ขณะเดียวกันตลอดเวลาเก้าเดือนที่ผ่านมาเขาก็ไม่อาจตัดผู้หญิงคนนี้ออกไปจากใจได้เขารู้ว่ามันเป็ความเชลาเป็สิ่งที่ไร้สติ แม้เขาจะบอกตัวเองเช่นนั้นนับล้านครั้งแต่เขาก็ยังคิดถึงเธออยู่ดี
และขณะนี้ ยามที่เขากำลังมองอยู่เธอมีสภาพเหมือนเงาของตัวเอง คล้ายกับว่าเพียงแค่ลมแรงก็สามารถพัดให้เธอล้มลงได้
แมวทุกตัวยังคงอยู่ในบ้านนี้เช่นเดิมเ้าตัวที่ขดอยู่ปลายเท้าของเธอขณะนี้อาจจะเป็เ้าแพนซีหรือแดฟโฟดิลก็ได้มันออกจะเป็เื่น่าแปลกอยู่เหมือนกันที่เขาอุตส่าห์จดจำชื่อแมวเ่าั้ได้แม้ว่าจะไม่ทั้งหมดก็ตาม
สีหน้าของลีโอนี่ขณะนี้ดูจะไม่ยินดีต้อนรับเขาเท่าไหร่นักแต่นั่นแหละ หลังจากที่เขาได้กระทำสิ่งหนึ่งลงไปมันก็เป็ธรรมดาที่เธอจะต้องรู้สึกแค้นเคืองในตัวเขา บางทีถ้าเขาจะบอกว่าการที่เข้ามาในวันนี้มาเพื่อเจรจาสันติภาพมันอาจจะช่วยได้บ้างกระมัง...
“ขอบใจมากจูน “เธอหันไปกล่าวกับแม่บ้าน“ฉันกับคุณซินแคลร์คุยกันเองได้”
คุยกันเองได้อย่างนั้นหรือ...มันหมายความว่ายังไงกันเล่า
ถึงแม้เธอจะเล่าเื่ของลอร่าให้เขาฟังในวันนั้นแต่เขาก็ยังมีความเชื่อว่า ลีโอนี่เป็คนที่มีความเข้มแข็งกว่าลอร่ามากโดยเฉพาะเมื่อเธอพยายามทำทุกอย่างเพื่อปกป้องคุ้มครองน้องสาวของตัวเองไว้มันช่างเหมือนแม่แมวที่หวงลูกไม่มีผิด
แต่ลอร่ากลับทำให้เขาต้องรู้สึกแปลกใจยิ่งกว่านั้นไม่ใช่เป็เพราะรูปร่างหน้าตาของเธอจะเหมือนลีโอนี่พิมพ์เดียว แต่ความเข้มแข็งในจิตใจของเธอมันเป็อีกรูปแบบหนึ่งเธอเป็ผู้หญิงที่รู้จักความ้าของตัวเองรู้จักความรู้สึกของตัวเองอย่างดีด้วย และยังมีความมั่นใจในตนเองอย่างล้นเหลือถ้าตอนที่เขาพบเธอนั้นเขาจะไม่โกรธเคืองมากจนเกินไปแล้วเขาย่อมจะเคารพในน้ำใจกล้าหาญของเธออย่างแน่นอน
แต่สิ่งที่เกิดขึ้นมันคล้ายกับเขาเป็คนที่ไร้เหตุผลโดยสิ้นเชิงเขาแสดงความโกรธเคืองความไม่พอใจออกมามากจนเกินความจำเป็หรือเท่าที่สิทธิในความเป็พ่อจะอนุญาตให้และเพราะลอร่ายอมรับอย่างใจเย็นว่าเธอพร้อมที่จะรอเวลาไปอีกหนึ่งปีที่ทำให้เขาไม่ต้องสูญเสียฮอลไปในทันที
แต่ขณะนี้สิ่งที่สร้างความกังวลใจให้กับเขาอย่างมากก็คือเขาอยากรู้ว่าตลอดเวลาเก้าเดือนที่ผ่านมานั้นมีอะไรเกิดขึ้นกับลีโอนี่เธอเจ็บไข้ได้ป่วยไปหรือเปล่า หรือว่า...
ทำไมเขาถึงไม่พูดอะไรออกมาบ้างเลยนะ......ลีโอนี่กำลังคิดอยู่ในใจและเขามาที่นี่เพื่ออะไรอีก ยังมีเวลาอีกเกือบสามเดือนที่ลอร่ากับฮอลจะแต่งงานกันหรือว่า...มันมีอะไรเกิดขึ้นกับฮอล
“ที่คุณมานี่เพราะฮอล...”
“ก็ผมบอกคุณเมื่อกี้นี่แล้วไงล่ะว่าตอนนี้ฮอลอยู่ที่อคาปูลโก็”
เธอเอนหลังพิงพนักเก้าอี้สีหน้าบอกความขัดเขินอยู่
“คือ...ฉันไม่สบายน่ะค่ะ...”
“มองดูหน้าก็รู้แล้วละถึงตอนนี้คุณก็ใช่จะสบายดีหรอก “เขาพิจารณาใบหน้าของเธออยู่
แต่เขาสิ...ดูแข็งแรงและมีพลังเหมือนเดิมสุขภาพดูจะดีกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำ ผิวพรรณเป็สีน้ำตาลเข้มวันนี้เขาอยู่ในเสื้อเชิ้ตสีฟ้ากับกางเกงสีเข้มซึ่งเน้นความเข้มของดวงตาให้เพิ่มขึ้นท่าทางกระฉับกระเฉงแข็งขันยิ่งกว่าชายหนุ่มที่มีอายุน้อยกว่าเขาด้วยซ้ำ
“ถ้าคุณเห็นฉันตอนที่ออกจากโรงพยาบาลใหม่ๆคุณจะรู้ได้เลยว่าตอนนี้ฉันค่อยยังชั่วขึ้นมาก แล้ว”
“แล้วคุณเจ็บป่วยเป็อะไรไปล่ะ “ดวงตาคู่นั้นหรี่ลง
“ฉันคิดว่าเื่นั้นมันไม่เกี่ยวกับคุณหรอกนะคะอีกประการหนึ่ง คุณก็ไม่ได้เป็ใครในครอบครัวของเราอยู่แล้ว”
“แต่ถ้าคุณป่วยเป็ไข้ขนาดนั้นลอร่าก็น่าจะเล่าให้เราฟังบ้าง “เขาพูดห้วนๆ
“เพื่ออะไรล่ะคะ “เธอกลับย้อนถาม
“ว่าแต่คุณค่อยยังชั่วจริงๆ แล้วน่ะหรือ“สีหน้าเขาเครียดเคร่งกว่าเดิม
“ก็จริงน่ะสิ “ลีโอนี่ยืนยันออกจะสงสัยอยู่ว่าเขาพูดจาวนเวียนแต่เื่สุขภาพของเธอเพื่ออะไรครั้งหลังสุดที่พบกันเขายังแสดงความรู้สึกให้เห็นว่าถึงแม้เธอกับลอร่าจะตายไปจากโลกนี้เขาก็ไม่แคร์เลยแม้แต่น้อยแต่ท่าทางของเขาดูเหมือนจะพอใจกับคำตอบของเธออยู่
“ผมได้ทราบมาว่าโทรทัศน์จะเอาเื่ที่เขียนขึ้นโดยลีโอนอร่าออกฉายในอเมริกาตอนฤดูหนาวปีนี้”
“คุณคงแปลกใจสินะคะที่เขาสนใจกับเื่น้ำเน่าอย่างนั้น “น้ำเสียงของเธอที่โต้ตอบกลับมาเต็มไปด้วยความเยาะหยัน
“เวลาเท่านั้นที่จะบอกได้ “เขายักไหล่เบาๆ“ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่าตอนนี้ฐานะทางการเงินของคุณกับลอร่าดีมากแล้วสินะ”
“ฐานะทางการเงินของเราดีเสมอมาค่ะ “ลีโอนี่ตอบเสียงเครียด“และสิ่งที่เรา้าก็แค่มีหลังคาคุ้มหัวเท่านั้นกับมีเงินไว้ซื้ออาหารเลี้ยงปากเลี้ยงท้องตัวเองอีกนิดหน่อย...”
“รวมทั้งแมวและพวกนั้นด้วยสินะ “ฮ็อคปรายตามองไปทางแมวที่ขดตัวอยู่แทบเท้าเธอ
“ใช่ค่ะ...เพราะเื่นี้เองหรือคะที่ทำให้คุณอุตส่าห์มาจนถึงนี่“ดวงตาคู่สีเขียวขาบเป็ประกายกล้าเมื่อสบตากับเขาอยู่“คุณคิดว่าเมื่อลอร่ามีเงินขึ้นแล้วเขาจะเปลี่ยนใจเื่ฮอลหรือเปล่าอย่างนั้นหรือคะ”
“ก็เขาเป็อย่างนั้นหรือเปล่าล่ะ”
“คนอย่างพวกคุณนี่น่าสงสารนะคะเพราะไม่เคยมองเลยขอบสมุดเช็คเสียบ้างไม่เช่นนั้นแล้วคุณก็จะได้เห็นว่าคนอย่างลอร่าน่ะเขาไม่เคยสนใจเื่เงินๆ ทองๆเลย ไม่ว่าจะเป็เงินของเราเองหรือของใครก็ตามและฉันคิดว่าเขาอาจจะมีความสุขยิ่งกว่านี้ด้วยซ้ำถ้าคุณตัดฮอลออกจากกองมรดกเพราะว่าเขาจะได้แต่งงานกันไปเสียทีแต่เขาก็รู้ว่าฮอลคงไม่มีความสุขไปได้เพราะต้องขาดทั้งคุณขาดทั้งเงินทั้งสองสิ่งนี่มันอยู่ใกล้ชิดกับชีวิตเขามานานจนเขาจะขาดสิ่งใดสิ่งหนึ่งไม่ได้หรอกค่ะ”
“เมื่อกี้คุณใช้คำพูดว่าคนอย่างพวกผมหรือ“ฮ็อคถามย้ำเสียงเบา
“ฉันไม่อยู่ในอารมณ์ที่จะโต้เถียงกับคุณหรอกนะคุณฮ็อค “ลีโอนี่เอนหลังลงพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทางอ่อนเพลียจริงๆ
“นี่ผมขอถามจริงๆเถอะว่ามันมีอะไรเกิดขึ้นกับคุณแน่ “คิ้วเข้มๆ ขมวดเข้าหากัน “คุณแน่ใจหรือว่าหมอที่รักษาคุณน่ะมีความสามารถดีแล้ว”
“แน่ใจที่สุดเลยค่ะ “เธอยิ้มเพลียๆให้เขา “ตอนนี้ฉันแข็งแรงกว่าเมื่อก่อนด้วยซ้ำฉันเพียงอยากบอกให้คุณรู้ไว้เท่านั้นว่า จนถึงทุกวันนี้ลอร่าเขาก็ยังรักฮอลอยู่”
“ก็ดีแล้วนี่”
“ดีแล้ว...ยังงั้นหรือคะ “ดวงตาคู่กลมโตเบิกกว้างขึ้น“แต่เมื่อตอนคุณมาที่นี่ครั้งหลังสุดรู้สึกว่าคุณไม่ได้คิดอย่างนี้เลยนะ”
ขณะนี้เมื่อเขาเลื่อนเข้ามานั่งอยู่ใกล้ตัวลีโอนี่ก็สังเกตรอยเขียวๆ ของไรเคราข้างแก้มได้ชัดเจนขึ้น
“เหตุการณ์มันเปลี่ยนไปแล้ว “เขาตอบสั้นๆ
“เหตุการณ์อะไรคะ “ลีโอนี่ถามอย่างไม่เข้าใจ
เขาถอนหายใจออกมาเบาๆพร้อมกับยืดร่างขึ้น ซุกมือลงในกระเป๋ากางเกง
“ว่าแต่คุณพอใจกับการเขียนบทโทรทัศน์เป็ตอนๆอย่างนั้นหรือเปล่าล่ะ”
ทำไมเขาถึงคอยแต่จะเปลี่ยนเื่พูดอยู่ตลอดเวลานะ...ทำไมเขาถึงไม่พูดเกี่ยวกับจุดประสงค์ในการมาครั้งนี้เสียทีเธอออกจะแน่ใจว่าเขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อจะพูดถึงเื่บทโทรทัศน์ที่กำลังถ่ายทำเป็ภาพยนตร์อยู่ในขณะนี้แน่
“ค่ะ...ฉัน... “และทันใดความคิดหนึ่งก็ผ่านเข้ามาในใจ“คุณมีหุ้นส่วนอยู่กับเวสท์ลีย์โปรดักชั่นด้วยหรือคะ”
สายตาของเขาไม่ได้เปลี่ยนไปจากใบหน้าเธอเลยเมื่อตอบว่า
“ผมเป็เ้าของเวสท์ลี่ย์ โปรดักชั่น”
“ั้แ่เมื่อไหร่กันคะ”
“ั้แ่มันก่อตั้งขึ้น”
“คุณพระช่วย... “ลีโอนี่กล้ำกลืนก้อนแข็งๆลงในลำคออย่างยากลำบาก “นี่คุณคงไม่คิดจะใช้เงินซื้อเราหรอกนะคะหรือว่าคุณจะแบล๊คเมล์เรา...หมายความว่าเราจะไม่ได้งานนั้นถ้าลอร่ายังไม่เลิกติดต่อกับฮอลอย่างนั้นใช่ไหม”
“ลีโอนี่…”
“ฉันจะบอกให้คุณรู้ไว้ว่าฉันจะไม่มีวันยอมให้คุณง่ายๆ เด็ดขาด อีกประการหนึ่งลอร่าเขาก็ไม่ได้สนใจเื่การเขียนบทหนังนั่นเท่าไหร่นักหรอกฉันเองที่เป็คนเกลี้ยกล่อมให้เขาคลายความไม่สบายใจเื่ฮอลลงได้บ้าง เอาเถอะค่ะคุณซินแคลร์ คุณไปหาคนเขียนบทใหม่แล้วกัน...”
“ลีโอนี่... “คราวนี้เขาขึ้นเสียงดังกว่าเดิม“ผมไม่ได้มาที่นี่เพราะเื่นี้เลยนะ ทำไมคุณถึงพยายามยัดเยียดให้ผมเป็คนสารเลวอย่างนั้นอยู่ตลอดเวลาล่ะ”
“จะให้ฉันมองคุณเป็คนยังไงล่ะคะ “เธอหัวเราะเสียงขึ้น“คุณก้าวเข้ามาเพื่อทำลายชีวิตของเราอย่างมีเจตนาไม่ใช่หรือคะ”
เธอสังเกตเห็นว่าสีหน้าของเขาเผือดซีดลงริมฝีปากสั่นสะท้าน
“ลีโอนี่...ผมรู้ว่าเราสองคนเริ่มต้นกันมาอย่างไม่ค่อยดีนักและการที่ผมมาที่นี่ในวันนี้ก็เพื่อจะมาขอโทษ...”
“คุณคงไม่คิดจะมาขอโทษฉันหรอกแต่ฉันเชื่อว่าลอร่าน่ะเขาพร้อมจะยกโทษให้คุณอยู่แล้วละเพราะอีกไม่นานคุณก็จะได้ชื่อว่าเป็พ่อสามีเขาอยู่แล้วนี่แต่ฉันไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับคุณด้วย”
“ผมอยากจะ... “ริมฝีปากของฮ็อคเครียดเคร่งและแล้วสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปเมื่อสายตามองเลยไปยังตัวบ้านดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อเมื่อเห็นสิ่งหนึ่งอยู่ในวงแขนของแม่บ้าน