครอบครัวสักทีคบหากันมานานแล้วอย่ามัวแต่บ้างาน รีบวางแผนครอบครัวได้แล้ว”
ร่างอวบเอาเท้าสะกิดเ้านายที่นั่งข้างกันเพราะไม่อยากให้พ่อแม่เขารู้ว่าเธอแอบกระซิบถามเ้านาย“แอบมีแฟนั้แ่เมื่อไหร่เหรอ”
“เงียบเถอะน่า”ชายหนุ่มหญิงสาวกระซิบกระซาบกันทำให้พ่อและแม่ของเขากระแอมขัด
“คุยอะไรกัน”
ปัถย์สะกิดให้ผู้ช่วยเป็คนตอบ
“เราพูดกันเื่ที่จะต้องไปพบลูกค้าตอนบ่ายวันนี้ค่ะ”
“นัดกันที่ไหน”สัจจาถามเสียงเรียบไม่เจาะจงว่าถามใคร
“นอกเกาะเมืองครับ”
สัจจามองหน้าลูกชายก่อนจะลุกออกจากโต๊ะอาหารเมื่อทุกคนทำท่าว่าอิ่มกันหมดแล้ว“ไปคุยกันต่อที่ท่าน้ำนะ”
ปัทมามองตามสามีก่อนจะหันไปขึงตาใส่ลูกชายผู้เป็ไม้เบื่อไม้เมากับพ่อแม้จะไม่ใช่เื่ใหญ่แต่สองคนพ่อลูกกลับทำให้ปัญหาเล็กน้อยใหญ่โตขึ้นมาได้
“ไปเลยเ้าตัวดีเมื่อคืนรับปากว่าจะทำอะไรก็ไปคุยกันให้รู้เื่ หนูแพรด้วยออกไปด้วยกัน”
หญิงสาวชี้หน้าตัวเองอย่างงง ๆทำไมเธอต้องเอาหัวไปขึ้นเขียงเป็เพื่อนเ้านายด้วยปกติปัทมาจะดึงตัวเธอไว้สอบถามเื่ลูกชายไม่ใช่หรือทำไมครั้งนี้ถึงต้องให้เธอเอาหูไปรับฟังอะไรพวกนี้ด้วยเดาไม่ยากเลยว่าพ่อลูกจะต้องฟาดฟันกันด้วยคำพูดอีกเป็แน่
“ไม่ไปได้ไหมคะ”
“ไปเถอะเดี๋ยวแม่ก็ตามไปเหมือนกันแม่ขอไปเอาของว่างก่อน”
“แพรไปช่วยได้นะคะ”
“ไม่ต้องหรอกลูกป้าไพเตรียมไว้แล้วแม่แค่ไปยกมาแค่นั้นเอง หนูไปรอที่ท่าน้ำกับหนุ่ม ๆ เถอะ”หญิงวัยหกสิบเก้าปีเอ่ยเสียงนุ่มนวลแม้จะอายุมากหากเพราะรูปร่างเล็กจึงยังดูเด็กกว่าอายุจริงเป็สิบปี
“เอ่อ...ค่ะ”เดินออกมาก็เห็นว่าสองคนพ่อลูกต่างนั่งกอดอกหันหน้าไปคนละทางจึงต้องเป็ผู้ช่วยสาวที่จะต้องมาช่วยแก้ไขสถานการณ์อึมครึมนี้
“คุยอะไรกันคะ น่าสนุกเชียว”
สัจจาหันมองก่อนจะส่งยิ้มมาให้ปัถย์ได้แววตาเด็ดขาดมาจากพ่อหากโครงหน้าและริมฝีปากกลับดูเข้ารูปเหมือนแม่ที่สวยหวานแม้จะอายุมากแต่เค้าความสวยก็ไม่จางหายไป
“มาแล้วเหรอ”
“ให้แพรคุยด้วยนะคะคุณพ่อ”
“ถ้าคนบางคนนิสัยน่ารักเหมือนหนูแพรก็ดีสิ”ตาคมเหล่มองลูกชายก่อนจะหันมาส่งยิ้มให้หญิงสาว
“พี่ปัถย์เขยิบไปหน่อยแพรจะนั่งด้วย”ที่นั่งมีสองฝั่งแต่ในเมื่อพ่อลูกนั่งคนละฝั่งเธอจึงเลือกนั่งฝั่งเ้านายดีกว่า
ชายหนุ่มหันมองก่อนจะยอมขยับให้โดยไม่เอ่ยอะไรแถมมือใหญ่ยังถือวิสาสะดึงร่างอวบมาโอบบ่าโดยไม่เกรงใจสายตาพ่อของเขาอีกด้วย
“พี่ปัถย์ทำอะไร”
“อยู่เฉย ๆ เดี๋ยวดีเอง”
“บอกมาว่าจะเอายังไงพ่อแม่แก่แล้วที่เคยรับปากเมื่อไหร่จะทำ”สัจจาเข้าเื่ทันทีเมื่อหนุ่มสาวเลิกเถียงกัน
“ผมยังไม่พร้อม”
“ไม่พร้อมได้ยังไงคบหากันมาสองสามปีแล้ว”
“ก็ยังไม่พร้อมจริง ๆ นี่ครับ”ลูกชายตอบพร้อมทั้งลูบบ่าอวบของใครอีกคนที่ได้แต่ฟังโดยไม่เข้าใจสักอย่างว่าสองพ่อลูกกำลังคุยกันเื่อะไร
“พี่ปัถย์คบกับใครเหรอทำไมแพรตกข่าวอยู่คนเดียว” หญิงสาวกระซิบถามเมื่อยิ่งคิดยิ่งไม่เข้าใจ
“เงียบเถอะน่าเป็เด็กเป็เล็กไม่ต้องรู้ทุกเื่หรอก” ชายหนุ่มกระซิบตอบ
“แต่...”
“ว่ายังไงลูก พ่อกับแม่แก่แล้วอยากอุ้มหลานแล้วนะ”เสียงหวานลอยมาแต่ไกล
“อุ้มหลาน?”แพรไหมอุทานพร้อมใบหน้าที่เต็มไปด้วยคำถามทำไมเธอต้องมารับรู้เื่พวกนี้ด้วยเนี่ย
“ใช่อุ้มหลานคบหากันมานานแล้วก็ตบแต่งกันให้รู้แล้วรู้รอดหรือว่าอยากมีลูกตอนแก่เหมือนพ่อกับแม่เหรอ พอลูกโตพวกแกก็จะอยากมีหลานเร็ว ๆเหมือนพวกเรานี่แหละ” สัจจาเอ่ยออกมาพร้อมทั้งดึงภรรยาคู่ชีวิตไปกอดปัทมาวางถาดของว่างลงแล้วจึงเข้าไปนั่งให้สามีกอดอย่างเต็มใจ
“แต่ง ๆ กันไปเถอะแล้วเื่ผู้ใหญ่เดี๋ยวพ่อกับแม่จะไปเจรจาให้ ทันทีที่เราสองคนตกลง”
“พูดเื่อะไรกัน?” ร่างอวบอดสงสัยไม่ได้เอียงหน้ากระซิบเ้านายอีกหน
“อยู่เฉย ๆ พี่จัดการเอง”
“ว่ายังไงเ้าลูกชาย”ปัทมากดดันด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น
“แม่ครับ คือ...”
“ว่ายังไงจ้ะหนูแพรพร้อมจะแต่งงานหรือยัง”
“แต่งงาน!”ร่างอวบผุดลุกขึ้นอัตโนมัติ แต่ต้องนั่งลงคืนเพราะแขนแกร่งรั้งกลับคืน
“จ้ะ แต่งงาน”
“แต่งงานกับใครยังไงช่วยอธิบายให้แพรเข้าใจหน่อยได้ไหมคะ”
“แพรกับลูกชายแม่ไง”
“ยังไงนะคะ ขออีกรอบ”มืออวบทาบอกคล้ายจะเป็ลมแต่ต้องพยายามดึงสติเอาไว้ครอบครัวนี้เขากำลังคุยเื่อะไรกัน บ้าไปแล้ว
“แพรกับปัถย์ต้องแต่งงานกัน”
“ทำไมคะ” แม้จะถามออกไปแต่ใบหน้ากลับซีดเซียวอย่างเห็นได้ชัด
“ก็เราสองคนคบกันนานแล้วพ่อกับแม่ก็แก่แล้วควรจะทำอะไรให้ถูกต้องได้แล้ว”
“คบกัน!”
“ใช่ทำไมต้องทำหน้าใขนาดนั้นฮึยายหมู พ่อกับแม่รู้หมดแล้วว่าเราคบกันนานแค่ไหน”ปัถย์เอ่ยขึ้นหลังจากปล่อยให้หญิงสาวได้พูดมาหลายคำแล้ว
“พี่ปัถย์เล่นอะไรแพรไม่ตลกด้วยนะ”
“พี่ก็ไม่ได้ตลกว่ายังไงบอกพ่อไปสิว่าจะแต่งหรือรอก่อน”
“มันเื่อะไรวะเนี่ย!”ร่างอวบเกาหัวอย่างไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไป
“พูดเพราะ ๆ สิที่รักนี่ต่อหน้าพ่อกับแม่นะ” เ้านายเอ่ยยิ้ม ๆ
นี่สินะคือสิ่งที่เธอต้องช่วยเขาสำหรับค่าจ้างหนึ่งแสนสร้างปัญหาให้เธอต้องแก้ไขตลอดเงินเดือนที่เขาจ่ายจะไม่คุ้มกับความเปลืองตัวที่เธอต้องแลกแล้วนะ อยากเอาเล็บสั้นๆ ข่วนหน้าเขาเสียจริง
ได้...้าให้เธอแก้ปัญหาให้ใช่ไหมเดี๋ยวจัดให้เลยค่ะเ้านายขา
“แต่งค่ะ เอาฤกษ์ที่เร็วที่สุดเลยนะคะ แพรพร้อมมาก...”
“แพร!”
“ดีมาก” สองสามีภรรยาส่งยิ้มให้กันมีเพียงลูกชายที่ทำหน้าตื่นเมื่อเจอผู้ช่วยสาวแก้เผ็ดคืนบ้าง
1K
![เครื่องบรรณาการของเทพงู - เล่ม 1 [TH] (มีอีบุ๊คแล้ว-จบ)](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1733653886_39217547.webp)
