คู่มือการจ้างงานที่ฮอกวอตส์สำหรับจอมมาร

  ระหว่างทางกลับ ท่าทีของหลี่เหวยเต๋อก็ดูร่าเริงอย่างยิ่ง แตกต่างจากทอมที่หน้าบึ้งเป็นตูดลิง

  เพราะหลังจากที่ "ทรมาน" ทอมไปเมื่อครู่นี้ ประกอบกับการขยี้เล็กๆ น้อยๆ ตลอดสองสัปดาห์ที่ผ่านมา

  แต้มคุณธรรมของเขาก็มาถึง 500 แต้มในที่สุด

  พอดีที่จะแลกน้ำยาโชคดีขวดนั้นที่ถูกล็อกไว้มาสองสัปดาห์กว่าแล้ว

  โดยไม่รอช้า ระหว่างทางกลับนั่นเอง หลี่เหวยเต๋อก็แลกน้ำยาโชคดีออกมา

  ขวดแก้วเล็กๆ ใบหนึ่งปรากฏขึ้นในฝ่ามือของเขา

  น้ำยาโชคดีในขวด ส่องประกายแวววาวน่าหลงใหลอย่างยิ่ง...

  หลี่เหวยเต๋อเก็บขวดนั้นไว้อย่างระมัดระวัง ของอย่างน้ำยาโชคดีนี้ ไม่ช้าก็เร็วต้องได้ใช้แน่นอน

  ร้านหัวหมูในตอนนี้ เมื่อเทียบกับเมื่อก่อนแล้ว ราวกับเป็นคนละที่

  ทุกหนทุกแห่งสะอาดสะอ้าน ไร้ฝุ่น...

  แม้กระทั่งตอนที่ดัมเบิลดอร์มาครั้งล่าสุด ก็ยังเกือบจะคิดว่าตัวเองเดินผิดที่

  ทั้งหมดนี้แน่นอนว่าเป็นผลงานของเอลฟ์ประจำบ้าน ท็อบบี้

  ในฐานะที่เป็นเอลฟ์ประจำบ้านผู้มีประสบการณ์สูง สถานที่ที่เจ้านายอาศัยอยู่ ต่อให้มีคราบสกปรกเพียงเล็กน้อย ก็ถือเป็นการดูถูกเขาอย่างมหันต์!

  ถ้าไม่ใช่อาเบอร์ฟอร์ธคัดค้านอย่างรุนแรง ท็อบบี้เกือบจะเอาหัวหมูสกปรกๆ ที่แขวนอยู่เหนือเคาน์เตอร์บาร์ไปทิ้งแล้ว...

  หลี่เหวยเต๋อและพวกพ้องเพิ่งจะเดินเข้ามาในประตู อาเบอร์ฟอร์ธก็กวักมือเรียกพวกเขาไปหา สีหน้าของเขาดูไม่ค่อยดีนัก

  "พี่ชายขี้เก๊กของฉันมาแล้ว อยู่ในห้องของพวกแกรออยู่"

  หลี่เหวยเต๋อและทอมที่คุ้นเคยกับความสัมพันธ์พี่น้องอันแปลกประหลาดของพวกเขาแล้วก็พยักหน้า แล้วเดินขึ้นไปยังห้องของตัวเองที่ชั้นสอง

  ทันทีที่เดินเข้ามาในห้อง หลี่เหวยเต๋อก็พบว่าดัมเบิลดอร์กำลังนั่งอยู่ข้างเตียงของเขา ในมือกำลังถือหนังสือเรื่อง 'โอลิเวอร์ ทวิสต์' อ่านอย่างเงียบๆ

  และศาสตราจารย์ฮิกส์ก็อยู่ที่นี่ด้วย เธอนั่งอยู่บนเก้าอี้ ส่งยิ้มให้กับหลี่เหวยเต๋อและทอมที่หน้าประตู

  หลี่เหวยเต๋อเหลือบมองหนังสือ 'โอลิเวอร์ ทวิสต์' เล่มนั้น ในใจก็ไม่ได้ตื่นตระหนกอะไร เพราะเนื้อหาที่แท้จริงของหนังสือเล่มนี้ถูกซ่อนไว้

  นอกจากตัวเองที่สามารถมองเห็นเนื้อหาที่แท้จริงได้แล้ว คนอื่นๆ ก็เห็นได้เพียงส่วนที่พรางตาไว้ภายนอกเท่านั้น

  ในตอนนี้ ดัมเบิลดอร์ขยี้ตาของตัวเอง เงยหน้าขึ้นมาก็เห็นหลี่เหวยเต๋อและทอมพอดี

  "อา... ขอโทษที เนื้อหาของนิยายเล่มนี้มันน่าดึงดูดจริงๆ... ไม่น่าแปลกใจเลยว่าทำไมเธอถึงได้ชอบมันนัก เวด" ดัมเบิลดอร์ยิ้มพลางวางหนังสือไว้ข้างๆ

  "ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ ศาสตราจารย์ฮิกส์ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ"

  "ไม่ได้เจอกันนานจริงๆ นั่นแหละ... พวกเธออยู่ที่นี่สบายดีไหม?" ศาสตราจารย์ฮิกส์ถาม

  "สบายดีมากครับ คุณอาเบอร์ฟอร์ธดูแลพวกเราดีมาก"

  ดัมเบิลดอร์มองสำรวจคนทั้งสอง แล้วยิ้ม "ดูออกเลยว่าน้องชายของฉันดูแลอย่างสุดความสามารถจริงๆ... อีกอย่าง ช่วงเวลานี้ฝีมือของพวกเธอก็ดูเหมือนจะพัฒนาขึ้นไม่น้อยเลยนะ"

  เมื่อได้ยินดังนั้น ทอมก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดัมเบิลดอร์สามารถมองออกได้ด้วยเหรอว่าฝีมือของเขาพัฒนาขึ้นหรือไม่?

  ดัมเบิลดอร์ชี้ไปที่ตำราคาถาที่เปิดอยู่บนโต๊ะหนังสือของทอมแล้วยิ้ม "นี่มันเนื้อหาของปีสองเลยนะ..."

  ทอมก็วางใจลงทันที ที่แท้ก็เห็นหนังสือที่ตัวเองอ่าน เขาก็นึกว่าดัมเบิลดอร์จะสามารถมองทะลุตัวเขาได้ในแวบเดียวเสียอีก...

  ดัมเบิลดอร์หันไปมองหลี่เหวยเต๋อแล้วถาม "ทอมกำลังเรียนคาถาอยู่ แล้วเวดล่ะ? ช่วงนี้เธอทำอะไรอยู่?"

  "ช่วงนี้ผมกำลังศึกษาวิชาแปลงร่างอยู่ครับ" หลี่เหวยเต๋อตอบตามความจริง

  ช่วงนี้เขาศึกษาวิชาแปลงร่างอยู่จริงๆ ด้วยความช่วยเหลือของ 'คู่มือการแปลงร่างฉบับสมบูรณ์' เขารู้สึกว่าวิชาแปลงร่างของตัวเองก้าวหน้าไปมาก

  "วิชาแปลงร่างเหรอ? เยี่ยมไปเลย พอดีฉันก็พอจะมีเคล็ดลับอยู่บ้าง ให้ฉันดูหน่อยได้ไหม?" ดัมเบิลดอร์ถามอย่างสนใจ

  ฮิกส์ก็ยิ้ม "เวด ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์น่ะเป็นปรมาจารย์ด้านการแปลงร่างที่เก่งกาจมากเลยนะ"

  "อา... เธอพูดซะฉันหน้าแดงเลยนะ ยูลาลี" ดัมเบิลดอร์รีบโบกมือ

  "งั้นผมจะลองดูครับ..."

  หลี่เหวยเต๋อไม่ได้ปฏิเสธ เขาศึกษาวิชาแปลงร่างมาได้สักพักแล้ว ก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าตัวเองฝึกไปถึงระดับไหนแล้ว

  เขาชักไม้กายสิทธิ์ของตัวเองออกมา ยืนอยู่ตรงหน้าดัมเบิลดอร์ แล้วชี้ไม้กายสิทธิ์ไปที่โต๊ะหนังสือว่างๆ ของตัวเอง

  ฟุ่บ!

  เค้กครีมก้อนหนึ่งก็ปรากฏขึ้นบนโต๊ะหนังสือทันที

  ตามกฎพื้นฐานการแปลงร่างของแกมป์ข้อที่หนึ่ง ถึงแม้ว่าวิชาแปลงร่างของพ่อมดจะไม่สามารถเสกอาหารขึ้นมาจากความว่างเปล่าได้ แต่ถ้าหากรู้ว่าอาหารอยู่ที่ไหน ก็สามารถเรียกมาได้โดยตรง

  ก่อนหน้านี้ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าวูลส์ น้ำฟักทองที่ดัมเบิลดอร์ให้หลี่เหวยเต๋อและพวกพ้องดื่ม ก็มาด้วยวิธีนี้...

  ทอมเบิกตากว้างจ้องมองเค้กก้อนนั้น อดไม่ได้ที่จะหันไปมองหลี่เหวยเต๋อ

  'เจ้าสารเลวนี่มีฝีมือขนาดนี้... แต่ทุกคืนที่อยากจะกินของว่าง กลับมาปลุกฉัน ให้ฉันไปหยิบอาหารมาให้ที่ห้องครัวเนี่ยนะ?'

  'สารเลวจริงๆ! นี่แกจงใจแกล้งฉัน ทอม ใช่ไหม!'

  ในตอนนี้ หลี่เหวยเต๋อก็ใช้ไม้กายสิทธิ์แตะไปที่เค้กครีมก้อนนั้น

  วินาทีต่อมา เค้กก้อนนั้นก็เริ่มเปลี่ยนรูปร่างอย่างรวดเร็ว สุดท้ายก็กลายเป็นแก้วไวน์ทรงสูงใบหนึ่ง

  ดัมเบิลดอร์มองดูแก้วไวน์ที่มีลวดลายประณีตงดงาม ในแววตาเต็มไปด้วยความชื่นชม การแปลงร่างจนได้แก้วไวน์ที่ละเอียดขนาดนี้ นั่นมันต้องเป็นระดับฝีมือของนักเรียนปีห้า!

  และหลี่เหวยเต๋อในวัยนี้ ก็สามารถใช้วิชาแปลงร่างได้ชำนาญขนาดนี้...

  เขาพบว่าตัวเองดูเหมือนจะประเมินพรสวรรค์ของเวดต่ำเกินไป โดยเฉพาะพรสวรรค์ด้านการแปลงร่าง!

  ดัมเบิลดอร์กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ทันใดนั้น หลี่เหวยเต๋อก็สะบัดไม้กายสิทธิ์อีกครั้ง แก้วไวน์ใบนั้นก็เปลี่ยนรูปร่างอย่างรวดเร็วอีกครั้ง

  จากแก้วไวน์สีทองอร่ามที่ประณีตงดงาม กลายเป็นลูกแมวตัวเล็กๆ ที่น่ารักมากตัวหนึ่ง!

  ดัมเบิลดอร์ชะงักไปเล็กน้อย อดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปอุ้มลูกแมวตัวนั้นขึ้นมา

  สัมผัสที่นุ่มฟู อุณหภูมิที่อบอุ่น... ลูกแมวยื่นลิ้นออกมา เลียหลังมือของดัมเบิลดอร์เบาๆ...

  เมื่อดัมเบิลดอร์เงยหน้าขึ้นมามองหลี่เหวยเต๋ออีกครั้ง ในแววตาก็เต็มไปด้วยความตกตะลึงแล้ว

  ที่ฮอกวอตส์ นักเรียนที่สามารถทำได้ถึงขั้นนี้ก็ไม่ใช่ว่าไม่มี

  แต่ อย่างน้อยที่สุดก็ต้องเป็นนักเรียนดีเด่นชั้นปีห้าปีหก และยังต้องเป็นสมาชิกของชมรมวิชาแปลงร่างอีกด้วย

  แต่ตอนนี้ หลี่เหวยเต๋อถึงกับยังไม่ได้เข้าเรียนเลยด้วยซ้ำ และอาศัยแค่การเรียนรู้ด้วยตัวเองจากหนังสือพื้นฐาน ก็สามารถทำได้ถึงระดับนี้!

  แล้วจะไม่ทำให้เขารู้สึกตกตะลึงได้อย่างไร? พรสวรรค์แบบนี้... ถึงกับแข็งแกร่งกว่าตอนที่เขายังหนุ่มๆ เสียอีก!

  ในความเป็นจริง พรสวรรค์ของหลี่เหวยเต๋อถึงแม้จะไม่เลว แต่ก็ไม่ได้สูงอย่างที่ดัมเบิลดอร์คิด

  การที่เขาสามารถพัฒนาวิชาแปลงร่างมาถึงระดับนี้ได้ในเวลาเพียงสองสัปดาห์ นอกจากจะมีพลังเวทระดับพ่อมดผู้ใหญ่แล้ว ก็ยังเป็นเพราะมี 'คู่มือการแปลงร่างฉบับสมบูรณ์' ที่เป็นหนังสือจากระบบอีกด้วย

  หนังสือเล่มนี้บันทึกเคล็ดลับและประสบการณ์ของปรมาจารย์ด้านการแปลงร่างทุกคนในอดีตและปัจจุบันไว้!

  ปัญหาทุกอย่างที่หลี่เหวยเต๋อพบเจอระหว่างการฝึกวิชาแปลงร่าง สามารถหาคำตอบได้จากหนังสือเล่มนี้!

  นั่นก็เท่ากับว่า มีปรมาจารย์ด้านการแปลงร่างฝีมือฉกาจหลายร้อยคนคอยเป็นครูให้หลี่เหวยเต๋อ แม้กระทั่งตัวดัมเบิลดอร์เองที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยก็เป็นหนึ่งในนั้น

  ประกอบกับหลี่เหวยเต๋อยังมีความทรงจำอันแข็งแกร่งคอยช่วยในการเรียนรู้

  การที่เขาสามารถมาถึงระดับนี้ได้จึงไม่ใช่เรื่องแปลกเลย

  ในตอนนี้ ศาสตราจารย์ฮิกส์ก็มองมาที่ดัมเบิลดอร์อย่างตกตะลึงเช่นกัน เธอย่อมรู้ดีว่าการเรียนวิชาแปลงร่างมาถึงระดับนี้ได้ในวัยนี้มันยากแค่ไหน

  ดัมเบิลดอร์ถอนหายใจ วางลูกแมวกลับลงบนโต๊ะ "เวด เธอทำให้ฉันประหลาดใจอย่างใหญ่หลวงอีกแล้ว... วิชาแปลงร่างของเธอในตอนนี้ เก่งกว่าพ่อมดผู้ใหญ่หลายคนเสียอีก และเธอยังอาศัยการเรียนรู้ด้วยตัวเองจนมาถึงระดับนี้... เรียกได้ว่าเป็นอัจฉริยะด้านการแปลงร่างที่ร้อยปีจะมีสักคนก็ไม่เกินจริงเลย!"

  "หา?" หลี่เหวยเต๋อถึงกับงง

  ในความเป็นจริง หลี่เหวยเต๋อไม่รู้เลยว่าวิชาแปลงร่างของตัวเองอยู่ในระดับไหน

  เพราะตามความทรงจำก่อนที่จะข้ามเวลามาของเขา ดูเหมือนว่าพอถึงปีสามปีสี่ พ่อมดน้อยก็จะสามารถเปลี่ยนสิ่งไม่มีชีวิตให้เป็นสิ่งมีชีวิตได้แล้ว

  ดังนั้น เขาจึงไม่ได้คิดว่าการที่ตัวเองเสกแมวออกมาตัวหนึ่งเมื่อครู่จะยอดเยี่ยมขนาดนั้น

  ต้องรู้ไว้ว่า เดิมทีเขาแค่ต้องการจะแสดงพรสวรรค์ให้ดัมเบิลดอร์เห็นเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

  ผลลัพธ์ ตอนนี้ดูเหมือนจะออกแรงมากเกินไปหน่อย?

  쯧! คราวนี้ยุ่งแล้ว! เขาไม่ได้ตั้งใจจะให้ดัมเบิลดอร์มาติดป้ายอะไรให้เขามากมาย...

  อัจฉริยะด้านการแปลงร่างเหรอ? ผมไม่ใช่จริงๆ นะ!

  "นี่... มันเกินจริงไปขนาดนั้นเลยเหรอครับ? คนส่วนใหญ่ก็น่าจะทำได้ไม่ใช่เหรอครับ..." หลี่เหวยเต๋อถามอย่างไม่ยอมแพ้

  "ไม่เกินจริงเลยสักนิด เวด การเปลี่ยนสิ่งไม่มีชีวิตให้เป็นสิ่งมีชีวิต นักเรียนชั้นปีต่ำหลายคนหลังจากที่ฝึกฝนอย่างหนักแล้วก็ทำได้เช่นกัน"

  "แต่การที่สามารถใช้วิชาแปลงร่างในวัยนี้ เปลี่ยนให้สิ่งมีชีวิตออกมาได้ละเอียดและสมบูรณ์แบบขนาดนี้... ในบรรดานักเรียนฮอกวอตส์ที่ฉันเคยเจอมาทั้งหมด ดูเหมือนจะมีแค่เธอคนเดียวเท่านั้น"

  ในตอนนี้ ทอมที่อยู่ข้างๆ ก็มองจนตาค้างไปแล้ว

  หรือว่า คำพูดที่หลี่เหวยเต๋อพูดในป่าเมื่อครู่นี้ ไม่ได้เป็นการขี้เก๊กไปเสียทั้งหมด?

  ช่องว่างระหว่างตัวเองกับเขา มันห่างกันมากขนาดนี้จริงๆ เหรอ?

  ที่แท้... ความรู้สึกที่ว่าตัวเองสามารถท้าทายเขาได้ มันเป็นแค่ภาพลวงตาจริงๆ สินะ...

(จบตอน)

#ถ้าชอบกดหัวใจ ถ้าถูกใจกดติดตาม
#ขอบคุณทุกการสนับสนุนและการแชร์